Sep 26, 2015

Να πηγαίνεις εκεί που σε ζητάνε!

Mόνη στο σπίτι ακόμη ένα Σαββατοκύριακο, εσύ και ο υπολογιστής. Μόνη από επιλογή ή μάλλον από καταναγκαστική επιλογή. Τα τηλέφωνα χτυπάνε. Οι συγγενείς ανησυχούν, οι φίλοι σου ζητάνε να βγείτε για πότο. Εσύ αρνείσαι. Νιώθεις το σώμα σου βαρύ, το κεφάλι σου ακόμη πιο βαρύ, έγινες κολλητή με τη σιωπή. Κάνεις αυτά που ξέρεις, αυτά που σ' αρέσουν. Γράφεις, καθαρίζεις, συγυρίζεις τα ρούχα σου, μιλάς λίγο στο τσατ, διαβάζεις, μαγειρεύεις. Βάζεις μέσα και λίγη μουσική, όμως χαμηλά για να μην διώξεις την ησυχία. Για τηλεόραση ούτε λόγος. Την θεωρείς αντιπαραγωγική και χάσιμο χρόνου. Έχει καταντήσει ένα άχρηστο διακοσμητικό στο μεγάλο σου έπιπλο. Ξεγελάς την ευτυχία και λες "είμαι καλά".



Τον σκέφτεσαι. Συνεχώς τον σκέφτεσαι. Θες να του στείλεις κάτι που προσπαθείς από χθες να συντάξεις σωστά. Να τον βρίσεις; Να του πεις ευθέως τι νιώθεις και πάλι; Δεν καταλαβαίνει. Δεν νοιάζεται. Δεν είναι εδώ. Ό,τι θυμάσαι σε πληγώνει. Πέρυσι τέτοια μέρα είχατε βρεθεί. Σου υποσχέθηκε ότι δεν θα σε άφηνε, ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Σε αποχαιρέτησε με το πιο γλυκό φιλί. Όσα όμως ακολούθησαν δεν είχαν καμία σχέση με όσα ειπώθηκαν. Για ακόμη μία φορά.

Κλαις, προσπαθείς να συνέλθεις. Γιατί να σε νοιάζει τόσο η γνώμη ενός ανθρώπου; Γιατί το να νοιάζεται ένας άνθρωπος είναι τόσο σημαντικό; Είναι απλά ένας άνθρωπος μέσα σε εκατομμύρια άλλους. Γιατί το να είσαι μαζί του μεταφράζεται σε απερίγραπτη ευτυχία. Χτυπά και πάλι το τηλέφωνο. Η πάλη με τον εαυτό σου ευτυχώς διακόπτεται. "Απόψε θα 'ρθεις μαζί μας στο κλαμπ, πάει και τελείωσε". Αν δεν 'ρθεις, θα 'ρθουμε εμείς να σε πάρουμε σηκωτή". "Εντάξει. Θα 'ρθω". Λες χωρίς να το καλοσκεφτείς.

Κλείνεις το τηλέφωνο. Σκέφτεσαι όλους τους ανθρώπους που έβαλες στη γωνιά για να κάθεσαι να σκέφτεσαι κάποιον που δεν σήκωσε καν το δαχτυλάκι του να στείλει ένα μήνυμα, να δει αν είσαι καλά. Να δείξει κάποιο ενδιαφέρον, να σου πει ότι δεν είσαι μόνη, ότι είσαι ευπρόσδεκτη στην παρέα όπως παλιά. Όμως, γιατί να το κάνει αυτό όταν το μόνο που σκέφτεται είναι τον εαυτό του. Ίσως να σε μισεί κιόλας. Ίσως να χαίρεται που υποφέρεις, που είσαι μόνη. Ίσως και το μυαλό του να πλάθει σενάρια επιστημονικής φαντασίας που απέχουν από την πραγματικότητα, όσο η γη από τον Πλούτωνα. Ίσως και πάλι να μην τον ένοιαζε ποτέ. Γιατί να τον νοιάζει τώρα που δεν έχει και τίποτα να κερδίσει;

Το νιώθεις όταν οι άνθρωποι σε πολεμούν. Όταν σε προδίδουν. Τους περνάς από δοκιμασίες και αποτυγχάνουν. Μετά κάνεις υπομονή, προσπαθείς. Όμως δεν φταις εσύ όσο κι αν θέλουν να σου χρεώσουν τα ψυχολογικά τους. Σταμάτα να κατηγορείς τον εαυτό σου. Ήλθε η στιγμή να φύγεις. Έδωσες κάθε ευκαιρία. Έγινες χώμα. Έκλαψες, κλείστηκες στον εαυτό σου, κινδύνεψες να χάσεις τις δουλειές σου, τους φίλους σου και όλα αυτά γιατί; Γιατί δεν μπορεί ένα άτομο στον κόσμο να σε αποδεχτεί. Να σε αγαπήσει.

Φύγε λοιπόν, τρέξε. Δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι εδώ. Πήγαινε εκεί που σε θέλουν, που σε ζητάνε και που σε αγαπούν. Εκεί που νοιάζονται. Που θέλουν να σε βλέπουν να γελάς και να περνάς καλά χωρίς να σε κρίνουν και να σε μειώνουν! Φτιάξε το μαλλί σου, φόρεσε ό,τι πιο σέξι κλείδωσες για καιρό στη ντουλάπα και ώρα να αλλάξεις για πάντα τη ζωή σου!
Reactions:

0 comments:

Post a Comment

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com