Feb 20, 2018

Τα λουλούδια

Είχε περάσει τα 85 προ πολλού. Καθαρός με κουστούμι και γραβάτα σοβαρή. Το πουκάμισο άσπρο, καλοσιδερωμένο. Το πρόσωπο σκαμμένο με ρυτίδες, μα τα μάτια λάμπουν. Με λίγα λουλούδια στο χέρι, ένα μικρό μπουκέτο στα ροζιασμένα του χέρια. Τα κρατάει σφιχτά, προσεχτικά, να μη τα χάσει, μην του πέσει ούτε ένα. 


Κάθε μέρα στην ίδια στάση. Κάθε πρωί περιμένει με ανυπομονησία το λεωφορείο. Μπαίνει, όσο γρήγορα του επιτρέπει το βάρος της ηλικίας του, και κάθεται σε μια γωνιά. Τα μάτια κοιτάνε στο κενό, αναζητώντας τη στάση που θα κατέβει. Κάθε μέρα τα ίδια σχόλια από τους υπόλοιπους επιβάτες. «Πάλι ραντεβού έχει ο παππούς», και ένα μικρό γέλιο ξεφεύγει από τα χείλη τους. Πριν λίγες μέρες, τον ρώτησα που πηγαίνει κάθε μέρα. Όχι από δηκτική περιέργεια, απλά από σεβασμό στην καθημερινή του συνήθεια. 

«Με περιμένει», μου απάντησε. «Κάθε μέρα πηγαίνω και της κάνω παρέα. Της παίρνω και τα λουλούδια που της αρέσουν. Έχει ανάγκη να μιλάμε. Κι εγώ όμως, μη νομίζεις. Ανυπομονώ κάθε μέρα, πότε θα φτάσω…». Πατάει το κουμπί και ετοιμάζεται να σηκωθεί. «Καλημέρα», μου λέει και κατεβαίνει. Σήμερα, τον ξαναείδα. Είχε μέρες να φανεί, να πάρει το ίδιο λεωφορείο. Με τα ίδια λουλούδια στο χέρι, με τα καθαρά του ρούχα. Με καλημέρισε και κάθισε δίπλα μου. «Έχω μέρες να σας δω. Είστε καλά;», τον ρωτάω.«Ναι, ήμουν λίγο άρρωστος και δεν μπορούσα να βγω. Σήμερα όμως, που είμαι καλύτερα θα πάω να τη δω. Την έχω αφήσει μέρες μόνη της και θα στεναχωριέται. Της πάω και τα αγαπημένα της λουλούδια. Τα άλλα τόσες μέρες, θα έχουν ξεραθεί…» Πατάει το κουμπί και ετοιμάζεται να κατέβει. «Θα τα πούμε αύριο», μου λέει και με χαιρετά.

«Στο νεκροταφείο πάει», ακούω μία κυρία να λέει πίσω μου. «Η γυναίκα του έφυγε πριν 5 μήνες. Μα κάθε μέρα είναι εκεί, της μιλάει, της πάει τα αγαπημένα της λουλούδια και της κάνει παρέα. Εξήντα χρόνια μαζί, αγαπημένοι. Τα τελευταία 3 χρόνια ήταν κατάκοιτη, μα δεν την άφησε ποτέ. Τη φρόντιζε μέχρι τελευταία στιγμή. Ακόμα και τώρα, βάζει δύο πιάτα στο τραπέζι για φαγητό…» 

Τον βλέπω να ξεμακραίνει, σκυφτός, προσπαθώντας να προστατευθεί από τον αέρα που φυσάει δυνατά. Κρύβει το χέρι με τα λουλούδια μέσα στο παλτό του, προσέχοντας μη χάσει ούτε ένα φύλλο. Αρχίζω να σκέφτομαι πόση αγάπη κρύβεται μέσα στο χέρι, που κρατάει τα λουλούδια. Πόση ζεστασιά, στην καρδιά αυτού του ανθρώπου. Να σου δείχνει πως η αγάπη δεν πεθαίνει, ακόμα και με το θάνατο. Το δόσιμο, η έγνοια, η φροντίδα για τον άνθρωπο που αγάπησε βαθιά. Που σημάδεψε κι ακόμα σημαδεύει τη ζωή του. Την πορεία του. Και εσύ να συνειδητοποιείς, πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μία ψυχή, σε μία καρδιά, σε ένα μυαλό. Σ΄εσένα τον ίδιο.

