May 24, 2018

Οι ονειροπόλοι πάντα βρίσκουν το δρόμο τους

Ονειροπόλος είναι αυτός που έχει την τάση να ονειρεύεται, να κάνει ωραία σχέδια για το μέλλον που ίσως δεν είναι πολύ ρεαλιστικά ή γενικότερα να μην έχει μεγάλη επαφή με την πραγματικότητα. Έτσι μας δίνουν δηλαδή τα λεξικά την επίσημη σημασιολογία της λέξης. Τα λεξικά είναι όμως απλά άψυχα εγχειρίδια. Δεν μπορούν να επεκτείνουν τη σκέψη τους και να καταλήξουν σε συμπεράσματα. Μπορούμε, όμως, εμείς!



Ο Ιταλός κοινωνιολόγος Francesco Alberoni χαρακτηρίζει ως εξής αυτό το υπό εξαφάνιση είδος: 
"Ο ακούραστος ονειροπόλος είναι ένας εφευρέτης σχεδίων, ένας δημιουργός στρατηγικών που μολύνει τους άλλους με τα όνειρά του. Δεν είναι τυφλός, δεν είναι ασυνείδητος. Ξέρει πως υπάρχουν δυσκολίες, εμπόδια, μερικές φορές αξεπέραστα. Ξέρει πως από τις δέκα πρωτοβουλίες, οι εννιά αποτυγχάνουν. Δεν παθαίνει κατάθλιψη, όμως. Είναι δημιουργός δυνατοτήτων."

Κι εγώ συμπληρώνω... δεν είναι μόνο δημιουργός δυνατοτήτων είναι και εκπληρωτής ονείρων. Δεν είναι ένα πλάσμα που πετάει χαμένο μέσα σ' άπιαστα όνειρα, αλλά ένας ενσυνείδητος άνθρωπος που επιλέγει αυτή την οδό των ονείρων για να μπορεί να πετύχει τους στόχους του και να είναι ευτυχισμένος. 

Η πραγματικότητα είναι πολλές φορές σκληρή και ωμή. Σκοτώνει τη δημιουργικότητα των ανθρώπων, τρώει την ψυχή τους και τον πολύτιμό τους χρόνο χωρίς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουν. Αν πέρα από τους τέσσερις άσπρους τοίχους του γραφείου σου, που αντικρίζεις περίπου 9 ώρες την ημέρα, δεν μπορείς να δει τίποτα άλλο παρά μόνο το άσπρο τους χρώμα, τότε δεν είσαι απλά ρεαλιστής είσαι και αυτοκαταστροφικός. Aν βλέπεις τη θάλασσα μόνο ως ένα μέρος για να κάνεις ηλιοθεραπεία και να  κολυμπήσεις, τότε δεν βλέπεις τίποτα.  Αν βλέπεις τα σύννεφα μόνο ως εργαλεία που δημιουργούν βροχή και τ' αστέρια ή το φεγγάρι ως ετερόφωτους πλανήτες, απλά δεν έχεις ουρανό. 

Αν σκοτώνεις τα όνειρά σου γιατί είναι μόνο για τους φλώρους και τους ρομαντικούς, τότε σκοτώνεις εσένα. Τα όνειρα δεν είναι όλα για να εκπληρώνονται και δεν είναι για να μας απογοητεύουν όταν δεν εκπληρώνονται. Είναι για να μας ταξιδεύουν και να δίνουν νόημα στη ζωή μας. Είναι για να μας βγάζουν έξω από τα στενά όρια του σώματός μας και να μας ταξιδεύουν. Είναι για ν' αναδεικνύουν τη φαντασία μας που μας βγαίνει σε ταλέντο και είναι για να δίνουν χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή μας. 

Αν ο Βαν Γκονγκ και ο Νταλί έβαζαν στοπ στα όνειρά τους, δε θα υπήρχαν. Ο Κάρολ δε θα έγραφε ποτέ την Αλική στη Χώρα των Θαυμάτων ούτε ο Έντισον τον ηλεκτρισμό.  

