Dec 31, 2016

"Νέος χρόνος, νέα αρχή"...

Μία φράση που ακούμε συνεχώς, όσο η Πρωτοχρονιά πλησιάζει. Το Facebook και το Instagram έχουν γεμίσει απ' αυτήν ή από παραλλαγές αυτής. Κι έχει καταντήσει λίγο κλισέ, έτσι που διερωτήθηκα μήπως πρέπει ν' αρχίσω να σκέφτομαι αλλιώς. Γιατί δηλαδή να περιμένω τις 31 Δεκεμβρίου για να κάνω μία νέα αρχή στη ζωή μου;


Είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιούμε την αλλαγή του χρόνου ως αφορμή για να ξεκινήσουμε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας. Έτσι, τουλάχιστον θέλουμε να πιστεύουμε γιατί στην πράξη είναι πάντα πιο δύσκολο. Ο καινούριος χρόνος σηματοδοτεί μία καινούρια ζωή. Έτσι μάθαμε μέχρι στιγμής. Και για όλους όσους είχαν μια καλή χρονιά, η 1η Ιανουαρίου σημαίνει "πάμε ξανά απ' την αρχή, γι' ακόμη ένα γύρο".

Για μένα το 2016 ήταν μία από τις πιο περίεργες χρονιές. Ξεκίνησε πολύ άσχημα και συνέχισε έτσι γι' αρκετούς μήνες. Πολλές φορές παρακαλούσα να τελειώσει, για να τελειώσουν μαζί της ο πόνος, η απογοήτευση και τα δάκρυα. Αντί δηλαδή να σκεφτώ ότι πρέπει ν' αλλάξω τη ζωή μου και τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα τώρα, περίμενα πότε θα τελειώσει η δήθεν γουρσουζιά του χρόνου, για να έλθει - ήλπιζα - ένας νέος, πιο καλότυχος χρόνος. Κι αν δεν γίνουν έτσι τα πράγματα; Αν συνεχίσει να έρχεται η μια γκαντεμιά πάνω στην άλλη; Θα πρέπει να περάσω ακόμη 12 μήνες και 365 μέρες, μέσα στη μιζέρια και τα παράπονα μέχρι να φύγει και το 2017;
Ναι, έπρεπε να βρω ένα τρόπο ν' αφήσω πίσω μου τις άσχημες μέρες, όμως το να καθιερώσω και να περιμένω τον ερχομό του νέου χρόνου για να το πετύχω αυτό, ήταν απλά ένδειξη ότι βαριόμουνα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου σήμερα. Είχα μπει σε waiting mode...

Και μία μέρα έκανα κλικ. Είναι ΟΚ να έχουμε την Πρωτοχρονιά ως την ημέρα αλλαγής, αναγέννησης και νέας αρχής. Δεν είναι όμως εντάξει να περιμένουμε να ‘ρθει αυτή η μέρα για να πάρουμε τα πάνω μας. Εξάλλου είναι απλά μία ακόμη μέρα. Η 31 Δεκεμβρίου γίνεται 1η Ιανουαρίου. Τίποτα άλλο μεγάλο δεν συμβαίνει. Είναι μία μέρα όπως όλες τις άλλες μέρες που πρέπει να ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο.

Έτσι το "Νέος Χρόνος, Νέα Αρχή", έγινε για μένα "Νέα Μέρα, Νέα Αρχή". Χτες έκανα λάθος, πόνεσα, έμεινα άνεργη, χώρισα, πληγώθηκα... σήμερα όμως είναι μία καινούρια μέρα, μία καινούρια αρχή. Το χτες είναι κι αυτό παρελθόν όπως και το πέρσι. Το να περιμένω μήνες ολόκληρους για να διώξω την γκαντεμιά ή τον πόνο είναι απλά χάσιμο χρόνου, υγείας και ζωής. Σήμερα μπορώ ν' αλλάξω προς το καλύτερο, σήμερα να διορθώσω τα λάθη μου, σήμερα να νικήσω τον πόνο και να ψάξω για νέα δουλεία, ν’ αγκαλιάσω την αλλαγή ακόμη κι αν αυτή προέρχεται από ένα άσχημο γεγονός. 

Όταν, λοιπόν, η ζωή προσπαθεί να μας ρίξει κάτω, πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε μέρα είναι μία ευκαιρία για να ξανασηκωθούμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Τα καλύτερα ή τα χειρότερα ακόμη να έλθουν και όσο πιο δεκτικοί είμαστε στην αλλαγή (καλή ή κακή), τόσο πιο κοντά στην ευτυχία θα φθάνουμε.
Read More

Dec 29, 2016

Όλοι μετράνε τις τελευταίες μέρες του χρόνου, εγώ μετράω μέρες να σε δω

Ακόμη ένας χρόνος πέρασε και μπλα μπλα μπλα...

Ένας άσχημος χρόνος. Ξεκίνησε καλά μα τελείωσε άδοξα. Εκεί που νόμιζα ότι θα μπορούσα και πάλι να σ' έχω στην αγκαλιά μου, εκεί που όλα έδειχναν ότι αυτή τη φορά είχες έλθει για να μείνεις, ξεγλίστρησες και πάλι μέσα από τα χέρια μου και δεν σε ξαναείδα για καιρό.


Είχε κι άλλες στιγμές όμορφες ο χρόνος εκτός από αυτές τις μετρημένες δικές μας, πολύ λίγες συγκριτικά με τις άσχημες. Ήταν η χρονιά των θανάτων λένε όλοι, και δεν έχουν άδικο. Δεν πέθαναν μόνο πολλοί επώνυμοι, αλλά και σχεδόν όλοι όσοι ξέρω έχασαν ένα δικό τους. Άλλους τους έζησα να παλεύουν με τέρας της κατάθλιψης και άλλους να ψάχνουν τον έρωτα στα πιο επικίνδυνα μέρη του μυαλού τους.




Προσπαθώ να κάνω ένα flashback από την αρχή της χρονιάς, για να μαζέψω τις αναμνήσεις μου. Όμορφες και άσχημες. Μεγάλο κενό μνήμης και όσο μεγαλώνουμε, μεγαλώνει κι αυτό μαζί μας. Πολλές ώρες δουλειάς, πολλές υποχρεώσεις, άγχη, όλα αυτά τα άσχημα που συμβαίνουν και οι πραγματικά όμορφες στιγμές λιγοστεύουν συνεχώς.


Κι αυτές είναι αλήθεια οι πιο απλές τελικά. Ένα φιλί, μία απογευματινή βόλτα με το σκύλο μου στην παραλία (πόσο θα μου λείψουν αυτές οι βόλτες και η φατσούλα της σκυλίτσας μου), ένα σύντομο ταξίδι, γέλια και πλάκες με φίλους, όμορφες μουσικές, καινούργιες γεύσεις, μία νύχτα πάθους, ένα ρομαντικό δείπνο...


Εσύ, εσύ εσύ!


Εσύ μου δίνεις τις πιο έντονες στιγμές. Μακάρι να είχα να θυμάμαι περισσότερες στιγμές μαζί σου. Από τις 365 μέρες που πέρασαν το 2016 μακάρι να ήσουν σε πιο πολλές. Ήσουν σε τόσο λίγες κι αυτές κρατάει ως ανάμνηση το μυαλό μου πιο έντονα. Δεν θυμάται τι έφαγα χτες αλλά θυμάται τι μου είπες κάτι μήνες πριν. Επιλεκτικό το μυαλό τελικά, κρατάει μόνο ό,τι αυτό θέλει.


Όλοι μετράνε τις τελευταίες μέρες του χρόνου. Eγώ μετράω μέρες για να σε δω. Αυτές οι μέρες κάνουν για μένα τη μεγάλη διαφορά. Όταν είμαστε μαζί τίποτα άλλο δεν υπάρχει για λίγο. Χανόμαστε μέσα στη στιγμή και την απόλαυση που ανταλλάζουν τα σώματά μας και ξεκουραζόμαστε. Η καρδιά ρίχνει τους παλμούς. Ανακουφιζόμαστε.


