Nov 28, 2013

Η Ελπίδα και το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο

Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν και η μικρή Ελπίδα ήταν διπλά χαρούμενη γιατί το απόγευμα θα στόλιζε με τη  μαμά της το χριστουγεννιάτικο δεντράκι. Φέτος η οικογένεια της Ελπίδας αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό με το δεντράκι. Αντί να αγοράσουν στολίδια από κάποιο κατάστημα αποφάσισαν να τα φτιάξουν οι ίδιοι. Τα λεφτά που θα έδιναν για να αγοράσουν στολίδια τα έδωσαν σε ένα ίδρυμα με ορφανά παιδιά. Έτσι, θα έπαιρναν και αυτά δώρα για τα Χριστούγεννα.


Η Ελπίδα ενθουσιάστηκε πολύ με την ιδέα αυτή. Μάζεψε όλα τα χρώματα και τα πινέλα, τα χαρτόνια της, το ψαλίδι και την κόλλα της και κάθισε με τη μαμά της να φτιάξουν διάφορα σχέδια για να στολίσουν το δέντρο. Χρησιμοποίησαν μικρά γυάλινα μπουκαλάκια, σπιρτόκουτα, βαμβάκι, κουκουνάρια που μάζεψε ο μπαμπάς από το βουνό, παλιά ρουχαλάκια, κουμπιά και κλωστές για να μπορούν μετά να τα κρεμάσουν. Η Ελπίδα χρησιμοποίησε όλη της τη φαντασία και με τη βοήθεια της μαμάς της έφτιαξε, χιονάνθρωπους, Αϊ Βασίληδες, δωράκια, καμπάνες, τάρανδους, και για την κορυφή του δέντρου έφτιαξε ένα μεγάλο κάτασπρο άγγελο με χρυσά φτερά. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Η Ελπίδα είχε φτιάξει το δικό της δεντράκι και ήταν πολύ περήφανη γι’ αυτό. Ήταν ακόμη πιο περήφανη, όμως, που με αυτό τον τρόπο μπόρεσε να βοηθήσει κι άλλα παιδάκια να έχουν δώρα για τα Χριστούγεννα. 

Η διαδικασία του στολίσματος πήρε αρκετή ώρα και η Ελπίδα κουρασμένη, αποκοιμήθηκε στον καναπέ. Ξαφνικά ξυπνά και βρίσκεται κλεισμένη σε μια χιονόμπαλα. Είναι η χριστουγεννιάτικη χιονόμπαλα με το ξύλινο σπιτάκι που έχει η μαμά πάνω στο τζάκι! Πως βρέθηκε μέσα σε αυτήν; Είναι τόσο μικρή! Ξαφνικά μέσα από το σπιτάκι βγαίνει ένας άγγελος με χρυσά φτερά. Από κάπου τον γνώριζε... Ήταν το αγγελάκι που η ίδια έφτιαξε για την κορυφή του δέντρου.
-        -Γεια σου Ελπίδα, λέει ο Άγγελος.
-        -Γεια σου, απαντάει η Ελπίδα. Είσαι ο Άγγελος με τα χρυσά φτερά που έφτιαξα για το δέντρο. Πως βρέθηκα εδώ;
-        -Μην φοβάσαι. Είσαι εδώ γιατί θέλω να πάμε μαζί κάπου. Θέλω να δεις κάτι.
-        -Και πώς θα πάμε εκεί; Ρωτάει η Ελπίδα. Είμαστε μέσα σε μία χιονόμπαλα.
-        -Η χιονόμπαλα θα μας πάρει. Ο Άγγελος σήκωσε τα χέρια ψηλά και η χιονόμπαλα άρχισε να αιωρείται.
-        -Κρατήσου γερά, Ελπίδα, λέει ο Άγγελος.
Η Ελπίδα πιάστηκε από το δέντρο που ήταν δίπλα από το ξύλινο σπιτάκι. Η χιονόμπαλα σηκώθηκε στον αέρα, βγήκε από το μικρό άνοιγμα του παραθύρου και άρχισε να ταξιδεύει στον ουρανό. Η Ελπίδα μπορούσε να δει όλο τον κόσμο από ψηλά. Πολύχρωμα φωτάκια παντού και τα αστέρια για πρώτη φορά τόσο κοντά της. Φοβήθηκε λίγο στην αρχή όμως μέσα στην χιονόμπαλα ήταν ζεστά και ασφαλής. Γύρω από το ξύλινο σπιτάκι οι άσπρες νιφάδες αιωρούνταν και της έπιανε στα χέρια της. 
Μετά από λίγη ώρα έφθασαν σε ένα μεγάλο σπίτι. Μπήκαν μέσα από την μεγάλη πόρτα που ήταν μισάνοιχτη και έφθασαν σε ένα δωμάτιο, όπου σε δύο σειρές από κρεβάτια κοιμούνταν δίπλα δίπλα παιδιά. Το καθένα είχε δίπλα του ένα κλειστό δώρο που περίμενε να το ανοίξουν. Η χιονόμπαλα περνούσε αργά και αθόρυβα πάνω από τα μικρά κρεβατάκια.
-       - Κοίτα Ελπίδα, της λέει ο Άγγελος με χρυσά φτερά δείχνοντας με τα χέρια του προς τα παιδιά. Αυτά τα τέσσερα παιδιά φέτος τα Χριστούγεννα θα πάρουν από ένα δώρο, χάρη σε σένα. Στον Γιώργο πάντα άρεσαν οι δεινόσαυροι. Έτσι του έχουν αγοράσει ένα μεγάλο δεινόσαυρο για να παίζει. Η Θεοδώρα, ήθελε φέτος μια κούκλα με μακριά ξανθά μαλλιά και αύριο το πρωί θα την έχει χάρη σε σένα. Η Κούλα ήθελε καινούργια παπούτσια γιατί αυτά που είχε σκίστηκαν. Από αύριο θα φοράει χαρούμενη τα καινούργια της ροζ παπούτσια. Ο Κώστας, που του αρέσει να διαβάζει, θα πάρει ένα βιβλίο με πολλά παραμύθια.
-        -Και όλα αυτά επειδή έφτιαξα τα δικά μου στολίδια; ρωτά η Ελπίδα.
-        -Ναι, ακριβώς. Σκέψου, πόσα παιδιά θα έπαιρναν φέτος δώρο αν όλοι έκαναν αυτό που έκανες εσύ. Ας πάμε πίσω όμως πίσω τώρα, γιατί θα σε ψάχνει η μαμά σου.
Στο λεπτό άνοιξε τα μάτια και ήταν και πάλι στον καναπέ στου σπιτιού δίπλα από το τζάκι που σχεδόν είχε σβήσει. Είχε αποκοιμηθεί. Κοίταξε να βρει τη χιονόμπαλα. "Μήπως ήταν όλα ένα όνειρο"; Σκέφτηκε. Κοίταξε προς το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο Άγγελος έλειπε από την κορυφή. Κοίταξε να βρει τη χιονόμπαλα που ήταν στο τζάκι και τελικά στο πάτωμα μπροστά της και δίπλα της πεσμένος ο Άγγελος. Η Ελπίδα τα πήρε προσεκτικά στα χέρια της και τα κοίταξε χαμογελώντας. Ήξερε πια πως όλα όσα έζησε ήταν πραγματικά και τα παιδιά αυτά είχαν όντως πάρει τα δώρα που ονειρεύονταν χάρη σε κείνη....