Να τα λέτε τα σ΄αγαπώ, που νιώθετε! Να τα δείχνετε… Τα χέρια σας να είναι γεμάτα λουλούδια, κι ας μην κρατάτε στην πραγματικότητα. Να ζείτε την οικειότητα των στιγμών με τους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν. Μην περιμένετε να γίνουν τάφοι, για να τους φροντίσετε και να τους χαϊδέψετε. Να γίνουν μάρμαρο για να τους μιλήσετε…Να ζεσταίνετε τη ζωή σας και των άλλων. Να βρίσκετε χρόνο να τους ζείτε και να σας ζουν. Να κάνετε χώρο, να χωρέσουν, να μη στριμώχνονται στα ασήμαντα και στα λίγα. Γιατί αυτό που μένει, όταν γινόμαστε αέρας και φεύγουμε, είναι η αγάπη που αφήσαμε πίσω μας. Και δε σκορπίζει όπως εμείς. Μένει μέσα στους ανθρώπους που τη δέχτηκαν. Τους ζεσταίνει και τους δίνει τη δύναμη να προχωρήσουν. 

Να αγαπάτε λοιπόν και να αγαπιέστε… Δυνατά, ζεστά και με ένα μπουκέτο λουλούδια στα χέρια, μα πάνω από όλα μέσα στην καρδιά σας… 

Λουκία Πέτρου
fwords.gr

Read More

Feb 13, 2018

Σαίξπηρ: "Η αληθινή αγάπη δεν αλλάζει με τις σύντομες ώρες και βδομάδες"

Κανένα εμπόδιο να ενωθούν πιστές καρδιές
δεν θα δεχθώ.
Δεν είναι η αγάπη αυτή που αλλάζει με της τύχης
τα γυρίσματα.
Και με το κάθε σκούντημα πέφτει και χάνεται.
Όχι, είναι σημάδι προαιώνιο
Που ακλόνητο τις τρικυμίες αντικρίζει.
Του καραβιού που πλανιέται το άστρο
Η αξία του είναι άγνωστη, αν και το ύψος του μπορεί να υπολογιστεί.
Δεν είναι η αγάπη παιχνίδι του καιρού
που κυλάει με το κυρτό του το δρεπάνι.
Δεν είναι τριανταφυλλένια μάγουλα και χείλια.
Η αληθινή αγάπη δεν αλλάζει με τις σύντομες ώρες και βδομάδες,
Φτάνει μακριά μέχρι την άκρη της συντέλειας.
Αν είναι πλάνη αυτό και μου αποδειχτεί, ούτε τίποτα έχω γράψει στην ζωή.
Ούτε άνθρωπος έχει ποτέ αγαπήσει



Tο Σονέτο 116 του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που εκδόθηκε με τον τίτλο «Let me not to the marriage of true minds».
Read More

Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ: "Έβλεπα τον έρωτα σαν μεγάλη αγριότητα"

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρούκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Νότια Γαλλία και Ελβετία. Έχει εκδώσει περίπου 20 ποιητικές συλλογές και έργα της έχουν μεταφραστεί σε πόλλες γλώσσες. Το 2014 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου της.


