Dec 12, 2017

Έρωτας και φινάλε: Τελειώνουν οι μεγάλοι έρωτες;

Με ρώτησαν τί τέλος θα έδινα σε έναν απόλυτο έρωτα… Ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση που μου είχαν κάνει… Τί να απαντήσω; Τί τέλος θα έδινα ή τελικά τί τέλος έδωσα;

Σε εκείνο τον έρωτα που πλημμύρισε κάποτε όλο μου το είναι – κι όχι μόνο όλο μου το κορμί – αλλά κι όλο μου το μυαλό, δε θα έδινα κανένα τέλος! Ποιος τρελός θα ευχόταν να τελειώσει κάτι τέτοιο και να σταματήσει να το ζει; Πόσο εύκολο είναι να ξαναβρείς κάτι παρόμοιο; Ποιος σε γλιτώνει από το πόνο που σου προκαλεί; Γιατί, λοιπόν, να επέλεγα να δώσω τέλος; Θα επέλεγα να μπορώ να κρατήσω αυτό που ζω, για όσο ζω!


Δε ξέρω πόσο θα ταίριαζε όμως κάτι τέτοιο… πόσο θα ταίριαζε σε έναν απόλυτο έρωτα να μην έχει τέλος. Οι περισσότεροι λήγουν το ίδιο έντονα και απότομα όπως ξεκίνησαν! Εξάλλου ένας μεγάλος έρωτας αξίζει και μεγάλο τέλος. Ούτε η συνήθεια θα ταίριαζε να διαλύσει ένα τέτοιον έρωτα… θα του έπεφτε λίγη! Σίγουρα κάτι άλλο θα τον διέλυε νωρίτερα, πριν προλάβει αυτή να εξαπλωθεί. 

Κι έτσι το τέλος που δίνεις είναι διαφορετικό! Κι ενώ μπορεί να μη θες να του δώσεις κάποιο τέλος, αναγκάζεσαι να δώσεις. Ένα τέλος που σε τσακίζει, σε σκίζει σε χίλια κομμάτια… Ό,τι ένωσε αυτός ο έρωτας, το τέλος του το καταστρέφει. Ένα τέλος τόσο βαρύ και δραματικό. Γιατί αν προσπαθήσεις να του δώσεις λιγότερη βαρύτητα, ισοπεδώνεις μαζί και τον έρωτα του. Είναι σαν να μειώνεις την ίδια του την αξία! Και πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε κάτι απόλυτο;

Προσπαθείς να μαζέψεις τα χίλια κομμάτια, ψάχνωντας τρόπους να τα ξαναβάλεις στη θέση τους… Σε ποια θέση όμως; Πάνω στη ταραχή, ξέχασες… πού μπαίνουν και πώς;

Και ψάχνεις και το χρόνο… και μέσα από το χρόνο ψάχνεις τρόπους να ξεχάσεις. Μα γίνεται να ξεχάσει ποτέ το μυαλό τελείως κάτι τόσο μεγάλο και δυνατό; Να εξασθενήσει γίνεται μόνο και να πάρει τη θέση που του αρμόζει από μόνο του. Γιατί τα μεγάλα κομμάτια, βρίσκουν πάντα ένα χώρο να στριμωχτούν μέσα σου. Απλά με τη πάροδο του χρόνου, αυτός ο χώρος μικραίνει! Μην ελπίζεις ότι θα εξαφανιστεί… Άλλωστε κάτι τέτοιο δε θα το επέτρεπες ούτε εσύ!

Χρειάζεσαι αυτό το μικρό χώρο… Το χρειάζεσαι για να σου θυμίζει όσα έζησες… κι όχι από φόβο μήπως τα ξαναζήσεις, αλλά από την ανάγκη να νιώθεις ευγνώμων για όλα αυτά! Για αυτόν τον έρωτα… για αυτό το ΤΕΛΟΣ!