Read More

Aug 3, 2013

Το ημερολόγιο ενός χωρισμού…

Μέρα 1η
Ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι στο τελευταίο μήνυμα του έγραψα «τελειώσαμε». Κοιτάζω το κινητό κάθε λεπτό, μήπως και στείλει κάποιο μήνυμα και δεν το ακούσω. Λες κι έχω κουφαθεί… Κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή σαν χαμένη, οδηγώ σαν πρωτάρα στους δρόμους χαμένη στις σκέψεις μου χωρίς προορισμό. Προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε. Φοβάμαι να πάω σπίτι το βράδυ, γιατί συνειδητοποιώ ότι δε θα είναι εκεί. Πρέπει όμως να φάνω γενναία. Φτάνω στην πόρτα. Βάζω το κλειδί και την ανοίγω. Απόλυτη σιωπή. Η τηλεόραση κλειστή, ο νεροχύτης άδειος, τα φώτα κλειστά. Έχει φύγει…

Μέρα 4η
Ευτυχώς είναι Σάββατο. Δε χρειάζεται να δουν οι συνάδελφοι μου το χαμένο μου βλέμμα. Ξύπνησα τρεις τέσσερις φορές μέσα στη νύχτα απλά για να δω αν μου έστειλε κάποιο μήνυμα. Κι αν μου στείλει τι θα κάνω; σκέφτομαι. Θα τον δεχτώ αμέσως πίσω. Θα τον παρακαλέσω να επιστρέψει. Όχι δε θα του απαντήσω καν. Ή μάλλον θα του δώσω μία απάντηση ειρωνική. Πάντα όταν τσακωνόμαστε έστελνε μήνυμα. Πάντα. Βασίζομαι σε αυτό και παίρνω ελπίδα για να σηκωθώ χαρούμενη από το κρεβάτι. Είμαι σίγουρη ότι θα με ψάξει. Απλά θέλει λίγες μέρες να με πιθυμήσει….

