Oct 31, 2014

Κάνε τη μουσική να σωπάσει!!!

Όταν μια σχέση φθάνει στο τέλος το νιώθεις, το προαισθάνεσαι. Είναι σαν ν' ακούς κλασική μουσική που δεν έχει ρεφρέν και κουπλέ, όμως όταν το κομμάτι φθάνει στην κορύφωση - στο κλείσιμο το ξέρεις, το καταλαβαίνεις. Και καθόλη τη διάρκεια του κομματιού ο συνθέτης σε προϊδεάζει για το τέλος, σου δίνει πεταμένες στο πεντάγραμμο νότες, λυπητερές ή χαρούμενες ανάλογα με την έκβαση κι εσύ έχεις την επιλογή να τις ακούσεις ή να τις προσπεράσεις. Θες δεν θες όμως τις ακούς. Το ερώτημα είναι άλλο. Για πόσο θα μπορείς να τις αγνοείς;



"Ξαφνικά μου είπε να χωρίσουμε", μου λέει σήμερα μια φίλη. Κι εγώ αυτό το ξαφνικά δυσκολεύομαι πολύ να το πιστέψω. Δεν υπάρχει ξαφνικά. Ο άλλος το μελετάει κάποιο καιρό, ίσως λίγες μόνο μέρες, ίσως και μήνες, όμως πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού του ως μία απάντηση σε κάτι που τον προβλημάτιζε. Κάτι που ίσως δεν μοιράστηκε ποτέ μαζί σου, όμως σίγουρα φάνηκε, σίγουρα σου έπαιξε τις νότες του τέλους κι εσύ τις προσπέρασες, έκλεισες τα αυτιά σου. 

Οι άνδρες σκέφτονται και μηχανεύονται περισσότερο από όσο πιστεύουμε, παρόλο που δεν είναι τόσο εκδηλωτικοί, όσο οι γυναίκες. Μπορεί να μην μιλάνε τόσο, να μην εκφράζουν πάντα αυτά που τους ενοχλούν ή αυτά που νιώθουν όμως δεν σημαίνει ότι στο μυαλό τους είναι όλα καλά. Πολλές φορές το μυαλό τους είναι τόσο μπερδεμένο, όσο μιας γυναίκας. Απλά ο τρόπος τους φαίνεται και ίσως είναι πιο ύπουλος γιατί οι νότες τους είναι σιγανές... πρέπει να δώσεις ιδιαίτερη σημασία για να τις πιάσεις...

Υπάρχουν όμως κι αυτές που πιάνουν τα μηνύματα και προσπαθούν με απελπισμένες κινήσεις να σώσουν τη σχέση τους. Αγνοούν τα νεύρα, τα ψέματα, την απουσία, την αποχή, ίσως και την περιφρόνηση. Κάνουν στην άκρη την αξιοπρέπειά τους και προσπαθούν να κρατήσουν τη μουσική ζωντανή... για πόσο όμως; Όσο πιο πολύ αργεί το τέλος να έλθει τόσο πιο βασανιστικό είναι το όλο θέμα. Και όσο πιο δειλός και διστακτικός είναι ένας άνδρας, τόσο πιο πολύ θα υποφέρεις. 

Γι' αυτό καλύτερα δώσε το δικό σου φινάλε. Όσο κι αν πονάει, να είσαι σίγουρη ότι θα πονέσει λιγότερο από το να περιμένεις ή να τσακώνεσαι (στην ουσία) με τον εαυτό σου. Κάνε εσύ τη μουσική να σωπάσει!!!
Read More

Oct 28, 2014

Στην Απομόνωση...

Ως γνωστόν στις φυλακές υπάρχει ένα ειδικό δωμάτιο που λέγεται Απομόνωση. Ένα κρύο δωμάτιο χωρίς παράθυρα, σκοτεινό που σε αυτό μπαίνουν οι "ατίθασοι" φυλακισμένοι για συναινετισμό. Υπάρχουν όμως και αυτοί που δεν βρίσκονται σε καμία φυλακή, δεν έχουν κάνει τίποτα κακό, αλλά το μυαλό τους βρίσκεται συνεχώς κλεισμένο σε ένα κρύο και σκοτεινό δωματιό. 



Είναι αυτοί οι άνθρωποι που η κοινωνία (στο σχολείο, στην οικογένεια, στον έρωτα, στη δουλειά) τους έσπρωξε στην Απομονώση όταν αυτοί το μόνο που ήθελαν ήταν λίγη παρέα, λίγη αγάπη, λίγη σημασία... Κι εκεί μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο σκέφτονται συνεχώς γιατί;;; τί έχω κάνει λάθος; "Μήπως φταίνε τα κατσαρά μαλλιά, το μελαχρινό δέρμα, μήπως φταίει κάτι που είπα, μήπως είμαι ηλίθια"; Σκέφτεται ένα κοριτσάκι που βλέπει τα άλλα παιδιά να παίζουν από μακριά χωρίς να του επιτρέπεται η συμμετοχή. "Γιατί ο άνδρας μου πλέον δεν μου μιλά, γιατί λείπει συνεχώς, γιατί είναι απότομος"; Σκέφτεται μία παντρεμένη γυναίκα. "Που είναι ο πατέρας μου, γιατί δε με παίρνει ποτέ από το σχολείο, γιατί δεν παίζει μαζί μου", σκέφτεται ένα μικρό αγοράκι. 

Ακόμη και ένα μοναδικό συμβάν μπορεί να σπρώξει κάποιον στην ψυχική απομόνωση. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, διαζύγιο, βιασμός, ένα σοβαρό δυστύχημα... οτιδήποτε τραγικό που μπορεί να σημαδέψει τη ζωή και την ψυχή κάποιου για πάντα. 

Και η απομονώση είτε σε κάνει πιο σκληρό είτε σε τσακίζει... Πάντως ένα είναι το σίγουρο, διαμορφώνει χαρακτήρες!

Άραγε, πόσοι είναι αυτοί που ενώ ζουν κανονικά ανάμεσα μας, στην ουσία βρίσκονται σε μία φυλακή; Πόσοι και ποιοι από αυτούς που είναι δίπλα μας χρειάζονται βοήθεια, χωρίς εμείς να έχουμε ιδέα;
Read More

Oct 27, 2014

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις;;;

«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις.
Να φεύγεις, αλλά πώς να φεύγεις! Το πράγμα θέλει μεγάλη προσοχή. Γιατί ο ορισμός αυτός είναι τορπίλλι που το παίζει στα χέρια του μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του και δεν ξέρει τι είναι... Ο Γιωργής τ’ Αποδέλοιπο, που λέει ο Μυριβήλης.
Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις να είναι πολύ πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονέσεις εννιά. Εδώ σε θέλω, κάβουρα, που λένε, να περπατάς στα κάρβουνα. Χόρεψες ποτέ σου το χορό του αναστενάρη, χωρίς νά 'σαι αναστενάρης;»
Δ. Λιαντίνης - "Γκέμμα".




Το να ξέρεις την κατάλληλη στιγμή για να φύγεις είναι τέχνη! Το να ξέρεις ότι πρέπει να φύγεις και να αδυνατείς να το κάνεις είναι καταστροφικό! Το να φεύγεις συνέχεια και να επιστρέφεις είναι εξευτελιστικό.

Η φυγή κακά τα ψέματα δεν ήταν ποτέ εύκολη για κανέναν, ειδικά όταν υπάρχουν αισθήματα στη μέση. Υπάρχουν αυτοί που δεν έχουν τη δύναμη να παλέψουν για μία σχέση ή δεν αγαπούν αρκετά για να αναλωθούν σε μία τέτοια διαδικασία και υπάρχουν και οι άλλοι που υπομένουν, δίνουν ευκαιρίες, αλλά στο τέλος μη έχοντας άλλη επιλογή φεύγουν, για να σωθούν! Όπως και να το κάνεις η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων θέλει δουλειά. Πολλή δουλειά και υπομονή και υποχωρήσεις... 

Ποιο είναι όμως τελικά το σωστό; Όταν αγαπάς κάποιον να συγχωρείς τα επανειλημμένα λάθη του και να μένεις ή να φεύγεις παρόλο που ακόμη θα τον αγαπάς; Ποια από τις δύο αποφάσεις θα θεωρηθεί ήττα και ποια θα οδηγήσει τελικά στην ευτυχία;

Αν πιστέψουμε ότι οι άνθρωποι μπορεί να αλλάξουν, ότι μπορούν να μάθουν να αγαπούν, τότε γιατί να μην επιμείνουμε, γιατί να χάσουμε τον άνθρωπο που τόσο αγαπάμε, που μέσα στα μάτια του είδαμε την αγάπη που κι ο ίδιος ίσως να μην γνωρίζει ότι έχει. Από την άλλη δεν μπορείς πραγματικά να συγχωρείς τα πάντα! Θα χάσεις τον εαυτό σου, την αξιοπρέπειά σου, ούτε εσύ η ίδια δεν θα μπορείς πλέον να αγαπήσεις το είναι σου. Το να σε χτυπάει, να σε βρίζει να σε κλειδώνει στο σπίτι, να σου απαγορεύει να βλέπεις τις φίλες σου, να σε απομακρύνει από την οικογένεια σου, να σε υποτιμά ως άνθρωπο κι εσύ εκεί να δίνεις ευκαιρίες επειδή τάχα σε αγαπά δεν είναι φυσιολογικό κορίτσι μου. Περνάς στο στάδιο του μαζοχισμού, του κόμπλεξ, της ανασφάλειας, χρειάζεσαι επειγόντως ψυχολόγο.

