Oct 23, 2015

H αλήθεια πάντα σε βρίσκει

Η αλήθεια πάντα σε βρίσκει... και σε απελευθερώνει... Σβήνει όλες εκείνες τις δύσκολες στιγμές αβεβαιότητας που πέρασες. Σβήνει κάθε δίλημμα και σου δείχνει ποιοι άξιζαν τελικά και ποιοι όχι. Σου δείχνει ποιους πρέπει να αποκλείσεις και ποιους πρέπει να κρατήσεις, για ποιους πρέπει να παλέψεις και για ποιους να αδιαφορήσεις. Σβήνει κάθε αμφιβολία που είχες και κάθε ανοχή προς όσους σε έβλαψαν. Σου δίνει τη δύναμη να σπάσεις τα δεσμά με τις τοξικές σκέψεις και τους βλαβερούς ανθρώπους. Γιατί πλέον τους διακρίνεις καθαρά. Η αλήθεια σου δείχνει το δρόμο προς την ευτυχία. Αρκεί να σκύψεις στο αυτί της και να την ακούσεις προσεκτικά. 



Η αλήθεια δεν χρειάζεται επιβεβαίωση. Έχει γνωστή φυσιογνωμία, την ξέρεις από κάπου, την αναγνωρίζεις. Αν την αγνοήσεις απλά θέλεις να είσαι τυφλός. Έρχεται από το πουθενά, από κει που δεν το περιμένεις και σου ανοίγει τα μάτια. Φτάνει να την αφήσεις. Είναι σαν ένα φλας που σε χτυπάει στα μούτρα και σε ξυπνάει απ' τον λήθαργο. Κι εκείνο το λεπτό της αλήθειας όλη σου η ζωή αλλάζει. Αυτά που έκανες χρόνια να δεις και να καταλάβεις περνάνε απ' το μυαλό σου για μία τελευταία φορά και σταματούν πια να υπάρχουν. Αφήνεις το παρελθόν στο παρελθόν, σβήνεις τα ερωτηματικά και βάζεις τελείες, βάζεις τον σωστό επίλογο και κλείνεις το βιβλίο. Κι αν θες μετά το καις ή απλά το κρατάς σε ένα ξεχασμένο μέρος του σπιτιού σου, ικανοποιημένος. Γιατί πλέον ξέρεις. Είχες δίκαιο και δεν χωράει καμία αμφιβολία πια σε αυτό. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλη ικανοποίηση από τη στιγμή της δικαίωσης. Όσα δεν μπόρεσες να καταφέρεις τόσα χρόνια, τα καταφέρνεις μέσα σε λίγα λεπτά. Είσαι ελεύθερος!

Η αλήθεια είναι η πιο καλή σου φίλη. Αν την προδώσεις, προδώνεις τον εαυτό σου και χάνεσαι μόνος μέσα στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ζωής. 
Read More

Oct 20, 2015

Δε θέλει χρόνο ο έρωτας μα αλήτικο συναίσθημα!

Όχι, δεν είναι ο περιορισμένος χρόνος σου που μ’ ενοχλεί, ούτε ότι κάνεις θυσίες για το μέλλον σου, ούτε και που προσπαθείς να ζήσεις όσο καλύτερα μπορείς τα χρονικά κενά σου. Όχι, τίποτα από όλα αυτά δε με ενοχλεί. Ούτε που ξημεροβραδιάζεσαι στο κάτεργο της εργασίας, ούτε που με βλέπεις πια μια στο τόσο, ούτε που μιλάμε ελάχιστα στο τηλέφωνο ή που δεν μπορείς να το σηκώσεις άνετα. Όχι, μα τω Θεώ, τίποτα από αυτά δεν είναι που μ’ ενοχλεί..

Με πειράζει που μέσα σ’ όλα αυτά ψάχνεις να χωρέσω εγώ και πάντα δε χωράω.. Με πειράζει που μέσα στα όσα πολύτιμά σου κάνεις δεν φτάνει ένα μήνυμα, ένα σημάδι, κάτι.. Με πειράζει που πάντα πρόφαση είναι ο χρόνος.. Με πειράζει που νομίζεις ότι με ενοχλεί ο τρόπος που επιλέγεις να περάσεις το ρεπό σου.. Με πειράζει που με την πρώτη υποθέτεις ότι αυτόματα πιστεύω πως δε με σκέφτεσαι ή ότι δε με αγαπάς.. Με πειράζει που πάντα με τόση ευκολία και με την πρώτη ευκαιρία, μου δίνεις το δικαίωμα να φύγω..