Πηγή: Readmebyeleni Personal blog by Eleni Alexandropoulou  http://readmebyeleni.com/
Read More

7 πράγματα που μου έμαθε ο Καβάφης για τη ζωή

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε.

Αν σήμερα θεωρούμε την ποιητική αξία του Κωνσταντίνου Καβάφη κάτι το δεδομένο, αυτό δεν ίσχυε πάντα. Τον κατέκριναν, τον χλεύασαν σε μεγάλο βαθμό, τον παρώδησαν και πολλοί προσπάθησαν να αποδείξουν πως όσα έγραφε «δεν συνιστούσαν ποίηση». Και αυτό συνέβαινε όχι μόνο όσο ζούσε αλλά και μετά το θάνατό του.

Δεν έχει υπάρξει και ελπίζω να μην υπάρξει πιο «κακοποιημένος» από τους αναγνώστες και κάποιους εκπαιδευτικούς – εξεταστές ποιητής από τον Κωνσταντίνο Καβάφη.



Είναι ο ποιητής που έχει διαβαστεί αποσπασματικά όσο κανένας άλλος, που έχει αναλυθεί κατά λέξη όσο κανένας άλλος- σε τέτοιο βαθμό που χάνεται ολότελα το νόημά του, σε τέτοιο βαθμό που οτιδήποτε ζωντανό μέσα του ασφυκτιά και πεθαίνει. Είναι αυτός που όλοι έχουμε διαβάσει δίστιχά του χωρίς να γνωρίζουμε το συγκείμενο (το context) και –όπως είναι μαθηματικά λογικό και αναμενόμενο- βγάλαμε βεβιασμένα συμπεράσματα.

Το «τι θέλει να πει ο ποιητής», κυρίες και κύριοι, δεν είναι ποτέ ο αυτοσκοπός και –ευτυχώς- δεν υπάρχει σωστή απάντηση.

Πρώτον, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θέλει να πει ο ποιητής γιατί δεν τον έχεις μπροστά σου να τον ρωτήσεις και να σου απαντήσει.

Το να μαντεύει ο καθένας τι μπορεί να είχε στο μυαλό του ο Καβάφης και να θέτει την εικασία του ως δεδομένο και απαράβατο κανόνα, είναι ακριβώς το αντίθετο από τον ίδιο τον σκοπό της Ποίησης.Το να ζητείται από τον κάθε μαθητή- σπουδαστή- φοιτητή να μάθει απ’έξω την προσωπική θεωρία του οποιουδήποτε -κατά τ’άλλα πολυδιαβασμένου και μορφωμένου ερευνητή- και να είναι σε θέση να την αναπαράγει κατά λέξη, είναι, για μένα, έγκλημα.

Επίσης, ένα ποίημα είναι –ευτυχώς και πάλι- κάτι πολύ προσωπικό και εξατομικευμένο και λέει άλλα πράγματα στον καθένα ανάλογα με την ηλικία του, το χαρακτήρα του, τα βιώματά του, τα όνειρά του, τους εφιάλτες του, τις εμμονές του, το βλέμμα του, τον τρόπο που αγγίζει, τον τρόπο που μυρίζει. Ένα ποίημα μού λέει άλλα πράγματα από αυτά που λέει σε σένα και λέει άλλα πράγματα σε μένα στα 20 και άλλα στα 30 μου. Ακριβώς εκεί έγκειται και η ομορφιά του.


Ας μάθουμε επιτέλους στους ανθρώπους να σκέφτονται και όχι τι να σκέφτονται.

1. Τον φόβο σου μόνο εσύ μπορείς να τον θρέψεις και μόνο εσύ μπορείς να τον καταστρέψεις. Τα τέρατα ζουν μέσα σου και στο χέρι σου είναι μόνο αν θα τα αφήσεις να μεγαλώσουν ή όχι. Ή, όπως λέει και ο Καβάφης, «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου».

2. Οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου να είναι λίγοι και καλοί. Μην αναλώνεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα, που σε μειώνουν, που δεν θέλουν το καλό σου, που δεν ξέρουν να δίνουν. Μην εξαντλείσαι «μέσα στην πολλή συνάφεια του κόσμου».

3. Αυτά που δεν λες, αυτά που δεν ζεις, αυτά που δεν θες να παραδεχθείς ούτε στον εαυτό σου, τα απωθημένα και τα καταπιεσμένα σου ένστικτα είναι αυτά που θα έρθουν μια μέρα και θα σε εκδικηθούν, θα σε πνίξουν.Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου, μην δημιουργείς αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ζήσε.

4. Πόθος. Έρωτας. Σεξ. Αγάπη. Οι μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις. Απόλαυσέ τες.

5. Δεν έχουν σημασία μόνο αυτά που ζήσαμε. Ίσως μεγαλύτερη σημασία έχουν αυτά που δεν ζήσαμε. Οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι, όλα τα «σ αγαπώ» που τσιγκουνευτήκαμε, όλα τα σώματα που αγγίξαμε μόνο νοητά, όλα τα χείλη που ονειρευτήκαμε αλλά φοβηθήκαμε να φιλήσουμε. Ίσως τα «όχι» μας μας έκαναν αυτό που είμαστε, όχι τα «ναι» μας. Ίσως.

6. Ό,τι αρχίζει, θα τελειώσει. Ό,τι δεν αρχίσει δεν θα τελειώσει και ποτέ. Έρωτας δεν είναι μόνο ό,τι εκπληρώθηκε- είναι και ό,τι πόθησες. Ίσως γι’ αυτό μας τρώνε για πάντα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες. Δεν πεθαίνουν γιατί δεν κατάφεραν να γεννηθούν.

7. Το να παραδεχθούμε ότι κάτι πέθανε, ότι έκανε τον κύκλο του, ότι δεν είναι πια ό,τι ήταν, ότι το χάσαμε για πάντα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η μόνη λύση είναι, όμως, να αποχαιρετήσεις αυτό που φεύγει «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος». Τουλάχιστον «σαν». Μέχρι να γίνεις θαρραλέος

Λουκία Μητσάκου, athensvoice.gr
Read More

Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται

Οι περισσότεροι από εμάς έχουν μάθει να τιμούν τους ανθρώπους και να τους φέρονται με αγάπη και σεβασμό. Το να είναι κανείς ειλικρινής, ευγενικός και γενναιόδωρος μπορεί να βγαίνει σαν μια φυσιολογική λειτουργία. Υπάρχουν όμως στιγμές που μπορεί να αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι πραγματικά το σωστό. Ειδικά όταν συναντήσουμε εκείνους τους ανθρώπους που για να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα βλέπουν και χειρίζονται τους άλλους ως παιχνίδια και αντικείμενα, λένε ψέματα και χειραγωγούν, τότε ξεκινάμε να αμφιβάλλουμε για την αντίληψή μας. Σκεφτόμαστε δηλαδή, μήπως τελικά δεν είναι όλοι και τόσο καλοί και μήπως χρειάζεται να κλείσουμε την καρδιά μας ώστε να μην πληγωθεί ξανά.

Και όπως έχει πει ο Dalai Lama: «Όταν λέω πως η ανθρώπινη φύση είναι ευγενική, δε σημαίνει ότι ισχύει 100%. Ο κάθε άνθρωπος έχει αυτή τη φύση μέσα του, όμως υπάρχουν πολλοί που δρουν ενάντια σε αυτή την φύση».

Δεν έχει άδικο. Κατά βάθος όλοι έχουμε μια ευγενική φύση που είναι σε θέση να αγαπήσει και να σεβαστεί τον συνάνθρωπό του. Δυστυχώς όμως δε ζούνε όλοι μέσα από αυτή τη φύση. Για να συνεχίσουμε να ζούμε με την καρδιά μας ανοιχτή και να μη φοβόμαστε πλέον την τοξικότητα κάποιων ανθρώπων και την χειραγώγησή τους , είναι σημαντικό να είμαστε απόλυτα βέβαιοι για το ποιοι είμαστε εμείς , τι είναι σημαντικό για εμάς και για το πώς θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Έτσι θα καταφέρουμε να προστατευτούμε από τον πόνο που προκαλεί η συμπεριφορά τους.