Υπάρχουν κι αυτοί που δεν θα σου έκαναν ποτέ κακό, όμως σου σπάνε τα νεύρα με την αδιαφορία και το γράψιμο. Χαμένοι για ώρες ή μέρες και μετά το ένα ψέμα πάνω στο άλλο για να καλύψουν τα λάθη τους. Σε φωνάζουν μόνο αν καταφέρουν να σε εντάξουν στο πολυάσχολο τους πρόγραμμα, όταν θέλουν σεξ, όταν σταματήσουν για λίγο να ασχολούνται με τα δικά τους. Κι εσύ να ακούς τις δικαιολογίες και να ξέρεις ότι είναι μπούρδες, αλλά πάλι να τις πιστεύεις, γιατί κάνετε καλό κρεβάτι μαζί και μάλιστα όταν τελειώσετε σε αγκαλιάζει και σε φιλάει κιόλας. Πόσο παραπληνητικά όλα αυτά. Έλα όμως που απλά σου δίνει κάτι για να πιαστείς! Να χάσει το σεξ τώρα που βολεύτηκε μια χαρά; Να σε αφήσει και μετά να σε πάρει άλλος; Και μάλιστα κάθε φορά που λουσμένη στα κλάματα του λες ότι θα φύγεις, κάνει τα πάντα για να σε κρατήσει. Ξαφνικά μεταμορφώνεται σε ένα ιππότη που σε διεκδικεί και τσουπ να 'σαι εσύ πάλι πίσω στο κρεβάτι του.

Yπάρχει και η άλλη πλευρά... να σε αγαπά και να μην μπορεί για χίλιους λόγους...δύσκολα θα το πιστέψεις και δύσκολα θα θέλεις να μείνεις, όταν η απουσία του θα νικά κατά κόρον τις λιγοστές στιγμές αγάπης που ζείτε... το "φεύγω - μένω" θα παραμένει ένα αιώνιο δίλημμα!


Το πιο ιδανικό θα ήταν να πεις "φεύγω" και να το εννοείς, αφού πρώτα κάνεις και δώσεις τα πάντα. Αν αγάπησες πραγματικά έναν άνθρωπο σίγουρα είδες κάτι καλό σε αυτόν, κάτι που σε ελκύει προφανώς και επισκιάζει όλα τα λάθη του. Μην λές εύκολα λοιπόν "φεύγω" γιατί μπορεί να χάσεις έναν άνθρωπο που πραγματικά σε αγαπούσε και χρειάζοταν απλά λιγή βοηθεία. Δώσε τα πάντα, όσες ευκαιρίες μπορείς να αντέξεις και πες μία φορά το "φεύγω" και να το εννοείς. Ίσως τότε σε εκτιμήσει, ίσως πάλι όχι...


Read More

Oct 22, 2014

Γκράφιτι, βανδαλισμός ή τέχνη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γκράφιτι, έτσι όπως εξελίσσεται παγκοσμίως τα τελεύταια χρόνια, αποτελεί μία μορφή τέχνης και μάλιστα καθόλου πρόσφατης, αφού οι άνθρωποι των σπηλαίων ήταν οι πρώτοι που ζωγράφιζαν, όχι σε τσιμεντένιους τοίχους, αλλά σε τοίχους σπηλιών και με αυτό τον τρόπο εξέφραζαν τις θρησκευτικές τους ή άλλες πεποιθήσεις.
Όσον αφορά το σύγχρονο γκράφιτι ξεκινά τη δεκαετία του 1960 στην Φιλαδέλφεια, όπου χρησιμοποιήθηκε από πολιτικούς ακτιβιστές που ήθελαν να δημοσιοποιήσουν τις δηλώσεις τους, αλλά και από συμμορίες του δρόμου με σκοπό τη διαχώριση των περιοχών τους. 


Ωστόσο, δεν σημαίνει πως αν εγώ (άσχετη με τέχνη) πάρω ένα σπρέι και γράψω σε ένα τοίχο, ότι έκανα και τέχνη... Μάλλον αντίθετο θα είναι το αποτέλεσμα!!! Πάντως σε πολλές κοινωνίες ανά τον κόσμο το γκράφιτι δεν κατανοείται ως τέχνη, αλλά ως μία μορφή βανδαλισμού και μάλιστα διώκεται ποινικά για ζημιές σε δημόσιο χώρο. Είναι το ίδιο δηλαδή με το να σπάσεις τα τζάμια κάποιου δημόσιου κτηρίου! Από τη μία είναι λογικό μιας και ένας δημόσιος ή ιδιωτικός χώρος δεν μπορεί χωρίς άδεια να δέχεται την τέχνη του δρόμου. Σκεφτείτε μόνο μια μέρα να ξυπνήσετε και να βρείτε ζωγραφισμένο τον ένα τοίχο του σπιτιού σας. Όσο όμορφο κι αν είναι το έργο, το πιο πιθανόν είναι να μην σας εκφράζει και να αρχίσετε αμέσως κλαμένοι το βάψιμο.



Όμως από την άλλη, πως μπορούν αυτοί οι νέοι - ή οι μεγαλύτεροι που γουστάρουν - να εκφραστούν μέσω του γκράφιτι και ταυτόχρονα να είναι αποδεκτοί στην ευρεία κοινωνία για την τέχνη τους; Σίγουρα οι χιτλερικές πολιτικές αφανισμού τους δεν είναι δίκαιη - ούτε καν - λύση και μόνο αντιδράσεις μπορεί να προκαλέσει, μιας και είναι μια τέχνη που αποκτά όλο και μεγαλύτερο φανατικό κοινό. Ήδη σε άλλες χώρες διοργανώνονται μεγάλες εκδηλώσεις και διαγωνισμοί γύρω από το γκράφιτι κάτι που μάλλον θα δούμε και στα επόμενα χρόνια. Ας μην ξεχνάμε ότι και η τέχνη του τατουάζ μέχρι πρόσφατα θεωρείτο πράξη αλητείας και κακής συμπεριφοράς, ενώ σήμερα χαίρει ευρείας αποδοχής από την κυπριακή κοινωνία. Και κλείνω το άρθρο με ένα απλό και ξεκάθαρο μήνυμα:

ΔΩΣΤΕ ΤΟΙΧΟΥΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ!!!


Read More

Oct 20, 2014

Η ζωή είναι θέμα επιλογών!

Η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα των επιλογών μας! Αυτές οι επιλογές μπορεί να είναι εξαναγκαστικές από τρίτα πρόσωπα π.χ. οικογένεια, σχολεία ή να είναι εμφυτευμένες υποσυνείδητα μέσα μας από τον τρόπο που μεγαλώνουμε. Χρειάζεται κριτική σκέψη και πολλή μελέτη για να μπορέσει ένας άνθρωπος να κάνει ενσυνείδητες επιλογές και κατ' επέκταση να είναι πραγματικά ευτυχισμένος. Γιατί το εύκολο είναι πάντα πιο ελκυστικό, όμως το δύσκολο σε οδηγεί στην ευτυχία!



Κάποιες επιλογές ίσως να έρχονται δεύτερες ή και τρίτες στη λίστα μας γιατί απλούστα οι πρώτες και καλύτερες δεν ήταν εφικτές. Δυστυχώς στη ζωή δεν εξαρτώνται τα πάντα από εμάς, όσο κι αν κάποια βιβλία περί "μυστικών της ζωής" και περί "σύμπαντος" θέλουν να μας το πλασάρουν έτσι. Για παράδειγμα, δεν ερωτευόμαστε πάντα με ανταπόκριση από το ποθητό μας πρόσωπο, δεν γινόμαστε πάντα δεκτοί στη δουλειά των ονείρων μας και μιας και δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε μέχρι τη Νέα Υόρκη θα αρκεστούμε και με την Κρήτη. Το θέμα είναι πόσο μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές τις επιλογές μας και πόσο ευτυχισμένοι είμαστε με αυτές. Ο σύντροφός μας, η δουλειά μας, το σπίτι μας, οι φίλοι μας... πόσο συνειδητές επιλογές ήταν τελικά;;; Μόνο ο χρόνος το δείχνει...