Με πειράζει διότι αγάπη μου, εγώ δεν θέλω να χωράω στην ατζέντα σου αλλά να υπάρχω, κάθε στιγμή και κάθε δευτερόλεπτο! Διότι μωρό μου, εγώ δεν θέλω να βρίσκεις χρόνο για μένα αλλά να είμαι χρόνος για σένα! Διότι ψυχή μου, εγώ δεν είμαι χρονόμετρο να σου αξιολογήσω τους ρυθμούς της έντονης ζωής σου αλλά μια αθεράπευτα χωρίς όρια ερωτοχτυπημένη τρελή που μόνο ισάξιο δόσιμο θέλει..

Μάθε, λοιπόν, καρδιά μου πως δε θέλει χρόνο ο έρωτας, μα αλήτικο συναίσθημα! Ένα συναίσθημα που στο ξέσπασμά του τα παρασύρει όλα, μια ανεμοθύελλα που δεν λογαριάζει ντροπές, μια καταιγίδα που δεν την ενδιαφέρουν οι δημόσιες εικόνες, ένας σεισμός που δεν αφήνει τόπο και χρόνο για σκέψη! Μάθε πως ο έρωτας δεν είναι για τον κρύβεις, δεν είναι για να ντρέπεσαι, δεν είναι για να τον βολεύεις..  


Όχι, δε μ’ ενοχλεί που η δουλειά σε κουράζει, το κορμί δε σε παίρνει, ο χρόνος σου λείπει… Μα μ’ ενοχλεί που αφήνεις εκείνο το αλήτικο, το μπάσταρδο συναίσθημα που μας ένωσε να χάνεται μέσα σε δικαιολογίες, που το εγώ σου πήρε τη θέση του εμείς, που τα παθιασμένα σου τηλεφωνήματα έγιναν πια κλήσεις ρουτίνας, που άλλοτε με κατακεραυνοβολούσες ασταμάτητα στα μηνύματα και η οθόνη μου δεν έπαυε να αναβοσβήνει το όνομά σου ενώ τώρα νιώθω να ζητιανεύω μια καλημέρα σου.. Όχι, δεν παραπονιέμαι αλλά ξέρω πως κάποτε θα νοσταλγείς τις αρχές, θα τις αναπολείς, θα τις θυμάσαι πονετικά γι’ αυτό προτού σου συμβεί, μάθε πως εκείνο το αλήτικο, το μπάσταρδο συναίσθημα που λέγαμε θέλει σπίθα για να ζει, φλόγα για να καίει, δύο για να κρατηθεί!  

Mαρία Ξενοφώντος
Read More

Oct 17, 2015

Του λαού το… ανάγνωσμα

Εντάξει λοιπόν! Ας το παραδεχτούμε, οι Κύπριοι δεν διαβάζουμε. Τι; Πώς είπατε; Δεν διαβάζουμε; Ε ναι, αυτή είναι η αλήθεια! Κι όταν λέμε δεν διαβάζουμε δεν εννοούμε την εφημερίδα παρέα με το πρωινό καφεδάκι και το κουλούρι, το περιοδικό με το ένα πόδι στο άλλο στο κομμωτήριο, τον δημόσιο υπάλληλο με την αθλητική στήλη στο γραφείο ή τα ερωτοδακρύβρεκτα άρλεκιν του εμπορίου. Δεν διαβάζουμε καλή, ποιοτική λογοτεχνία, αυτήν που θα ανατροφοδοτήσει το πνεύμα μας, θα προβληματίσει και θα εξάψει τη φαντασία μας. Κι αυτό, όχι διότι ο λαός δεν έχει επιλογές αλλά γιατί το εύπεπτο αποθρασύνθηκε!


Μήπως έχει διερωτηθεί κανείς τι θυμάται μετά από την ανάγνωση ενός από τα μυριάδες λογοτεχνήματα του συρμού που κυκλοφορούν εκεί έξω; Η υπόθεσή τους χιλιοειπωμένη και αφόρητα συμβατική: ένας έρωτας, μια ανατροπή, το κλάμα, το βάσανο, τα χίλια μύρια κακά και τέλος το happy ending. Άλλοτε πάλι, όλο αυτό καμουφλάρεται με κόλπα του στυλ ενίσχυση της υπόθεσης με κάποιο ψευτομυστήριο, ένα φόνο, μια αστυνομική περιπέτεια ή βεβιασμένα τεχνάσματα όπως από μηχανής θεοί οι οποίοι δίνουν λύση στο δημιουργούμενο αδιέξοδο ελλείψει της συγγραφικής ευρηματικότητας! Εξακολουθείτε να αμφιβάλλετε;