Δεν ξέρω γιατί η ζωή μας στερεί αυτούς που θέλουμε. Δεν ξέρω γιατί χάνουμε ανθρώπους και ζώα που αγαπάμε τόσο πρόωρα και τόσο άδικα, ξέρω όμως ότι πρέπει να συνεχίσω να ζω με τις απώλειες και να είμαι δυνατή. Θα συνεχίσω να μετράω στιγμές και όχι μέρες, γιατί η δική μου ζωή ξεκινά από την αρχή κάθε φορά που νιώθω ευτυχία και αγάπη και όχι με το νέο χρόνο. Ξεκινά και τελειώνει με τους ανθρώπους που αγαπώ.
Read More

Dec 28, 2016

Το ποντικάκι που ήθελε ν' αγγίξει ένα αστεράκι του Ευγένιου Τριβιζά

To ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι
(ανέκδοτο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά)


Ήταν κάποτε ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. 
Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό, ήθελε να τα αγγίξει.

- Παππού - έλεγε στον παππού του - σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι. 

- Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.

- Μα γιατί είναι τόσο ψηλά παππού;

- Είναι τόσο ψηλά για να μην τα αγγίζουνε τα ποντικάκια και λερώνεται η ασημόσκονή τους.

- Εγώ όμως παππού μια μέρα, να το δεις, θα αγγίξω ένα αστεράκι. Αλλά προτού το αγγίξω, θα πλύνω καλά- καλά τα χεράκια μου για να μην λερώσω την ασημόσκονη του.

Και τι δεν έκανε ο Τρωκτικούλης για να αγγίξει ένα αστεράκι. Έπαιρνε φόρα και πηδούσε με όλη του την δύναμη όσο πιο ψηλά μπορούσε. Σκαρφάλωνε σε σκουπόξυλα. Σκαρφάλωνε σε τηλεγραφόξυλα. Σκαρφάλωνε σε κεραίες τηλεόρασης. Σκαρφάλωνε σε καμπαναριά. Τίποτα όμως. Όσο και να προσπαθούσε δεν κατάφερνε να αγγίξει ένα αστεράκι.
Διαβάστε την συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.paidika.gr/index.php?optio...



Read More

Δεν μετράω Likes, μετράω παρουσίες

Περνώντας πολλές ώρες της ημέρας μου στον υπολογιστή και στα social media, μιας και η δουλειά μου εξαρτάται από αυτά, έπιασα κάποιες φορές τον εαυτό μου να μετράει λάικ. "Ποιοι και πόσοι έκαναν λάικ σε αυτή την κοινοποίησή μου και γιατί άλλοι τόσοι δεν έκαναν;" Σκέψεις θλιβερές, που αναπόφευκτα κάποια στιγμή τις κάνεις ότι έχεις μπροστά σου συνεχώς την μικρή οθόνη του υπολογιστή. Το θέμα, όμως, είναι τι της κάνεις αυτές τις σκέψεις; 

Η απάντηση είναι: "τις πετάς αμέσως στα σκουπίδια". Και αν είσαι σε ηλικία που έζησες προ FB, τότε θα ξέρεις κι εσύ ότι η ζωή και οι άνθρωποι δεν μετριούνται σε λάικ αλλά σε παρουσίες. Η δική μου γνώμη, τα δικά μου γούστα, η δική μου συγγραφή και σκέψεις δεν σημαίνει - και ευτυχώς - ότι αντιπροσωπεύουν μία μεγάλη μάζα ανθρώπων ή ακόμη και των φίλων μου. Οι φίλοι μου δεν ακούνε την ίδια μουσική με μένα ούτε 'γω έχω ιδέα απ' αυτά τα τελευταία Hit που ακούνε στο ραδιόφωνο. Δεν τρώνε τα ίδια φαγητά με μένα, δεν διαβάζουν τα ίδια βιβλία και δεν τους προβληματίζουν τα ίδια πράγματα. Απολύτως λογικό και υγιές. 


Ζευγάρια τσακώνονται και φιλίες χαλάνε για κάτι τόσο τυπικό όσο ένα λάικ. Έχει δικαίωμα κάποιος να μην του αρέσουν τα ίδια πράγματα μένα και να μη συμμερίζεται τις απόψεις του. Κάτι αντίθετο θα ήταν εντελώς φασιστικό να το ζητάς εσύ ή εγώ. Κι ευτυχώς οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι δεν ασχολούνται τόσο με τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν περνάνε τις ώρες τους ζητιανεύοντας λάικ ή προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ένα μάτσο ανθρώπους που πιθανόν δεν θα γνωρίσουν ή δε θα ξαναδούν ποτέ. 


Υπάρχει και η άλλη, η θετική πλευρά. Να κάνεις νέες γνωριμίες και πιο δύσκολα και φίλους, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Ανθρώπους που μοιράζονται τα ίδια πιστεύω και γούστα με σένα. Ποτέ, όμως, δε θα είναι στο ίδιο επίπεδο με τους ανθρώπους που μοιράζονται το βράδυ τον καναπέ μαζί σου. 


Όσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να λυπάται για λάικ, αμέσως τον χαστούκισα. Το φυσιολογικό είναι να έχεις λίγους φίλους, λίγους ανθρώπους δίπλα σου και πραγματικούς. Πολύ δύσκολα καταφέρνεις να κτίζεις σχέσεις με κάποιους λίγους, πόσο μάλλον με χιλιάδες άτομα που θεωρείς "φίλους" στο fb. Θα ήθελα πολύ να αγαπούν όλοι τη δουλειά μου. Όλοι θα το θέλαμε αυτό για τη δουλειά μας. Να μοιράζονται τα άρθρα μου, να μου στέλνουν τα μηνύματά τους για να εκφράσουν τα αισθήματά τους και πόσο ταυτίζονται με αυτά που διαβάζουν ή πόσο τους αρέσουν. Είναι, όμως, αδύνατον, και δεν πρέπει να μας λυπεί. 


Κάποιοι, γνωστοί ή άγνωστοι, το κάνουν όντως και είναι αρκετό. Εξάλλου, δε θα ήθελα ποτέ να γίνω facebook celebrity βγάζοντας προς τα έξω κάθε μου πρόβλημα ψυχολογικό και προσωπικό ή αραδιάζοντας φιλοσοφίες της δεκάρας που σε καμία περίπτωση δεν τηρώ στη ζωή μου. Αυτά είναι για άλλους που στο τέλος της ημέρας θα το κάνουν και γιατί νιώθουν μόνοι αλλά και για να βγάλουν κάποια λεφτά. 


Από την άλλη, μετράω αυστηρά παρουσίες. Μετράω τηλέφωνα και μηνύματα και ανταποδίδω αναλόγως και με το παραπάνω. Μετράω αυτούς που θέλουν να είναι δίπλα μου και με ψάχνουν, χωρίς να έχουν να κερδίσουν κάτι. Αυτούς που θα μπορώ ν' ακουμπήσω όταν χρειαστώ ένα ώμο. Αυτούς που θα με ψάξουν και πάνω απ' όλα αυτούς που τους μιλάω κοιτώντας τους στα μάτια. Που είναι δίπλα μου. Οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου κάθε στιγμή, αυτοί μετράνε στην τελική. Αυτοί που απλώνεις το χέρι σου και τους αγγίζεις, που βλέπεις το χαμόγελό τους και το ακούς να φθάνει στ' αυτιά σου. Αυτοί που δε σου στέλνουν μόνο γραπτά φιλιά, αλλά είναι κι εκεί το βράδυ για να στα δώσουν. 