Παρακάτω θα βρείτε 6 τρόπους για το πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την τοξικότητα των άλλων χωρίς να μολύνουν τη ψυχή μας.

Να προσέχουμε τα σινιάλα που στέλνει η καρδιά
Αν μας αρέσει να ζούμε έχοντας μια ανοιχτή καρδιά και μας βγαίνει αβίαστα, τότε είναι καλό να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρύβουμε το φως μας, τη λάμψη μας επειδή κάποιοι άνθρωποι έχουν πρόβλημα με αυτό. Να είμαστε όμως προσεκτικοί για τα σινιάλα που μας στέλνει η καρδιά, ή αλλιώς η διαίσθησή μας η οποία κατοικεί στην καρδιά.

Αν αισθανθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με κάποιον άνθρωπο, ακόμη κι αν ο νους και η λογική μάς πούνε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανόμαστε αυτό που αισθανόμαστε, καλό είναι να ακούσουμε την καρδιά μας. Η καρδιά δεν λέει ποτέ ψέματα. Πιστεύω να το έχετε διαπιστώσει και από μόνοι σας. Οι άνθρωποι έχουν μάθει να εμπιστεύονται τα μάτια τους, αλλά οι περισσότεροι βλέπουν αυτό που εύχονται ότι θα ήθελαν να δουν και δε βλέπουν αυτό που πραγματικά υπάρχει.


Να είμαστε πιο προσεκτικοί: Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται
Ένας τρόπος για να προστατέψουμε τον εαυτό μας από τους τοξικούς και καταχρηστικούς ανθρώπους είναι να αντιληφθούμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι φοράνε όλων των ειδών τις μάσκες προσποιούμενοι ότι είναι κάτι που δεν είναι, παίζοντας διάφορους ρόλους και υιοθετώντας διάφορες συμπεριφορές ανάλογα με το ποιους έχουν απέναντί τους. Τη μια στιγμή φοράνε μια συγκεκριμένη μάσκα και ξαφνικά αλλάζουν και φοράνε μια άλλη. Ανάλογα με το τι θέλουν να πάρουν. Αν αισθανθούν ότι μπορούν να πάρουν κάτι θα φορέσουν τη μάσκα της γοητείας και αν αισθανθούν ότι στριμώχνονται και ότι τελικά δε θα κερδίσουν το παιχνίδι, τότε θα φορέσουν μια άχαρη και επικίνδυνη μάσκα.

Χρειάζεται να είμαστε παρατηρητικοί και να δούμε πως αλληλεπιδράνε όχι μόνο μαζί μας, αλλά και με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Να παρατηρήσουμε αν υπάρχει μια σταθερότητα ή όχι στον τρόπο που φέρονται. Με λίγα λόγια να τους δούμε πραγματικά για αυτό που είναι και όχι για αυτό που εκείνοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι ή που φανταζόμαστε ότι μπορεί να είναι.

Να μην παίρνουμε τίποτε προσωπικά
Ο Don Miguel Ruiz είπε: «Μην παίρνετε τίποτε προσωπικά. Τίποτε από ότι κάνει ο άλλος δεν έχει σχέση με εσάς. Αυτά που λένε ή που κάνουν είναι απλά μια προβολή της δικής τους πραγματικότητας, των δικών τους πιστεύω. Αν καταφέρετε να είστε απρόσβλητοι από τις απόψεις και τις πράξεις των άλλων, τότε θα αποφύγετε οποιονδήποτε περιττό πόνο».