Πόσες φορές έχετε μπει σε κάποιο βιβλιοπωλείο και έχετε αντικρύσει αραδιασμένα στις πρώτες πρώτες σειρές τίτλους βραβευμένων διαχρονικών βιβλίων; E; Ποτέ! Είναι θλιβερό το θέαμα δυνητικών αναγνωστών ποιοτικής λογοτεχνίας να περιφέρονται και να εξαντλούνται γύρω από δεκάδες χιλιάδες τίτλους βιβλίων με τις ίδιες ιστοριούλες και πανομοιότυπη πλοκή!  Γιατί; Διότι το εύκολο, το γρήγορο και το ευκολοχώνευτο ήρθε να αντικαταστήσει το καλό ποιοτικό βιβλίο. Για να το καταλάβετε, φανταστείτε το όπως το φαγητό. Το καλό ποιοτικό φαγητό, σπιτικό ή και μη, χρειάζεται κόπο, χρόνο, αφοσίωση, αργό ψήσιμο ενώ το γρήγορο, βρώμικο φαγητό του δρόμου και όχι μόνο φτιάχνεται στο άψε σβήσε, καταναλώνεται στο πι και φι αλλά σου μένει η μπάκα και η δυσπεψία! Ας μη μιλήσουμε και για τα υλικά! Το καλό ποιοτικό φαγητό χρειάζεται φρέσκα υλικά και τέχνη όπως η καλή ποιοτική λογοτεχνία χρειάζεται φρέσκες, πρωτότυπες ιδέες σε συνδυασμό με μια γκάμα συγγραφικών τεχνικών ενώ το γρήγορο και εύπεπτο φαγητό φτιάχνεται με ό,τι να ’ναι, όπως να ’ναι! Καταλάβατε ή ακόμη;

Δεν θα σας κουράσω πολύ. Πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει την τηλεοπτική μεταφορά ενός ποιοτικού βραβευμένου βιβλίου; Εγώ πάντως ελάχιστες! Και πόσες φορές έχετε δει εν είδη τηλεοπτικής σειράς την εκδοχή ενός εμπορικού βιβλίου; Πάμπολλες! Είναι τυχαίο που η καλή ποιοτική λογοτεχνία μεταφέρεται, ως επί το πλείστον, στις οθόνες της έβδομης τέχνης ενώ η λογοτεχνία του συρμού μεταφέρεται στη μικρή οθόνη; Διότι άλλο είναι να παρακολουθείς με έκσταση την κινηματογραφική μεταφορά ενός εξαίρετου και καλογραμμένου βιβλίου με βαθύτερα νοήματα όπως «Το όνομα του Ρόδου», «Το άρωμα» ή το «Άνθρωποι και ποντίκια» κι άλλο να περνάς βραδιάτικα την ώρα σου, παρακολουθώντας χαλαρά με πιτσούλα και μπυρίτσα την τηλεοπτική μεταφορά ενός ευπώλητου και χωρίς αξιώσεις βιβλίου και μάλιστα με κακογραμμένο σενάριο, δευτεροκλασάτους ηθοποιούς και παραγωγές του ποδαριού! Ονόματα τίτλων δεν λέμε, το αφήνουμε στην κρίση σας!!!

Της Μαρίας Ξενοφώντος


Read More

Εγχειρίδιο βλακείας!

Δεν είναι μία, δεν είναι δύο, δεν είναι τρεις φορές που το έχω παρατηρήσει! Και δεν είναι ένα αλλά πολλά! Είπα να μη μιλήσω, να μην το κάνω θέμα αλλά δεν πάει άλλο! Μπερδευτήκατε είπατε; Όχι, δεν τρελάθηκα! Για την βλακεία, λέω, που μας κοπανάει σ’ αυτό το σαν μια κουτσουλιά τοπάκι! Τι εννοώ; Μα είναι δυνατόν το μυαλό μας ως λαός τόσο περιορισμένες δυνατότητες να έχει; Είναι ποτέ μπορετό μόνο τη βλακώδη συμπεριφορά να προάγει;