Οι στιγμές που μοιραζόμαστε στην πραγματική ζωή με άλλους, αυτές μετράνε και αυτές θυμόμαστε στην τελική. Εσύ πόσες τέτοιες θυμάσαι και με ποιους; Καιρός ν' αρχίσεις να πιάνεις παρουσίες και να σταματήσεις να χάνεις το χρόνο σου και να χαλάς τη διάθεσή σου για τα λάικ αγνώστων και ιντερνετικών περαστικών ανθρώπων.
Read More

Το SAVOIR VIVRE στην αρχαία Ελλάδα

Aπό το βιβλίο του Χρίστου Ζαμπούνη

1.Ο αρχαίος Έλληνας περνούσε σχεδόν όλη του τη ζωή έξω από το σπίτι του, αφού έκανε τα απαραίτητα: Να πλύνει τα χέρια και το πρόσωπο του, να φάει ένα λιτό πρωινό αποτελούμενο από κομματάκια ψωμί βουτηγμένα σε νερωμένο κρασί.
2.Μόνο εάν ήταν ασθενής παρέμενε στο σπίτι του
3.Ένας ή δύο δούλοι τον συνόδευαν έξω από το σπίτι του.
4.Προορισμός ήταν η αγορά, που δεν ήταν εμπορικό κέντρο, αλλά πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο.
5.Τις αγορές τις έκανε ο άντρας και ποτέ η γυναίκα.
6.Όπως αναφέρεται, στους αρχαίους Έλληνες δεν άρεσαν οι υπερόπτες, οι βιαστικοί άνθρωποι και νευρικοί χαραχτήρες. Κατέκριναν την έπαρση. Και το βιαστικό περπάτημα.
7.Δικαίωμα εξόδου από το σπίτι είχαν οι παντρεμένες γυναίκες.
8.Οι ανύμφευτες έπρεπε να συνοδεύονται από τους γονείς τους, μια δούλη ή έναν ηλικιωμένο.
9.Οι κουρείς, ήταν ο τόπος από τον οποίο ο Αθηναίος πρωτομάθαινε τα νέα…
10.Αγαπημένα χρώματα ενδυμασίας τους ήταν το πράσινο, το πορφυρούν, το κόκκινο, το γαλάζιο ενώ για τις γυναίκες, το κίτρινο.
11.Τα ρούχα τους σε γενικές γραμμές ήταν ομοιόμορφα και πρακτικά.
12.Οι γυναίκες φορούσαν κοσμήματα ενώ οι άνδρες μόνο δακτυλίδια-σφραγίδες.
13.Έδιναν, άντρες και γυναίκες μεγάλη σημασία στα μαλλιά τους. Επίσης και άντρες και γυναίκες έβαφαν τα μαλλιά τους, για να τα κάνουν πιο ξανθά ή, να κρύψουν τα άσπρα.
14.Το χλωμό πρόσωπο ήταν πρότυπο ομορφιάς, για αυτό οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν κρέμες ώστε να ασπρίζουν τα μάγουλα τους και ρουζ για τα μάγουλα.
15.Βαφές για τα φρύδια και τις βλεφαρίδες, τσιμπιδάκια, κρέμες πολλές και αρώματα, ήταν στην ημερησία διάταξη. 16.Το μέικ απ, λεγόταν «ψιμυθίαση».


17.Στο σπίτι κυκλοφορούσαν ξυπόλυτοι. Οι γυναίκες φορούσαν και ψηλοτάκουνα για να φαίνονται ψηλότερες (το σημειώνει ο Ισχόμαχος)
18.Το πρώτο καθήκον μιας γυναίκας ήταν να δώσει παιδιά στον σύζυγο της και μάλιστα αγόρια. Στην Σπάρτη, εάν μια γυναίκα δεν έμενε έγκυος, ήταν φυσικό, θεμιτό και αποδεχτό «να την δανειστεί» ένας άλλος άντρας ώστε να μείνει έγκυος.
19.Η εταίρα ήταν η μόνη γυναίκα που είχε ισότιμη παιδεία με εκείνην ενός άντρα.
20.Στην αρχαία Ελλάδα ήταν θεμιτές οι σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών με το ίδιο φύλο, ως βάση κυρίως διαπαιδαγώγησης. Η συνοχή μιας φάλαγγας εξασφαλιζόταν και από το ερωτικό δέσιμο μεταξύ αντρών (λέγεται), όπως και η ανδρειότητα σε μια μάχη.
21.Σε περίπτωση διαζυγίου σε έναν γάμο, ο άντρας ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει πίσω την προίκα άθικτη, επαυξημένη μάλιστα με ένα 18%.
22,Σύμφωνα με τον Σόλωνα, ιδανική ηλικία γάμου, ήταν για τους άντρες μεταξύ 27 και 34 και για τις γυναίκες μεταξύ 12 και 16.
23.Ενώ ο άντρας μπορούσε να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις, εάν συνελάμβανε την σύζυγο του να τον απατά, μπορούσε να σκοτώσει τον εραστή της και να μην τιμωρηθεί ποτέ βάση νομοθεσίας.
24.Η αγωγή των παιδιών ήταν το πιο σημαντικό θέμα που απασχολούσε τους πάντες και έδιναν τεράστια βαρύτητα.
25.Στην Σπάρτη, οι παραμάνες δίδασκαν στα παιδιά να μην τσιρίζουν, να μην φοβούνται το σκοτάδι, να μην εκδηλώνουν θυμό και νεύρα.
26.Γενικά το να μιλά κανείς δυνατά ήταν ανάγωγο.
27.Η σωματική άσκηση ήταν επιβεβλημένος τρόπος ζωής.
28.Οι αρχαίοι Ελληνες έτρωγαν δύο φορές την μέρα, το ΑΡΙΣΤΟΝ, ένα λιτό γεύμα και το ΔΕΙΠΝΟΝ. Το ζητούμενο δεν ήταν το φαγητό αλλά κυρίως η συνομιλία και η συζήτηση.
29.Το δείπνο, προηγείτο γραπτή πρόσκληση και άρχιζε συνήθως στις εννέα το βράδυ.
30.Ήταν φιλόξενοι. Ο ξένος θεωρείτο «ιερό πρόσωπο» και του προσφερόταν λουτρό, γεύμα, ξεκούραση. Εάν ήθελε ο ξένος απαντούσε για την προέλευση του εάν όχι, ήταν αγένεια να περιμένει κανείς να του πει.
31.Το φαγητό σε κάθε περίπτωση έπρεπε να είναι «όσο κανείς χρειαζόταν», γιατί η λαιμαργία ήταν μεγάλο ελάττωμα.
32. Έτρωγαν μόνο με κουτάλια ή, με μια κόρα ψωμιού αντί για κουτάλια.
33,Το κρασί το έπιναν πάντα νερωμένο και μετά το φαγητό.
34.Η φήμη, η δόξα και η πολιτική ισχύ, τιμωρούνταν με εξοστρακισμό γιατί ήταν κίνδυνοι για την κατάλυση της δημοκρατίας.


eltopia.com.cy




Read More

Dec 26, 2016

Mια μέρα θα γυρίσω... και θα σε ξανακερδίσω

Ήθελες να μείνεις μακριά μου και ίσως το ότι το δέχθηκα χωρίς να δώσω μεγάλες μάχες, να σ' έχει εκπλήξει κάπως. Ίσως περίμενες ότι θα σε παρακαλούσα λίγο πιο πολύ. Ότι θα πάλευα με νύχια και με δόντια για να σε κρατήσω, ίσως και ότι θα έπαιζα μερικά βρώμικα παιχνίδια. Τέτοια περιμένει κανείς από μία δυναμική και ερωτευμένη γυναίκα όταν έρχεται αντιμέτωπη με ένα χωρισμό, και τέτοιες κινήσεις περίμενες κι εσύ από μένα.


Τελικά, δέχθηκα την απόφασή σου χωρίς δράματα και απειλές. Τη σεβάστηκα αν και ζήτησα κάποιες εξηγήσεις. Μέσα μου πέθανα, μα δεν άφησα τη θλίψη και το θυμό να νικήσουν. Ίσως για λίγο, όμως συγχώρεσέ με, έδωσα πάρα πολλά από τον εαυτό μου κι όταν έφυγες τα πήρες μαζί σου. Και στην ίδια βαλίτσα που έβαλες τα ρούχα σου σφήνωσες βιαστικά όλη μου την αλήθεια, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που ονειρεύτηκα.

Πέρασαν μέρες και ίσως ακόμη ν' απορείς που να χάθηκα. Ίσως και λίγο να έχεις απογοητευτεί που τα έβαλα κάτω τόσο εύκολα. Ίσως, και να έχεις ανακουφιστεί που με ξεφορτώθηκες μια και καλή. Όμως, αυτά που σκέφτεσαι εσύ δεν έχουν καμία σημασία όταν εγώ κάνω τα δικά μου σχέδια. Να ξέρεις ότι την ίδια ώρα που εσύ απορείς γιατί έχω χαθεί ή όταν ψάχνεις για απολαύσεις ανάμεσα σε ξένα πόδια, εγώ μηχανεύομαι χίλιους τρόπους για να σε ξανακερδίσω. Το τι κάνεις τώρα, με ποιες είσαι και το τι σχεδιάζεις δεν με αφορούν, αφού δεν είμαστε μαζί. Δε με επηρεάζουν και σίγουρα δε θα σταθούν εμπόδια στο να σε ξανακερδίσω.