Άσχετα με το πόσο φορές πληγωθήκαμε από αυτό που είπανε ή κάνανε κάποιοι άνθρωποι, χρειάζεται πάντα να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι τα τοξικά τους λόγια και οι τοξικές τους συμπεριφορές δεν έχουν να κάνουν τόσο με εμάς όσο έχουν να κάνουν με εκείνους. Να θυμόμαστε πως αυτό που μας δίνουν είναι αυτό που έχουν μέσα στην καρδιά τους. Αν δρουν και αντιδρούν με εγωισμό, κακότροπα, απρεπή και πρόστυχα τότε αυτό οφείλεται στο ότι είναι γεμάτοι φόβο, σκοτάδι και πόνο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το παίρνουμε προσωπικά.

Να μην ανταποδίδουμε με τα ίδια πυρά
Οι άνθρωποι που παλεύουν τη φωτιά με τη φωτιά, καταλήγουν σε στάχτες. Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί.

Αν κάποιος μας πονέσει, μας προδώσει ή προβάλλει όλον τον δικό του συναισθηματικό έμετο πάνω μας, χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα να ανταποδώσουμε τα ίδια. Γιατί αν το κάνουμε τότε θα πάμε ενάντια στην ευγενική μας φύση και θα δηλητηριάσουμε την ψυχή μας με αρνητικότητα. Με λίγα λόγια θα γίνουμε κι εμείς τοξικοί.

Να μην επιτρέψουμε την τοξική συμπεριφορά κάποιου να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όλοι είναι τοξικοί
Υπάρχουν πιθανότητες να γνωρίσουμε ανθρώπους που θα μας χρησιμοποιήσουν, θα μας πουν ψέματα, και που θα κάνουν πράγματα που θα μας προκαλέσουν πόνο και απογοήτευση. Ακόμη κι αν η λογική θα έχει την τάση να το γενικεύσει και να πιστέψει ότι όλοι είναι κακοί και ότι δεν μπορούμε να τους εμπιστευτούμε, χρειάζεται να οχυρώσουμε τον εαυτό μας ώστε να μην γίνουν τα νέα μας πιστεύω. Γιατί όπως είπε ο Mahatma Gandhi: «Δεν χρειάζεται να χάσουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα είναι σαν τον ωκεανό. Αν κάποιες σταγόνες είναι βρώμικες, ο ωκεανός δεν βρομίζεται».

Να αφήσουμε να μας οδηγήσει η αγάπη, ό,τι και να γίνει
Ένας τρόπος να προστατέψουμε τον εαυτό μας από τους τοξικούς ανθρώπους είναι μέσω της αγάπης. Επειδή η αγάπη είναι αυτό που είμαστε. Η αγάπη γίνεται η δύναμή μας. Μας δίνει Ενέργεια, Λάμψη και Αντοχή, ώστε να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στους ανθρώπους και στην ομορφιά της ζωής. Δεν υπάρχει τίποτε πιο δυνατό από την αγάπη. Μια καθαρή, ειλικρινής καρδιά ακόμη κι αν φαίνεται πολλές φορές αδύναμη και ευαίσθητη είναι το πιο ισχυρό όπλο που μπορούμε να έχουμε ενάντια σε ότι είναι σκοτεινό, μοχθηρό, κακοήθης και διεφθαρμένο. Η αγάπη είναι υπερδύναμη. Αν μπορούμε να την αφήσουμε να είναι οδηγός μας, να κρατάμε την καρδιά μας ασφαλή και προστατευμένη, τότε θα μάθουμε να ζούμε ειρηνικά και σε αρμονία ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που δε δρουν πάντα με γνώμονα της καλής ανθρώπινής τους φύσης. Καθώς θα το κάνουμε θα παρατηρήσουμε πως η ζωή μας θα είναι γεμάτη ευημερία, ευτυχία και ευμάρεια σε όλα τα επίπεδα.

Της Βίκυς Τσώκου, anapnoes.gr
Read More

Nov 29, 2017

Μια κούπα καφέ...

