Nov 29, 2015

Clubbing: Ο χειρότερος εφιάλτης κάθε φεμινίστριας!

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο δύσκολο το βρίσκω να εγκαταλείψω Παρασκευή βράδυ τον καναπέ μου για να τριγυρίζω στα κλαμπ. Εντάξει, θα έλεγα ψέματα, αν έλεγα ότι δεν πάω καθόλου ή ότι δεν πήγαινα κατά την εφηβική μου ηλικία. Όμως, πλέον το κάνω μόνο όταν το ζητάει και το κανονίζει η παρέα ή όταν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος, π.χ. γενέθλια, hens κλπ.


Γενικά, η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ να το αποφεύγω. Και δεν είναι μόνο λόγω της βαρεμαράς και του ξενυχτιού (δηλαδή στο κλαμπ θα πας στη 1 και θα φύγεις στις 4 το πρωί). Το ανάλυσα και έβγαλα το συμπέρασμα ότι είναι βαθύτεροι οι λόγοι που δεν είμαι πια φαν του clubbing.. Παλιά ίσως αυτοί οι λόγοι να μ' ενοχλούσαν καθόλου και γι' αυτό πήγαινα και πιο συχνά. Τώρα πλέον και 2-3 φορές τον χρόνο μου φαίνονται πολλές. Και αυτοί οι λόγοι έχουν να κάνουν περισσότερο με το γεγονός του ότι είμαι γυναίκα.

Καταρχάς, πρέπει να ντυθείς πιο κυριλέ. δηλαδή πιο άβολα, μόνο και μόνο για να μπορείς να πληροίς τα στάνταρ του συγκεκριμένου κλαμπ και να είσαι ένα με το σύνολο. Κι αφού ετοιμαστείς και βγει η ψυχή σου μέχρι τις 12.30 τουλάχιστον που θα πρέπει να ξεκινήσεις για την έξοδο, βγαίνει για δεύτερη φορά η ψυχή σου μέχρι να βρεις πάρκινγκ, γιατί ακριβώς βγήκες τόσο αργά. Για να μην πω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περιμένω σε ουρά μόνο και μόνο για να μπω σε μία τρύπα όπου ο ένας θα στέκεται πάνω στον άλλο και θα στριμώχνονται για να χορέψουν λίγο στους ρυθμούς μίας μουσικής που ούτε με αντιπροσωπεύει τόσο πλέον και ούτε μου αρέσει. Αν έχει μεγάλη ουρά έξω από ένα κλαμπ την έχω κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.

Την τελευταία φορά που είχα πάει σε κλαμπ, σκεφτόμουν πώς αν υπάρχει κόλαση μετά θάνατο, πρέπει να μοιάζει με κλαμπ. Τόσο πολύ τα έχω μισήσει! Οι καπνοί, το πολύ δυνατό beat, τα κόκκινα φώτα που περνούσαν από τα ματιά μου, οι κακοβαμμένες γυναίκες, οι άνδρες με το γλοιώδες βλέμμα και ότι τα συνεχή σπρωξίματα με έκαναν να σκέφτομαι ότι η χειρότερή μου τιμωρία θα ήταν να με καταδίκαζαν να ζούσα αιώνια σε ένα τέτοιο μέρος.

Ως γυναίκα, και πιστεύω όχι μόνο εγώ, παλεύω καθημερινά για πολλά πράγματα και πάνω απ' όλα για να έχω μία αξιοπρεπή ζωή. Μεγαλώνοντας, απαιτώ σεβασμό, προσπαθώ να τον κερδίζω καθημερινά και σίγουρα αναζητώ ουσιαστικές καταστάσεις που δεν προσβάλλουν ούτε εμένα αλλά ούτε και τους γύρω μου. Θα μπορούσες να με πεις και φεμινίστρια, αλλά όχι με την ακραία έννοια. Δεν υποτιμώ το άλλο φύλο, δεν δέχομαι όμως σε καμία περίπτωση να με βλέπει ως ένα κομμάτι κρέας που βγήκε στο κλαμπ γιατί ψάχνεται. Δεν μου αρέσει να με θεωρούν εύκολη και δεν μου αρέσει να μου την πέφτουν με σκοπό να με ρίξουν στο κρεβάτι και να το καυχιούνται μετά στους φίλους τους. Όχι μόνο δε μ' αρέσει, μ' εκνευρίζει κιόλας. Μ' εκνευρίζει να υποτιμούν τη νοημοσύνη μου επειδή έβαλα γόβες και κοκκινάδι, μ' εκνευρίζει που έχουν το θράσος να με αγγίζουν προκλητικά, ενώ δεν ξέρουν ούτε τ' όνομά μου.

