Aug 18, 2017

Τάσος Λειβαδίτης: "Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου έζησα όλη τη ζωή"

Συγχώρα με, αγάπη μου – ερωτικό ποίημα Τάσος Λειβαδίτης


Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…
Όλα μπορούσανε να γίνουνε
στον κόσμο αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες…
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
αγαπημένη μου…
Μα και τι να πει κανείς…
Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός
και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου
έζησα όλη τη ζωή…
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα
και τότε όλα τα βράδια
κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας…
Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,
μ’ όλη μου τη δύναμη…
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,
καμιά ελπίδα να μη πεθάνει…
Θε μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο
μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων
Συχώρα με, αγάπη μου,
που ζούσα πριν να σε γνωρίσω…
Μισώ τα μάτια μου,
που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..
Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής
σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,
που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,
α, για να γεννηθείς εσύ
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι αυτό έγινε ο κόσμος…
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
είμαστε κιόλας νεκροί…
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
έξω απ’ την πόρτα σου,
εσύ θα ξέρεις,
πως πέθανε σφαγμένος
απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,
που ονειρευότανε για σένα…
Ποδοπάτησε με,
να έχω τουλάχιστον την ευτυχία
να μ’αγγίζεις…


Read More

Oscar Wilde: "Tόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή"

Η σιωπή του έρωτα – ποίημα του Όσκαρ Γουάιλντ 

Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια

Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή

Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα.


As oftentimes the too resplendent sun
Hurries the pallid and reluctant moon
Back to her sombre cave, ere she hath won
A single ballad from the nightingale,
So doth thy Beauty make my lips to fail,
And all my sweetest singing out of tune.

And as at dawn across the level mead
On wings impetuous some wind will come,
And with its too harsh kisses break the reed
Which was its only instrument of song,
So my too stormy passions work me wrong,
And for excess of Love my Love is dumb.

But surely unto Thee mine eyes did show
Why I am silent, and my lute unstrung;
Else it were better we should part, and go,
Thou to some lips of sweeter melody,
And I to nurse the barren memory
Of unkissed kisses, and songs never sung.
Read More

Ελένη Μαυρογονάτου: "Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες"

Το ποίημα που θα διαβάσετε παρακάτω ανήκει στην συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες της Ελένης Μαυρογονάτου.

Να βιαστώ να ξεκουμπώσω
το πουκάμισό σου,
να φιλήσω το πρόσωπό σου,
ν’ αγγίξω το σώμα σου.
Να βιαστώ να σ’ αγαπήσω
καταχωρώντας σε
στο μητρώο των άστρων.
Κι αύριο,
σαν ξημερώσει,
να σε κάνω ποίημα.

Θέλω τον έρωτά σου
στο χρόνο του τον ενεστώτα,
οριστικό και αμετάκλητο,
δίχως υποτακτικές υπεκφυγές,
αμφίβολους αορίστους
και μέλλοντος κατ’ εξακολούθηση.
Θέλω τον έρωτά σου
μικρή παθητική
μετοχή,
παραδομένο
εξαρτημένο
θυμωμένο,
να μεταγγίζεσαι ολάκερη
ως τον τελευταίο σπασμό
και να σου γνέφω
κι άλλο.
Θέλω τον έρωτά σου
εξουσία κι επανάσταση.



Read More

Κατινα Παϊζη: "Πόσο πολύ σ’ αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις καλέ που δεν εχάρηκες στα χείλη μου φιλιά"

Αυτό το ερωτικό ποίημα, με τίτλο Πόσο πολύ σ’αγάπησα είναι μάλλον μια ιδιαίτερη περίπτωση… αν ξεκινήσετε να διαβάζετε τους στίχους θα σας έρθει μια μελωδία και ένα τραγούδι στο μυαλό… όχι δεν κάνετε λάθος είναι ένα πολύ πολύ διάσημο τραγούδι, πολύ τρυφερό αλλά και λυπητερό, το τραγούδι Αγάπη από το Χρήστο Θηβαίο που ακούστηκε στους τίτλους της σειράς «Μεγάλος Θυμός».

Το τραγούδι Αγάπη βασίστηκε σε αυτό εδώ το ποίημα της Κατίνας Παϊζη.

Πόσο πολύ σ’ αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις
καλέ που δεν εχάρηκες στα χείλη μου φιλιά.
Απ’ τη ζωή μου επέρασες κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά.

Τα χέρια μου δεν έδεσα τριγύρω στο λαιμό σου.
Δεν έσταξε απ’ τα μάτια μου το δάκρυ μου θολό.
Κουνούσα το μαντίλι μου αλαφρά στο μισεμό σου
και σιωπηλά σου ευχότανε η ψυχή μου στο καλό.

Δεν είδες το τρεμούλιασμα των κουρασμένων μου ώμων.
Δε μάντεψες τη θύελλα που εκλειούσα στην ψυχή.
Μήτε πως ήμουν σύντροφος των μακρινών σου δρόμων
κι όλη μου η σκέψη ανέκφραστη σ’ άγγιζε προσευχή.

Κι αν ήρθαν μέρες πένθιμες και νύχτες θολωμένες,
που η μοναξιά με τρόμαζε και μου ?παιρνε το νου,
τώρα κρατώ στη θύμηση στιγμές ευτυχισμένες
κάποιου καιρού αλησμόνητου ωραίου κι αληθινού.