Οι ονειροπόλοι πάντα βρίσκουν το δρόμο τους, γιατί τον φτιάχνουν οι ίδιοι. Γιατί βλέπουν πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν. Βλέπουν το χαμόγελο σ' ένα λουλούδι, ένα κοιμώμενο γίγαντα στο φεγγάρι, ένα κύμα σ' ένα ποτήρι με νερό και μια καρδιά σ' ένα τραγούδι. 

Πράξια Αρέστη
Read More

Όλοι οι έρωτες αρχίζουν και τελειώνουν μ’ ένα τραγούδι

Λένε ότι αν κοιτάξεις την playlist κάποιου, θ’ αποκαλύψεις πολλά πράγματα για το χαρακτήρα του. Επεκτείνοντας τη σκέψη αυτή θα ‘λεγα ότι κοιτάζοντας τα αγαπημένα τραγούδια κάποιου, βρίσκεις σ’ αυτά δικές του στιγμές, αναμνήσεις αλλά και συναισθήματα.


Υπάρχουν τραγούδια που τ’ ακούσαμε για λίγο και μετά τα ξεχάσαμε κι υπάρχουν άλλα που τα φυλάξαμε στις αγαπημένες μας λίστες στο Youtube ή στο κινητό μας για να τ’ ακούμε πάντα. Κάποια απλά μας αρέσουν κι άλλα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή μας και καταστάσεις που βιώσαμε, άσχημες ή όμορφες. Αναμνήσεις κι αισθήματα που ξυπνούν απ’ τα παιδικά μας χρόνια, τα σχολικά κι αργότερα τα φοιτητικά, από οικογενειακές συγκεντρώσεις αλλά κι από έρωτες που μας σημάδεψαν για πάντα.

Σχεδόν κάθε έρωτας αρχίζει και τελειώνει μ’ ένα τραγούδι. Το πρώτο τραγούδι που ακούτε μαζί ή αφιερώνετε ο ένας στον άλλο ή που σημαδεύει κάποια σημαντική στιγμή στην αρχή της σχέσης σας και καταλήγει να είναι το δικό σας τραγούδι. Και το τελευταίο τραγούδι που ακούτε πλέον χωριστά κι αφιερώνετε ο ένας στον άλλο για να πείτε το ύστατο αντίο.

Αυτά τα τραγούδια μένουν στην playlist μας για καιρό ή και για πάντα. Πότε τα βάζουμε στο replay δίνοντας ένταση στον πόνο και στα δάκρυα, πότε αλλάζουμε σταθμό κάθε φορά που τυχαία τ’ ακούμε. Κι όταν ο καιρός περάσει μένει απλά ένα γλυκόπικρο συναίσθημα ή ένα γρήγορο, σχεδόν αδιάφορο flashback αν έχουμε προχωρήσει.

Θυμάμαι σαν όνειρο, θα έχουν περάσει και 7 χρόνια από τότε. Δεν ήξερα ακόμη ότι ήταν έρωτας. Ήξερα μόνο ότι αυτό που έβλεπα κι άκουγα μου άρεσε περισσότερο απ’ όσα είχα συναντήσει στη ζωή μου. Ακούγαμε ένα τραγούδι ερωτιάρικο και παλιομοδίτικο. Ήταν αυτό της Άλκηστις Πρωτοψάλτη που έλεγε «Ζήτα μου ό,τι θες». Δεν το έχω ξανακούσει ποτέ νομίζω από τότε που χωρίσαμε. Δεν έτυχε, δε θυμάμαι κιόλας.

Άρχισα να το τραγουδάω, ανταλλάξαμε αυτή τη βαθιά ματιά που μ’ έκανε πάντα να ντρέπομαι και να σκύβω το κεφάλι και κάτι ξεκίνησες να λες. Ποτέ δε με άγγιξε εκείνο το τραγούδι. Πάντα το θεωρούσα πολύ υπερβολικό κι ονειροπαρμένο. Όμως, όταν το τραγούδησες εσύ, το αγάπησα. Όπως κι όλα τα τραγούδια που σ’ άρεσαν, όπως όλα που είπαμε μαζί, εγώ παράφωνα κι εσύ τόσο υπέροχα.