Σε καμία περίπτωση δεν κρίνω αυτές που το δέχονται, το επιζητούν και τους αρέσει. Σε καμία! Μιλάω μόνο για την πάρτη μου και όσες νιώθουν το ίδιο. Υπάρχουν γυναίκες που παντρεύτηκαν άνθρωπο που γνώρισαν σε κλαμπ, όμως σίγουρα δεν έχει καμία σχέση αυτός, με όλους αυτούς που περιγράφω. Γιατί καταλαβαίνεις τον άλλο πώς σε προσεγγίζει από το πρώτο λεπτό.

Και ας αφήσουμε το σαχλό φλερτ εδώ. Πες ότι πας στο κλαμπ για να χορέψεις και να διασκεδάσεις. Εκτός του ότι θα σου τύχουν σίγουρα όλα τα πιο πάνω, το πιθανότερο είναι να μην έχεις καν χώρο να χορέψεις, αφού είναι όλοι σαν τα πρόβατα στριμωγμένα και έτοιμα για σφαγή (όσοι που όλοι μοιάζουν μεταξύ τους στο στυλ και το ντύσιμο). Και ας το παραδεχτούμε πολύ λίγοι είναι αυτοί που χορεύουν και πάλι από τα αρσενικά του κλαμπ θα θεωρηθεί ότι χορεύεις επειδή ψάχνεσαι και γουστάρεις σημασία από την άσχημη μούρη τους. Καμία σωτηρία!

Αυτά που ανέφερα πιο πάνω είναι μόνο τα στάνταρ, από αυτά που με εκνευρίζουν σ' ένα κλαμπ. Υπάρχουν κι άλλα. Για παράδειγμα, η ουρά στις λερωμένες τουαλέτες, η ταλαιπωρία για να πάρεις ένα ποτό, η καπνίλα και η αποπνιχτική ατμόσφαιρα, η αναγκαστική επαφή με τον κάθε ιδρωμένο περαστικό κλπ.

Και θα κλείσω με την ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου την τελευταία φορά που έφευγα νυσταγμένη και κουρασμένη από ένα κλαμπ: Αξίζει να χάσω τον εαυτό μου έστω και λίγο ώρες, απλά και μόνο για να πω ότι βγήκα να διασκεδάζω ή για να ικανοποιήσω το θέλημα της παρέας;

Read More

Nov 27, 2015

Η αγκαλιά σου με ξεκουράζει

Ένας καφές στο πόδι, λίγη μάσκαρα και λίγο ρουζ για να φαίνεται το πρόσωπο φρέσκο και η μέρα αρχίζει. Ενδιαφέροντα πρόσωπα, ενδιαφέροντες συζητήσεις, γέλια, άγχος, πίεση. Ένα γραφείο κι ένας υπολογιστής, η εικόνα που τα μάτια μου αντικρίζουν τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Μέσα σε όλα αυτά που έχω να κάνω κάθε μέρα, μέσα στα τρεξίματα και τον πανικό, ένα δεν ξεχνάω ποτέ: Να σε θυμηθώ. Εξάλλου, τα πάντα γύρω μου είναι λες και συνωμοτούν για να σε φέρνουν στο μυαλό μου και να σε αφήνουν εκεί, να προκαλείς κάποτε θλίψη και κάποτε χαρά. 



Και καθώς η ώρα πλησιάζει που θα επιστρέψω στο σπίτι όλο και περισσότερο σκέφτομαι ότι θα είσαι εκεί για να με αγκαλιάσεις, όπως κάνεις εξάλλου κάθε φορά. Θα έχεις μαγειρέψει κάτι ελαφρύ και θα με περιμένεις μ' ένα τεράστιο χαμόγελο. Θα μου φιλήσεις το μέτωπο, θα μου χαϊδέψεις τα μαλλιά και θα με ρωτήσεις: "λοιπόν, πώς ήταν η μέρα σου σήμερα;" Μία απλή ερώτηση που μου προκαλεί απίστευτη χαρά γιατί βγαίνει από τα δικά σου χείλη. 