Όπως όμως κάνουμε εμείς τις επιλογές μας, κάνουν και οι άλλοι τις δικές τους. Και δεν είμαστε πάντα μια από αυτές! Όταν είσαι τελευταίος στη λίστα επιλογών κάποιου φαίνεται. Και φαίνεται εύκολα: αναπάντητες κλήσεις, καθυστερημένες απαντήσεις μηνυμάτων ή και καμία απάντηση, καμία αναζήτηση για έξοδο, καμία διάθεση για κουβέντα... Απλά από δειλία δεν σε έχει σβήσει εντελώς από τη λίστα του, έρχεσαι όμως τελευταίος! Κι εκεί δεν είναι επιλογή σου, όμως πρέπει να βρεις τη δύναμη να πεις αντίο. Πρέπει το αντίο να γίνει η πιο δυνατή, η πιο ποθητή σου επιλογή προτού η αξιοπρέπεια σου και τα αισθήματα σου γίνουν ένα μάτσο κουρέλια να τα πατάνε αδέσποτα σκυλιά.

Κλείσε λοιπόν τα μάτια κάθε φορά που σου ζητάνε να είσαι η τελευταία επιλογή και πες μέσα σου δυνατά "όχι". Δεν υπάρχει δικαιολογία, μην ακούσεις τίποτα. Είναι μόνο λόγια της στιγμής. Αυτοί που σε αγαπάνε σε έχουν πάντα προτεραιότητα, πάντα πρώτη επιλογή! Δεν χρειάζεται να πουν πολλά. Φαίνεται και το νιώθεις! Κι όσο πονάει η στιγμή της δύσκολης επιλογής άλλη τόση ευτυχία θα φέρει ο χρόνος! 

Γιατί τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών... των δικών μας και των άλλων...
Read More

Oct 19, 2014

6 τύποι Αγάπης που πιθανόν να συναντήσεις στη ζωή σου!

Παρόλο που πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η αγάπη είναι ένα αίσθημα που ενσαρκώνεται μόνο με ένα τρόπο μεταξύ δύο ανθρώπων και ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία, εν τούτοις υπάρχουν και άλλοι τύποι αγάπης που πιθανόν να συναντήσετε. Η πιο κλασική εκδοχή της αγάπης είναι όταν δύο άνθρωποι γνωρίζονται, ερωτεύονται, συγκατοικούν, παντρεύονται και τέλος κάνουν παιδιά. Όμως, Αγάπη δεν είναι μόνο αυτό…

1. Ανεκπλήρωτη Αγάπη
Η ανεκπλήρωτη αγάπη είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να συναντήσει ένας άνθρωπος στα αισθηματικά του και μπορεί να προκαλέσει μεγάλο πόνο. Κάποτε οι άνθρωποι αγαπάμε χωρίς να έχουμε καμία ανταπόκριση από το ποθητό πρόσωπο και αυτό μας ραγίζει την καρδιά. Από την άλλη αυτού του είδους η αγάπη μπορεί να μας κάνει πιο λογικούς και πιο δυνατούς. Προσπαθήστε να χειριστείτε την κτητικότατα σας την ερωτική σας επιθυμία προς αυτό το άτομο και μάθετε απλά να το αγαπάτε χωρίς να το ενοχλείτε, αν αυτή είναι η επιλογή του. Μην επικεντρώνεστε μόνο σε αυτό το πρόβλημα και έχετε τα μάτια σας ανοιχτά γιατί κάπου εκεί έξω το πεπρωμένο σας, σας περιμένει.
2. Πλατωνική Αγάπη
Αυτό το είδος αγάπης δεν απαιτεί να έχετε σεξουαλικό ή ρομαντικό σύνδεσμο με το πρόσωπο που λατρεύετε. Η πλατωνική αγάπη μπορεί να υπάρχει και μεταξύ δύο φίλων. Είναι το πιο κοινό είδος αγάπης γιατί καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με πολλούς ανθρώπους στη δουλειά ή στο σχολείο κλπ και (είναι πιθανόν) με κάποιον από αυτούς να περνούμε ωραίες στιγμές, να μας εμπνέει, να μας καθοδηγεί και να μας συμπαραστέκεται στις δύσκολές στιγμές.
4. Λάγνη Αγάπη
Είναι η περίπτωση που ίσως ερωτευτείς έναν ωραίο άνδρα τον οποίο συναντάς καθημερινά στο περίπτερο ή στη δουλειά, όμως δεν γνωρίζεις τίποτα γι’ αυτόν. Το μόνο που ξέρεις είναι το πάθος που νιώθεις γι’ αυτόν και την επιθυμία να γευτείς αυτά τα ζουμερά χείλη. Έχεις φτιάξει μία δική σου εικόνα γι’ αυτόν στο μυαλό σου και αυτό από μόνο του είναι αρκετό. Ξέρεις τουλάχιστον το όνομα του; Δεν νομίζω ότι σε νοιάζει…
5.  Αγνή Αγάπη

Αυτή την αγάπη μπορεί να την είδες σε κάποια ταινία και είναι αυτή που σε κάνει να λατρεύεις την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή κάποιου ανθρώπου. Είναι όταν δύο πρόσωπα χάνουν τον έλεγχο και νιώθουν μία συναισθηματική έκρηξη. Αυτοί που βίωσαν την πραγματική αγάπη θεωρούνται οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο. Επικρατεί και η άποψη ότι αυτή την αγάπη τη συναντάμε μόνο μία φορά στη ζωή μας.


5. Puppy love
Όλοι έχουμε βιώσει αυτή την αγάπη γιατί συνήθως τη νιώθεις όταν είσαι παιδί. Αυτή η αγάπη είναι γεμάτη αθωότητα. Μία σφιχτή αγκαλιά, χεράκια ενωμένα και φιλιά στο μάγουλο. Συμπεριφερόμαστε σαν μικρά χαρούμενα κουταβάκια.
7. Φαντασιόπληκτος έρωτας
Μήπως είστε κι εσείς ερωτευμένες με τον Johny Depp ή με τον Enrique Inglesias; Όσο χρονών κι αν είναι πλέον ο ανεπίτευκτος σας έρωτας, εσείς συνεχίζεται να τον ονειρεύεστε στο ξύπνιο σας. Εδώ υπάρχουν γυναίκες που είναι ακόμη ερωτευμένες με τον Έλβις! Μπορεί να μην μπορούμε να ζήσουμε μαζί του, όμως μπορούμε χωρίς τύψεις να φανταστούμε διάφορα. Εξάλλου, κάποιοι ηθοποιοί είναι τόσο τέλειοι που δεν μπορείς παρά να τους ερωτευτείς.

Read More

Oct 14, 2014

Λεμεσός: Μια πόλη εχθρική στα ζώα;;;

Γενικά, η Κύπρος σε σχέση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης θεωρείται πολύ εχθρική προς τα ζώα. Αυτή τη στιγμή υπολογίζεται ότι υπάρχουν περισσότερα από 100,000 αδέσποτα, αλλά μεγάλος είναι και ο αριθμός αυτών που ξεψυχούν με βάναυσο τρόπο στην άσφαλτο κλπ. Η κατάσταση αυτή έχει κάνει τους απανταχού φιλόζωους να ξυπνήσουν, να οργανωθούν, να διεκδικήσουν, να δημιουργήσουν καταφύγια, να βρουν λύσεις. Είναι όμως λίγοι και στην αντίπερα όχθη είναι πολλοί!