Πάω που λέτε στο πλησιέστερο φουρνάρικο και εξαγριώνομαι πρωινιάτικα με την κυπριακή νοοτροπία του «φέρε μου το ψωμί, το γάλα και τα κρουασάν των μωρών μέσα στο αυτοκίνητο τώρα»! Μα είναι ποτέ δυνατόν οι χώροι στάθμευσης να μην χρησιμοποιούνται ποτέ και να βλέπεις όλων των ειδών τα αμάξια σε όλων των ειδών τις κάθετες, οριζόντιες, διαγώνιες και δεν ξέρω ’γω ποιες άλλες θέσεις όχι μόνο ακριβώς έξω από το μαγαζί αλλά κολλητά στις τζαμαρίες και τόσο ασφυκτικά σταθμευμένα που να μη χωράει να κατέβει ο κακομαθημένος στην ευκολία Κύπριος; Το θέαμα είναι ακόμα πιο γελοίο στις περιπτώσεις που οι κατά τα άλλα «έξυπνοι» συμπολίτες μου τσουγκράνε τις Μπε μπε και τα Άουντί τους! Βέβαια, έξω από το φούρνο ατύχημα και ζητάνε και τα ρέστα από πάνω! Κι αρχίζουν τα φαγώματα, τα «εγώ ήρθα πρώτος», «ας πρόσεχες» ή τα ανεκδιήγητα «ποιος σου έδωσε το δίπλωμα ρε, που ούτε να παρκάρεις δεν μπορείς;»!!!!

Μετά είναι και το άλλο. Κάδοι, χιλιάδες κάδοι μαζεύτηκαν σ’ αυτόν τον τόπο! Mα τι καμπάνιες, τι χρηματοδοτήσεις, τι ανακυκλώσεις, τι διαφημίσεις, τι εκστρατείες… τίποτα! Διότι αγαπητοί μου, μόνο στην εναλία γη Κύπρο θα αντικρίσεις το «απείρου κάλλους» και μοναδικό προς βράβευση με χρυσό βατόμουρο βλακείας το φαινόμενο όοοοοοοοοοοοοοοοοοοολων των σκουπιδιών όχι απλά έξω από τον κάδο αλλά γύρω γύρω από αυτόν! Μάλιστα! Διότι ο κατά τα άλλα πλέον εξευγενισμένος, προχώ, με κάποια θεσούλα, σπιτάκι, αυτοκινητάκι, μαρκέ ρουχάκια, σενιέ πενιέ αρωματισμένος Κύπριος βαριέται να στοχεύσει σωστά! Ή απλά θεωρεί ότι καλό είναι και το «κοντά το έβαλα»! Ή πάλι να δοκιμάζει τις δυνατότητες του ίδιου του κάδου! «Θα μπορέσει άραγε με κάποιο μαγικό τρόπο να το απορροφήσει;»!!! Παραδεχτείτε το, είμαστε όχι μόνο περιβαλλοντικά αλλά και συμπεριφορικά άξεστοι!!!    


Θέλετε κι άλλα για να πειστείτε; Εγώ ξέρω πως οι πινακίδες στους δρόμους είναι ένας επικοινωνιακός κώδικας μέσω του οποίου ενημερωνόμαστε πού στο καλό πάμε, πόσα χιλιόμετρα μας απομένουν για τον προορισμό μας, πού να κατευθυνθούμε και όλα τα συναφή. Σε καμία πάντως άλλη χώρα των ομολογουμένως λίγων ταξιδιών που έκανα η άμοιρη δεν είδα να τις βανδαλίζουν, να τις ψεκάζουν με όλων των λογιών χρωμάτων σπρέυ, να τις μουντζώνουν, να τις αλλοιώνουν και ουαί και αλίμονο να σχηματίζουν σ’ αυτές -αν είναι ποτέ δυνατόν, γυναίκες όλες του κόσμου νιώστε με!!!- το περιφανές ανδρικό μόριο!!! Ή κομπλεξικοί είμαστε ή κάλλο στον εγκέφαλο έχουμε που χρήζει άμεσης αφαίρεσης ή απλά μας δέρνει ένας τεράστιος ογκόλιθος βλακείας! Καταλάβατε τώρα για ποια πράγματα μιλάω; Για όλα εκείνα που μόνο ο διαστρεβλωμένος από «υπερεφυία» κυπριακός εγκέφαλος μπορεί να σκεφτεί και που για την πλοήγησή του χρειάζεσαι απαραιτήτως εγχειρίδιο βλακείας!!!    

Της Μαρίας Ξενοφώντος
Read More

Περί Έρωτος…

Άνοιξη, χειμώνας, καλοκαίρι, φθινόπωρο κι ο έρωτας δεν έχει εποχή ή χρονική στιγμή. Σε κατακεραυνοβολεί όποτε αυτός θέλει και σ’ εγκαταλείπει το ίδιο ψυχρά, σκληρά και ανελέητα...