Η διαδρομή επιτέλους τελειώνει, σκουπίζω τα δάκρυα από τα μάτια μου, βάζω στην άκρη τα παράπονα που έχω από σένα και ανοίγω την πόρτα του σπιτιού. Κοιτάζω τριγύρω. "Ήταν και χθες τόσο ακατάστατο;", σκέφτομαι. Αφήνω την τσάντα στον καναπέ, βάζω αθόρυβο το κινητό, κοιτάζω τον υπολογιστή μόνο από μακριά. Μπαίνω στην μπανιέρα και αφήνω το σώμα μου να σβήσει μέσα στο καυτό νερό. 

Μαζί με το σώμα, φεύγει και το μυαλό. Σβήνω το φως, αφήνω μόνο ένα κερί αναμμένο. Τα μάτια μου κλείνουν λες και δεν θέλουν ν' ανοίξουν ποτέ ξανά.... Νιώθω τα χέρια σου στο λαιμό μου με χαϊδεύουν απαλά, κατευθύνονται προς τους ώμους και πάνε πίσω στην πλάτη. Μου ψιθυρίζεις κάτι στ' αυτί, νιώθω την αγάπη σου να με τυλίγει και να με ξεκουράζει... αφήνομαι, βουλιάζω... με ταρακουνάς και ξυπνάω απότομα. 
Τινάζομαι, κοιτάζω τριγύρω δεν είσαι πουθενά. Ούτε απόψε έχεις έλθει. Εδώ και μήνες έχεις φύγει, δεν έχω μάθει ποτέ πραγματικά το γιατί, ούτε σε τι έχω φταίξει. Κανείς δεν μαγειρεύει, κανείς δεν με αγκαλιάζει μετά τη δουλειά, κανείς δεν με φιλάει στο μέτωπο...

Μόνο η αγκαλιά σου είναι ακόμη εδώ... και με ξεκουράζει!

Read More

Nov 15, 2015

To Παρίσι "έπεσε", ο κόσμος αλλάζει

Τα γεγονότα τα ξέρουμε όλοι λίγο πολύ, τα έχουμε χιλιοδιαβάσει στο διαδίκτυο. Το Παρίσι χτυπήθηκε ξανά μέσα σε ένα χρόνο από την ISIS, μόνο που αυτή τη φορά τα χτυπήματα ήταν μαζικά και οι νεκροί ξεπέρασαν τους 100. 

Και στο μυαλό του καθενός γεννούνται κάποιες απορίες που ψάχνουν απαντήσεις. Απαντήσεις που μοιάζουν πολύπλοκες όμως τελικά είναι τόσο απλές...


1. Γιατί το Παρίσι;

2. Τι επιδιώκουν οι Τζιχαντιστές με τον πόλεμο αυτό κατά της Ευρώπης;
3. Πώς αλλάζει η Ευρώπη μετά από αυτό το χτύπημα;
4. Γιατί η ανθρωπότητα συγκλονίστηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό ενώ μία μέρα πριν από τα χτυπήματα στη Βηρυτό δεν συγκινήθηκε σχεδόν κανείς και τα ΜΜΕ απλά το ανέφεραν σε 1 λεπτό.
5. Πώς πρέπει να αντιδράσουμε ως άνθρωποι και ως λαοί.
6. Γιατί όλοι αυτοί που δεν αντέδρασαν ποτέ και σε τίποτα μέχρι στιγμής, αντέδρασαν με την έντονη υποστήριξη μιας μερίδας κόσμου προς τον λαό του Παρισιού. 

Αρκετά τα ερωτήματα και εύλογα. Αν και δεν είμαι πολιτική αναλύτρια, προσπάθησα με την κριτική μου σκέψη και τα όσα λίγα να γνωρίζω να δώσω κάποιες απαντήσεις στον εαυτό μου και να πάρω την τελική μου θέση και στάση απέναντι σε έναν πόλεμο που δεν είναι ούτε δικός μας ούτε του γαλλικού λαού ούτε του συριακού και γενικά της ανθρωπότητας και που όμως αναγκάζεται να τον υποφέρει. 