Οι ακρότητες του μέλλοντος

Εκείνο το καλοκαίρι δεν έλεγε να΄ρθει΄ κάτι σαν οργασμός που όλο αναβάλλεται μες στη νύχτα. Η γάτα γέννησε δίπλα στ΄αυτί μου έτσι όπως ξαπλωμένη ατένιζα το μέλλον στο ταβάνι. Τα μωρά της και οι φαντασιώσεις μου έσταζαν αίμα. Έβλεπα τον έρωτα σαν μεγάλη αγριότητα: ένα γδαρμένο ζώο και κρεμόταν απ΄το τσιγκέλι. Ο πόνος κι η ηδονή του, όλα αναίτια. Το μέλλον βαστιέται από άλλα κι όχι από κει που δίνουμε τη ζωή μας όλη. Για τους Κινέζους το μέλλον βρίσκεται πίσω μας. Όπως όταν ταξιδεύεις και κάθεσαι πλάτη πλάτη με τον οδηγό. Τότε το παρελθόν, ο δρόμος που διάνυσες, είναι το μόνο που έχεις μπροστά σου. Και δε θα δούμε ποτέ τον οδηγό. Ποτέ δε θα΄μαστε πλάι στη ζωή ή μαζί της. Η πλάτη μας μόνο θα μας ζεσταίνει την πλάτη για λίγο, όσο να φτάσουμε.

Ιστορίες ματιών

Τα μάτια αγαπούν ν΄αφοσιώνονται
σ΄ελάχιστες πτυχές του ορατού κόσμου
ενώ μέσα το εργαστήρι ερμηνεύει τις εικόνες σε αγγέλους
ή σ΄αποχαιρετιστήριες κάρτες με πεύκα.
Ταξιδεύουν τα μάτια βιδωμένα στο σώμα
η ταχύτητά του τα παρασέρνει
αντιστέκονται λίγο μα ύστερα ακολουθούν
και κοιτάν άλλα καινούργια
ώσπου να πειστεί σιγά σιγά και το ποίημα
και ν΄αρχίσει να παριστάνει το νέο πρόσωπο.
Γερνώντας τα μάτια ξεχνιούνται σ΄ένα σύννεφο
σ΄ένα κομμάτι νερό π΄αστραποβολάει
και τα πάει πέρ΄απ΄την ομορφιά των τοπίων
και τις καφετιές πεδιάδες της κόρης των ματιών σου
σε τόπο όπου ο οφθαλμός είναι ο κόσμος
βλέπει και βλέπεται
κι είναι σαν της αράχνης τον ιστό
σκαλωμένος στου κρανίου την εσώτατη οροφή.


Λέει η Πηνελόπη

Δεν ύφαινα, δεν έπλεκα ένα γραφτό άρχιζα,
κι έσβηνα κάτω απ΄το βάρος της λέξης
γιατί εμποδίζεται η τέλεια έκφραση
όταν πιέζετ΄από πόνο το μέσα.
Κι ενώ η απουσία είναι το θέμα της ζωής μου
-απουσία από τη ζωή-
κλάματα βγαίνουν στο χαρτί
κι η φυσική οδύνη του σώματος που στερείται.
Σβήνω, σχίζω, πνίγω τις ζωντανές κραυγές
«Πού είσαι, έλα, σε περιμένω
ετούτη η άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες
» και ξαναρχίζω το πρωί με νέα πουλιά
και λευκά σεντόνια να στεγνώνουν στον ήλιο.
Δε θα΄σαι ποτέ εδώ με το λάστιχο
να ποτίζεις τα λουλούδια να στάζουν τα παλιά ταβάνια φορτωμένα βροχή
και να΄χει διαλυθεί η δική μου μες στη δική σου προσωπικότητα
ήσυχα, φθινοπωρινά…
Η εκλεκτή καρδιά σου -εκλεκτή γιατί τη διάλεξα-
θα΄ναι πάντα αλλού κι εγώ με λέξεις θα κόβω τις κλωστές
που με δένουν με τον συγκεκριμένο άντρα
που νοσταλγώ όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας
και ν΄αρμενίζει τις θάλασσες στου καθενός το νου.
Σε λησμονώ με πάθος κάθε μέρα
για να πλυθείς από τις αμαρτίες της γλύκας και της μυρωδιάς
κι ολοκάθαρος πια να μπεις στην αθανασία.
Είναι σκληρή δουλειά κι άχαρη.
Μόνη μου πληρωμή αν καταλάβω
στο τέλος τι ανθρώπινη παρουσία τι απουσία
ή πως λειτουργεί το εγώ στην τόση ερημιά, στον τόσο χρόνο
πώς δε σταματάει με τίποτα το αύριο
το σώμα όλο ξαναφτιάχνει τον εαυτό του
σηκώνεται και πέφτει στο κρεβάτι
σαν να το πελεκάνε
πότε άρωστο και πότε ερωτευμένο
ελπίζοντας πως ό, τι χάνει σε αφή κερδίζει σε ουσία.