 Έρχεται σαν την πρώτη λιακάδα του Απριλίου κάτω από ένα ολάνθιστο δέντρο και κρύβει την έντασή του μες το εκκολαπτόμενο λιοπύρι του Ιουλίου. Θερίζει σαν δρεπάνι του Ιουνίου τα ερωτοχτυπημένα κορμιά που μοιάζουν με ολόχρυσα στάχυα στην απεραντοσύνη των κάμπων… Ανθίζει σαν φύλλο αμυγδαλιάς το φθινόπωρο αντλώντας τη Σεπτεμβριανή δύναμή του από τον αγέραστο κορμό του πάθους… Πέφτει σαν νεροποντή του Δεκεμβρίου και μουσκεύει τις διψασμένες ψυχές που πασκίζουν ολοένα να γλυτώσουν από τη δίνη της καταιγίδας που τους περίζωσε…


 Έρωτας… Έψιλον όπως έξαρση, ρω όπως ρεύμα, ωμέγα όπως ωδίνη, ταυ όπως τρέμουλο, άλφα όπως αέρας, σίγμα όπως συνένωση. Μια λέξη όλο νόημα, γεμάτη συνειρμούς και εικόνες, πλήθος αναμνήσεων και βιωμάτων…

Έρωτας! Ποιος κατάφερε να τον νικήσει; Ποιος μπόρεσε να τον ξεγελάσει; Ποιος τόλμησε να του ξεφύγει και ποιος να του κρυφτεί; Κανείς! Σε παρασύρει θέλοντας και μη στην παλίρροιά του, σε στροβιλίζει έξαλλα στην ανεμοθύελλά του, σε απογειώνει στα ουράνια των αιθέρων του και σε προσγειώνει ανώμαλα στη συντριβή του!   

Ύμνος εξαίσιος σε τούτον τον άοκνο πονηρό συνωμότη της ζωής που δεν λαμβάνει υπόψη του λογική και πρέπει!  Υπόκλιση βαθιά στην κινητήριο δύναμη της ύπαρξής μας! Χειροκρότημα ατέλειωτο στον ταξιδευτή των ονείρων μας, στον αναζωογονητή του είναι μας, στον αμαξηλάτη των ελπίδων μας!

Κι όπως μας αφοπλίζει άξαφνα, έτσι αδυσώπητα μάς παρατάει χωρίς προειδοποίηση, αφήνοντας μια γλυκόπικρη επίγευση στον ουρανίσκο. Πονάει, καίει, τσουρουφλίζει, ανοίγει πληγή κι επουλώνεται πάλι με έρωτα…  Ευτυχισμένοι όσοι βίωσαν το θαύμα αυτό του έρωτα κι όσοι το βιώνουν! 

Αλήθεια, τίποτα πιο δυνατό δεν υπάρχει από τον έρωτα! Τίποτα άλλο εκτός από αυτόν δεν σε κάνει να αντιμετωπίζεις ακόμα και τα πιο ανυπέρβλητα εμπόδια αισιόδοξα. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί αναμετρώμενο με το ανάστημα και την πυγμή του. Τίποτα δεν δύναται να ξεπεράσει το βάθος, την ένταση και έκστασή του! Έρωτας, ένα γλυκό κερασμένο όλες τις εποχές, ένας καρπός που ανθίζει και φυτρώνει σε όλα τα κλίματα, ένα πάθος που γεννιέται και πεθαίνει μέσα από τις ίδιες τις στάχτες του!   

Της Μαρίας Ξενοφώντος


Read More

Oct 15, 2015

Ένα φεστιβάλ στο Νεπάλ αφιερωμένο στον σκύλο!

Λέμε συνέχεια ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, αλλά το Νεπάλ το έχει πάρει σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Έχουν δημιουργήσει μία ολόκληρη γιορτή για τους σκύλους. Το φεστιβάλ του φωτός λέγεται Kukur Tihar και ευχαριστεί ειδικά την αφοσίωση και τη φιλία των σκύλων. Προσφέρουν νόστιμα φαγητά σε αυτούς και παιχνίδια και τους γεμίζουν με χρώματα.