Μέρα 5η
Κυριακή… Η μαμά με πήρε εκατό τηλέφωνα. Πάλι δεν κοιμήθηκα πολύ καλά κι ακόμα δεν έχει στείλει  ούτε ένα μήνυμα. Λες να βγήκε; Λες να βρήκε κιόλας άλλη; Λες να κάνω εγώ το πρώτο βήμα; Όχι πρέπει να τον αφήσω να έλθει από μόνος του. Να καταλάβει τα λάθη του. Κι αν δεν έλθει; Κάθε ώρα παίρνω το κινητό γράφω ένα κατεβατό κλαμένες λέξεις και μετά τις σβήνω και μετά ξανά από την αρχή. Παίρνω κότσο τα μαλλιά και ξεκινάω με μανία να καθαρίζω το σπίτι και στο ράδιο διαπασών Νατάσσα Μποφίλιου. Τελειώνω με το δικό μου σπίτι και πάω να καθαρίσω κι αυτό της κολλητής μου. Αυτή με κοιτάζει, με αφήνει να παραμιλώ και να τον βρίζω και μου λέει «αφού μόλις σου νέψει θα γυρίσεις πίσω γονατιστή». Κάνω πως δεν άκουσα τίποτα και συνεχίζω να είμαι σε υπερένταση. Ανάβω τσιγάρο. Τι μαλακία κάνω. Του είπα ότι έκοψα το κάπνισμα. Αν με δει θα φωνάζει πάλι… Δε θα με δει όμως…

Μέρα 8η
Με τρεις νύχτες να μισοκοιμάμαι δεν ξέρω πως θα βγάλω τη μέρα στη γραφείο. Το ένα λάθος πάνω στο άλλο και το διευθυντή να φωνάζει και πάλι πόσο άθλια είμαι. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Ξεχνιέμαι λίγο. Κάθε μία ώρα τσεκάρω το facebook του. Καμία κίνηση. Τι σκατά κάνει; Σφίγγομαι να μην ξεσπάσω σε λυγμούς. Επιτέλους μπορώ να σχολάσω. Πάω τρέχοντας στην κολλητή μου, στο αυτοκίνητο με πιάνουν τα κλάματα. Θυμάμαι διάφορα. Κατεβαίνω και το ξέσπασμα συνεχίζεται στα γόνατά της. Χίλια γιατί, χίλια πως, χίλιες εξηγήσεις, ακόμη και η πιο παραμικρή λεπτομέρεια περνάει από τη σκέψη μου. Νομίζω θα τρελαθώ.

Mέρα 9η
Παρατηρώ ότι οι ώρες και οι μέρες περνούν αργά και βασανιστικά. Ίσως επειδή βρίσκομαι συνέχεια πάνω από το κινητό, περιμένοντας το θαύμα. Και τα ξεσπάσματα καλά κρατούν. Έχω γίνει η καλύτερη πελάτισσα των κλίνεξ. Κόπηκε και η όρεξη μου. Μουρμουρά και η μαμά «δεν τρως κι έχεις γίνεις σαν νηστικό πακιστανάκι». Λες και με νοιάζει τώρα αν δεν τρώω, αν πίνω ή αν καπνίζω. Λες και έχει το οτιδήποτε νόημα μέσα στον πόνο μου. Θα περάσει όμως. Ο πόνος μας κάνει πιο δυνατούς.

Μέρα 11η
Σάββατο… βγήκα με παρέα. Είπα να μην κλειστώ πάλι στο σπίτι. Να βγω να ξεδώσω λίγο. Δεν μπορείς να πεις, είναι κι αυτό κάτι. Είναι μια πρόοδος. Τα έκανα μαντάρα τελικά. Ήμουν κοντά στο μαγαζί που δουλεύει. Να περάσω να μην περάσω; Το δίλημμα αυτό στριφογυρνούσε όλη νύχτα στο μυαλό μου. Τελικά μάζεψα όλη μου τη δύναμη και πήγα. Τα παιδιά εκεί με γνωρίζουν. Τόσα χρόνια με βλέπουν να κάθομαι μόνη στο μπαρ και να τα πίνω. Μπήκα μέσα, ζαλίστηκα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Νομίζω με είδε. Βγήκα αμέσως έξω και έτρεξα στο αυτοκίνητο. Έπαιρνα βαθιές ανάσες, μέχρι που ηρέμησα. Τι στο καλό σκεφτόμουν;