Μπορεί και να΄ναι ψυχρότητα όλο το πάθος

«Μπορεί και να΄ναι ψυχρότητα όλο το πάθος»
σκεφτόμουνα περπατώντας άκρη άκρη στον γκρεμό…
σιωπή και μέσα μου πιο άσπρη αχνιστή,
γαλακτερή μ΄ακέφαλες τις λέξεις να πλένε να λιώνουν οι έννοιες,
τα πρόσωπα ενώ στον πάτο πέφτουν και ξαπλώνουν τα πράγματα.
Κύματα στην καταχνιά
μια φάλαινα που είδα από μακριά
να πετάει το υγρό τραγούδι της στον πάνω ωκεανό
και τη χαράδρα πράσινη κλειστή με το μουσούδι της μονάχα
ν΄ακουμπάει στην άμμο ο άγιος που ποτέ δεν πίστεψα
άκουσα μόνο τα κουδουνάκια του
κι αλάφρωσα λιγάκι αυτά μόνο τα λίγα σκοτάδια τα σχισμένα.
Το πάθος μοιάζει να έρχεται από την αλχημεία του πάγου μια κρυάδα
που κρατάει αμοίραστο τον πόνο και την ουσία του καλού τόσο βαθιά θαμμένη.
Στέκει πίσω απ΄τα πράγματα σαν ένα κόκαλο σαν νεύρο αλύγιστο,
σκληρό π΄ούτε φωτιά δεν πιάνει κάτι σαν ζώο-
θυρωρός μ΄ένα μονάχα μάτι ακίνητο το χάος να κοιτάει μ΄ένα μονάχα αυτί ν΄ακούει τη σιωπή.
Read More

Feb 12, 2018

Κώστας Καρυωτάκης: Μυγδαλιά

Φλεβάρης. Ο μήνας της αμυγδαλιάς. Η πλάση ομορφαίνει, γεμίζει με άσπρα και ροζ άνθη. Αυτή την εποχή θυμόμαστε το ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη "Μυγδαλιά" Φυσικά, ερωτικό ποίημα...


Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
που αγαπιέται.

Έχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι είν’ έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει∙
μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τήνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει.
Κι αλίμονό μου! εγώ της έχω αγάπη τόση…
Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
τη μυγδαλιά που ‘χει στον κήπο μου φυτρώσει.
Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει∙
όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
και τα κλαράκια της θε ν’ απομείνουν ξύλα.
Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει
Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ’ αγάπη τόση…
Read More

Feb 8, 2018

Οι τελευταίες λέξεις που γράφω για σένα

Αυτές είναι οι τελευταίες λέξεις που γράφω για σένα, για μας. 
Χαράμισα λέξεις και λέξεις, ώρες και βράδια για να καταλάβεις τι νιώθω, για να δεχθείς αυτά που νιώθεις για να μας δώσεις μία πραγματική ευκαιρία. Μία φορά εγώ κι εσύ γυμνοί χωρίς ρούχα και δεύτερες σκέψεις. Μία φορά να σταθείς απέναντί μου χωρίς να με πληγώνεις με λόγια θεριστές. Μία φορά να με αφήσεις να το ζήσω χωρίς να το ισοπεδώσεις λίγο μετά. Μία φορά να ρίξεις τις άμυνες και να διώξεις τον θυμό μου. 



Είμαι από τη φύση μου αντιδραστική μωρό μου. Κι αυτά που λες τα κρατάω μεσά μου. Στοιβάζονται μέχρι που γίνονται βουνό και κάνουν έκρηξη σαν ηφαίστειο. Μετά το μετανιώνω, όμως, η λάβα δεν επιστρέφει πίσω και σβήνει μόνο αφού κάνει τα πάντα στάχτη.