Παρόλα αυτά κατάφεραν τα τελευταία χρόνια να κερδίσουν πολλά, όπως η εφαρμογή της νομοθεσίας για την κακοποίηση των ζώων, τη δημιουργία πάρκων και τον καθορισμό παραλιών για σκυλούς. Και όλα αυτά σε δήμους ή πόλεις που δεν περιλαμβάνουν τη Λεμεσό! Ναι, ακούγεται απαξιωτικό και απόλυτο! Όμως ισχύει σε μεγάλο βαθμό και μάλιστα σε σημείο που προκαλεί την απομόνωση των ιδιοκτήτων κατοικίδιων, κυρίως σκύλων. Και προχωρώ σε επιχειρήματα:
1)      Οι δηλητηριάσεις των τελευταίων ημερών σε πολλές περιοχές της Λεμεσού, όπως στην Άγιο Νικόλαο και στην περιοχή Ορφανίδη προκαλούν αηδία και οργή. Ένα πρόβλημα που υπάρχει εδώ και χρόνια και όσο πάει επιδεινώνεται. Δεν έχω ακούσει για τόσες πολλές περιπτώσεις δηλητηριάσεων σε καμία άλλη πόλη. Και για όσους δεν το πήραν χαμπάρι μιλάμε για φόλες έξω από την αυλή σου, εκεί που πιθανόν παίζουν και τα παιδιά σου. Τι κάνουν οι Αρχές γι’ αυτό; Μήπως αν το δικό τους σκυλί ξεψυχούσε με οδυνηρό τρόπο στα χέρια τους, ν’ αντιδρούσαν;

2)      Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κανένα πάρκο αποκλειστικά για ζώα. Ένας χώρος όπου θα επιτηρείται από κάποιον αστυνομικό και όπου οι φιλόζωοι θα μπορούν να αφήνουν τα ζώα τους να παίζουν, να τρέχουν και να συμπεριφέρονται ως κανονικά ζώα, χωρίς να ενοχλούνται κάποιοι περαστικοί που «νεκατσιούν» ή φοβούνται. Και μέχρι να γίνει αυτό ίσως λέω να τοποθετούνταν κάλαθοι ειδικοί σε κάθε Δήμο / Κοινότητα για τα απορρίμματα των σκύλων; Γιατί για να τα μαζέψει κάποιος πρέπει να έχει και κάπου να τα βάλει… Αντ’ αυτού όλοι οι πεζόδρομοι έχουν πινακίδες απαγορευτικές για σκύλους! Και που θα πάρω βόλτα εγώ τον σκύλο μου, μου λέτε;;;; Μήπως να αλλάξω χώρα για να πάω μια βόλτα με τον σκύλο μου; Το χειρότερο είναι ότι κάποιοι όταν σου κάνουν παρατήρηση, απλά και μόνο επειδή περνάς από δίπλα τους με το σκύλο σου, νομίζουν ότι έχουν και δίκαιο. Μόνο ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ θα μπορούσα να αποκαλέσω τέτοιες συμπεριφορές.

3)      Δεν υπάρχει καμία παραλία στη Λεμεσό για τους σκύλους. Και όσοι πιστεύουν ότι οι σκύλοι είναι για τα κλουβιά, καλύτερα να μην συνεχίσουν να διαβάζουν αυτό το άρθρο. Δεν προσπαθούμε εδώ να αποδείξουμε σε απαίδευτα μυαλά ότι οι σκύλοι είναι νοήμοντα πλάσματα με αισθήματα και μυαλό. Αυτό (σε αυτό το άρθρο) το θεωρούμε δεδομένο και ως βάση για να γίνουν τα υπόλοιπα.

Και σε αυτό το τελευταίο σημείο του άρθρου αποκαλύπτω την αφορμή που αναγκάστηκα να πω κι εγώ τα χιλιοειπωμένα από πολλούς φιλόζωους προβλήματα. Μου έχει αποκαλυφθεί από άτομα που παίρνουν βόλτα τα σκυλιά τους στο Μώλο, ότι εκεί συνήθως κάθεται ένα παχύδερμο αργόσχολο ον που κάνει παρατήρηση και αποπαίρνει όσους περνούν από μπροστά του, λέγοντάς τους σε υψηλούς τόνους, «απαγορεύεται να φέρνετε τους σκύλους σας εδώ». Μάλιστα παίρνουν και οι γύρω τους θάρρος λέγοντας ατάκες όπως: «καλά γιατί εν αφήνουν τους σσίλους τους έσσο ολάν;». Κι εγώ ρωτάω: Είναι αυτός ο βάρβαρος άνθρωπος υπάλληλος του Δήμου; Αυτοί που τους απαγορεύει να περάσουν ένα όμορφο απόγευμα με το κατοικίδιό τους είναι αυτοί που τον πληρώνουν για να κάνει τι; Να κάθεται σε ένα παγκάκι και να απειλεί τους Δημότες; Και με ποιο δικαίωμα; ΚΑΝΕΝΑ!!! Γιατί αγαπητοί «Αρμόδιοι» βλέπετε τα πράγματα ανάποδα. Από τη στιγμή που η πόλη δεν πληροί τις προσταγές της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τα κατοικίδια, από τη στιγμή που η πόλη αυτή «απομονώνει» τους ζωόφιλους της, μιλάμε καθαρά για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αυτός που θα έπρεπε να «φάει» πρόστιμο είναι ο ίδιος ο Δήμος.


Και καταλήγω με μία λέξη: ΝΤΡΟΠΗ!!! 
Read More

Oct 12, 2014

To μικρόβιο... του να θέλεις να δίνεις!

«Kοντεύεις τα 30 και ακόμη δεν έχεις καταλάβει ότι ο κόσμος δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ τέλειος», μου λέει πάντα η μάνα μου. Κι έχει δίκιο. Εδώ έφτασα τα 30 κι ακόμα έχω τις ίδιες απορίες, αυτές που γεννήθηκαν κάτι άγρια (ψυχολογικά) βραδιά της εφηβείας. Γιατί να υπάρχουν παιδάκια και ζώα που υποφέρουν; Γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους; Υπάρχει Θεός; Και αν υπάρχει γιατί δεν κάνει κάτι για την τόση αδικία στον κόσμο; Γιατί υπάρχουν σύνορα, εθνικότητες, θρησκείες, χρώματα;;;; Χίλια γιατί… ακόμη παραμένουν αναπάντητα… Και μάλιστα με τα χρόνια δυναμώνουν. «Έλεος κορίτσι μου, δεν μπορείς να σώσεις όλα τα αδέσποτα, δεν μπορείς να πετάς τα λεφτά σου στα ιδρύματα. Αν συνεχίσεις να αγχώνεσαι έτσι θα αρρωστήσεις στο τέλος», συνεχίζει να λέει η μάνα μου. Στα νιάτα μου αντιδρούσα στη μουρμούρα της. Πλέον είμαι πολύ «ώριμη» γι’ αυτό. «Ναι, μανούλα μου ό,τι πεις», της απαντώ και την αγκαλιάζω. Και αυτή μου ρίχνει μία λοξή ματιά ξέροντας πως και πάλι ό,τι είπε θα πάει χαμένο.



Δεν είναι ότι δεν απολαμβάνω τη ζωή. Δεν είναι ότι την απαρνιέμαι εντελώς. Αντίθετα! Όσες δυσκολίες και αν μου έφερε μέχρι στιγμής τις ξεπέρασα και ακόμη χαμογελώ. Ακόμη ελπίζω και ονειρεύομαι. Όμως δεν μπορώ να είμαι μες την τρελή χαρά όταν βλέπω κόσμο να μην μπορεί να ταΐσει τα παιδιά του, όταν υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν σχολεία, φαγητό ή τα βασικά και πεθαίνουν λες και η δική τους ψυχή δεν αξίζει τίποτα. Όταν βλέπω αδέσποτα να πεθαίνουν στα καταφύγια, όταν βλέπω άγρια ζώα δεμένα στα τσίρκα και στους ζωολογικούς κήπους. Όταν βλέπω τα δέντρα, αυτά που μας προσφέρουν το οξυγόνο για να ζούμε, να κόβονται για έπιπλα… Υπάρχει μέσα μου ένα μικρόβιο που θέλει να δίνει. Να δίνει όσα μπορεί. Αυτά τα λίγα… Που δεν μπορεί να πάψει να νοιάζεται, όσο ψυχοφθόρο κι αν είναι!

Αν όλοι βοηθούσαμε, αν όλοι είχαμε συνείδηση, αν ο καθένας από εμάς ξεχωριστά άλλαζε τρόπο σκέψης, τότε και ο κόσμος όλος θα άλλαζε. Και αυτός ο πλανήτης και τα πλάσματα του δεν θα υπέφεραν πια από την ανθρώπινη δυναστεία. Η λογική δεν κάνει τον άνθρωπο ανώτερο oν. Τον κάνει κακό. Δεν τρώει κρέας μόνο από πείνα ή από ένστικτό. Δεν κάνει γούνες τις αλεπούδες επειδή κρυώνει, δεν κόβει τα δέντρα επειδή δεν μπορεί να έχει έπιπλα, δεν μολύνει τις θάλασσες επειδή χρειάζεται το πετρέλαιο, δεν αφήνει τα παιδιά στην Αφρική να πεθαίνουν επειδή δεν έχει να δώσει. Έχουν όλα να κάνουν με την ανθρώπινη απληστία και μόνο με αυτήν! Τα πάντα θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος.


ΕΙΜΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!!
Read More

Oct 6, 2014

Ποιοί τα είπαν και γιατί; (Β’ Μέρος)

Όλοι τις είπαμε ή τις ακούσαμε έστω και μία φορά στη ζωή μας. Ξέρουμε όμως αλήθεια από πού προέρχονται και από ποιους;


 «Εν τούτω Nίκα»
              Μέγας Κωνσταντίνος
Στις 27 Οκτωβρίου του 312 ο Μέγας Κωνσταντίνος είδε το όραμα του Σταυρού στον ουρανό και το θεϊκό πρόσταγμα «ἐν τούτῳ νίκα» (με αυτό θα νικήσεις), για να νικήσει στη συνέχεια τον Μαξέντιο στη μάχη στην Μουλβία γέφυρα, έξω από τη Ρώμη. Έτσι, έγινε και ο Σταυρός σύμβολο του χριστιανισμού. Η φράση χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, αλλά χρησιμοποιείται και σήμερα ευρέως από πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες, από ταξιαρχίες του στρατού κλπ.