Read More

Oct 14, 2015

Ένα ξενοδοχείο διακοσμημένο στα μισά με γκράφιτι

Φανταστείτε να μπαίνετε σε ένα ξενοδοχείο και να αντικρίζετε αυτό! Ο καλλιτέχνης Tilt δημιούργησε το Panic Room μέσα στο Au Vieux Panier ξενοδοχείο στη Γαλλία. Το ξεχωριστό αυτό ξενοδοχείο έχει 5 δωμάτια που δέχονται τη διακόσμηση ενός διαφορετικού καλλιτέχνη κάθε χρόνο.





Read More

Oct 13, 2015

Νέες φωτογραφίες από το εσωτερικό πανέμορφων βιβλιοθηκών









Read More

Κινούμενα αγάλματα λένε καθημερινά μία τραγική ιστορία αγάπης!

Αυτό το 8 μέτρων γλυπτό από ατσάλι δεν αποτελεί μόνο ένα εκπληκτικό παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει σήμερα η μηχανική, αλλά και μιας αιώνιας αγάπης μεταξύ δύο εθνών. Το γλυπτό συμβολίζει την ιστορία των Αλί και Νίνο, δύο εραστών με διαφορετικό θρησκευτικό υπόβαθρο. Κάθε βράδυ στις 7 οι δύο φιγούρες ξεκινούν να κινούνται το ένα προς το άλλο μέχρι που συναντιούνται και αγκαλιάζονται προτού συνεχίζουν τους χωριστούς τους δρόμους. Τα φώτα που ανάβουν κάνουν το σκηνικό ακόμη πιο συγκινητικό.






Read More

Το γιγαντιαίο άγαλμα της Φλωρεντίας

Στο πάρκο Villa Demidoff στη Φλωρεντία της Ιταλίας υπάρχει ένα γιγαντιαίο άγαλμα του 16ου αιώνα γνωστό και ως Colosso dell'Appennino. Το άγαλμα μοιάζει με φύλακας του πάρκου και βρίσκεται σε στάση επιφυλακής. Είναι φτιαγμένο από τούβλα και πέτρα και συμβολίζει τη σχέση ανθρώπου - φύσης.




Read More

Oct 7, 2015

Δρόμοι - νεκροταφεία ζώων και ανθρώπων

Ευρύχου - Λευκωσία, μία σχεδόν καθημερινή διαδρομή ρουτίνας για τη δουλειά. Όμορφη σχετικά διαδρομή που σε κρατάει σε εγρήγορση με τις στροφές και τις μεγάλες ευθείες της, με το βαθύ σκοτάδι το βράδυ, με τα τρακτέρ και με περιπολικά να περιμένουν να κάνεις το λάθος για να σου βάλουν πρόστιμο και να σου πάρουν το μεροκάματο της ημέρας (και βάλε). Όλα καλά ας πούμε μέχρι εδώ και προσπερνάμε το γεγονός ότι εδώ και 5 κυβερνήσεις, οι υποψήφιοι πρόεδροι μας υπόσχονται στο λαό της Σολέας αυτοκινητόδρομο, κάτι που βέβαια ξεχνούν μόλις εκλεγούν, όπως και πολλά άλλα. Βλέπετε σε αυτή τη χώρα έχουν πάντα προτεραιότητα οι άνθρωποι των πόλεων. Όμως κι αυτό ας πούμε ότι το προσπερνάμε.


Αυτό που σου βγάζει πραγματικά την ψυχή κάθε φορά μέχρι να πας στη δουλειά - αν έχεις λίγη ανθρώπινη ευαισθησία - είναι τα σκοτωμένα ζωάκια που συναντάς κάθε πέντε λεπτά στις άκρες του δρόμου. Έχει καταντήσει μία τόσο συνηθισμένη εικόνα πλέον σε αυτή τη χώρα που είναι σαν βλέπεις κάτι το απόλυτα φυσιολογικό. Κάτι σαν την εικόνα με πεινασμένο αφρικανάκι που κράταει μία κούπα άδεια και ζητάει φαγητό με δάκρυα στα μάτια. Χιλιάδες αφρικανάκια πεινάνε. Και λοιπόν; Χιλιάδες ζώα γίνονται κιμάς συνήθως από ασυνείδητους οδηγούς στους δρόμους καθημερινά. Και λοιπόν; Θα κάτσουμε να σπάσουμε; Τόσα προβλήματα έχει ο κόσμος. Γιατί να μας ενδιαφέρουν τα γατιά και τα σκυλιά που δολοφονούμε και εγκαταλείπουμε για να πεθάνουν μετά από φριχτούς πόνους σε ένα δρόμο; Μάλιστα κάποιοι πατάνε ό,τι περάσει από το δρόμο τους έτσι για πλάκα. 