Στάχτη τα έκανα αυτή τη φορά. Εσύ ενεργοποίησες το ηφαίστειο κι αυτή τη φορά η έκρηξη ήταν μεγάλη. Και πήρα την απόφαση ποτέ ξανά να μην γράψω για σένα. Κάθε φορά που τα χέρια μου ακουμπάνε στο πληκτρολόγιο, θα διατάζω τον εγκέφαλό μου να σε διαγράφει έστω και για λίγο. Να σε βάζει στον κάλαθο των αχρήστων κι ας μην σβήνει οριστικά από τη μνήμη του. Εσύ ήσουν ο λόγος που άρχισα να γράφω και παραλίγο να γίνεις και ο λόγος που θα σταματούσα για πάντα. Όμως, αυτή τη χάρη δεν την κάνω σε κανέναν, όσο κι αν δε σου αρέσει αυτό που είμαι. Είμαι αυτή που είμαι, όμως, μη λες ότι δεν γουστάρεις, γιατί δε με ξέρεις. Έτσι κι αλλιώς μπορεί να σ' ερωτεύτηκα, όμως, δε συμπάθησα ποτέ αυτό το ψεύτικο ανδριλίκι που μου πουλούσες. Ήταν τόσο ψεύτικο καλέ μου όσο και τα λόγια που ξεστόμισες στην τελευταία μας κουβέντα ότι δε μ' ερωτευτηκές ποτέ.

Τελικά γλυκέ μου οι λέξεις μου δε νίκησαν τον εγωισμό σου. Έβαλα τα δυνατά μου. Δεν έγραφα πάντα για σένα κι όταν το έκανα ήταν τις περισσότερες φορές άθελά μου. Όμως, υπήρχαν και μηνύματα που στα έστελνα εσκεμμένα μα ποτέ δεν τα διάβασες. Άργησα να καταλάβω ότι δεν ήξερες να διαβάζεις. Δεν ξέρεις να διαβάζεις μάτια μου τον έρωτα. Δεν ξέρεις καν πώς μοιάζει ο έρωτας, πώς γίνεται να λες ότι δεν τον ένιωσες ποτέ; Είναι τόσο μάταιο να γράφεις για έρωτα σε κάποιον που δεν ξέρει να τον διαβάζει, όσο το να προσπαθέις να περιγράψεις σ' έναν τυφλό ένα όμορφο λουλούδι. Ό,τι κι αν του πεις ποτέ δε θα καταλάβει την πραγματική ομορφιά του.

Είναι κρίμα οι λέξεις να χαραμίζονται τόσο άδικα. Δεν τις πιάνεις τελικά ή πιάνεις μόνο αυτές που σε βολεύουν. Αυτές που μπορείς μετά να χρησιμοποιήσεις εναντίον μου για να με σπρώξεις μακριά σου, αφού μου ρουφήξεις την ψυχή για λίγη εκτόνωση. Δεν είμαι τέλεια καρδιά μου, αλλά κοίτα ποιος μιλάει. Ένας άνθρωπος γεμάτος λάθη, πάθη, ανασφάλειες, βουτηγμένος στο ψέμα κι εγκλωβισμένος σ' ένα αρρωστημένο σώμα. Η αγάπη δεν μπορεί να σε φτιάξει. Δεν θέλεις να σε φτιάξεις. Δεν βλέπεις παρά μόνο αυτά που θέλεις να δεις και δε δίνεις για να ευχαριστήσεις αυτούς που σε ευχαριστούν αλλά για να τους κάνεις να σιωπούν. Δεν ξέρεις ν' αγαπάς όπως δεν ξέρεις ούτε να διαβάζεις. Δεν θα μάθεις ποτέ γιατί η ανωμαλία στον εγκέφαλό σου, σου λέει ότι η αγάπη είναι λάθος. 

Να σου πω την τελευταία λέξη μάτια μου; Φοβάσαι! Αυτή είναι η αλήθεια. Φοβάσαι ν' αφεθείς και να ερωτευτείς. Είσαι πιο δειλός κι απ' τους δειλούς. Φοβάσαι εμένα, φοβάσαι εσένα όταν είσαι μαζί μου και φοβάσαι εμάς. 

Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com