Γιατί μια μέρα θα γυρίσω και θα σε ξανακερδίσω. Απλά δεν ήλθε ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να σε διεκδικήσω. Μπορεί τώρα ν' αφήνω άλλες να κερδίζουν το παιχνίδι και να έχω παραδώσει τα πιόνια μου ένα ένα για να βρεις διέξοδο να φύγεις από μένα. Μπορεί να με έχεις για ηττημένη ή για τελειωμένη υπόθεση, ίσως να εύχεσαι και να γυρίσω πίσω για να σε σώσω από τη μιζέρια σου, αφού εσύ δεν έχεις τα κότσια να το κάνεις. Όμως, εγώ απλά περιμένω υπομονετικά τη στιγμή που θα γίνεις ξανά δικός μου.

Όταν κλείσουμε όλες μας τις εκκρεμότητες, όταν τα πράγματα μπουν σε μία τάξη στο μυαλό και στις ζωές μας, όταν καταλάβω ότι κατάλαβες τι είσαι για μένα και όταν καταλάβω ότι εκεί που είσαι έχεις μπουχτήσει, τότε θα έλθω για σένα και δε θα το περιμένεις καν.

Για την ώρα, ας παλέψουμε και οι δύο για τις ζωές μας χωριστά. Έχουμε όνειρα να πραγματοποιήσουμε και στόχους να επιτύχουμε που οδηγούν σε χωριστά μονοπάτια, μα μια μέρα θα καταλάβεις ότι μαζί είμαστε πιο δυνατοί.  Θα έλθει αυτή η στιγμή αγάπη μου που θα ξαναειδωθούμε, θα έλθει αυτή η στιγμή που θα είμαστε ελεύθεροι ν' αγαπηθούμε και τότε κανείς και τίποτα δεν θα μπορεί να σε πάρει από μένα.
Read More

Τα Καλύτερα Αποφθέγματα του Tennessee Williams για την Αγάπη και τη Ζωή

Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, Tennessee Williams, έχει γράψει έργα όπως το «Λεωφορείο ο Πόθος» και τη «Λυσσασμένη γάτα», δύο εμβληματικά έργα του 20ου αιώνα που έγιναν αργότερα ταινίες με πρωταγωνιστή τον Marlon Brando και την Elizabeth Taylor, αντίστοιχα.

Ο Williams στα έργα του πραγματευόταν θέματα σεξουαλικότητας, τον εθισμό και την τρέλα, σε μια εποχή που κανείς άλλος δεν τολμούσε να γράψει για κάτι αντίστοιχο, γι’ αυτό  και το έργο του συνεχίζει να έχει εξαιρετικά μεγάλη επιρροή ακόμα και σήμερα. Πρόσφατα, ο Woody Allen αποκάλυψε ότι εμπνεύστηκε από το «Λεωφορείο ο Πόθος» όταν έγραφε το σενάριο για την ταινία του Blue Jasmine, με πρωταγωνίστρια την Cate Blanchett, η οποία χάρη στο συγκεκριμένο ρόλο κέρδισε Όσκαρ.


Παρακάτω έχουμε συγκεντρώσει μερικά από τα πιο σημαντικά αποσπάσματα που έχει γράψει.

«Τι κερδίζει μια γάτα όταν κάθεται σε μια καυτή σιδερένια οροφή; – Μακάρι να ήξερα… Φαντάζομαι ότι το να μείνει απλά εκεί όσο περισσότερο μπορεί» («Λυσσασμένη Γάτα»)

«Τι είναι ευθύ; Μια γραμμή μπορεί να είναι ευθεία, ή ένας δρόμος, αλλά όχι η ανθρώπινη καρδιά, αυτή είναι κυρτή σαν ένα δρόμος μέσα από βουνά» («Λεωφορείο ο Πόθος»)

«Στη μνήμη, τα πάντα φαίνεται να συμβαίνουν με μουσική» («Γυάλινος Κόσμος»)

«Η φυσική ομορφιά περνά – είναι μια παροδική κατοχή – αλλά η ομορφιά του νου, ο πλούτος του πνεύματος, η τρυφερότητα της καρδιάς – έχω όλα αυτά τα πράγματα – δεν φεύγουν μακριά, αλλά ωριμάζουν και αυξάνονται με τα χρόνια» («Λεωφορείο ο Πόθος»)

«Όλοι είναι ένα τίποτα μέχρι να τους αγαπήσει κάποιος» («The Rose Tattoo»)

«Το να είσαι απογοητευμένος είναι ένα πράγμα και το να αποθαρρύνεσαι είναι κάτι άλλο. Είμαι απογοητευμένος, αλλά δεν αποθαρρύνομαι» («Γυάλινος Κόσμος»)

«Δεν μπορεί να περιγράψεις κάποιον με τον οποίο είσαι ερωτευμένος»! («Λεωφορείο ο Πόθος»)

«Έχεις σκεφτεί πότε ότι  η ζωή είναι όλη μία ανάμνηση, εκτός από τη μία παρούσα στιγμή που περνάει τόσο γρήγορα και σχεδόν δεν μπορείς να την πιάσεις;» («The Milk Train Doesn’t Stop Here Anymore»)

«Αυτό που θέλω να πω, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι η ζωή πρέπει να συνεχίζεται ακόμα κι όταν το όνειρο τελειώσει» («Λυσσασμένη Γάτα»)

«Έχω τα κότσια να πεθάνω. Αυτό που θέλω να μάθω είναι αν εσύ έχεις τα κότσια να ζήσεις» («Λυσσασμένη Γάτα»)


«Δεν θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία»! («Λεωφορείο ο Πόθος»)


el.ozonweb.com
Read More

Dec 21, 2016

Αν είχα μόνο μία ευχή για τα Χριστούγεννα θα ήταν να μ' αγαπήσεις

Όταν ήμουνα μικρή πίστευα πώς αν έκλεινα δυνατά τα ματιά και έβαζα όλη μου τη δύναμη για να κάνω μία ευχή, αυτή θα πραγματοποιούταν. Και όντως έτσι ήταν τις περισσότερες φορές, γιατί όταν είσαι μικρή ζητάς πράγματα απλά, που οι γονείς σου μπορούν να σου δώσουν. Αυτή είναι οι θεοί σου, οι άγιοι βασίληδες και είναι εκεί για να σου πραγματοποιούν κάθε σου επιθυμία. 



Μεγαλώνοντας, όμως ,άρχισα να καταλαβαίνω ότι έχανα αυτή μου τη μαγική ιδιότητα. Δεν μπορούσαν όλες οι επιθυμίες μου να γίνουν πραγματικότητα, όσο δυνατά κι αν έκλεινα τα μάτια, όσο κι αν το ήθελα ή αν το πίστευα. Οι άνθρωποι πεθαίνουν πρόωρα, οι φίλοι σε προδίδουν ή σε εγκαταλείπουν, το αγόρι που ερωτεύεσαι δε νιώθει το ίδιο, ο άγιος βασίλης δεν υπάρχει πια και ξέρεις πώς οι πιθανότητες να υπάρχει έστω μία θεία δύναμη εκεί έξω είναι ελάχιστη.

Όμως, κάποιες φορές μπαίνω ακόμη στον πειρασμό να δοκιμάζω τις μαγικές μου ικανότητες που κάποτε είχα. Όταν δεν έχω από που αλλού να πιαστώ, όταν τα πράγματα δεν εξαρτώνται πια από μένα, ακόμη κλείνω τα μάτια σφιχτά και βάζω όλη μου τη δύναμη για να γίνει η ευχή μου πραγματικότητα. Και παρόλο που πια είμαι ενήλικη και ξέρω ότι είμαι ένας ακόμη απλός άνθρωπος, όταν ανοίξω τα μάτια και όσα με πληγώνουν είναι ακόμη εκεί, απογοητεύομαι. 