Πρώτο ερώτημα λοιπόν. Γιατί το Παρίσι; Οι λόγοι είναι και απτοί είναι όμως και ιδεολογικοί:

- Το Παρίσι συμμετέχει στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών με βομβαρδισμούς και με αυτό τον τρόπο θέλουν να του ασκήσουν πίεση να σταματήσει.
- Το Παρίσι είναι η πόλη του Φώτος και του Έρωτα, είναι μια πανέμορφη ιστορική πόλη, με πλούσια παράδοση και πολιτισμό (Αναγέννηση, Διαφωτισμός κλπ). Όλοι έχουν ταξιδέψει σε αυτό ή επιθυμούν να ταξιδέψουν. Και σίγουρα οι τρομοκράτες θα προτιμήσουν να χτυπήσουν μία τέτοια πόλη για να σοκάρουν την ανθρωπότητα. 
- Το Παρίσι συμβολίζει την κατάργηση της Μοναρχίας στην Ευρώπη. Η Γαλλική Επανάσταση το 1789 είχε ως αποτέλεσμα τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του ΠολίτηΗ Γαλλική Επανάσταση ενέπνευσε τους λαούς όλης της Ευρώπης να παλέψουν ενάντια στην εκμετάλλευση και την απολυταρχική μοναρχία, αποτελώντας το έναυσμα για τον ξεσηκωμό στην Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα.
- Στη Γαλλία κατοικούν πολλοί μουσουλμάνοι, παραγκωνισμένοι πολλές φορές από το κράτος. Είναι πιο εύκολο για τους τζιχαντιστές να δημιουργήσουν συμμάχους εκ των έσω της χώρας και να τους στρέψουν ενάντια στην κυβέρνηση. Σημειώτεον, ότι η δουλειά δεν μπορούσε να γίνει απ' έξω. Τα χτυπήματα ήταν μελετημένα από κάποιους που γνώριζαν καλά το Παρίσι και μελετούσαν καιρό το πότε και το που. 

Δεύτερο ερώτημα: Τι επιδιώκουν οι τζιχαντιστές με όλο αυτό; 

Οι τζιχαντιστές είναι οι σύγχρονοι Σταυροφόροι. Ό,τι ο χριστιανισμός έκανε στη Μέση Ανατολή τον Μεσαίωνα, το κάνει τώρα ο ισλαμικός κόσμος. Με πρόφαση τη θρησκεία και με τον φανατισμό το πιο δυνατό τους όπλο, μία μερίδια ισλαμιστών αποφασίζει, καθοδηγούμενη από ένα φιλόδοξο αρχηγό, να δημιουργήσει δικό της κράτος. Με τη βία. Ένα κράτος που δε θα τελειώνει στη Συρία, αλλά θα εξαπλώνεται για να γίνει αυτοκρατορία. Εκπαιδευμένοι για να μισούν και τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους (που θεωρούν υπαίτιους για τη φτώχεια τους) και για να σκοτώνουν χωρίς έλεος όποιον σταθεί εμπόδιο στο έργο του Άλλαχ, προχωρούν χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση. Μάλιστα κάποιοι τους πούλησαν και όπλα (Ρώσσοι, Αμερικάνοι, Γάλλοι;). Φαίνεται όμως ότι σήμερα η κατάσταση έχει ξεφύγει...

Πώς αλλάζει η Ευρώπη; Η Ευρώπη αλλάζει όχι προς το καλύτερο. Προς το χειρότερο. Πλέον ο πόλεμος της Μέσης Ανατολής είναι ένας πόλεμος που μας αφορά. Το "διαμάντι" της Ευρώπης χτυπήθηκε. Η Ευρώπη χάνει ανθρώπους από τζιχαντιστές στα ίδιά της τα εδάφη. Οι τζιχαντιστές απειλούν με καινούρια χτυπήματα. Η Ευρώπη ζει υπό το φόβο της Τρομοκρατίας όπως ζούσε τότε η Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Τα σύνορα κλείνουν για τους πρόσφυγες της Συρίας και αυτό βγήκε σε καλό για πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που πλέον δεν πρέπει να δικαιολογήσουν το γιατί αφήνουν γυναικόπαιδια να πεθαίνουν στα σύνορά τους. H δράση κατά των τζιχαντιστών θα ενταθεί από όλες τις χώρες και αυτό ίσως σημάνει ένα πόλεμο που δεν θα αφήνει την Ευρώπη αμέτοχη. 