Μέρα 14η
Ήμουν στο γραφείο, προσπαθούσα όπως πάντα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, γιατί το βράδυ το ταβάνι με κοιτούσε μου φαινόταν απειλητικά και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια έφτασαν μέχρι τα μάγουλα. Έβαζα κρέμες αγγούρια και ό,τι άλλη μυστική συνταγή μου πάσαραν οι φίλες μου, αλλά έμεναν εκεί, σαν μαύρες τρύπες του όζοντος. Ξαφνικά μου έρχεται μήνυμα στο κινητό. Όπως πάντα το αρπάζω αμέσως για να δω αν είναι αυτό. Μέχρι τώρα είχα απογοητευτεί ουκ ολίγες φορές, αλλά η γαμημένη ελπίδα φαίνεται δεν πεθαίνει ποτέ. Τελικά ήταν αυτός. «Ζεις;» Έγραφε το μήνυμα. Έμεινα μαλάκας να το κοιτάζω και να μην ξέρω αν έπρεπε να χαρώ ή να πετάξω το κινητό στον τοίχο να γίνει χίλια κομμάτια. Όταν ξεθόλωσαν τα μάτια και το μυαλό μου, τα είχα πάρει άγρια στο κρανίο. Τι εννοεί ο κύριος; Ότι δεν μπορώ να ζήσω μακριά του; Και τώρα αυτός είναι τρόπος να δείξει το ενδιαφέρον του; Δε θα αλλάξει ποτέ. Ποτέ. Και του ρίχνω μία απάντηση γεμάτη «ειλικρίνεια». «Μια χαρά είμαι εγώ, δε χρειάζεται ν’ ανησυχείς. Προχώρησα με τη ζωή μου, γι’ αυτό κάνε και συ το ίδιο». Εμ τι νομίζει δηλαδή; Ότι έφυγε και έχασα τον κόσμο; Χτυπάω το κεφάλι μου στο γραφείο και στο τσακ είμαι να του στείλω ξανά μήνυμα και να τον παρακαλέσω να γυρίσει πίσω. Δίνω το κινητό στη συνάδελφο μου και της λέω να το φυλάει με νύχια και με δόντια μέχρι να δει ότι ηρέμησα. «Μη μου το δώσεις ακόμη κι αν με δεις να σέρνομαι στα πατώματα» της είπα.

Μέρα 17η
Μετά το μήνυμα δεν έδωσε κανένα σημάδι. Τέλος! Το πήρα απόφαση. Δεν μπορώ να ζήσω μακριά του. Το παραδέχομαι. Πνίγω τον εγωισμό μου. Ωραία έκανε κάποια λάθη. Όλοι κάνουμε λάθη. Θα τα διορθώσουμε τα λάθη μας. Γι’ αυτό είμαστε εδώ. Αγαπώ τη λάθη του, μισώ την απουσία του. Μισώ αυτό τον πόνο των τελευταίων ημερών. Ξέρω μέσα μου βαθιά ότι ακόμη με αγαπά. Δεν είμαι έτοιμη να τον χάσω. Δεν τον χόρτασα ακόμη. Δεν τελείωσε αυτός ο κύκλος. Παίρνω το κινητό και με θολά τα μάτια από τα δάκρυα γράφω δυο λέξεις μόνο: «θα έλθεις;». Ένα λεπτό περίμενα για να απαντήσει και μου φάνηκε αιώνας: «έρχομαι…».




Read More

Mar 31, 2013

Kυρίες και Κύριοι... Εμείς!


~''Όσο υπάρχει έστω και ένα παιδί που πεινάει, δεν μπορούμε να πούμε ότι σαν Άνθρωποι πετύχαμε''. 

Αντίθετα μάλιστα. Επειδή τα παιδιά που πεθαίνουν από πείνα, αρρώστιες και κρύο είναι χιλιάδες κάθε μέρα, τότε όχι μόνο δεν πετύχαμε, αλλά αποτύχαμε παταγωδώς. Την εξέλιξη που μας παρουσιάζετε κύριοι και τις οικονομικές και επιστημονικές σας επιτυχίες να τις βράσω, όταν δεν έχετε καταφέρει να εξαντλήσετε κάθε πολεμική δραστηριότητα, όταν ηθελημένα κρατήσατε ανθρώπους στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, όταν προσπαθείτε να μας αποδείξετε μέσα από τα δήθεν φιλανθρωπικά σας ιδρύματα ότι νοιάζεστε, ενώ στα σκοτάδια πουλάτε όπλα, ναρκωτικά και υπογράφετε πολεμικές συμφωνίες. Όσο η δόξα και το χρήμα βρίσκεται πάνω από την ανάγκη σας να υπηρετήσετε με τις πράξεις σας τον άνθρωπο, δεν μπορείτε καν να λέγεστε άνθρωποι.

Αν ρωτήσεις 100 άτομα να σου πουν πως φαντάζονται το προφίλ ενός δολοφόνου, οι 95 θα σου απαντήσουν βρωμιάρη, με κουκούλα, άσχημο με σκισμένα ρούχα, παιδί χωρισμένων γονέων κλπ. Τόσο τυφλοί είναι οι άνθρωποι γιατί τους έμαθαν να βλέπουν μόνο με τα μάτια. Οι μεγαλύτεροι δολοφόνοι κύριοι φοράνε τις πιο κομψές γραβάτες, μεγάλωσαν στις πιο «σωστές» και πλούσιες οικογένειες και κάθονται αναπαυτικά πίσω από τα μεγάλα οβάλ τους γραφεία, απολαμβάνοντας τους «κόπους» τους. Αν εσύ απλέ πολίτη σκοτώσεις, κλέψεις, βιάσεις έστω και μία φορά, δίκαια θα δικαστείς και θα καταδικαστείς. «Αυτούς» ποιος θα τους καταδικάσει; Κλέβουν εκατομμύρια και με μία εντολή τους σκοτώνονται χιλιάδες. Εκπαιδεύονται να βγάζουν δυνατούς λόγους για να παρασύρουν τις μάζες με το μέρος τους και αν χρειαστεί τους ρίχνουν στην πρώτη γραμμή για να πεθάνουν για χάρη τους. Τους γεμίζουν το μυαλό με σταυροφορικά μηνύματα, με δήθεν πατριωτικά χρέη. Τους πείθουν ακόμη και ότι σκορπίζοντας το θάνατο μέσω «ιερών» πολέμων, θα κερδίσουν την αιώνια ζωή. Χρησιμοποιούν την παιδεία προς όφελός τους για να δημιουργήσουν μικρούς – και ύστερα μεγάλους – στρατιώτες, πιστούς στην πατρίδα, στο κόμμα, στην οικογένεια, στους ίδιους.