Δε ζήτησα ποτέ λεφτά, ούτε δώρα, ούτε το κακό άλλων ανθρώπων, ούτε καν όσων με κορόιδεψαν ή με πλήγωσαν. Οι ευχές μου είναι πολύ πιο βαθιές γι' αυτό ίσως είναι και πολύ πιο δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Δυστυχώς δεν εξαρτώνται όλα από μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να νιώσουν όπως νιώθουμε εμείς, δεν μπορούμε να σταματήσουμε όλα τα κακά αυτού του κόσμου ούτε να προστατεύσουμε πάντα τους δικούς μας ή τον εαυτό μας. Οι ανθρώπινες δυνάμεις φτάνουν ως ένα μόνο μικρό σημείο. Κάνουμε ό,τι μπορούμε κι από κει και πέρα το μυαλό μας καταφεύγει σε θεούς, ενέργειες και σύμπαντα και ψάχνει το θαύμα. 

Ο καθένας περιμένει και φέτος τα Χριστούγεννα το δικό του θαύμα, όσο ρεαλιστής κι αν είναι. Έτσι κι εγώ περιμένω τα δικά μου.

Έχω περάσει φέτος τα 30 και ακόμη δοκιμάζω που και που αυτό το παιδικό μου κόλπο. Που ξέρεις λέω, ίσως αυτή τη φορά πιάσει. Εξάλλου δεν έχω τίποτα να χάσω. Κλείνω τα μάτια κι εύχομαι να δω ξανά το σκυλάκι μου που έχασα. Άλλες φορές τα κλείνω κι εύχομαι το μωρό που κουβαλώ μέσα μου να έλθει στον κόσμο υγιές. Και κάποιες φορές ακόμη εύχομαι να δω εσένα ξανά και να μην είμαστε απλά δυο ξένοι. Φέτος τα Χριστούγεννα θα ευχηθώ να μ' αγαπήσεις.

Δε θα ζητήσω να γυρίσεις, γιατί αυτό ξέρω πως είναι ακατόρθωτο. Θα ζητήσω όμως μέσα σου λίγο να με δεις ως δικό σου άνθρωπο. Να με νοιαστείς, να με καταλάβεις, να με ψάξεις όπως σε ψάχνω εγώ. Να νιώσω ότι ήμουν στη ζωή σου κάτι αληθινό. Να σβήσουν επιτέλους όλες οι αμφιβολίες που έχω για σένα και για μας. Έτσι, θα κλείσω τον κύκλο μας για πάντα και θα κρατήσω μόνο τις καλές αναμνήσεις. Θα μπορέσω επιτέλους να σ' αφήσω και να προχωρήσω. Να χαίρομαι πραγματικά με τους νέους σου έρωτες και για όλα όσα ζεις μακριά μου, χωρίς να ρωτάω πια γιατί. Θα ξέρω ότι μ' αγάπησες και αυτό θα είναι το μόνο που θα μετράει.

Αυτά τα Χριστούγεννα, λοιπόν, θα περιμένω να δω ένα μήνυμα στο κινητό από σένα που θα μου εύχεται "χρόνια πολλά". Δε θα ζητήσω περισσότερα. Έτσι θα ξέρω ότι τουλάχιστον με σκέφτηκες και ίσως κάποτε μ' αγάπησες. Μόνο εσύ μπορείς να κάνεις αυτή τη χαρά πραγματικότητα. 

"Καλά Χριστούγεννα"
Read More

Dec 20, 2016

Σ' έχασα νωρίς μικρό μου σκυλάκι

Από την πρώτη μέρα που σε κράτησα στα χέρια μου ένιωσα έναν από τους μεγαλύτερους φόβους της ζωής μου, αυτόν του μη σε χάσω. Πάνε 4 χρόνια από τότε. Ήσουν τόσο μικρή και αβοήθητη όμως τα έβαζες με τα άλλα δύο μεγάλα σκυλιά χωρίς φόβο για να φας φαγητό από το μπολ στο φόστερ σπίτι που ήσουν. Γι' αυτό σε λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που σε είδα, γιατί παρόλο που ήσουν ένα αδέσποτο και άσχημο - για πολλούς - πλασματάκι με καμένη την πλάτη, παρέμενες χαρούμενη και μαχήτρια.



Όταν σε πήρα λοιπόν, ήξερα ότι οι κίνδυνοι είναι πολλοί, ήξερα ότι θα έπρεπε να σε μεγαλώσω σε μία κοίνωνία όχι και τόσο φιλική προς τα ζώα, με ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ότι είσαι ένα πλάσμα με καρδιά και μυαλά ενός μικρού παιδιού που χρειαζόταν προστασία. Κάποιοι δε με έπαιρναν καν σοβαρά οταν τους μιλούσα για σένα και όταν αρρώστησα και δεν μπορούσα να σε φροντίσω, να σε έχω συνεχώς μαζί μου οι φόβοι μου αυξήθηκαν. Έβλεπα εφιάλτες τα βράδια ότι σε έχανα και προσπαθούσα όσο μπορούσα να περνάω χρόνο μαζί σου. Περίμενα πότε θα επιστρέψεις από τον απογευματινό σου περίπατο για να με επισκεφτείς στη βεράντα του σπιτιού. Όταν όλοι έλειπαν σε έβαζα στο σπίτι κρυφά για να μπορώ συνεχώς να σε κοιτάω. Τελικά οι φόβοι μου έγιναν πραγματικότητα.

Όλοι σε αγαπούσαν μικρούλα μου και το ένιωθες. γι' αυτό ίσως ένιωθες και τόσο δυνατή και σίγουρη πως ό,τι κι αν σου συμβεί θα είμαστε εκεί. Αγαπούσες τη φύση, το παιχνίδι και την ελευθερία. Μου έμοιαζες. Γι' αυτό έφυγες εκείνη τη μέρα. Για να παίξεις και να τρέξεις λίγο ακόμα με τους φίλους σου. Θα επέστρεφες γρήγορα είμαι σίγουρη, όμως δεν πρόλαβες. Δεν ήξερες τους κινδύνους, δεν καταφέραμε να σε προστατεύσουμε. Μόνο εμείς φταίμε. Εσύ ήσουν απλά ένα μωρό.

Αν και πολύ αργά πια, σου λέω συγνώμη που δεν ήμουν εκεί όταν με χρειάστηκες περισσότερο. που αθέτησα την υπόσχεση μου ότι δε θα άφηνα κανέναν να σε βλάψει. Που σε απογοήτευσα. Εύχομαι μόνο να μην υπέφερες, να μην πόνεσες. Ίσως τις τελευταίες σου στιγμές και να με σκέφτηκες. Να με περίμενες. Ίσως να ένιωσες για τελευταία φορά την αγάπη μου για σένα, να άκουσες τη φωνή μου που σε ψιθύριζε πάντα "σ' αγαπώ πριγκίπισσά μου" και να έφυγες ευτυχισμένη.

Για σένα η αγάπη μου πάντα περίσσευε. Η αγάπη μου όμως ποτέ δεν ήταν αρκετή για να κρατήσει όσους αγαπώ. Πες το κατάρα, πες το δική μου ανικανότητα. Έτσι έχασα κι εσένα. Όλοι μου οι εφιάλτες έγιναν πραγματικότητα ένα πρωινό. Σε έψαξα παντού, σε φώναξα μα δεν ήσουν πουθενά. Κατά βάθος πάντα σε περιμένω. Πάντα θα θέλω να πιστεύω ότι πέρασες το ουράνιο τόξο και πήγες εκεί που πάνε όλα τα σκυλιά. Σε ένα κόσμο όπου τα πάντα είναι πράσινα. Όπου δεν υπάρχουν λουριά και περιορισμοί. Όπου μπορείς να παίζεις ελεύθερα χωρίς κινδύνους.

Αν υπάρχουν άγγελοι τότε είμαι σίγουρη ότι είναι παιδιά και σκυλιά. Τα μόνα που κρατάνε την αθωότητά τους σε αυτό τον κόσμο. Τα μόνα που δίνουν τόση αγάπη και αξίζει να την πάρουν στο δεκαπλάσιο.

Μου λείπεις μικρή μου πριγκίπισσα. Ήθελα τόσο πολύ να τελειώσει αυτός ο καιρός για να σε πάρω και να πάμε όλοι μαζί και πάλι στο σπίτι μας. Εσύ, ο μπαμπάς, το μωρό που δε θα σε γνωρίσει ποτέ κι εγώ. Το σπίτι μας θα είναι άδειο χωρίς εσένα. Ο καναπές άδειος, η γωνιά με το φαγητό και το κρεβάτι σου άδεια, το χαμογελαστό σου προσωπάκι πουθενά για να μας δίνει χαρά.