Τρίτο ερώτημα: Γιατί η ανθρωπότητα συγκλονίστηκε τόσο από το χτύπημα τη Γαλλία; Εντάξει, κάποιοι απλά δήλωσαν την υποστήριξη τους στη Γαλλία επειδή είδαν τη μάζα να το κάνει. Αυτή όμως η μερίδα ανθρώπων αυτό κάνει πάντα. Ακολουθεί τις τάσεις των κοινωνικών δικτύων από τον καναπέ της. Όμως οι απαντήσεις στο ερώτημα αυτό βρίσκονται στο ερώτημα 1. Συν του ότι ο γαλλικός πολιτισμός, η Γαλλία είναι μια χώρα που τη νιώθουμε πιο κοντά μας. Στο σχολείο μάθαμε γαλλικά, περπατήσαμε στους δρόμους του Παρισιού, σπουδάσαμε με Γάλλους, χαζέψαμε τον πολιτισμό της στα μουσεία και στους δρόμους, λατρέψαμε τη γαλλική μόδα και το γαλλικό κινηματογράφο. Δυστυχώς η ευτυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τη Συρία και το Λίβανο. Οι πλείστοι από μας δεν ξέρουμε καν που βρίσκονται στον χάρτη.  Αυτό σημαίνει (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα) ότι υποτιμούμε τον άνθρωπο της κάθε θρησκείας ή ράτσας; Αντιθέτως. Απλά δεν μπορείς να αγαπήσεις κάτι που δεν γνωρίζεις το ίδιο με κάτι που ζεις όλη σου τη ζωή. Όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο είναι απλά υποκριτές και ψευδοαντιδραστικοί. Τέλος, δυστυχώς οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή είναι μία καθημερινή είδηση. Μία τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι όμως είναι κάτι που έγινε 3 φορές στην ιστορία, οι 2 μέσα σε ένα χρόνο και η πρώτη εν καιρώ Βοναπάρτη. 


Και τώρα πώς αντιδρούμε ως λαοί; Τι μπορούμε να κάνουμε; Η απάντηση στη βία δεν είναι σίγουρα η βία. Ναι, οι τζιχαντιστές πρέπει να εξοντωθούν γιατί έχουν δείξει το σκληρό τους πρόσωπο και τη φιλοδοξία τους. Όμως εμείς ως απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε να πάρουμε τα όπλα και να πάμε να πολεμήσουμε. Που να πάμε πώς και ποιους να πολεμήσουμε και με τι δυνατότητες; Μπορούμε όμως να φωνάζουμε υπέρ της ειρήνης για να μας ακούν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης (που ευθύνονται ουκ ολίγον για την κατάσταση αυτή). Να απαιτήσουμε ίση μεταχείριση ανεξαρτήτου θρησκείας ή ταυτότητας, να συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τους πρόσφυγες της Συρίας και να βρούμε τρόπους να τους προστατεύσουμε. Να απαιτήσουμε τον τερματισμό των πολέμων το συντομότερο δυνατόν. Να δείξουμε ότι η Γαλλία που αγαπάμε είναι αυτή των τεχνών, των γραμμάτων και τη δημοκρατίας και θα την υποστηρίξουμε όπως και κάθε χώρα που πλήττεται από έναν πόλεμο με νύχια και με δόντια.

Με το τελευταίο ερώτημα δεν έπρεπε καν να ασχολούμαστε. Όμως πραγματικά έχω να ρωτήσω όλους αυτούς: προς τι η αντίδραση για την υποστήριξη προς τον λαό της Γαλλίας και προς όλα αυτά που η χώρα συμβολίζει; Προς τι ο πόλεμος σε κάτι που κατά βάθος κι εσύ ο ίδιος αγαπάς ή αγάπησες. Έστω και κάτι μικρό από την Γαλλία όλοι αγαπήσαμε κάποια στιγμή...
Read More

Nov 12, 2015

Ποιοι είναι οι τρελοί σ' αυτόν τον κόσμο τελικά;

Αναριωτιέμαι ποιοι είναι οι τρελοί σε αυτόν τον κόσμο τελικά; Αυτοί που βλέπουν ένα κουτάβι πεταμένο στο δρόμο και το προσπερνούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα ή αυτοί που θα τρέξουν να το βοηθήσουν; 

Αυτοί που θα δουν την αδικία μπροστά στα μάτια τους και θα την προσπεράσουν ή αυτοί που θα υψώσουν φωνή για να την πολεμήσουν; 

Αυτοί που τα Χριστούγεννα θα ξοδέψουν όλα τους τα λεφτά μόνο στο δικό τους παιδί ή αυτοί που θα κόψουν κάτι από το δικό τους για να δώσουν και σε άλλα παιδιά; 



Αυτοί που επευφημούν το bullying στα κοινωνικά δίκτυα και τη βία ή αυτοί που κάνουν block τα άτομα αυτά από τη ζωή τους; Αναρωτιέμαι αν αυτοί που λένε τους άλλους τρελούς είναι οι ίδιοι χαμένοι τελικά!