Πέρασε καιρός μέχρι η φιλία να γίνει έρωτας και πέρασε καιρός μέχρι ο έρωτας να ξαναγίνει φιλία, η φιλία μίσος και μετά τίποτα. Οι άνθρωποι αλλάζουμε, οι ζωές μας αλλάζουν, οι δρόμοι μας χωρίζουν, όμως τα τραγούδια μένουν πάντα τα ίδια. Η μουσική παγώνει το χρόνο και τονώνει τα συναισθήματά μας, γι’ αυτό εξάλλου τη χρειαζόμαστε. Σκεφτείτε πόσο βαρετή κι αδιάφορη είναι μία ταινία χωρίς μουσική επένδυση. Έτσι θα ήταν κι οι στιγμές μας χωρίς αυτήν.

Τώρα σε αποχαιρετώ με το ίδιο τραγούδι, ελπίζοντας ότι ίσως μέσα στο μίσος σου κάτι να έχει μείνει καλό που να με θυμίζει. Και μαζί μου θα κουβαλώ τα τραγούδια μας. Αυτά που πάγωσαν τον χρόνο στις πιο όμορφες κι άσχημες στιγμές μας. Αυτά δε θα τα μοιραστώ ποτέ με κανέναν άλλο. Θα μείνουν πάντα δικά μας κι αναλλοίωτα στο χρόνο να συνεχίζουν να μου χαρίζουν τα γέλια και τις λύπες που εσύ δεν είχες ποτέ πια χρόνο να μου χαρίσεις.

Κάθε έρωτας αρχίζει και τελειώνει μ’ ένα τραγούδι. Έτσι κι ο δικός μας έρωτας. Ελπίζω να θυμάσαι…

Συντάκτης: Πράξια Αρέστη, pillowfights.gr
Read More

May 22, 2018

΄Δεν υπάρχει επιστροφή για όσους χάθηκαν από τη ζωή μας

Βεβιασμένα συμπεράσματα, καταστάσεις στη δουλειά ή στον προσωπικό μας χώρο που μας έκαναν να φανούμε λάθος στα μάτια των άλλων. Η κακιά ώρα κι η κακιά στιγμή, να είμαστε στο επίκεντρο ενός προβλήματος χωρίς να το θέλουμε, αυτοί που μας αδίκησαν κι επιλέξαμε να τους αφήσουμε πίσω κι αυτοί που απλά χαθήκαμε κάπου στο δρόμο. Πόσους ανθρώπους χάσαμε από τη ζωή μας; 



Στην αρχή διερωτηθήκαμε γιατί. Προσωπικά δεν έχω παλέψει να φέρω κανέναν πίσω που επέλεξα ν' αφήσω ή που επέλεξε να με βγάλει από τη ζωή. Κανέναν εκτός από έναν κι ήταν το μεγαλύτερο λάθος που είχα κάνει, γιατί στην προσπάθεια μου να με αποδεχθεί, είχα χάσει τον εαυτό μου. 

Πάντα πίστευα στο κάρμα της ζωής. Πάντα πίστευα ότι ο χρόνος αποκαλύπτει την αλήθεια. Δείχνει αν ήσουν σωστός ή λάθος, αν πήρες ή όχι τις σωστές αποφάσεις. Όσοι μας πλήγωσαν, μας αδίκησαν ή απλά χωρίς να μας αφήσουν καν να ξηγηθούμε εξαφανίστηκαν, κάποια στιγμή επιστρέφουν. Σχεδόν όλοι επιστρέφουν και όλοι ψάχνουν τρυπούλες ανοιχτές για να ξαναμπούν στη ζωή σου ή για να σου δείξουν τουλάχιστον ότι κατάλαβαν το λάθος τους και μετάνιωσαν. Και μπράβο τους γι' αυτό, όμως, που ήταν αυτοί τόσο καιρό; 

Η καρδιά δεν είναι πόρτα να ανοίγει και να κλείνει για τον καθένα με ένα τράβηγμα του χερουλιού. Η καρδιά για κάποιους κλείνει και δεν ξανανοίγει, χωρίς να σημαίνει ότι κρατάει κακία ή μίσος μέσα της. Να' ναι όλοι καλά εκεί που είναι. Να χαίρονται τη θέση στη δουλειά που πήραν, θάβοντάς μας και τελικά δεν τους βγήκε, να χαίρονται το νέο τους σύντροφο που τελικά δεν αγαπούν, να χαίρονται τους φίλους που κράτησαν αλλά τελικά δεν τους τρέχουν σε κάθε πρόβλημα ξοπίσω. Να τα χαίρονται όλα αλλά πια μακριά μας. 