«Τα παγωμένα χέρια της γράπωσαν με μανία την καυτή κούπα. Ήξεραν πως εκείνη, ήταν η σωτηρία τους..»

Ναι, οκ. Ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα οι θέλουμε-να-λεγόμαστε-συγγραφείς. Ρεαλισμός. Κρύο. Δύο χέρια. Μια κούπα. Τώρα, μάλιστα!



Μια κούπα καφέ για να ακριβολογούμε. Όχι τίποτα τσάγια και σοκολάτες ή γάλατα κλπ. Καφές! Το μοναδικό πράγμα που πρέπει να βρίσκεται προφυλαγμένο από γυαλί. Καθετί πολύτιμο, έλεγε η γιαγιά μου, πρέπει να είναι προστατευμένο από γυαλί…

Χμμμ, γι’ αυτό είμαι μόνη μου τόσα χρόνια. Είμαι κούκλα κι είμαι κλεισμένη σ’ ένα γυάλινο κουκλόσπιτο. Που να με βρει ο πριγκ…
Φτάνει! Μια μικρή σύγκρουση σκέψεων. Τίποτα ανησυχητικό.
Στο θέμα μας.
Δύο χέρια. Μια κούπα καφές.
Όλη η ζωή μου σε πέντε λέξεις.
Έτσι θα με βρεις πάντα! Τυλιγμένη με μια κουβέρτα, κάτι πανέμορφα και κρύα πρωινά Κυριακής, με μια κούπα καφέ στο δεξί χέρι και το κινητό στο αριστερό. Στα πολύ καλά μου θα έχω κι ένα βιβλίο κάπου πεταμένο στο κρεβάτι ή το λάπτοπ στα πόδια μου.
Κάτι πρωινά Δευτέρας φορτωμένη ωσάν το γαϊδούρι να πάω στο σχολείο, αλλά πάντα μ’ ένα χάρτινο ποτήρι αχνιστό cappuccino με μπόλικη κανέλλα. Κάτι απογεύματα παρέα με μια ροζ κούπα (πάντα και μόνο αυτή την κούπα!) γεμάτη καφέ. Espresso, φίλτρου ή ό,τι καφέ μπορεί να φανταστεί ο κοινός ανθρώπινος νους.
Κάθε στιγμή της ημέρας και της ζωής μου έχουν συντροφιά τη μυρωδιά του καλού καφέ. Τα πρωινά τη μυρωδιά του βαρύ ελληνικού. Οι καθημερινές μου τη μυρωδιά ενός (ή δύο ή και τριών) cappuccino. Τα φοιτητικά μου χρόνια έχουν τη μυρωδιά του γαλλικού φράουλα και βανίλια συνοδεία με μπισκότα κανέλλας. Τα Χριστούγεννά μου μυρίζουν φουντούκι και γάλα. Οι πανελλήνιες είχαν τη μυρωδιά του γαλλικού καραμέλα.

Στο γραφείο μου έχω πάντα μια κούπα καφέ. Είτε στο σπίτι, είτε στη δουλειά. Με τις φίλες μου, καφέ και κουτσομπολιό ή καφέ και βόλτες. Με τους κολλητούς καφέ στο σπίτι. Με το αμόρε, καφέ και χουχούλιασμα. Μόνη μου, καφέ και γράψιμο. Με τη μαμά, καφέ και ψυχανάλυση. Με την αδερφή, καφέ και σειρές/ταινίες. Με τη συνάδελφο, καφέ και κατασκευές.

Στους χωρισμούς, καφέ!
Στις χαρές, καφέ!
Στις λύπες, καφέ!
Στα σοβαρά, καφέ!
Στα χαλαρά, καφέ!