Αυτοί που σιωπούν για να προστατεύσουν το image τους ή επειδή ντρέπονται ή επειδή θέλουν να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους, μήπως είναι τελικά οι ψυχοπαθείς σε αυτό τον κόσμο; Αυτοί που τον κρατάνε πίσω και δεν τον αφήνουν να εξελιχθεί;

Και δεν μιλώ γι' αυτούς που κάθονται πίσω από ένα υπολογιστή και φωνάζουν μόνο μέσα από το στάτους τους για να πάρουν 10 λάικ ως καλοί επαναστάτες. Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει τα ρούχα σου να βρωμίσουν, ο λαιμός σου να πονέσει, να χάσεις τον ύπνο σου, να στερηθείς απ' τον μήνα σου.

Και καλά εσύ που θες να είσαι κυριλέ και καθαρός στο γραφείο σου, γιατί αποκαλείς παλαβούς αυτούς που είναι εκεί έξω στον πραγματικό κόσμο και παλεύουν με τον πραγματικό εχθρό. Ανάμεσά τους κι εσένα.




Εσύ είσαι ο ίδιος που θα θεωρήσεις ότι αυτό το άρθρο γράφτηκε από μία αγάμητη ασχημομούρα που δεν έχει ζωή και ασχολείται με σκύλους και με καθυστερημένα. Ναι χρησιμοποιώ σκληρούς όρους, τους ίδιους που θα χρησιμοποιήσεις για να με περιγράψεις και να πείσεις τον εαυτό σου ότι η αδικία αυτού του κόσμου και το κακό δεν σε αφορούν.

Να σου θυμίσω κάτι; Η απραξία είναι χειρότερη και από την πιο κακιά πράξη. Γιατί εσύ ξέρεις, βλέπεις και δεν κάνεις τίποτα. Κοιτάς να σώσεις μόνο το τομάρι σου.

Όχι, η οικονομική κρίση δεν σε απαλλάσει. Γιατί μπορείς να κάνεις πολλά, ξοδεύοντας μηδαμινά. Απλά βαριέσαι να το ψάξεις και είσαι πολύ απασχολημένος να το παίζεις ωραίος στους φίλους σου και να κάνεις τον μάγκα σε φίλους και κοριτσάκια πίσω από ένα υπολογιστή που κρύβει τα κενά που έχεις μέσα σου και την αγραμματοσύνη σου.

Θα σε παρακαλέσω όμως τώρα κάτι! Συνέχισε εσύ να κοιτάς το τομάρι σου αν θες και άσε τουλάχιστον τους άλλους να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα χωρίς να τους κατακρίνεις και να τους χαρακτηρίζεις τρελούς.

Και στο κάτω κάτω μόνο οι τρελοί μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο!

X.
Read More

Nov 5, 2015

Δεν θέλω να σε πείσω για τίποτα πια

Πόση ενέργεια αλήθεια σπαταλούμε καθημερινά για να πείσουμε τους ανθρώπους γύρω μας, να μας αποδεχτούν και να μας αγαπήσουν; Πόσος χρόνος πήγε χαμένος προσπαθώντας να δικαιολογήσουμε τα ήδη δικαιολογημένα, να εξηγούμε το πώς και το γιατί της κάθε μας πράξης και λέξης;

Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, τότε χάνεται πολύτιμος χρόνος και υγεία. Και τον χρόνο και την υγεία κανείς δεν μπορεί να μας τα επιστρέψει. Ειδικά αυτοί που μας βάζουν συνεχώς στο ειδώλιο του κατηγορουμένου και προσπαθούν να μας καταδικάσουν για εγκλήματα που δεν διαπράξαμε ποτέ.