Τι κατάφεραν σήμερα; Όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε οι παλαιότερες γενεές (μητέρες, πατέρες, θείοι, παππούδες κλπ), όλοι αυτοί που μας αγκαλιάζουν με τρυφερότητα δεν έχουν καταφέρει παρά να μας τυφλώσουν με τα εκθαμβωτικά εφέ τους. Τώρα όμως που τα πυροτεχνήματα τους τελείωσαν μείναμε μόνοι αντιμέτωποι με τη σκληρή αλήθεια. Ο κόσμος που μας άφησαν δεν είναι και τόσο παραμυθένιος τελικά. Είναι γεμάτος σαπίλα, ψέμα, μιζέρια, είναι ένα πραγματικό πεδίο μάχης επιβίωσης κι αυτοί συνέβαλαν άθελα ή ηθελημένα για γίνει τέτοιος.
Read More

Mar 26, 2013

Γιατί μας έχει πιάσει «κρίση»;


Kάνει κρύο στο μικρό μου κουλτουριάρικο διάρι, όμως ευτυχώς με τη μουσική ξεχνάω πως τα πόδια μου έχουν παγώσει. Ο ουρανός έξω, λες και μιλάει για τις καρδιές μας, έχει μαυρίσει από τα θυμωμένα σύννεφα που περιμένουν να ρίξουν τη βροχή τους σε μια γη που δεν έχει κάτι να περιμένει πια, παρά μόνο τους επόμενους κατακτητές της. Η μικρή Λίζα ξαπλωμένη στον καναπέ, κάθε τόσο μου ρίχνει κλεφτές ματιές για να δει αν όντως είμαι δίπλα της. Δεν έχει συνηθίσει την πολύωρη παρουσία μου στο σπίτι και είναι ευτυχισμένη. Ίσως τελικά η συντροφιά ενός σκύλου ή ενός ανθρώπου να είναι αρκετή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Ίσως τώρα που χάσαμε σχεδόν τα πάντα να μπορούμε να είμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Θα έχουμε πολύ λιγότερα αγαθά όμως θα έχουμε πιο κοντά μας τους ανθρώπους. Θα καθόμαστε κολλημένοι στον καναπέ για να ζεσταθούμε, θα τρώμε σε πιο μικρό τραπέζι και θα μπορούμε να αγγίζουμε ο ένας το χέρι του άλλου. Τα βράδια θα μαζευόμαστε με τους φίλους και στο σπίτι θα μας περιμένουν τα παραδοσιακά εδέσματα της γιαγιάς.
Έτσι βλέπω τα πράγματα… όπως ήταν παλιά στο χωριό. Θυμάμαι πόσα βράδια περάσαμε χωρίς ρεύμα… τα πιο όμορφά παιδικά μου βράδια. Καθόμασταν όλοι μαζί μπροστά από το τζάκι κι εγώ τραγουδούσα με την κιθάρα κάτι πατριωτικά τραγούδια που άρεσαν στον πατέρα μου. Αυτός έπινε το κρασί του και με κοίταζε με καμάρι. Πάντα στις πιο δύσκολες στιγμές, η μουσική ήταν αυτή που με τραβούσε από το βούρκο της μιζέριας. Η μουσική ήταν αυτή που έφερε κι εσένα κοντά μου. Η μουσική είναι αυτή που μου κάνει παρέα και τις ώρες που λείπεις.
Κάποιοι γνωστοί φωνάζουν στο Facebook κατά των κομμάτων, κατά των ευρωπαίων, κατά του συστήματος, κατά των πάντων. Μας καλούν σε διαδηλώσεις και μας βρίζουν όταν πούμε όχι. Είναι αλήθεια αυτή η απάντηση στα προβλήματά μας; Ποιος από αυτούς έχει κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να ρίξει πάνω του πρώτα το φταίξιμο ή είναι έτοιμος να κάνει την αλλαγή; Και πόσοι από αυτούς ξέρουν τι ζητάνε όταν λένε «Έξω η Τρόικα», «θέλουμε τη ζωή μας πίσω» κλπ; Μάζες υποκινούμενες από κομματικά ή προσωπικά συμφέροντα που αντί να μελετούν και να δουλεύουν σκληρά για το μέλλον του τόπου τους, βγάζουν την οργή τους έξω από τα κρατικά κτήρια, λες και θα τους ακούσει κανείς. Λες και δε θα χειροκροτήσουν και πάλι τους βουλευτές που θα περνούν από δίπλα τους. Λες και τόσα χρόνια οι ίδιοι έκαναν το σωστό. Είναι εύκολο να φωνάζεις και να ρίχνεις φταιξίματα δεξιά κι αριστερά. Εύκολο, καθόλου όμως εποικοδομητικό. Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε μάρτυρες μίας μεγάλης αλλαγής. Αυτά που ξέραμε πρέπει να τα ξεχάσουμε. Πολλοί αθώοι θα την πληρώσουν και πολλά παιδιά θα πεινάσουν. Δε θα βγούμε από αυτή την αλλαγή ή πόλεμο αν θέλετε
αλώβητοι. Έχουμε όμως υποχρέωση να προσαρμοστούμε, να αποβάλουμε ό,τι μας κρατά πίσω οικονομικά και ψυχολογικά, να θυμηθούμε πως ζούσαν και πως μεγάλωσαν οι παλαιότεροι και να βρούμε τη δύναμη να κτίσουμε σε γερές βάσεις μία νέα δημοκρατία, ένα νέο κράτος ακολουθώντας μία πολιτική λιτότητας, εργαζόμενοι σκληρά, στηρίζοντας την εγχώρια αγορά και απομονώνοντας τη σημερινή διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, μέσα από την αποχή και παράδοση του εκλογικού μας βιβλιαρίου. Χρειάζεται κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη, υποστήριξη, σεβασμός, σκληρή δουλειά και αναπροσαρμογή. Αν όλοι αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας, ξεκολλήσουμε από τα δήθεν και τα πρέπει που μας εμφύτευσαν στο μυαλό, τότε θα γυρίσουμε πίσω στις παλιές γειτονιές μας, οι πλατείες θα γεμίσουν με ανέμελα παιδιά και οι καρδιές μας με ζεστασιά.