Άσε που η κούπα είναι βολική. Μεταβατικό αντικείμενο, μου το είπε η ψυχολόγος. Χαζομάρες! Είναι η καλύτερή μου φίλη ή και φονικό όπλο, αν χρειαστεί. Έχει ακούσει τα πάντα. Δεν απαντάει, απλώς παρηγορεί. Παρηγορεί γιατί ξέρει! Νιώθει τα νεύρα, την ένταση, το τρέμουλο, το χάος που βουτάμε, τις ανησυχίες. Σε στιγμές αμηχανίας μπορεί να σε προστατεύσει. Αν θες να μην πεις μια κακία απλά πίνεις μια γουλιά για το καλό. Βέβαια, είναι και βοηθητική γιατί μπορεί να χρειαστεί να την πετάξεις με δύναμη κάπου ή σε κάποιον, βρε αδερφέ. Ανάλογα τη συζήτηση! Δεν είμαστε τόσο παρανοϊκοί. Ή μήπως είμαστε;

Έτσι είναι! Καφές σκέτος, μέτριος ή γλυκός. Με γάλα ή χωρίς. Καφές να ναι κι ό,τι να ναι. Κι όπως να ναι! Η μυρωδιά κι η γεύση, σ’ εμάς τους εθισμένους, είναι ναρκωτικό. Μόνο απ’ τη μυρωδιά, μαστουρώνουμε. Ανοίγει το μάτι. Στροφάρει το μυαλό. Βγαίνουμε απ’ το λήθαργο. Είμαστε οι ωραίες κοιμώμενες χωρίς το φιλί. Αρκεί ένας καφές.

«Είμαστε βολικοί εμείς οι εθισμένοι», είπε κι ήπιε μια γουλιά καφέ.

Κάποτε έγραψα κάπου… «Αν θες να σ’ αγαπήσω, φέρε μου μια κούπα καφέ». Οι μεγάλες αλήθειες, όμορφα γράφονται. Ε, μπορεί με σένα να μην ευδοκιμήσει, ο καφές όμως δε θα πάει χαμένος!


Kατερίνα Μονάρχη
the-bluez.gr
Read More

Nov 24, 2017

Με ποιον θα μείνεις στο τέλος;

Αλλάζεις συντρόφους, ψάχνεις καινούριους. Ενθουσιάζεσαι, απογοητεύεσαι και πάλι από την αρχή. Βρίσκεις κουράγιο και βγαίνεις εκεί έξω ξανά για να αναμετρηθείς με τις συνθήκες. Με ποιον θα μείνεις όμως στο τέλος; Ποιος θα κερδίσει τη μάχη με έπαθλο ένα μέρος δίπλα σου για τα χρόνια που έρχονται; Αν ο χρόνος δε σε καταβάλει πρώτος, βέβαια…


Τη μάχη δεν την κερδίζει ο καλύτερος. Δεν την κερδίζει αυτός που σε ανεβάζει στα σύννεφα. Δεν την κερδίζει ο ομορφότερος, ο εξυπνότερος, ο πιο καλός, ο πιο περιποιητικός, ο πιο γλυκός, ο πιο μορφωμένος, ο πιο σέξυ. Στην μάχη αυτή, την πιο σημαντική για τη ζωή σου, νικητής θα αναδειχθεί αυτός του οποίου τα ελαττώματα μπορείς να ανεχθείς. Αυτός, τον οποίο, στις δύσκολες στιγμές του, τον αντέχεις. Αυτός, του οποίου τα χούγια και τις παραξενιές δε βρίσκεις πολύ προσβλητικές.

Διαβάστε επίσης από τον Δημήτρη Φλαμούρη

Δεν έχεις ανάγκη εσύ…

Η αυτοβελτίωση έρχεται μέσα από την αυτοαποδοχή

Δράσε για να μη μετανιώσεις

Γιατί ωραία τα προτερήματα, ωραίο το χιούμορ, η ομορφιά, η περιποίηση, η εξυπνάδα αλλά μετά από λίγο τα συνηθίζεις. Μετά από λίγο επέρχεται αυτό που οι θετικοί ψυχολόγοι ονομάζουν «ηδονική προσαρμογή». Μια αμείλικτη, αλλά και πολύ φυσιολογική διαδικασία. Προσαρμόζεσαι στο καλό και γίνεται απλά το background της σχέσης. Γίνεται το δεδομένο, το σίγουρο. Δεν το προσέχεις πια. Τα «αρνητικά» του συντρόφου σου όμως, δηλαδή τα χαρακτηριστικά του που εσένα δε σου αρέσουν, αυτά δεν τα συνηθίζεις, ίσως ποτέ.