«Έρως ανίκατε μάχαν»
                             Σοφοκλής
Αν και πολλοί έχουν την εντύπωση ότι ανήκει στον Σαίξπηρ, εν τούτοις ανήκει στο αρχαίο τραγωδό Σοφοκλή. Θα το βρείτε στο παγκοσμίως αναγνωρισμένο έργο του, Αντιγόνη και σημαίνει «Έρωτα εσύ ακαταμάχητε / ανίκητε στον πόλεμο». Σήμερα χρησιμοποιείται και λέγεται ευρέως από ή για όσους ερωτεύονται παράφορα.
         
«Να ζει κανείς ή να μη ζει; Ιδού η απορία»
                                             Άμλετ, Σαίξπηρ
Το μεγάλο ερώτημα για τη ζωή που έβαλε ο Σαίξπηρ στο στόμα του Άμλετ (αγγλιστί: Το be or not to be) είναι ίσως η πιο πολυχρησιμοποιημένη φράση. Και ποιος δεν την έχει πει ή δεν την έχει σκεφτεί; Φυσικά, πολλοί πλέον λένε τη φράση κοροϊδευτικά και δεν είναι λίγες οι φορές που οι τέχνες έχουν σατιρίσει και την τραγική φιγούρα του Άμλετ, αλλά και την πασίγνωστη φράση του.

«Νίπτω τας χείρας μου», Πόντιος Πιλάτος
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος βάζει στο στόμα του Πόντιου Πιλάτου τα λόγια αυτά, όταν οι Εβραίοι του παρέδωσαν τον Ιησού και εκείνος αρνήθηκε να πάρει την ευθύνη της κρίσης. Σήμερα λέγεται από κάποιον ο οποίος αρνείται να πάρει θέση για κάτι και έχει συνήθως αρνητική σημασία.



«Σιγά τον πολυέλαιο», Αυλικοί Βασίλισσας Αμαλίας
Η βασίλισσα Αμαλία συνήθιζε να προσκαλεί στις εσπερίδες των ανακτόρων παλιούς αγωνιστές του '21. Όταν το πάρτυ έφτανε στο κέφι, έβγαζαν τα τσαρούχια τους και τα πετούσαν στον αέρα. Τότε οι αυλικοί έτρεχαν πανικόβλητοι, με το φόβο μήπως κανένα τσαρούχι πετύχει τους ακριβούς πολυελαίους και ψιθύριζαν στους φουστανελοφόρους: «Σιγά τον πολυέλαιο!».

«Χιούστον, έχουμε πρόβλημα», Πλήρωμα Apollo 13
Μπορεί η φράση να χρησιμοποιείται σήμερα χαριτολογώντας ή περιπαιχτικά, όμως δεν ήταν καθόλου αστείο για το πλήρωμα του Apollo 13, όταν αναφώνησαν τη φράση προς το κέντρο ελέγχου του Χιούστον, όταν προέκυψε ένα πολύ σοβαρό τεχνικό πρόβλημα που τελικά ματαίωσε την αποστολή τους στη Σελήνη το 1970.


«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει»
Αποτελεί τον πρώτο στίχο από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού. Μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε από τον Νίκο Ξυλούρη. Επικράτησε να λέγεται όταν κάπου επικρατεί απόλυτη ησυχία ή θλίψη και μιζέρια ή ακόμη και για άτομα που θα έπρεπε να μιλήσουν για ένα θέμα και δεν το κάνουν.




Read More

Oct 5, 2014

Όλα αυτά που με πονάνε…

Αυτά που βλέπω γύρω μου, με πονάνε. Όχι, δεν είναι όλα άσχημα. Αλλά αυτά που είναι άσχημα είναι αβάσταχτα για την καρδιά μου. Και τα πιο άσχημα για μένα είναι τα δυστυχισμένα παιδιά που πλέον υπάρχουν άφθονα. Δεν ξέρω πόσα δυστυχισμένα παιδιά υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια ή τις προηγούμενες γενιές, δεν με ενδιαφέρει κιόλας η σύγκριση. Πονάει αρκετά το σήμερα για να κοιτάξω οπουδήποτε αλλού.



Και μη φανταστείς ότι τα δυστυχισμένα παιδιά είναι κάποιας συγκεκριμένης ηλικίας. Είναι βρέφη, είναι παιδιά δημοτικού, είναι έφηβοι, είναι και ενήλικες και συνταξιούχοι.

Είναι τυχαίο που ο άνθρωπος, στην πιο σκοτεινή του ώρα ή την ώρα που κλείνει τα μάτια, φωνάζει «μάνα»; Ζούμε σε μια κοινωνία και ένα «πολιτισμό» που έχει παραμερίσει και υποτιμήσει (όσο δεν πάει άλλο) το ρόλο της μάνας. Αμφιβάλλω αν ήταν ποτέ απόλυτα κατανοητός…

Ακόμα και με την απίστευτη τεχνολογική, ακαδημαϊκή και επιστημονική μας επανάσταση, πολύ λίγο έχουμε καταλάβει την ουσία της ύπαρξής μας.

Δεν τα έχω με κανέναν. Κουράστηκα να παλεύω σκιές και φαντάσματα. Δεν θέλω πια να ονοματίζω και να κατηγοριοποιώ, να ορίζω εχθρούς και συμμάχους. Παρατηρώ όμως… είναι το κυριότερο μου «επάγγελμα» σε αυτή τη ζωή. Σκόρπιες σκέψεις από καρδιάς, γιατί η καρδιά πονάει και θέλει να ελευθερωθεί.

Ούτε και θυμώνω. Με ποιον άλλωστε; Αλλά να…

Δεν θα έπρεπε να σπρώχνουμε τα παιδιά σε ιδρύματα που τα ονομάζουμε σχολεία από τα 4 τους χρόνια. Δεν θα έπρεπε να βιαζόμαστε τόσο να τα εντάξουμε στον κόσμο μας χωρίς να διερευνούμε τον δικό τους.

Δεν θα έπρεπε να ήμασταν τόσο απόλυτοι και φανατικοί στο να τα διδάξουμε αυτά που εμείς θεωρούμε σωστά, χωρίς να είμαστε πρόθυμοι να μάθουμε από αυτά.

Δεν θα έπρεπε να διαχωρίσουμε το παιχνίδι από τη μάθηση, από τη δουλειά, από την ευθύνη.
Δεν θα έπρεπε να τρέχουμε τόσο πολύ για να εξασφαλίσουμε «το μέλλον τους» χάνοντας ταυτόχρονα το παρόν τους και το δικό μας μαζί.

Είναι πολλά αυτά που «δεν θα έπρεπε» αλλά από συνήθεια συνεχίζουμε να τα κάνουμε, μη γνωρίζοντας κάτι καλύτερο ή διαφορετικό τρόπο να είμαστε. Και όμως έχουμε ευθύνη, μεγάλη ευθύνη.

Ζούμε σε ένα κόσμο ανάποδο που έχει παρερμηνεύσει τα πάντα και οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή αυτού του οικοδομήματος που έχουμε φτιάξει. Λάθος κυβερνήσαμε τις ζωές μας, σε λάθος αξίες επενδύσαμε. Το βλέπουμε στα παιδιά. Βαριούνται, είναι αποπροσανατολισμένα, πλανεμένα από τις αισθήσεις τους, ψάχνουν τον εαυτό τους στον κόσμο, βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται και τη δημιουργικότητά τους να φυλακίζεται σε ένα σύστημα το οποίο στηρίζεται στην αδικία, την απάτη και το προσωρινό κέρδος.

Παρόλα αυτά, δεν πιστεύω στο «είναι πολύ αργά» ούτε στο «λύση δεν υπάρχει». Είναι και τα δυο ψέματα που έχουμε πιστέψει, νομίζοντας ότι είμαστε ασήμαντοι και ότι κρινόμαστε βάσει των «λαθών» και των «αποτυχιών» μας. Κρατάνε, και τα δυο, την ανθρώπινη καρδιά αιχμάλωτη, ενώ αυτή θέλει να πετάξει.

Ιδιαίτερα θέλω να απευθυνθώ στις γυναίκες, που η κοινωνία του φόβου και της έλλειψης τις έχει πείσει ότι πρέπει να είναι ανδράκια.

Έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε τα πάντα. Τα πάντα εξαρτώνται από τη γυναίκα. (Και χρειάζεται κάθε άνδρας να τη βρει μέσα του.) Χρειάζεται κάθε γυναίκα να αναγνωρίσει την πραγματική θηλυκή της υπόσταση, αυτήν την τεράστια δημιουργική δύναμη που κρύβει μέσα της. Χρειάζεται να ανυψωθούμε, να αναλάβουμε την ευθύνη, να σταματήσουμε τον εσωτερικό πόλεμο, να πούμε όχι στη βία μέσα μας.

Χρειάζεται να μάθουμε από την αρχή, όσα δεν μας έμαθαν στο σχολείο ή οι γονείς μας που δεν ήξεραν. Φτάνει πια άλλη θλίψη, άλλη δυστυχία, άλλα χαμένα ταλέντα, άλλο προσωρινό συμφέρον. Σταματήστε να φοβάστε, να κρύβεστε, να συμβιβάζεστε, να μοιράζετε αλόγιστα την δύναμη που διαθέτετε.

Κοιτάξτε γύρω σας. Κοιτάξτε τον κόσμο σας, τη ζωή σας, τον εαυτό σας. Φροντίστε το παιδί που κρύβετε μέσα σας. Αγαπάτε τα παιδιά σας χωρίς να τα συγκρίνετε ή να τα θέλετε να ανταποκρίνονται στις δικές σας προσδοκίες, να ζουν τα δικά σας όνειρα. Αφήστε τα ελεύθερα να βρουν τον δικό τους δρόμο και ζήστε εσείς τη δική σας ζωή.

Δεν πιστεύω στους ανθρώπους που δεν αισθάνονται θλίψη. Δεν πιστεύω σε όσους θέλουν να με πείσουν ότι «όλα είναι ψευδαίσθηση» ενώ ζουν και εκείνοι το δικό τους όνειρο. Δεν θέλω άλλα λόγια, θέλω πράξη. Θέλω θαρραλέους ανθρώπους που είναι πρόθυμοι και έχουν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν με αρετή και τόλμη τον εχθρό της ελευθερίας τους: τον ίδιο το νου με τον προγραμματισμό του.


Ειρήνη Χαραλάμπους
Κλινική Ψυχολόγος

Read More

Η αλήθεια της αναβλητικότητας που αναβάλλουμε να δούμε

Ας το κάνω αύριο καλύτερα…»: Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την αναβλητικότητά μας;

Φανταστείτε το εξής σενάριο: Έχετε αργήσει για ένα πολύ σημαντικό ραντεβού στη δουλειά, παρακοιμηθήκατε επειδή ξεχάσατε να βάλετε το ξυπνητήρι, δεν μπορείτε να βρείτε τα ρούχα που χρειάζεστε επειδή έχετε βδομάδες να βάλετε πλυντήριο και για να γίνει όλο αυτό ακόμα καλύτερο, σας έχουν κόψει και το τηλέφωνο, επειδή δεν πληρώσατε το λογαριασμό στην ώρα του.



Για ποιο λόγο βρίσκεστε σε αυτή τη θέση; Επειδή παραβλέψατε πόσο σημαντικές είναι αυτές οι δουλειές και τις αναβάλατε. Ίσως είχατε κάτι καλύτερο να κάνετε, δεν είχατε όρεξη, βαριόσαστε… Τις αναβάλατε και τώρα αγχώνεστε επειδή δεν προλαβαίνετε… Σας θυμίζει τίποτα;

Όλοι μπορεί να αναβάλλουμε τις υποχρεώσεις μας κάποιες φορές, αλλά οι βασικές αιτίες που βρίσκονται πίσω από αυτή μας τη συμπεριφορά έχουν μελετηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό: Ως ανθρώπινα όντα, μας ελκύει το καινούριο, οι αναπάντεχες και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες διεγείρουν τα κέντρα ευχαρίστησής μας, ενώ οι δραστηριότητες ρουτίνας έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι τους χαρακτηρίζει μια χρόνια αναβλητικότητα και ότι δεν μπορούν να ολοκληρώσουν καμία δραστηριότητα ρουτίνας, όσο ζωτικής σημασίας και αν είναι. Η δική τους αντίληψη για την έννοια του «φροντίζω τον εαυτό μου» μπορεί να είναι μια νέα συνδρομή στο γυμναστήριο, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να παραμελούν δραστηριότητες όπως το πλύσιμο, τα ψώνια, οι λογαριασμοί και οι δουλειές του σπιτιού.

Οι άνθρωποι που είναι χρόνια αναβλητικοί μπορεί να βιώνουν συναισθήματα στεναχώριας και θυμού για ορισμένες εκφάνσεις της ζωής τους, συναισθήματα που επηρεάζουν τη συγκέντρωση και την προσοχή τους, ενώ άλλοι άνθρωποι μπορεί να εκδηλώνουν αυτή την έλλειψη προσοχής σε παθολογικό επίπεδο, όπως με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και να δυσκολεύονται να ξεκινήσουν και να «μείνουν» σε μια δραστηριότητα.

Μήπως όμως η χρόνια αναβλητικότητα «συγγενεύει» και με άλλες συναισθηματικές δυσκολίες;

Είναι πιθανό να αναβάλλουμε τη διεκπεραίωση συγκεκριμένων υποχρεώσεων, επειδή δεν επιθυμούμε να ταυτιστούμε με αυτό που νοηματοδοτεί το να φέρουμε εις πέρας συγκεκριμένες υποχρεώσεις, δηλαδή μια συμβατική και καθόλου συναρπαστική ζωή. Το να θέτουμε ως προτεραιότητες τη διεκπεραίωση ορισμένων υποχρεώσεων ίσως στο μυαλό μας να έρχεται σε αντίθεση με την ανεμελιά, τον αυθορμητισμό, τη δημιουργικότητα και τη φαντασία της νεότητας.

Ωστόσο, η αναβλητικότητα πολλές φορές, αντί να υπηρετεί αυτό ακριβώς που θέλουμε, δηλαδή τον αυθορμητισμό και την ανεμελιά, μπορεί να δυσκολεύει την καθημερινότητά μας σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας όπως θέλουμε. Σαφώς μπορεί να λέμε στον εαυτό μας πως όταν πραγματικά χρειάζεται θα τις τακτοποιήσουμε όλες τις εκκρεμότητές μας, αλλά όταν έρθει αυτή η στιγμή ίσως να μην έχουμε την υπομονή και την πειθαρχία που απαιτείται για να τις ολοκληρώσουμε.

Για ορισμένους ανθρώπους, μόνο και μόνο η σκέψη του να ακολουθήσουν ένα πιο υπεύθυνο μονοπάτι, που περιλαμβάνει τη διεκπεραίωση πιο «ενήλικων» υποχρεώσεων απειλεί τη ζωτικότητα και τη νεότητά τους. Αναγνωρίζοντας, όμως, τη σημασία της πειθαρχίας για τη διατήρηση μιας δημιουργικής ζωής, δεν περιορίζει τη νεότητά μας, αλλά αντίθετα την εξελίσσει. Αν δεν δώσουμε τη σημασία που χρειάζεται στις καθημερινές μας υποχρεώσεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα τις βρούμε μπροστά μας στην προσπάθειά μας να ζήσουμε τη συναρπαστική ζωή που επιζητούμε.

Ειρήνη Χαραλαμπους
Κλινική ψυχολόγος

Read More

Μήπως πάσχετε από ιδεοψυχαναγκασμό;

Αρκετοί από εμάς, κατά διαστήματα, έχουμε δεχτεί σχόλια από φίλους και συγγενείς, ή ακόμα και οι ίδιοι έχουμε εντοπίσει ότι κάποιες ιδέες και συμπεριφορές μας κρύβουν αδικαιολόγητη ανησυχία για διάφορες καταστάσεις.



Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να τσεκάρει πάνω από μια φορά αν έχει κλειδώσει τις μπαλκονόπορτες και αν έχει κλείσει τις ηλεκτρικές συσκευές πριν φύγει από το σπίτι. Ακόμη περισσότερο, κάποιος που έχει ήδη ελέγξει και έχει απομακρυνθεί, επιστρέφει πάλι στο σπίτι του, προκειμένου να ξαναελέγξει. Κάποιος άλλος να θέλει να τακτοποιεί τα αντικείμενά του κατά ένα συγκεκριμένο τρόπο και με συγκεκριμένη σειρά και να δυσανασχετεί όταν αυτή η σειρά διαταραχτεί. Άλλος τέλος να έχει ανησυχίες σχετικές με την καθαριότητα και αυτές να τον καθιστούν σχολαστικό στην καθαριότητα.
Αποτελούν τα παραπάνω επαρκείς ενδείξεις για να θεωρηθεί ότι κάποιος πάσχει από ιδεοψυχαναγκασμό; Όχι, αποτελούν απλώς κάποια τάση, αλλά τα κριτήρια για να χαρακτηριστούν οι παραπάνω εμπειρίες ως παθολογικές (και θα αναλυθούν παρακάτω) είναι πιο συγκεκριμένα και προϋποθέτουν ότι η καθημερινότητα του ατόμου επηρεάζεται έντονα εξαιτίας αυτών των σκέψεων ή συμπεριφορών. Για παράδειγμα, κάποιος που χρειάζεται 2 ώρες για να ελέγξει το σπίτι του ή να πλύνει τα χέρια του αρχίζει να μην έχει χρόνο για άλλες σημαντικές υποχρεώσεις ή να καθυστερεί στην δουλειά ή σε ραντεβού.