Και αν τύχει και τους δούμε στο δρόμο θα πούμε ένα γεια. Σε κάθε σχόλιό τους στο Facebook ή σε κάθε τους μήνυμα για να μας πουν δήθεν μπράβο που προχωράμε στη ζωή μας θα απαντάμε λιτά. Γιατί μάθαμε να δίνουμε σημασία σε όσους ήταν παρόντες. Σε όσους δε μας εγκατέλειψαν με την πρώτη δυσκολία, σε όσους δε μας πρόδωσαν στην πρώτη καχυποψία ή στο πρώτο μας λάθος. 

Για όσους επιστρέφουν στη ζωή μας από το παρελθόν η πόρτα της καρδιάς μας είναι απλά κλειστή. Χωρίς πολλά πολλά. Χωρίς ν' ασχοληθούμε ιδιαίτερα. Δεν υπάρχει πια χώρος γι' αυτούς. Τον γέμισαν άλλοι με πιο πολλή ουσία. Όσοι χάθηκαν από τη ζωή μας είναι όσοι δεν είχαμε ποτέ πραγματική ανάγκη. Ξέραμε ότι ο τρόχος θα γυρίσει, ότι θα δικαιωθούμε χωρίς καν να το σκεφτόμαστε ή να το προσπαθήσουμε. 

Για όσους βγήκαν από τη ζωή μας ή μας πούλησαν και μετά το μετάνιωσαν, έχω να πω μόνο ότι είναι πλέον αργά!
Read More

May 21, 2018

Σε άφησα να με πληγώσεις

Άτιμη που είναι η μνήμη. Άδικη, περισσότερο όταν θες να ξεχάσεις και δε σε αφήνει. Όταν θα ήθελες απλά να πατήσεις ένα διακόπτη και να σβήσεις επιλεκτικά όλες εκείνες τις αναμνήσεις που προκαλούν ακόμη πόνο και πισωγυρίσματα, και δεν μπορείς. 



Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που οι δυο μας βγήκαμε για φαγητό. Πέρασε καιρός από τότε, εσύ σίγουρα έχεις ξεχάσει, όμως, εμένα για κάποιο λόγο το μυαλό μου γυρνάει ακόμη εκεί, σ' εκείνο το μοναδικό δείπνο που είχαμε σαν φίλοι και τα είπαμε. 

Πόσο θα ήθελα να αποδειχθούν όλοι οι φόβοι μου λάθος. Πόσο θα 'θελα να είχα άδικο για όλα όσα πρόβλεψα κοιτώντας σε στα πανέμορφα μεγάλα σου μάτια. Σου κράτησα το χέρι και σου είπα: "αν προχωρήσουμε, θα με πληγώσεις. Κι αν με πληγώσεις δε θα μπορέσω να το ξεπεράσω ποτέ". Κι εσύ χαμογέλασες και μου είπες ότι ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Κάπου έφταιξα κι εγώ. Που το άφησα να προχωρήσει ενώ γνώριζα ότι μπαίνω σε ένα λαβύρινθο που θα χανόμουν και δε θα έβρισκα ποτέ ξανά το δρόμο της επιστροφής. Ήθελα τόσο πολύ να το ζήσω κι ας ήταν ένα εφήμερο ψέμα. Δεν ξέρω αν εννοούσες έστω και μία λέξη από αυτές που μου είπες. Σήμερα σίγουρα ο έρωτας σου πέρασε. Μακάρι να ήμουν το ίδιο δυνατή. 

Θυμάσαι; Σε ρωτούσα γιατί τώρα; γιατί εσύ; Κι εσύ συνέχιζες να μασάς αυτό το κομμάτι από πίτσα και ν' αγνοείς τους φόβους μου. Εσύ δεν ήξερες ίσως το μέλλον, εγώ το έβλεπα να περνάει από μπροστά μου σαν σύννεφο και το εξάτμισα. Δεν ήθελα τότε να ξέρω. Εγώ φταίω περισσότερο που τώρα πονάω. Εγώ που αγνόησα το ένστικτό μου. Εγώ που μπήκα σε ένα παιχνίδι όπου δεν μπορούσα να ακολουθήσω τους κανόνες.