Δε θα σου πω ποτέ αντίο. Σε σκέφτομαι κάθε μέρα και για όσο ζω, θα ζεις μέσα μου.
Read More

Dec 17, 2016

10 Αποφθέγματα της Αείμνηστης Frida Kahlo

Η Μεξικάνα ζωγράφος με τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις εξακολουθεί να εμπνέει μέχρι σήμερα, όχι μόνο μέσα από το έργο της, που φαίνεται να είναι επηρεασμένο από τα ευρωπαϊκά ρεύματα, όπως είναι ο συμβολισμός και ο υπερρεαλισμός, αλλά και μέσα από τις δηλώσεις της, που ανέκαθεν πρόδιδαν ένα πνεύμα οξυδερκές, ένα μυαλό ανοιχτόμυαλο και μια ψυχή που δύσκολα συμβιβαζόταν. Ιδού δέκα από τα σημαντικότερα αποφθέγματα της Frida Kahlo:

Zωγραφίζω τον εαυτό μου, γιατί είμαι το αντικείμενο που γνωρίζω καλύτερα.
Είναι τόσο δήθεν κουλτουριάρηδες και σάπιοι που δεν τους αντέχω. Προτιμώ να κάθομαι στην αγορά της Τολούκα και να πουλάω τορτίγιες, παρά να έχω οτιδήποτε να κάνω με αυτές τις «καλλιτεχνικές» σκύλες του Παρισιού. 
Θέλω να είμαι μέσα στο πιο σκοτεινό σύνολό σου. 
Νόμιζαν πως είμαι υπέρμαχος του σουρεαλισμού, αλλά ποτέ δεν ήμουν. Δε ζωγραφίζω όνειρα. Ζωγραφίζω τη δική μου πραγματικότητα. 
Διάλεξε έναν εραστή που σε κοιτάζει σα να είσαι μπέρμπον μπισκότο. 
Προσπάθησα να πνίξω τις λύπες μου, αλλά τα καθάρματα έμαθαν να κολυμπούν και τώρα είμαι συγκλονισμένη από αυτό το αξιοπρεπές και ωραίο συναίσθημα. 
Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο από το γέλιο. 
Οι πίνακές μου κουβαλούν μαζί τους το μήνυμα του πόνου. 
Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όλα αλλάζουν, όλα κινούνται, τα πάντα περιστρέφονται, τα πάντα πετούν και πάνε μακριά. 
Στο τέλος της ημέρας, μπορούμε να αντέξουμε πολλά περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε.
 Πηγή: el.ozonweb.com/
Read More

Dec 5, 2016

Χριστουγεννιάτικα... συναισθήματα!!!

Τα Χριστούγεννα πολλές φορές είναι και η αφορμή να προκαλέσουν μία έντονη μελαγχολία στους ανθρώπους. Πολλοί άνθρωποι μ' όλη αυτή την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα αποδιοργανώνονται συναισθηματικά δημιουργώντας έτσι πολλά σκαμπανεβάσματα στην διάθεση τους.

Έχοντας κατά νου ότι ακόμη ένας χρόνος θα περάσει, το έτος και πάλι θα αλλάξει αλλά θα παραμείνουν στην ίδια φάση, βυθίζονται σε μια πελώρια θλίψη.  
Ειδικότερα, οι γυναίκες που πολλές φορές ακούνε και στο χαρακτηρισμό του ασθενές φύλου, λόγω κάποιων ευαισθησιών τους, καταπλακώνονται από όλο αυτό που πρέπει να δείξουν και φέτος: «την βιτρίνα»!
Μια βιτρίνα για τον σύντροφο μας, μια βιτρίνα για το παιδί μας, για όλους όσους νοιαζόμαστε, μια βιτρίνα που πρέπει να είναι καθαρή, να είναι συγυρισμένη, να είναι λαμπερή.
Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μας πιάνει το καταναλωτικό μας όργιο και τρέχουμε στα καταστήματα, αγοράζοντας δεκάδες μπαλίτσες για το 2μετρο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, αγοράζοντας καινούρια φορέματα και κουστούμια για το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν (μην τυχόν και βάλουμε κάτι περσινό), αγοράζοντας του κόσμου τις λιχουδιές για να μυρίσει το σπιτικό μας και βάζοντας τουλάχιστον 3 κιλά τα οποία αργότερα θα μας προκαλέσουν χειρότερη μελαγχολία.!
Κι' όλο αυτό γίνεται επειδή νομίζουμε πως έτσι θα γεμίσουμε τα κενά, πιστεύοντας πως έτσι θα γευτούμε μια στιγμή ευτυχίας, μόνο που μ' ένα κουραμπιέ ή μ' ένα μελομακάρονο η ουσία δεν γλυκαίνει!!!
Κάπως έτσι αρχίζει και τελειώνει η περίοδος των Χριστουγέννων.
Το σημαντικό που πρέπει όλοι μας  να γνωρίζουμε είναι ότι το αίσθημα της μελαγχολίας είναι πάντα μέσα μας όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας συναισθημάτων (χαρά, λύπη).
 Από εμάς εξαρτάται λοιπόν αν θα έχουμε μελαγχολικά Χριστούγεννα γεμάτα υλικά αγαθά, ή αν καταφέρουμε να βρούμε την ουσία των Χριστουγέννων!!!

Aπό την Ειρήνη Χαραλάμπους
Κλινική Ψυχολόγος
Read More

Dec 3, 2016

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν τελειώνουν καλά, όταν νιώθουμε πληγωμένοι

Δεν μπορούν να τελειώνουν όλες οι σχέσεις όμορφα, γιατί απλά δεν μπορούμε να κρατάμε μέσα μας συνεχώς όσα μας πληγώνουν για να μην πληγώνονται οι άλλοι. Η αλήθεια πονάει αν και ο καθένας βιώνει την αλήθεια του διαφορετικά. Δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά όταν μέσα μας νιώθουμε προδομένοι. 



Δίνουμε ευκαιρίες για ν' ακούσουμε ένα "καταλαβαίνω", "συγνώμη", ένα "δεν φταις μόνο εσύ", "έκανα λάθος" όμως όταν ο εγωισμός μπει μπροστά καταλαβαίνεις ότι πάντα αυτός ήταν πιο σημαντικός για τον άλλο από τα δικά σου αισθήματα. 

Δεν μπορούμε πάντα ν' αφήνουμε τους ανθρώπους να φεύγουν χωρίς να τους βάζουμε μπρος των συνεπειών των πράξεων τους. Δεν μπορούμε πάντα να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε και να βιώνουμε τη μοναξιά και την προδοσία χωρίς να μιλάμε, αφήνοντας τον άλλο να χαμογελά δικαιωμένος και να φεύγει ύπουλα. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσουμε και θα είναι πολύ χειρότερα απ' ότι θα ήταν αν μιλούσαμε πιο νωρίς.

Έχουμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας να δούμε την αλήθεια όσο κι αν πονάει και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από το να νιώθει συνεχώς πληγωμένος. Πρέπει να βγάζουμε τις πληγές και το θυμό από μέσα μας όχι με μίσος ή εκδίκηση, αλλά με τις λέξεις. Πρέπει να μιλάμε για όσα μας πονάνε αλλιώς θα πνιγούμε. Κι αν ο άλλος φύγει μπροστά στην αλήθεια που νιώθεις, αντί να προσπαθήσει να κάνει τα πράγματα καλύτερα, είχε ήδη φύγει από καιρό.  Απλά αργήσαμε να το καταλάβουμε.