Read More

Mar 23, 2013

Οι εξελίξεις στην Κύπρο με σκίτσα

Πολιτικά Παιχνίδια, Φυσικά Αέρια & Πετρέλαια, Μυστικές Συμφωνίες, Κακοδιαχείριση, ένας προδομένος Λαός, ΈΝΑΣ ΑΝΙΣΟΣ ΑΓΩΝΑΣ!


























Read More

Feb 15, 2013

Ξεχαστήκαμε... δεν ζούμε αληθινά


Έχουμε ξεχάσει πως είναι να αισθανόμαστε…
Έχουμε ξεχάσει πως είναι να διεκδικούμε…
Έχουμε ξεχάσει πως είναι να αγωνιζόμαστε…
Έχουμε ξεχάσει πως είναι να διασκεδάζουμε…
Έχουμε ξεχάσει πως είναι να κοινωνικοποιούμαστε…
Ένα like, ένα comment και ένα share στο facebook θεωρούνται πλέον αρκετά!!!!

Πλέον η ανθρώπινη επαφή και η πραγματική επικοινωνία παρεξηγείται.... Οι περαστικοί που λένε καλημέρα θεωρούνται τρελοί.  Όσοι επιζητούν την ανθρώπινη επαφή με μία αγκαλιά, με ένα φιλί, με ένα άγγιγμα στον ώμο ή ακόμη και τη σεξουαλική επαφή, θεωρούνται ανήθικοι και παράλογοι. Και διερωτώμαι τώρα εγώ. Πως γίνεται να φιλάς την ξύλινη εικόνα σε μία εκκλησία και να παίρνεις δύναμη και να μην μπορείς να πάρεις την ίδια δύναμη από τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου; Η απάντηση είναι απλή. Επειδή αυτούς που αναπνέουν και περπατούν δίπλα σου τους αγνοείς. Δεν περνάς ποιοτικό χρόνο μαζί τους, δε νοιάζεσαι πραγματικά.
Είσαι ερωτευμένος κι αντί να τρέξεις στους δρόμους να το φωνάξεις, κάνεις share στο facebook!
Είσαι νέος και άνεργος κι αντί να είσαι σε «καφενέδες» ή στους δρόμους με άλλους νέους και να διεκδικείς, κάνεις share στο Facebook. (κάτι ήξερε ο Πανούσης, όταν έλεγε ότι η επανάσταση θ’ αργήσει να ‘ρθει, γιατί οι νέοι ασχολούνται με τα κινητά).
Έχεις ταλέντο, στη μουσική, στη ζωγραφική κλπ και αντί να δημιουργείς, κάνεις share στο Facebook!
Θες παρέα και αντί να βγεις, ξεκινάς συζήτηση στο facebook!
Θες ν’ αλλάξεις τον κόσμο και προσπαθείς να το κάνεις μέσα από το facebook!
Σου έχω δυσάρεστα νέα! Δε ζεις πλέον!!!
Η ζωή είναι δύσκολη ναι, αλλά γι’ αυτό είναι όμορφη. Έχει τα πάνω και τα κάτω της μα πάνω από όλα έχει τις αναμνήσεις της. Ποιο είναι το τελευταίο όμορφο πράγμα που θυμάσαι να έχεις κάνει;;; Ακόμα σκέφτεσαι;;; Πήγαινε πίσω στα φοιτητικά ή μαθητικά σου χρόνια, όταν τα παιχνίδια σήμαιναν να λερωθείς, να τσακωθείς, να ιδρώσεις… όταν οι άνδρες φλέρταραν, προσεγγίζοντας σε με αυτοπεποίθηση ή συνεσταλμένα.  Όταν τα βράδια ξημερωνόσουν με την παρέα να μιλάτε, να πίνετε και να γελάτε αντί να κάνετε like ο ένας στις φωτογραφίες του άλλου.