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
ω εσύ, του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή,
αιώνια θα το τραγουδώ κι εσύ δε θα το μάθεις
πως οι στιγμές που μου ?δωσες αξίζουν μια ζωή.

eros-erotas.gr
Read More

Aug 17, 2017

Να μου μιλάς, να ηρεμείς τις σκέψεις μου

Περίπλοκο όργανο ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Και γίνεται ακόμη πιο περίπλοκος όταν ερωτευτεί. Τρέχουν, η μία σκέψη μετά την άλλη, μπερδεύεται και μπερδεύει, τα συναισθήματα γίνονται μαλλιά κουβάρια και μία μεγάλη εσωτερική μάχη ξεκινά. Ειδικά όταν ο έρωτας γεννηθεί μέσα μας σε λάθος χρόνο και τόπο ή για τον λάθος άνθρωπο κι όταν συνεχώς υπάρχουν παρεμβολές από τρίτους.


Είναι σκληρός ο έρωτας πολλές φορές και το μυαλό δεν αντέχει. Δεν έρχεται πάντα φορώντας τα ωραία του, για να του κεράσουμε καφέ και στο τέλος να καταλήξει στο κρεβάτι μας για να μείνει μέχρι το άλλο πρώι. Κάποτε έρχεται, ντυμένος στρατιώτης, έτοιμος για μάχη, έτοιμος να μας λαβώσει.

Όταν το μυαλό ερωτευτεί, σαλτάρει και υποπίπτει στο ένα λάθος μετά το άλλο. Είναι πολλή το αίσθημα για να μπορεί να το ελέγξει. Έτσι, ξυπνάνε μικροπρεπή αισθήματα όπως αυτά της ζήλιας, της αμφιβολίας, του εγωισμού και της κτητικότητας. Και άντε να τα πολεμήσεις. Μόνο σου δεν μπορείς. Πρέπει να είστε δύο και πρέπει να είστε στο ίδιο στρατοπέδο να παλεύετε με τους έξω, αντί αναμεταξύ σας. 

Πρέπει ο άνθρωπός σου να μπορεί να σβήνει, χωρίς καν να το προσπαθεί ιδιαίτερα, κάθε αρνητική σκέψη που μπορεί να περνάει από το μυαλό σου. Να σβήνει κάθε αμφιβολία και φόβο μ' ένα φιλί ή με μια κουβέντα. Αυτός ο άνθρωπος που έχει αυτή τη δυναμη πάνω σου, είναι αυτός που πραγματικά αγαπάς. 

Γι' αυτό κι εγώ σου ζητώ να μου μιλάς. Να μου μιλάς για να ηρεμείς τις σκέψεις μου. Νομίζεις ότι είμαι δυνατή, ότι αντέχω τις ώρες που είμαι μακρία σου, ότι όλα τα ξέρω για σένα και για μας. Ακόμη κι αυτά που για σένα εννοούνται, εγώ θέλω να τ' ακούω. Θέλω να μου μιλάς για μας και για αόριστα πράγματα για ώρες πολλές. Μέχρι η νύχτα ν' αρχίσει να χάνεται με το πρώτο φως του ήλιου. Μόνο έτσι μένω στο φως, μόνο έτσι αντέχω. 

Γιατί στο μυαλό μου επικρατεί χάος και σκοτάδι, όταν δεν ηχεί στ' αυτιά σου η φωνή μου. Όταν δεν πέρνω σε μήνυμα το πρώτο σου "καλημέρα" ή την τελευταία σου "καληνύχτα". Όλο νομίζω ότι σε χάνω κι όλο χάνομαι. Τόσο ανασφαλής είμαι όταν λείπεις και τόσες είναι οι πληγές μου που με τις σιωπές σου, ανοίγουν ξανά κι αιμορραγούν.

Τον έρωτα πρέπει να τον λες. Πρέπει να τον πράττεις. Δε χρειάζεται να κάνεις πολλά. Το νιώθω ότι εισαι για μένα κι εγώ για σένα. Όμως, το μυαλό θολώνει. Φοβάται και σαλτάρει. Πανικοβάλλεται και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να προδοθεί και να χάσει. Ζητάει επιβεβαιώση. 

Αν κουράζεσαι να μου μιλάς, αν κουράζεσαι να μ' ακούς, τότε το μυαλό θα συνηθίσει στη σιωπή κι ύστερα θα συνηθίσει στην απουσία σου και στο τέλος θα ψάχνει χαμένο και μόνο κάποιον που να θέλει να τον ακούσει. 

Έτσι χάνονται οι έρωτες. Μέσα στα ανείπωτα και μέσα στις σιωπές. Mέσα σε όλα όσα θεωρούσαμε ότι εννοούνται και δεν είπαμε ποτέ ή δεν κάναμε πράξεις. Έτσι θα χαθούμε κι εμείς σιγά σιγά, δημιουργώντας άθελά μας μία συναισθηματική απόσταση που θα δημιουργεί η τριβή του χρόνου, η καθημερινότητα και οι τρίτοι που θέλουν αυτό που έχουμε. 

Γι' αυτό σου λέω να μου μιλάς. Να μου μιλάς τις νύχτες όταν στο κρεβάτι θα με κρατάς αγκαλιά. Να μου μιλάς στις βόλτες μας, στον καφέ μας και στο δείπνο μας. Τίποτα δεν εννοείται. Η αγάπη δεν εννοείται. Η αγάπη υπάρχει μόνο όταν λέγεται και γίνεται πράξη. 

Μίλα μου και θα δεις ότι ο χρόνος θα γίνεται φίλος και όχι εχθρός μας. Μίλα μου, κι ο κόσμος κι όλα αυτά που μας γεννούν αμφιβολίες και μας απομακρύνουν, θα πεθαίνουν μπροστά στην ασπίδα μας. 

Μίλα μου για να σκοτώσεις κάθε αρνητική σκέψη που γεννούν οι φοβίες μου και θα δεις ότι θα γίνω η καλύτερη σου φίλη κι η καλύτερη σου ερωμένη.

Μίλα μου...
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com