Ας εξηγήσουμε, όμως, πρώτα τι είναι οιιδεοληψίες και οι ψυχαναγκασμοί και ποια η μεταξύ τους σχέση.

Τι είναι η ιδεοληψία;
Ιδεοληψίες είναι οι επαναλαμβανόμενες και επίμονες σκέψεις ή εικόνες τις οποίες το άτομο βιώνει ως ενοχλητικές και ακατάλληλες και οι οποίες τελικά του προκαλούν έντονο άγχος ή καταπόνηση. Να σημειωθεί ότι αυτές οι σκέψεις δεν είναι απλές ανησυχίες για καθημερινής φύσεως θέματα και ότι το άτομο προσπαθεί να τις αγνοήσει ή να τις καταστείλει και να τις εξουδετερώσει μέσω άλλων σκέψεων ή ενεργειών. Τέλος, το άτομο έχει επίγνωση για αυτές του τις σκέψεις. Για παράδειγμα, η επαναλαμβανόμενη και επίμονη σκέψη «θα βάλω φωτιά στο σπίτι μου» είναι μια μορφή ιδεοληψίας.

Τι είναι ο ψυχαναγκασμός;
Ψυχαναγκασμοί είναι οι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές όπως για παράδειγμα πλύσιμο των χεριών, υπερβολική τακτοποίηση πραγμάτων, συνεχής έλεγχος καταστάσεων (αν κλείδωσα κ.λπ.), ή διανοητικές διεργασίες όπως η απαρίθμηση (π.χ μετράω τις πλάκες του πεζοδρομίου όταν περπατάω).
Όταν συνυπάρχει η Ιδεοληψία και ο ψυχαναγκασμός Οι ιδεοληψίες και οι ψυχαναγκασμοί συνήθως συνυπάρχουν χωρίς αυτό να είναι πάντα απαραίτητο. Στις περιπτώσεις που κάποιος βιώνει και τα δυο συμπτώματα, ο ψυχαναγκασμός είναι ο τρόπος για να καταπολεμήσει την ιδεοληψία και να καταλαγιάσει το άγχος που προέρχεται από αυτή. Για παράδειγμα, όταν η σκέψη «θα βάλω φωτιά και θα προκαλέσω καταστροφή» αποκτήσει τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, που αναφέρθηκαν παραπάνω τότε αποτελεί ιδεοληψία. Προκειμένου, λοιπόν, το άτομο που έχει την ιδεοληψία να μπορέσει να την καταπολεμήσει, επιστρατεύει τον ψυχαναγκασμό. Π.χ. «αν ελέγξω τα φώτα και τις ηλεκτρικές συσκευές δέκα φορές, τότε μόνο δεν κινδυνεύω». Με τον τρόπο αυτό, ο ψυχαναγκασμός έρχεται να αντιμετωπίσει την ιδεοληψία και να ηρεμήσει το άτομο.

Αυτή όμως ακριβώς είναι η παγίδα του ιδεοψυχαναγκαστικού φαύλου κύκλου. Ο ψυχαναγκασμός καθησυχάζει το άτομο για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και σύντομα οι ανησυχίες επανέρχονται, οι οποίες πάλι απαιτούν ψυχαναγκαστική συμπεριφορά για να αντιμετωπιστούν. Επομένως, με αυτό τον τρόπο το άτομο, μακροχρόνια, τρέφει και συντηρεί τις ιδεοληψίες επειδή ακριβώς καταλήγει να πιστεύει ότι η αποφυγή της συγκεκριμένης καταστροφής έχει επιτευχθεί μέσω του ψυχαναγκασμού του (δηλαδή το άτομο πιστεύει ότι το σπίτι δεν κάηκε λόγω των δέκα ελέγχων που του έκανε).
Αποδέσμευση από τον ιδεοψυχαναγκαστικό φαύλο κύκλο

Ο τρόπος για να αποδεσμευτεί κάποιος από τον φαύλο κύκλο που δημιουργεί αυτή η κατάσταση είναι να αντισταθεί στην έντονη επιθυμία για ψυχαναγκασμό και να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι δεν θα συμβεί το γεγονός που σχετίζεται με την ιδεοληψία του. Π. χ. το άτομο που σκέφτεται ότι θα καεί το σπίτι του και για να αντιμετωπίσει αυτή τη σκέψη ελέγχει δέκα φορές, αν θέλει να αποδεσμευτεί από την ιδεοληψία πρέπει να αρκεστεί σε ένα και μοναδικό έλεγχο των ηλεκτρικών και να υπομείνει το άγχος που θα του προκαλέσει η αντίσταση αυτή. Μακροχρόνια, το άγχος και η παρορμήσεις θα περιορίζονται αφού θα μπορεί το άτομο να ανατρέξει στις προηγούμενες φορές που διαπίστωσε ότι δεν συνέβη η καταστροφή που φοβόταν.

Ειρήνη Χαραλαμπους

Κλινική ψυχολόγος 
Read More

Oct 4, 2014

H δύναμη της ταμπέλας

«Η Μαρία είναι χοντρή…», «ο Κωστάκης είναι αυτιστικός…», «ο Γιώργος είναι κουτσός….», «ο γιος της διπλανής είναι σχιζοφρενής…» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούμε καθημερινά γύρω μας. Παρατηρούμε λοιπόν, πως έχουμε την τάση να ονομάζουμε κάποια άτομα ανάλογα με κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς τους ή της εξωτερικής τους εμφάνισης, δείχνοντας έτσι πως δεν βλέπουμε το άτομο αλλά την διαφορετικότητα.



Όταν βάζουμε στα άτομα ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς, τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν. Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς, και μάλιστα επιβεβαιώνοντάς τους. Επίσης, βάζοντας ταμπέλες στα άτομα, τους αναγκάζουμε και τους ίδιους να στρέφουν την προσοχή τους στο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, αφήνοντας ανεκμετάλλευτους τους τομείς της προσωπικότητάς τους. Έτσι λοιπόν τους στερούμε ένα λαμπρό μέλλον που πολύ πιθανόν θα είχαν, αν η αντιμετώπιση των υπολοίπων προς αυτά τα άτομα ήταν διαφορετική. Η ταμπέλα που «κολλάμε» στους ανθρώπους συνοδεύεται πολλές φορές από οίκτο και περιθωριοποίηση.

Στην εκπαίδευση μπορεί να συνοδεύεται από μειωμένες προσδοκίες και ελαχιστοποίηση της πρόσβαση στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της «ταμπέλας» τα παιδιά βιώνουν τον αποκλεισμό από το σύνολο της κοινωνίας: «κανονικά» παιδιά έναντι «προβληματικών» παιδιών που χρειάζονται στην βοήθειά μας σε οποιαδήποτε κίνησή τους, μια βοήθεια που οι περισσότεροι την θεωρούν ελεημοσύνη, σε κάτι που δεν μπορεί να βελτιωθεί. Αυτό γίνεται από το μεγαλύτερο μέρος της «υγιούς» κοινωνίας, το σχολείο ή την γειτονιά, τους εκπαιδευτικούς, τους γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που συναναστρέφεται το άτομο (τον περιπτερά, την πωλήτρια κτλ).

Τέλος, μεγάλη σημασία έχει να αντιληφθούμε πως τα άτομα δεν «είναι» κοντά, χοντρά, υπερκινητικά, δυσλεκτικά, διπολικά αλλά «έχουν» μικρότερο ύψος από κάποιους άλλους, περισσότερα κιλά από κάποιους άλλους, περισσότερη καταπιεσμένη ενέργεια από κάποιους άλλους, δυσκολία στην ανάγνωση και την γραφή από κάποιους άλλους, κάποια ψυχικά προβλήματα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Καλό θα ήταν την επόμενη φορά που θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ας…. τον αποκαλέσουμε απλά με το όνομά του. Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους, και όχι για τους ανθρώπους.