 Όμως, αν με ρωτήσεις αν μετανιώνω τώρα, θα σου πω "ποτέ". Όσο κι αν πονάει η απουσία σου, όσο κι με τρυπάνε σαν καρφιά τα σκληρά σου λόγια, όσο κι αν μου στέρησες ό,τι πιο πολύτιμο είχα για να είμαι ευτυχισμένη, "εμάς". 

Στο είχα πει ότι θα με πληγώσεις και δεν άργησες να το κάνεις. Δεν φταις εσύ, δε φταίει κανείς γιατί αυτός ο δρόμος οδηγούσε στο πουθενά και το ξέραμε καλά. Γιατί δε φεύγει κανείς από κει που δεν αντέχει; Από πράγματα που δεν ελέγχει κι από καταστάσεις που τον πληγώνουν; Γιατί αυτό που είχαμε το λίγο ήταν τόσο πολύτιμο για μένα που όχι μόνο δε θα το άφηνα αλλά θα πάλευα και για να το κρατήσω. Ένας πόλεμος που έχασα εδώ και καιρό, όμως, δεν εγκατέλειψα ποτέ το πεδίο της μάχης. Έμεινα να κοιτάζω τα απομεινάρια της σάρκας μου που έβαψαν με αίμα το χώμα στο οποίο κάποτε με φίλησες. 

Δε στα λέω αυτά για να σε διώξω, αν και πιο μακριά μου δεν ξέρω αν γίνεται να είσαι. Δε στα λέω ειρωνικά ούτε για να σου αποδείξω ότι είμαι η πιο έξυπνη της παρέας. Στα λέω γιατί με ενοχλεί που λες ότι δε θυμάσαι. Που όλα τα αρνιέσαι και τα ισοπεδώνεις. Ό,τι πιο πολύτιμο είχα να θυμάμαι, τις στιγμές μας, τις σκότωσες κι αυτές χωρίς δισταγμό στο πεδίο της μάχης κι απλά αποχώρησες. 

Θέλω, όμως, να ξέρεις ότι κανείς τελικά δεν κατάφερε να με πληγώσει όσο εσύ. Ίσως γιατί κανέναν δεν εμπιστεύτηκα και δεν αγάπησα ποτέ τόσο. Τελικά, μάτια μου μας πληγώνουν μόνο όσοι θέλουμε να μας πληγώσουν. Όσοι αφήνουμε κι ας γνωρίζουμε ότι στο τέλος θα γίνουμε κομμάτια.  
Read More

May 13, 2018

Η πιο ιερή στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας είναι όταν γίνεται μητέρα

«Μητέρα». Ίσως η πιο ιερή λέξη που υπάρχει στο παγκόσμιο λεξιλόγιο. Ο πιο δύσκολος και συνάμα ευχάριστος ρόλος που μια γυναίκα καλείται ν’ αναλάβει σε κάποια φάση της ζωής της.


Τη στιγμή που μια γυναίκα γίνεται μητέρα, η ζωή της αλλάζει κι ανεπιστρεπτί. Εκείνη η μαγική στιγμή που συναντάει για πρώτη φορά το μικρό πλασματάκι που κουβαλούσε με κόπο 9 μήνες στην κοιλιά της, γίνεται με διαφορά η σημαντικότερη στην όλη πορεία της. Και σ’ αυτή την περίπτωση ισχύει απόλυτα το, «αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να το καταλάβεις».

Έτσι κι εγώ μόνο όταν το έζησα, κατάφερα να καταλάβω τι σημαίνει η λέξη «μητρότητα». Απ’ την πρώτη στιγμή που η γιατρός έβαλε το μικρό μου αγγελούδι στην αγκαλιά μου, τα πάντα μέσα μου άλλαξαν. Εκείνη τη στιγμή βίωσα πρωτόγνωρα αισθήματα, που βιώνω ακόμη μέχρι σήμερα. Η καρδιά μου χτύπησε πολύ δυνατά, τα μάτια μου δάκρυσαν απ’ τη συγκίνηση και το σώμα μου έτρεμε.