Μία τέτοια εικόνα σε μία εξελιγμένη και πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης (κι αυτές είναι πολύ λίγες) βέβαια σπανίζει και θεωρείται ένα φριχτό θέαμα. Όμως, για μας είναι μία εικόνα ρουτίνας. Δεν αγγίζει κανέναν. Και οι αστυνομικοί που περιμένουν να κάνουν την μπάζα τους με τα πρόστιμα, δεν θα σκεφτούν ότι ίσως τουλάχιστον οι δρόμοι πρέπει να καθαρίσουν από τα άψυχα σωματάκια των αθώων αυτών ζώων που έτυχε να περνάνε μπροστά από έναν αναίσθητο - ο Θεός να τον κάνει - οδηγό. Ή δεν σκέφτονται καθόλου, όπως ούτε και οι κοινοτάρχες ότι κάτι πρέπει να γίνει για να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα. Όπως για παράδειγμα ένα πρόγραμμα στείρωσης ή ένα καταφύγιο σκύλων στο χωριό τους. 

Και μιλώντας για θύματα δεν θα σταθώ μόνο στα ζώα. Αλλά και στις ανθρώπινες ζωές - ευτυχώς λιγότερες - που σβήνουν στην άσφαλτο. Τα τροχαία είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και ενίοτε είναι και θανατηφόρα. Ο ανύπαρκτος αυτοκινητόδρομος που λέγαμε... Είναι τραγικό να ξυπνάς με καλή διάθεση το πρωί για να πας να βγάλεις το ψωμί σου και αν φοβάσαι ότι ίσως δεν φθάσεις ποτέ στον προορισμό σου ή να γίνεται η ψυχή σου μαύρη από τους σταυρούς που τοποθέτησαν συγγενείς θυμάτων στο σημείο που άφησαν την τελευταία τους πνοή οι αγαπημένοι τους. 

Ευρύχου - Λευκωσία λοιπόν... μία συνηθισμένη καθημερινή διαδρομή που κρύβει παγίδες και θλιβερές εικόνες εδώ και χρόνια. Και διερωτώμαι. Πότε θα αλλάξει αυτός ο κόσμος προς το καλύτερο;

Read More

Gienthoorn, Η Βενετία του Βορρά

Είναι τόσο ήσυχο, τόσο διαφορετικό και τόσο όμορφο που δύσκολα θα έλεγε κανείς ότι είναι πραγματικό. Το χωριό Giethoorn βρίσκεται πάνω σε ποταμό και οι άνθρωποί του κινούνται με γόνδολες αντί με αυτοκίνητα. Τα σπίτια είναι πετρόκτιστα, μικρά, με ξύλινες στέγες και σκεπασμένους από φυτά τοίχους.




Του έχουν δώσει και το όνομα Dutch Venice λόγω των καναλιών του. Οι πιο δυνατοί ήχοι που θα ακούσει κανείς είναι των παπιών και των πουλιών. Για περισσότερα από 90 χρόνια τουρίστες το επισκέπτοναι για να κάνουν ένα μικρό τουρ με τις γόνδολες, να δουν τα μουσεία του χωριού και να δειπνήσουν στα εστιατόριά του.




Read More

Ο έρωτας μέσα από λόγια του Edgar Allan Poe








Read More

Oct 6, 2015

Μόνη θα μαζέψω τα κομμάτια μου...

Πολλές φορές σε σκέφτομαι. Όταν γύρω μου απλώνεται η μοναξιά και τα φώτα είναι τόσο χαμηλά που ελάχιστα διακρίνω τα αντικείμενα στο δωμάτιο. Όταν η σιωπή είναι το μόνο πράγμα που ακούγεται. Τότε το μυαλό μου πάει σε σένα και το σώμα μου σε ζητάει περισσότερο από άλλες φορές. Απλώνω το χέρι μου και πιάνω το δικό σου και το άλλο το νιώθω στο πρόσωπό μου να με χαϊδεύει, να περνάει πάνω από τα χείλη μου και να καταλήγει στο σώμα μου. Για ένα λεπτό μόνο είσαι μαζί μου και μετά η αίσθηση χάνεται, σβήνει στο σκοτάδι. Κοιτάζω το κινητό. Κτυπάει αρκετές φορές την ημέρα μα ποτέ δεν είσαι συ. Εσύ ποτέ δεν με ψάχνεις πια. Έχεις σημαντικότερα πράγματα να κάνεις, σημαντικότερους ανθρώπους να δεις και να μιλήσεις, μεγάλα όνειρα ν' ακολουθήσεις. Σε κάνουν ευτυχισμένο πράγματι όλα αυτά άραγε;