Η ζωή δεν είναι ριάλιτι για να κάθονται απέναντί μας κάποιοι τάχα ειδήμονες και να μας κρίνουν. Δεν γουστάρουμε να μας κρίνουν ρε παιδί μου. Γιατί ούτε κι εμείς κρίνουμε. Γιατί η αλήθεια είναι πολλές φορές υποκειμενική, όπως και το αρεστό είναι υποκειμενικό. Κι αν τραγουδώ παράφωνα, γούστο μου καπέλο μου, εγώ θα τραγουδώ παντού.
Κι αν σε εκνευρίζουν οι καρδούλες μου και τα γέλια και οι χοροί και τα υπερβολικά μου αισθήματα, τότε καλά έκανες και έφυγες γιατί αυτό που είμαι σήμερα το μελέτησα και το αγάπησα. Και δεν θα χάσω εγώ τον εαυτό μου επειδή εσύ δεν μπορείς να τον καταλάβεις.

 

Όχι δεν σου ζητώ να αλλάξεις, όπως δεν θα αλλάξω ούτε ‘γω με το ζόρι. Μόνο μακριά από μένα κι εσύ και το κενό που καβάλας μέσα σου. Δεν θέλω πια να το γεμίσω. Δεν με ενδιαφέρει πια να προσπαθώ και να χάνω χρόνο για να δεις πόσο με πλήγωσες και πόσο λάθος ήσουν απέναντί μου, ούτε και να σου αποδείξω ότι μαζί μου μπορείς να είσαι ευτυχισμένος. Δεν πρόκειται να με δεις ποτέ πραγματικά γιατί δεν μπορείς ούτε τον εαυτό σου να δεις και να πιστέψεις.

Απλά να ξέρεις ότι αυτά που εσύ θεωρούσες σε μένα εκνευριστικά κάποιος άλλος τα λατρεύει και αυτά που σε σένα αγαπούσα δυστυχώς δεν θα τα δει καμιά. Και αν σε ρωτήσουν για μένα, να τους πεις ήταν η μόνη η γυναίκα που με ήθελε πραγματικά και τη διέλυσα. Αυτό να παραδεχτείς και μετά να σιωπήσεις για πάντα. Γιατί το δίκιο σου όσο και να παλεύεις με τον εαυτό σου δεν θα το βρεις. Αυτή η λίγη υπόληψη που σου έχει απομείνει δεν θα στο επιτρέψει.
Και ούτε με νοιάζει πια αν δεν πιστεύεις ότι σε αγάπησα πραγματικά. Αν νομίζεις ότι έδωσα και σε άλλους όσα έδωσα σε σένα. Τον εαυτό μου… Σκέψου λίγο χαζέ ένα εαυτό έχω και γι’ αυτόν είμαι περήφανη. Εγώ σε αντίθεση με σένα αγαπάω τον εαυτό μου πραγματικά. Τον προστατεύω από τους ψεύτικους ανθρώπους και τους λιποτάκτες του έρωτα. Δεν χαραμίζω ούτε ένα χιλιοστό κομμάτι της ψυχής μου στον κάθε περαστικό. Σε αντίθεση με σένα. Που έχεις απομείνει σχεδόν χωρίς ψυχή. Την πούλησες φθηνά από δω κι από εκεί κι εγώ η καημένη έψαχνα μάταια να την βρω, να την αναστήσω.

Κουράστηκες, όμως, να προσποιείσαι, η μάσκα έπεσε και το τέρας που κρατούσες κοιμισμένο, ξύπνησε και σε κατέλαβε. Τα μάτια σου γέμισαν μαύρη πίσσα και οι γραμμές στο πρόσωπό σου άλλαξαν. Δύσκολα σε αναγνώριζα πίσω από τα αχάριστα λόγια που έβγαιναν από το στόμα σου.

Ώσπου κατάλαβα ότι έπρεπε να τρέξω μακριά προτού το τέρας αυτό κατασπαράξει τα σωθικά μου. Δεν υπήρχε πλέον το εμείς. Ήταν εγώ ή εσύ. Και προτίμησα χωρίς τύψεις να σώσω το τομάρι μου, γιατί στο κάτω κάτω τι σου έκανα εγώ για να αξίζω τέτοιο τέλος; Αν είχες τα κότσια θα έδινες το τέλος που άρμοζε σε τόσα χρόνια γνωριμίας και θα αποχωρούσαμε κύριοι από αυτή τη σχέση χωρίς ερωτηματικά και νεύρα. Εκτός από τα ξεσπάσματα και το θυμό που μου προκαλούσες, με ποιο τρόπο σε πείραξα; Σε τι φταίω εγώ που εσύ δεν εκτιμάς ούτε αγάπη ούτε φιλία και ρίχνεις σε μένα όλες σου τις αδυναμίες; Κατάλαβα πια ότι σε τίποτα δεν φταίω. Με τον εαυτό σου τα έχεις. Τον εαυτό σου μισείς και όχι έμενα.