Αυτό το μωρό ήταν το πιο τέλειο στον κόσμο κι ό,τι πιο δυνατό είχα νιώσει. Ήταν ένα κομμάτι απ’ τον εαυτό μου, που κατάφερα με δυσκολία να φέρω στον κόσμο και που περίμενα με ανυπομονησία να συναντήσω. Ήταν η ολοκλήρωση μιας αγάπης μεταξύ εμένα και του ανθρώπου που επέλεξα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου. Η πιο όμορφη εικόνα είναι αυτή ενός πατέρα με το μωρό του. Μια εικόνα που μπορούσε να έχει μόνο ένα πρόσωπο στο μυαλό μας και ξαφνικά είχε ζωντανέψει μπροστά μου.

Εδώ και λίγες μέρες που είμαστε στο σπίτι μας, οι πρώτες μου στιγμές ως μητέρα είναι μοναδικές και σίγουρα θα παραμείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μου. Δε θέλω να βρίσκομαι πουθενά αλλού. Τις λίγες ώρες που αποχωρίζομαι το γιο μου, έχω συνεχώς την έννοια του και θέλω να επιστρέψω και πάλι κοντά του. Η αγκαλιά του, η μυρωδιά του, το χαμόγελό του είναι η μεγαλύτερη μου ευτυχία. Η κούραση και τα ξενύχτια δεν έχουν σημασία. Ούτε καν τα έξτρα κιλά που πρέπει να χάσω δε μ’ ενοχλούν τόσο πια.

Κατάλαβα την αγάπη της δική μου μητέρας για μένα και τις ανησυχίες που είχε όσο μεγάλωνα. Άλλαξα εντελώς την καθημερινότητά μου, έβαλα τα θέλω μου και την καριέρα μου σε δεύτερη μοίρα και το έκανα με ευχαρίστηση.
Ο ερχομός του μωρού μου στον κόσμο με ολοκλήρωσε ως άνθρωπο, όμως δεν άλλαξε την προσωπικότητά μου. Είμαι η ίδια γυναίκα που είχα καταφέρει να γίνω τα προηγούμενα χρόνια, απλά με άλλες προτεραιότητες.

Συνεχίζω να γράφω, να μαγειρεύω, να ερωτεύομαι, να βγαίνω με τις φίλες μου, να κάνω shopping, να φοράω γόβες και να κάνω τις ίδιες παιδικές χαζομάρες. Η διαφορά είναι ότι όλα αυτά έρχονται πια σε δεύτερη μοίρα. Κατάλαβα, όμως, ότι μόνο μια ευτυχισμένη μητέρα, μπορεί να μεγαλώσει ένα ευτυχισμένο μωρό. Μόνο μια ήρεμη μητέρα που είναι συνειδητοποιημένη, που αγαπάει τον εαυτό της και το σύντροφό της, μπορεί να αντεπεξέλθει της δύσκολης αυτής δουλειάς χωρίς να καταρρεύσει.

Η αγάπη, λένε, κάνει θαύματα. Κι ένα από αυτά τα θαύματα είναι η γέννηση ενός μωρού. Μέρα με τη μέρα μεγαλώνεις κι απ’ το μυαλό μου περνούν χιλιάδες σκέψεις, κοιτώντας το. Τι θα κάνω αν αρρωστήσει, τι θα γίνει όταν μεγαλώσει, πώς θα μοιάζει σε λίγα χρόνια, πώς νιώθει, που πονά όταν κλαίει δυνατά; Φόβοι, όμορφα αισθήματα, άγχη, ευθύνες, όνειρα. Για κάθε μητέρα που αγαπάει το παιδί της οι ανησυχίες και τα αισθήματα είναι το ίδιο έντονα.

Το δέσιμο μιας μητέρας με το παιδί της είναι μοναδικό, απ’ την πρώτη επαφή. Τα πάντα λειτουργούν ενστικτωδώς απ’ τις πρώτες κιόλας μέρες. Είναι λες κι όλο μας το είναι προορίζεται για τη στιγμή που θα κρατήσουμε το νεογέννητο μωρό στα χέρια μας. Η φύση ξέρει κι εμείς την υπακούμε χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.

Συντάκτης: Πράξια Αρέστη
pillowfights.gr
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com