Κάθε άνθρωπος έχει ένα ρόλο στη ζωή μας, μια θέση. Όταν τη χάνει με τα λάθη του, είναι πολύ δύσκολο να πάρει κάποια άλλη. Όλες οι άλλες θέσεις είναι ήδη πιασμένες ή κλειστές. Κι αν του δώσουμε μία θα είναι στην τελευταία γραμμή. Δε θα συμμετάσχει πια στην παράσταση, δε θα λυπάται, δε θα χειροκροτεί, δε θα ανεβαίνει στη σκηνή. Δε θα δίνει καν σημασία στο έργο που θα παίζεται. Είναι σχεδόν έξω από το θέατρο, άρα γιατί να τον κρατάμε; Για τα τυπικά; Για να προσποιούμαστε ότι δε χάσαμε έναν άνθρωπο; Ότι δεν κάναμε λάθος μαζί του; Ότι δεν αποτύχαμε; 

Η αγάπη μέσα μας δε χάνεται, όμως γιατί ο άλλος να το ξέρει όταν ποτέ δεν την εκτίμησε κι όταν έχασε την πρωτιά που είχε στο θέατρο της καρδιάς μας με τα λάθη του, την απουσία του και τα φερσίματα του; Η αγάπη θα βρει ένα τρόπο να κρυφτεί να κάνει τόπο για άλλες αγάπες πιο ουσιαστικές. Γι' αυτές που μας αξίζουν και μας κάνουν να νιώθουμε ωραία.
Read More

Nov 29, 2016

Μία μέρα που έβρεχε αγάπη

Ήταν μόνο μια μέρα, η δική μας μέρα. Τόσο κράτησε η δική μας αγάπη. Για τόσο λίγο έζησε. Μπορούσα να τη δω στις σταγόνες της βροχής που έπεφταν δυνατά στο σώμα σου. Είπες δεν θες να πάρουμε ομπρέλα. Ήθελες μόνο να τρέξεις μαζί μου στους έρημους δρόμους. 

Είπες να μη φοβάμαι τη βροχή. Να στρέψω το πρόσωπο προς τον γκρίζο ουρανό και να του πω "χτύπα με" μέχρι όλοι οι φόβοι μου να βγουν για πάντα από το σώμα μου. Κι εγώ άνοιξα τα χέρια και φώναζα "χτύπα με βροχή", χτύπα με με αγάπη μέχρι να πάψω να φοβάμαι". Κι ένιωσα για πρώτη φορά πραγματικά ελεύθερη. 




Κρύωνα, μα δεν είχε σημασία γιατί δεν φοβόμουν πια. Κι έτσι όπως έβρεχε αγάπη, γύρισα μέσα στον ομίχλη να σε δω, να σου πάρω το χέρι και να σου πω ευχαριστώ, μα είχες χαθεί. Σε φώναξα μα δεν άκουγα παρά μόνο τις σταγόνες της βροχής που συνεχώς δυνάμωναν.  Σε φώναξα μα είχες φύγει. Μου έμαθες τόσα, μα δε μου έμαθες ποτέ να ζω χωρίς εσένα. Νίκησα όλους τους φόβους μου γιατί εσύ με τράβηξες απ' το χέρι στη βροχή, όμως ποτέ δε με προετοίμασες για τη φυγή σου. 


Ένιωσα πραγματικά μόνη σ' ένα σκηνικό βγαλμένο από θρίλερ. Οι δρόμοι ήταν έρημοι, η βροχή πονούσε τα χέρια μου, τα πόδια μου πάγωσαν. Ήθελα να πάω σπίτι μου. Άραγε θα είσαι εκεί; Μήπως όλα αυτά να είναι μία ακόμη δοκιμασία σου; Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα με τα μάτια μου να βλέπουν το θολό τοπίο. Αν πήγες στο σπίτι, ίσως σε προλάβω. Έπεσα κάτω, τα γόνατα μου έτσουζαν και η μούρη μου κόλλησε σχεδόν στο δρόμο. Πήγα να βάλω τα κλάματα κι ένα βρεγμένο σκυλί μου έγλειψε τη μούρη με λυγμούς. Σηκώθηκα, το κοίταξα στα μάτια. Δεν ξέρω γιατί αλλά του έκανα νόημα να συνεχίσει να τρέχει μαζί μου. Ήταν μεγάλο, με μαύρο τρίχωμα, από αυτά που κανείς δε θα πρόσεχε ή θα έπαιρνε μαζί του. 


Φτάσαμε στο διαμέρισμα. Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας μαζί μου λες και γνώριζε το δρόμο από πριν. Άνοιξα την πόρτα, το πάτωμα βρεγμένο από τα αποτυπώματά σου. Εσύ πουθενά. Αυθόρμητα κάλεσα το βρεγμένο σκυλί με το χαϊδευτικό που έδωσα και αυτό αποκρίθηκε. Μπήκαμε μαζί στο άδειο σπίτι.


Σήμερα βρέχει, ακριβώς όπως εκείνη την ημέρα που έβρεχε αγάπη. Εκείνη τη μέρα πίστεψα για πρώτη φορά ότι μ' αγαπούσες. Κοιτάζω τη βροχή από το ζεστό καναπέ μου και δίπλα μου κοιμάται κουλουριασμένος ο Μικρός. Παράξενο όνομα για ένα τόσο μεγάλο και κατάμαυρο σκυλί μου λένε όλοι, μα εμένα δε με νοιάζει. Για μένα είναι το πιο χαριτωμένο και αγαπησιάρικο σκυλί στον κόσμο.
Read More

Nov 27, 2016

Ανάθεμα τα μάτια σου

Τα μάτια σου, δύο καλοστημένες παγίδες μέσα στις οποίες έχω φάει τα μούτρα μου ξανά και ξανά. Είναι μεγάλα, στρογγυλά, με πυκνές βλεφαρίδες και καφέ χρώμα που στον ήλιο γίνεται μελισσί. Είναι εκφραστικά και λυπημένα με λίγες ρυτίδες γύρω τους να δείχνουν πόσο έξυπνα και έμπειρα είναι.


Τα μάτια σου έχουν γίνει η μεγαλύτερη μου αδυναμία. Τα λατρεύω και τα φοβάμαι μαζί γιατί ό,τι μου ζητήσουν θα το κάνω. Όταν γεμίζουν μίσος με τρομάζουν ακόμη πιο πολύ και δεν υπάρχει μέρος στον κόσμο που να μπορώ να κρυφτώ από αυτά.

Γιατί δε μ' αγαπάνε τα μάτια σου; Έχω κάνεις τόσες πολλές φορές αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου όμως δεν έμαθα ποτέ ποια είναι η σωστή απάντηση. Τα μάτια σου, το ταξίδι μου. Είναι όπως τον ήλιο. Όταν γυρίσω να τα κοιτάξω η δύναμή τους με κάνει να γυρίζω αμέσως το κεφάλι μου αλλού. Είναι το ίδιο άφταστα όπως τον ήλιο.

Άραγε κλαίνε τα μάτια σου; Έχουν κλάψει ποτέ για μένα; Κάθε πικρό σου δάκρυ θα ήθελα να το γευτώ. Κάθε σου όνειρο που σε ταράζει θα ήθελα να το διώξω μακριά. Πόσο μου έχουν λείψει τα μάτια σου. Πόσο θα ήθελα να τα φιλήσω τρυφερά και να τα βάλω να δώσουν όρκο ότι πραγματικά θα κοιτάνε μόνο εμένα.

Ανάθεμα τα μάτια σου που κοιτάνε αλλού και με προσπερνάνε αδιάφορα. Που κοιτάζουν το σώμα άλλης γυναίκας και το ποθούν όπως κάποτε πόθησαν το δικό μου. Ανάθεμα τα για τα ψέματα που με έκαναν να πιστέψω, για τις αλυσίδες που πέρασαν γύρω από την καρδιά μου. Ανάθεμα τα που δεν είναι δικά μου.

Μίσος και τα λατρεία τα μάτια σου, φερ' τα για λίγο εδώ ξανά να τα αγαπήσω...




Read More

Nov 25, 2016

Τι εννοείς τα μακαρόνια παχαίνουν;

Παρακαλώ, όσοι έχουν ξεστομίσει έστω και μία φορά την βλάσφημη φράση «τα μακαρόνια παχαίνουν», να την πάρουν πίσω. Ναι, κύριοι να την πάρετε πίσω και να μην την ξαναβγάλετε ποτέ από το στόμα σας, ειδικά όταν βλέπετε ένα pasta lover να τρώει με ευλάβεια και έρωτα την carbonara του ή την ναπολιτάνα του ή ό,τι άλλο με πολλές θερμίδες γουστάρει.

Και το τσιγάρο βλάπτει. Θα το κόψεις; Εγώ γιατί να στερηθώ τη μεγαλύτερη γαστρονομική απόλαυση που υπάρχει εκεί έξω; Γονατιστή θα πάω στη Ρώμη να ευχαριστήσω τους Ιταλούς στην Πλατεία του Άγιου Πέτρου για την εξαιρετική αυτή ιδέα που είχαν να πάρουν το ζυμάρι και μ’ αυτό να κάνουν παπάδες.