Δεν θες πια να μοιράζεσαι τίποτα μαζί μου. Και τότε περνάει απ' το μυαλό μου η χειρότερη σκέψη, αυτή που με στοιχειώνει μετά από τόσους μήνες και δεν με αφήνει να προχωρήσω, να απολαύσω όλα όσα η ζωή μου δίνει απλόχερα και δεν εκτιμώ πραγματικά. Άραγε νοιάστηκες ποτέ; Μοιράστηκες άραγε ποτέ πραγματικά κάτι μαζί μου; Όλες αυτές τις φορές που θύμωνα καταλάβαινες ότι θύμωνα γιατί σε αγαπούσα; Ποια λόγια από όσα είπες ήταν αληθινά και ποια ψεύτικα; Ένιωσες κάτι για μένα; Ήμουν ποτέ φίλη σου; Κατάλαβες πόσο σε ήθελα στη ζωή μου αλλά δεν είχα επιλογή; Κατάλαβες ποτέ ότι θα μπορούσα να αλλάξω τα πάντα στη ζωή σου απλά και μόνο από εγωισμό όταν μου έλεγες ότι δεν ήμουν τίποτα για σένα και ότι απλά με κοροΐδευες; Κατάλαβες ποτέ την πραγματική δύναμή μου και πόσο αδύναμη ήμουν μπροστά σου; Πώς διάλεξα να σε αφήσω να νικήσεις; Πώς μετανιώνω κάθε φορά που σε πλήγωσα και κάθε φορά που σκέφτομαι να σε πληγώσω;

Ναι, μετανιώνω παρόλο που θα έπρεπε να σε μισώ. Γιατί; Γιατί δεν κατάλαβες πώς για μένα ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι. Τα αισθήματά μου δεν είναι παιχνίδι. Το να δίνω τον εαυτό μου δεν είναι παιχνίδι κι όταν επιλέγω να τον δώσω απαιτώ την ανάλογη μεταχείριση. Σαν να κρατάς στα χέρια σου ένα εύθραυστο γυάλινο και ραγισμένο βάζο που προσέχεις μην σπάσει και το διακοσμείς στο πιο όμορφο σημείο του σπιτιού. Εσύ όμως με έριχνες συνεχώς μέχρι που με έκανες χίλια κομμάτια.

Κι όταν δεν μπορούσα να μαζέψω τα κομμάτια μου με είπες τρελή, χωρίς να σκεφτείς ότι τα δικά σου χτυπήματα ήταν αυτά που πόνεσαν τόσο. Γιατί δεν είμαι φτιαγμένη από ατσάλι αγάπη μου και δεν δίνω σε κανέναν κομμάτια από την ψυχή μου ούτε για μια νύχτα ούτε για ένα λεπτό.
Για μένα στον έρωτα είναι όλα απλά. Και δεν θα σε αφήσω να τα κάνεις όλα πολύπλοκα μέσα στο μυαλό μου. Και σιγά σιγά μόνη μου θα μαζέψω τα κομμάτια μου κι ας μείνουν κάποια σημάδια να φαίνονται και να μου θυμίζουν ότι πέρασες από τη ζωή μου μόνο για να την διαλύσεις και να φύγεις.


Read More

Oct 4, 2015

Oι 10 πιο όμορφες γέφυρες στον κόσμο

Οι γέφυρες ανέκαθεν ένωναν τον κόσμο. Περνούν από ποτάμια και θάλασσες και κάνουν τη διακίνηση των ανθρώπων πιο εύκολη. Η αρχιτεκτονική τους είναι πάνα μοναδική και αξιοθαύμαστη και η μηχανική ανάπτυξή τους ανακαλύφθηκε πολύ νωρίς, λόγω της αναγκαιότητας των ανθρώπων να διασχίζουν τα νερά και τους γκρεμούς.

1. London Bridge



2. Chengyang Bridge, Sanjiang County, Kίνα



3.  The Pont du Gard Bridge


4.  The Rialto Bridge in Venice, Ιταλία


5. Ponte Vecchio, Φλωρεντία


6. Brooklyn Bridge



7. Helix Bridge, Marina Bay area, Σιγκαπούρη


8. Millau Viaduct Bridge, Midi-Pyrénées, Γαλλία


9. Khaju Bridge,Isfahan, Ιράν


10. Golden Gate Bridge, Σαν Φρανσίσκο


Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com