Κι αν ακόμη πραγματικά με μισείς τώρα, σκέψου πόσο με είχες αγαπήσεις τότε. Γιατί όταν δεν αγαπάς κάποιον απλά αδιαφορείς. Το μίσος με την αγάπη μοιάζουν. Όμως που να σου εξηγώ τώρα τόσο δύσκολες λέξεις όπως αγάπη, έρωτας, εμπιστοσύνη; Δεν έχω πια χρόνο!

Φεύγω χωρίς ενοχές και σε αφήνω να παίξεις τα εγωιστικά σου παιχνίδια με το επόμενό σου θύμα. Είμαι αυτή που είμαι και κάποιοι δεν θα με συμπαθήσουν ποτέ! Είμαι αυτή που είμαι και δεν θα καταφέρεις να με αγαπήσεις ποτέ. Δύο πραγματικότητες τις οποίες έχω πλήρως αποδεχτεί κι έτσι συνεχίζω ήσυχη και δυνατή!


Read More

Nov 1, 2015

Ο εγωισμός σου νίκησε και όχι εσύ

 Ήταν μια μάχη αγάπης ή εγωισμού; Δεν μπορούσε μετά από τόσο καιρό να ξεχωρίσει. Τελικά τον κέρδισε όμως. Έτσι πίστευε. Γιατί κατάφερε οι τελευταίες λέξεις που θα άκουγε από το στόμα να ήταν αυτές που πάντα ήθελε ν’ ακούσει… «ναι, σ' αγάπησα πολύ». Ίσως να μην τις εννοούσε καν, ίσως τις είπε για να την ξεφορτωθεί, όμως έδωσε το δικό της φινάλε, αυτό που πίστευε ότι ήταν επάξιο των όσων ένιωσε. Γι' αυτό πάλευε εξάλλου μαζί του και όχι για την επιστροφή. Την επιστροφή την δοκίμαζε, όμως ήξερε ότι δεν την ήθελε ούτε η ίδια. Η επιστροφή θα σήμαινε άλλη μια χαμένη ζωή και δεν είχε άλλη διαθέσιμη. Το σώμα της είχε στεγνώσει από ζωή. 


Και τώρα που πήρε το τέλος που ήθελε θα μπορούσε επιτέλους να ησυχάσει. Στο δικό της μυαλό εξάλλου αυτή έκανε κουμάντο. Οι πράξεις του δεν επηρέαζαν την αγάπη και τα θέλω της. Η απουσία και η κακία του δεν είχαν καμία υπόσταση στον δικό της κόσμο. Ίσως για λίγο να τις αναστάτωναν τα νερά, όμως σύντομα η φουρτούνα καταλάγιαζε και μέσα της ξανά επικρατούσε η απόλυτη ειρήνη. Έτσι θα συνέχιζε να ζει. μακριά του, πολύ μακριά του με τη νίκη της σφιχτά στα χέρια της κάθε βράδυ...

Αλήθεια τι κερδίζουν τελικά όσοι αφήνουν τον εγωισμό τους να νικήσει; Χάνουν ανθρώπους που τους αγάπησαν, απαρνιούνται αληθινές στιγμές, κομμάτια της ζωής τους και βαδίζουν πιο άδειοι και πιο μονάχοι, κερδισμένοι όμως στο εγώ τους. Είναι αυτή μία πραγματική νίκη; Αυτή που εξευτελίζεις έναν άνθρωπο που σου έδωσε και τους έδωσες τόσα πολλά;

Όχι! Η πραγματική νίκη κρύβεται αλλού. Πραγματικά νικητής είσαι όταν καταφέρνεις να νικήσεις τον ίδιο τον εγωισμό σου που εξαπλώνεται σαν καρκίνος στο σώμα και το μυαλό σου. Σου θολώνει τα νερά και κτυπάς κολυμπώντας πάνω σε βράχους, νομίζοντας πως βρήκες στεριά.

Πραγματική νίκη είναι να καταφέρνεις ν’ αγαπάς ακόμη κι όταν σου ρίχνουν το μίσος τους στα μούτρα... κάπου εκεί κρύβεται η εσωτερική ευτυχία!
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest
Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com