Από τη φύση μας είμαστε προγραμματισμένοι να προσέχουμε περισσότερο τα αρνητικά από ό,τι τα θετικά γύρω μας. Μια κληρονομιά, σύμφωνα με την εξελικτική ψυχολογία, από τότε που ζούσαμε στις στέπες της Αφρικής και οτιδήποτε βλέπαμε και ακούγαμε γύρω μας ήταν κίνδυνος πρωτού αποδειχθεί άκακο ή μη, η οποία, όμως, μας βοήθησε τότε να επιζήσουμε σαν είδος. Έτσι, συνεχίζουμε και είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι στους «κινδύνους» των σχέσεών μας, σε αυτά που μας ενοχλούν. Αυτό σημαίνει ότι μας προκαλούν περισσότερο συναίσθημα και κατά συνέπεια τα θυμόμαστε πιο έντονα.

Η μνήμη είναι άμεση συνάρτηση του συναισθήματος και όσο πιο έντονο το συναίσθημα που ένα γεγονός μας προκαλεί, τόσο πιο εύκολα και πιο έντονα το ανακαλούμε στη μνήμη μας. Είναι απλά ο τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μας, όπως αμέτρητες μελέτες έχουν δείξει… Μπορεί με τον σύντροφό μας να μας αρέσουν τα ίδια μέρη για να βγαίνουμε, όμως εμείς θα θυμόμαστε τη μια φορά που διαφωνήσαμε έντονα για την έξοδό μας. Μπορεί να είναι καλός και περιποιητικός, όμως εμείς, μετά από λίγο, θα εστιάζουμε στο ότι του αρέσει να βλέπει πάντα μπάλα. Μπορεί να είναι έξυπνη και να μας φροντίζει αλλά εμείς, όταν περάσει λίγος καιρός, θα εξαντλούμε την προσοχή μας στο ότι κάνει δυο ώρες να βγει από το μπάνιο. Δεν είναι αδυναμία μας αυτή η μεροληπτική εστίαση. Είναι η φύση μας.

Γι αυτό, ίσως, αποτελεί φυσική συνέπεια το γεγονός ότι θα μείνουμε με τον σύντροφο του οποίου τα «αρνητικά» μπορούμε να ανεχθούμε. Εκτός και αν… Εκτός και αν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε την ηδονική προσαρμογή με την πιο σίγουρη συνταγή. Την ευγνωμοσύνη. Εστιάζοντας συνειδητά στα «θετικά» του, την καλοσύνη του, την ομορφιά του, τη φροντίδα του, το χιούμορ του, μπορούμε να καταφέρουμε να συνεχίσουμε για πολύ καιρό να νιώθουμε ευτυχισμένοι που είναι στη ζωή μας.

Ο κάθε άνθρωπος είναι σαν ένα τριαντάφυλλο, όπως μου αρέσει να λέω. Αν πούμε ότι έχει αγκάθια, θα έχουμε δίκιο. Αν πούμε ότι έχει όμορφο άνθος, πάλι θα έχουμε δίκιο. Το που θα επιλέξουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας, θα καθορίσει και τη διάθεσή μας, την ποιότητα της σχέση μας. Ας επιλέξουμε το δεύτερο για να γεμίσουμε τη ζωή μας με όμορφα λουλούδια και όχι με τα λιγότερο κοφτερά αγκάθια…


Δημήτρης Φλαμούρης
enallaktikidrasi.com

Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest
Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com