Το facebook είναι εύκολο ναι. Δεν χρειάζεται να κοιτάζεις τον άλλο στα μάτια για να του πεις ψέματα, όταν κλαις δε σε βλέπει κανένας, δε χρειάζεται να σηκωθείς, να ντυθείς και να βγεις για να συναντήσεις τους φίλους σου, δε χρειάζεται να είσαι κομψός και καθαρός για να φλερτάρεις μία κοπέλα, αφού δε σε βλέπει. Είναι όλα τόσο εύκολα… όμως τόσο ψεύτικα. Όταν κλείσεις την οθόνη του υπολογιστή σου και μείνεις μόνος σου, τότε νιώθεις και πάλι αυτό το μεγάλο κενό. Χάνεις τους ανθρώπους γύρω σου γιατί θεωρείς ότι μία καλημέρα στα κοινωνικά δίκτυα είναι αρκετή. Χάνεις στιγμές από τη ζωή σου, από τον πολύτιμο χρόνο σου, για να πατάς τα πλήκτρα ενός υπολογιστή, επειδή είναι τόσο εύκολο να αφεθείς… Δεν κάνεις τίποτα όμως! 

Ο πραγματικός κόσμος είναι εκεί έξω. Αφιέρωσε πιο πολλή χρόνο στα πράγματα που βλέπεις, που αγγίζεις που νιώθεις! Διεκδίκησε και αγάπα αληθινά… Άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος!
Read More

Feb 4, 2013

Η ψεύτικη εικόνα

Όλοι μας έχουμε φτιάξει εσκεμμένα ή άθελα μας, μιαν εικόνα για τον εαυτό μας. Πολλές φορές η εικόνα αυτή δεν μας αντιπροσωπεύει καθόλου, όμως μας βολεύει για να μπορούμε να επιβιώνουμε στη δουλειά μας, στις σχέσεις μας, για να είμαστε αρεστοί και «δημοφιλείς».
Η καλή, η κακιά, η άσχημη, η τσούλα, η σκύλα, η αθώα, η γλυκιά, η γλεντζού κλπ. - Τα ίδια επίθετα χαρακτηρίζουν φυσικά και τους άνδρες - Ο καθένας μας λοιπόν έχει δημιουργήσει μιαν εικόνα και είναι την εικόνα αυτή που βλέπουν οι άλλοι, αυτή δέχονται, αυτήν αποφεύγουν ή αγαπούν, φοβούνται ή θαυμάζουν.
Τι συμβαίνει όμως όταν ανακαλύπτεις τον πραγματικό σου εαυτό, ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι η εικόνα αυτή δεν σε εξυπηρετεί πλέον; Και θέλεις να σπάσεις τα δεσμά, να σκίσεις την εικόνα, να κάνεις στροφή 180ο μοιρών στη ζωή σου και να αλλάξεις το όλο σκηνικό. Οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, οι συνεργάτες σου, πως θα δεχθούν αυτή την αλλαγή; Θα τους αρέσει; Θα σε κατηγορήσουν; Θα σε στήσουν στον τοίχο;


 Για να αλλάξουμε ολοκληρωτικά την εικόνα μας, σημαίνει ότι αλλάζουμε και πολλά πράγματα στη ζωή μας, που επηρεάζουν και τη ζωή των γύρω μας. Για παράδειγμα, αφήνουμε τον για πολλά χρόνια σύντροφο μας, από τραγουδιστές γινόμαστε ζαχαροπλάστες, από μονογαμικοί γινόμαστε «ζιγκολό», από ξενύχτηδες το γυρίζουμε σε σπιτόγατους και πάει λέγοντας...
Πολλοί σκέφτονται να κάνουν την αλλαγή, να ξεφύγουν από τα ίδια, από τη συνήθεια, να πάνε κόντρα στο κατεστήμενο. Να ρισκάρουν την σιγουριά, τη συνήθεια και την ανιαρή ασφάλεια του παρόντος για ένα καινούργιο άγνωστο και συναρπαστικό μέλλον. Πόσοι όμως το καταφέρνουν;;; Πολύ λίγοι. Οι πλείστοι από μας φοβούνται. Φοβούνται ότι, αν αφήσουν την όμορφη εικόνα που τόσο περίτεχνα έφτιαξαν, θα απογοητεύσουν τους άλλους γύρω τους, θα τους απομακρύνουν: Ο έξυπνος γιος δε θα γίνει γιατρός αλλά κομμωτής, ο νταής άνδρας είναι τελικά γκέι, ο όμορφος τραγουδιστής με τις πολλές θαυμάστριες θα γίνει  πρεζάκιας, η παρθένα κόρη θα γίνει τσούλα κλπ...