Χαρακτηρίζοντας κάποιον με μια συγκεκριμένη λέξη-ταμπέλα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να στρέψουμε όλο μας το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο μειονέκτημα του ατόμου. Είναι άδικο για το σύνολο αυτών των ανθρώπων να τους προσδιορίζουμε με κάτι στο οποίο υστερούν και εξαιρετικά αντιπαραγωγικό για το σύνολο της κοινωνίας μας να παραβλέπουμε τα θετικά κομμάτια τους και τους τομείς στους οποίους μπορούν να διαπρέψουν αυτοί οι «φακελωμένοι» συνάνθρωποί μας.

Ειρήνη Χαραλαμπους

Κλινική ψυχολόγος 
Read More

Oct 3, 2014

Δέκα album covers που αποτελούν έργα τέχνης

10.  New Order  - Power, Corruption & Lies

Κλασικό, απλό και όμορφο. Ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ των New Order, θρυλικό και ιδανικό σημείο εκκίνησης για μια σειρά εξίσου όμορφων εξωφύλλων. Ο Saville επιλέγει μία δική του απόδοση του γνωστού έργου του Henri Fantin-Latour, A Basket of Roses, επιλογή για την οποία τόσο ο Saville όσο και η μπάντα, δικαιούνται τα εύσημα. Ακόμη κι αν ο Saville ισχυρίζεται πως τον προέτρεψε να το χρησιμοποιήσει ένας φίλος κατά τη διάρκεια επίσκεψής τους στην Εθνική Πινακοθήκη, είναι προφανές πως το εξώφυλλο εκφράζει απόλυτα το περιεχόμενο του άλμπουμ. Σκοτεινό, όμορφο, εύθραυστο και ταυτόχρονα σαγηνευτικό.
Artwork εξωφύλλου:  Peter Saville
Εταιρεία:  Factory
9. Arcade Fire – Reflektor

Το τέταρτο studio album των Arcade Fire απεικονίζει το άγαλμα του Ορφέα και της Ευρυδίκης από τον Rodin, τοποθετημένο στο κέντρο ενός ψηφικά επεξεργασμένου φόντου με κόκκο, δημιουργώντας μια αντίθεση ανάμεσα στην κλασική τέχνη και τη σύγχρονη μορφή της. Το φόντο αντιπροσωπεύει την ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογικά εποχή στην οποία ζούμε και το κλασικό άγαλμα, την παραδοσιακή έννοια της τέχνης (στην προκειμένη της μουσικής). Συνθέτει, με άλλα λόγια μια αρμονική συνύπαρξη και αλληλεπίδραση των δύο, παρότι στη σημερινή εποχή οι μουσικοί αντιμετωπίζουν προβλήματα στη διαδικασία δημιουργίας της τέχνης τους.
Artwork εξωφύλλου Arcade Fire/Rodin
Εταιρεία:  Merge Records

8. 65daysofstatic – Wild Light

Άλλη μία πρόσφατη κυκλοφορία μας έρχεται από τους 65daysofstatic, οι οποίοι έχουν συνθέσει ένα εντυπωσιακό κολάζ έντονων σχημάτων και χρωμάτων, που υποδηλώνει ξεκάθαρα τον nu χαρακτήρα του post-rock/electronica ήχου τους. Όπως και το άλμπουμ των New Order, ‘Power, Corruption & Lies’ και αυτό το artwork έχει να κάνει με τριαντάφυλλα, υπογραμμίζοντας την λεπτότητα και περιπλοκότητα του ήχου της μπάντας. Είναι ένα μοτίβο που έχουμε δει να επαναλαμβάνεται ανά τα χρόνια σε διάφορες παραγωγές ανεξαρτήτως μουσικής ταυτότητας.
Artwork εξωφύλλου: Superball music/65daysofstatic (unconfirmed artist)
Εταιρεία:  Superball Music 
7.  Pink Floyd – Pulse
Από τη λίστα δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι Pink Floyd, που έρχονται πάντα στην κορυφή της λίστας με τα ιδιαίτερα και συχνά παράξενα artwork. Το Pulse σίγουρα κρύβει κάποιο νόημα ή κοινωνικό μήνυμα πίσω από το εξώφυλλό του, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος με τους Floyd. Θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο να επιχειρήσει κανείς να αποκρυπτογραφήσει τα μπερδεμένα, σκοτεινά και “βαριά” γραφικά τους. Ίσως οι στίχοι βοηθήσουν…, μπα! Παρά την έλλειψη σαφήνειας στην προκειμένη, δεν μπορεί παρά να εντθπωσιαστεί κανείς από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση παρουσίαση του συγκεκριμένου άλμπουμ, παρά το ότι πρόκειται για μια συλλογή ζωντανών ηχογραφήσεων.
Artwork εξωφύλλου Storm Thorgerson
Εταιρεία:  EMI, Columbia
6. Everything Everything – Man Alive
Rock-art αισθητική, τόσο σε μουσικό όσο και σε γραφιστικό επίπεδο για το άλμπουμ ‘Man Alive’.  Η αρχική φωτογραφία της αλεπούς είναι αρκετά όμορφη από μόνη της. Το εξώφυλλο παρόλα αυτά εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι Everything Everything και με τη μουσική τους. Έπαιξαν με την εικόνα τόσο μόνο, όσο χρειαζόταν για να την κάνουν ακόμη πιο όμορφη.
Artwork εξωφύλλου: Everything Everything (unconfirmed artist)
Εταιρεία:  Geffen
5. David Bowie – Outside
Ένα όμορφο παστέλ αυτοπορτραίτο κοσμεί το δέκατο-ένατο στουντιακό του άλμπουμ. Άκρως καταθλιπτικό σαν εικόνα, φοβερά όμορφο δε οπτικά.
Artwork εξωφύλλου David Bowie
Εταιρεία:  Virgin Records
4. Pretty Lights – Taking Up Your Precious Time
Οι Pretty Lights, μια μπάντα με ιδιαίτερο ηλεκτρονικό ήχο, μετρούν πολλά άλμπουμ όλα με όμορφα και εντυπωσιακά εξώφυλλα, αλλά ίσως το συγκεκριμένο αξίζει την πρώτη θέση σε ό, τι αφορά τα γραφικά. Το ασύνδετο φαινομενικά “ταίριασμα” διάφορων φωτογραφιών δημιουργεί ένα δεμένο αισθητικό αποτέλεσμα. Η γραμματοσειρά είναι επίσης ενδιαφέρουσα και ταιριάζει με το άλμπουμ. Είναι επίσης το πρώτο στουντιακό άλμπουμ της μπάντας, κάτι που κάνει το εικαστικό κομμάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον.
Artwork εξωφύλλου Pretty Lights (unconfirmed artist)
Εταιρεία:  Pretty Lights Music
3. Keaton Henson – Birthdays
Ο εσωστρεφής τραγουδιστής-τραγουδοποιός, Keaton Henson, που χαρακτηρίζεται από μία φοβία για τη σκηνή, προτιμά τα μπερδεμένα σκίτσα και εικαστικά μοτίβα που αντικατοπτρίζουν πιστά την ντροπαλή και εύθραυστη φύση της προσωπικότητάς του. Η μοσουκή του είναι το ίδιο χαμηλών τόνων και συνασθηματική. Εδώ βλέπουμε ένα όμορφα λυπημένο αγαλματίδιο μιας γυμνής γυναίκας. Ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα του Keaton που κατάφερε να κοσμήσει την deluxe έκδοση του δίσκου.
Artwork εξωφύλλου Keaton Henson
Εταιρεία:  Oak Ten
2. Radiohead – The Bends
Το πασίγνωστο και σημαντικό άλμπουμ των Radiohead, The Bends φέρει στο εξώφυλλό του μία άκρως δυνατή εικόνα. Είναι ένα slide από ένα film μικρού μήκους σε κακή ανάλυση που τράβηξαν ο Donwood και ο Yorke με μια κούκλα ανάνηψης. Το αποτέλεσμα είναι μια έντονη μίξη ικανοποίησης, ιλαρότητας και συναισθηματικής σύγχυσης από την άψυχη ανθρωπόμορφη κούκλα.
Artwork εξωφύλλου:  Stanley Donwood & Tom Yorke (The White Chocolate Farm)
Εταιρεία:  Parlophone, Capitol
1. Spinal Tap – Smell The Glove
Πάντα είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλέξει κανείς το καλύτερο εξώφυλλο δίσκου στην ιστορία. Αντί αυτού, ιδού ένα από τα χειρότερα: Το  ’Smell The Glove’ των Spinal Tap δεν είναι μόνο γελοιωδώς άσχετο με το δίσκο αλλά αποτελεί μία καταφανή δήλωση του πόσος εγωισμός μπορεί να βρει θέση σε μία μπάντα και να εκφραστεί μέσα από το εξώφυλλό της. Ας ευχαριστήσουμε τον Rob Reiner, για την καλύτερη εικαστική παρωδία rockumentary που είδαμε ποτέ σε δισκοθήκη.
(Κείμενο: Oisin Fogarty Graveson)

Πηγή: el.ozonweb
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com