Είναι αλήθεια, πολλές φορές ο πραγματικός μας εαυτός είναι άσχημος και καθόλου συμπαθητικός στους πολλούς. Η ποσότητα όμως στη ζωή δεν είχε ποτέ αξία, παρά μόνο η ποιότητα!  Σπάστε τη μάσκα σας, την όμορφη ψεύτικη εικόνα που σας ρουφάει το αίμα και κάντε αυτό πραγματικά θέλετε. Όσοι σας αγαπούν πραγματικά - και αυτοί σας προειδοποιώ θα είναι λίγοι - δε θα σας εγκαταλείψουν ποτέ. Θα αγαπήσουν το νέο εγώ σας, γιατί πολύ απλά θα σας κάνει ευτυχισμένους. 
Read More

Jan 29, 2013

Οι «ιδιοτροπίες» του Leonardo Da Vinci



Αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός και μπλα μπλα μπλα…. η λίστα με τα όσα ήταν ο Lenardo Da Vinci και το πόσο επηρέασε την ανθρώπινη τέχνη και εξέλιξη είναι ατέλειωτη. Ωστόσο είναι γνωστός περισσότερο για δύο από τα μεγαλύτερα έργα της ανθρωπότητας, τη Μόνα Λίζα και τον Μυστικό Δείπνο. Υπάρχουν όμως και κάποια όχι και τόσο θετικά στοιχεία του χαρακτήρα του, τα οποία επισκιάστηκαν δικαίως από το όλο έργο του. Πιο κάτω παρατίθενται τα πιο βασικά:
·         
  •        Θέλοντας να αποτρέψει άλλους επιστήμονες από το να καρπωθούν τα έργα του, σε κάθε μηχανολογικό του σχέδιο, άφηνε εσκεμμένα κάποιο λάθος, δυσκολεύοντας έτσι όλους όσους προσπάθησαν να εφαρμόσουν τις ιδέες του.
  •          Σπάνια τελείωνε εξολοκλήρου τα έργα ζωγραφικής του, γιατί μετά έχανε το ενδιαφέρον του γι’ αυτά. Εξάλλου θεωρούσε ότι η τέχνη δεν έχει ποτέ τέλος. Τρανταχτό παράδειγμα η πασίγνωστη Μόνα Λίζα και το πιο αγαπημένο έργο του ίδιου του καλλιτέχνη. Για 20 χρόνια κουβαλούσε τον πίνακα μαζί του και του άλλαζε χαρακτηριστικά, όμως ποτέ δεν τον τελείωσε.
  •        Όταν ο Da Vinci δούλευε στον Μυστικό Δείπνο είχε μεγάλη δυσκολία για το πρόσωπο στο οποίο θα έδινε στον Ιούδα. Τελικά, εμπνεύστηκε από ένα γύφτο που συνάντησε στο δρόμο. Κατά τη διάρκεια όμως της δημιουργίας του, διαφωνούσε με έναν ηγούμενο για τον τρόπο που ζωγράφιζε την τοιχογραφία και τον απείλησε ότι αν συνεχίσει να επεμβαίνει στη δουλειά του, θα έδινε στον Ιούδα το πρόσωπό του.
  •         Θέλοντας τα γραπτά του να έχουν μία δυσκολία στο να διαβαστούν ή και ένα μυστήριο ίσως, έγραφε πάντα ανάποδα (από δεξιά στα αριστερά). Έτσι, για να διαβάσει κάποιος τα γράμματά του έπρεπε να χρησιμοποιήσει καθρέφτη. Πολλές φορές μάλιστα έγραφε στη φλωρεντιακή διάλεκτο, μία διάλεκτο δυσκολοδιάβαστη.
  •         Παρόλο που απαγορευόταν ρητά από την εκκλησία, ο Da Vinci τα βράδια ασχολείτο κρυφά με την ανατομία του σώματος, σε πραγματικά νεκρά ανθρώπινα σώματα. Επίσης είχε κάνει αρκετές μελέτες πάνω στην εγκυμοσύνη και την ανατομία της γυναίκας κατά την διάρκεια αυτής.Παρόλα αυτά φημολογείτε πως τα περισσότερα από τα πειράματα του τα έκανε πάνω σε έγκυες ενώ βρίσκονταν ακόμα εν ζωή.

Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest
Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com