Μακαρόνια σημαίνει ευτυχία. Το λέει και η λέξη από την οποία πιθανότατα προέρχονται «μακάρια». Άρα ποιος είσαι εσύ κύριε διατροφολόγε που θα μου στερήσεις την ευτυχία μου; Άσε που είναι έτοιμα σε 10 μόνο λεπτά, στοιχίζουν περίπου 1 ευρώ και μπορώ να τα φάω και εντελώς σκέτα, με λίγη μόνο μοτσαρέλα από πάνω. Πάλι θα τα απολαύσω!

Άσε που δεν τα βαριέσαι ποτέ. Είναι σαν να έχεις ένα σύντροφο με απίστευτη χημεία στο σεξ και κάθε φορά που είστε στο κρεβάτι διαλέγεις και μία διαφορετική στάση από το βιβλίο του κάμα σούτρα. Αντί αυτού είσαι μόνη στην κουζίνα με ένα κουτί μακαρόνια και σκέφτεσαι όχι τις 69 αλλά τις 1009 συνταγές που μπορείς να κάνεις για ν’ απολαύσεις αργότερα χωρίς κανείς να σε κοιτάει και να προκαλεί τύψεις.

Αν θες να έχεις την αγάπη, τη φιλία και τη συμπάθειά μου, κάλεσέ με στο σπίτι σου και φτιάξε μου μία μακαρονάδα δικής σου συνταγής. Ή τουλάχιστον, όταν βγούμε, άσε με να τα φάω με την ησυχία μου χωρίς πικρόχολα σχόλια.

Και επειδή σας βρίσκω κάπως ανημέρωτους, απλά να σας πω ότι οι τελευταίες έρευνες λένε πώς τα μακαρόνια όχι μόνο δεν παχαίνουν αλλά αδυνατίζουν κιόλας. Aν δεν με πιστεύετε κάντε μία έρευνα στο διαδίκτυο. Λίγο οι σάλτσες παχαίνουν, το παραδέχομαι. Όμως ποιος νοιάζεται; Θα κάνω δίαιτα τις υπόλοιπες μέρες που δε θα τρώω μακαρόνια. 

Μακαρονοφάδες όλου του κόσμου μείνετε δυνατοί και ενωμένοι και μην υποκύπτετε στις καφές φήμες και στα πικρόχολα σχόλια.  Απολαύστε την αγαπημένη σας μακαρονάδα χωρίς τύψεις και ενοχές!
Read More

Nov 23, 2016

To σπάνιο, σουρεαλιστικό βιβλίο μαγειρικής του Salvador Dali

Μετά από 40 χρόνια το σουρεαλιστικό βιβλίο μαγειρικής του Salvador Dali θα τυπωθεί ξανά.

Για πρώτη φορά τυπώθηκε το 1973 με τον τίτλο Les Diners De Gala και ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τον καλλιτέχνη του σουρεαλισμού, αφού στην ηλικία των 6 δήλωσε ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σεφ. Κάτι που ευτυχώς για την παγκόσμια τέχνη δεν έγινε. Το περίεργο βιβλίο περιλαμβάνει 136 συνταγή μέσα σε 12 κεφάλαια, τα οποία 10 από αυτά είναι αφιερωμένα σε αφροδισιακά.

Μερικά από τα γνωστά έργα τέχνης που περιλαμβάνονται είναι: Thousand Year Old Eggs”, “Veal Cutlets Stuffed With Snails”, “Frog Pasties”, and “Toffee with Pine Cones”.

Σήμερα διασώζονται γύρω στα 400 αντίτυπα του βιβλίου και πωλούνται για εκατοντάδες δολάρια.
Πάρτε μία ιδέα από τα τρομαχτικά πολλές φορές σχέδια του εκκεντρικού ζωγράφου.











Read More

Nov 15, 2016

Τίποτα στη ζωή δεν μας χαρίζεται

H ζωή είναι αλήθεια ένα δώρο από μόνη της. Κάποιοι είναι πιο τυχεροί από κάποιους άλλους και έχουν τις δυνατότητες στη χώρα ή στην οικογένεια και το περιβάλλον που γεννιούνται να παλέψουν για να αξιοποιήσουν αυτό το δώρο κατάλληλα. Σε κάποιους οι συνθήκες δεν επιτρέπουν παρά να έχουν τα βασικά και οι πολύ άτυχοι χάνουν αυτό το δώρο πολύ νωρίς. 



Όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία είναι οι πιο τυχεροί, χωρίς όμως να το συνειδητοποιούν πάντα. Ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως άπληστος και δεν χορταίνει εύκολα. Δεν ικανοποιείται εύκολα και θέλει συνεχώς περισσότερα. Όμως είναι κι αυτό μέρος του αγώνα της ζωής, αν δεν γίνεται με αθέμιτα μέσα και αν δεν προκαλεί στον ίδιο και στους γύρω του μία απελπιστική κατάσταση.

Η ζωή είναι ένας αγώνας. Είναι μία διαρκής πάλη με τον εαυτό μας, την κοινωνία, με τα θέλω και τα πρέπει. Σχεδόν τίποτα δεν έρχεται εύκολα κι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας γίνεται κίνητρο κι όχι να λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας. 

"Όλα είναι δύσκολα γι' αυτό πρέπει να γίνομαι όλο και πιο δυνατός για να μπορώ να αντεπεξέλθω στα καθημερινά προβλήματα, επαγγελματικά και προσωπικά". Αυτός θα πρέπει να είναι ο σωστός τρόπος σκέψης μας. Είναι ο μοναδικός τρόπος σκέψης γι' αυτόν που θέλει να επιβιώσει και να έχει μία καλύτερη ζωή. Να μπορεί να δουλεύει, να κουράζεται και να κάνει θυσίες για να μπορεί να απολαμβάνει αυτές τις λίγες χαρούμενες στιγμές όταν είναι με την οικογένειά του, όταν απολαμβάνει ένα καφέ ή μια βόλτα με αγαπημένα του πρόσωπα, όταν ταξιδεύει με τις οικονομίες του, όταν κάνει τα ψώνια του τις γιορτές κλπ. 

Σκεφτείτε μόνο αν περνούσαμε όλη μας τη ζωή σε μόνιμες διακοπές. Ωραία θα ήταν, αν και κάποτε θα καταντούσε βαρετό. Όμως και πάλι θα ψάχναμε να κάνουμε κάτι που μας αρέσει, να δημιουργήσουμε, να έχουμε ανταπόκριση από τον κόσμο, να κτίσουμε κάτι για να το δούμε να ευδοκιμεί. Είναι στην φύση του ανθρώπου να μάχεται και ο καθένας έχει τη δική του μάχη να δώσει, πρώτα μέσα του. Ακόμη και ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον πλανήτη. Όλοι έχουν την ανάγκη να νιώθουν χρήσιμοι και πολύτιμοι. Όλοι θέλουν ένα σκοπό να υπηρετούν. Για κάποιους είναι η φήμη και τα λεφτά, για άλλους η τέχνη ή η δράση και για άλλους η προσφορά.

Οι αναποδιές της ζωής θα πρέπει να μας παίρνουν από κάτω μόνο για λίγο. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Άμα η ζωή σου έχει δώσει τα πιο δυνατά όπλα: το μυαλό σου, το σώμα σου αρτιμελές, την προσωπικότητά σου και συ αντί να τα αξιοποιείς, τα χαραμίζεις είναι μεγάλη αδικία. Αδικία γι' αυτόν που θα τα ήθελε και δεν τα έχει. 

Η τεμπελιά είναι αδικαιολόγητη. Είναι αυτοκαταστροφική. Η άρνηση να σηκωθεί κάποιος το πρωί για να παλέψει, να βρει δουλειά ή να δουλέψει, να δημιουργήσει ή να μάθει ισοδυναμεί με την άρνηση για να ζήσει. Οι δικαιολογίες είναι αδικαιολόγητες. Το να κλειστείς στο σπίτι σου και να περιμένεις από τους άλλους να σε βοηθούν επειδή όλα εκεί έξω είναι δύσκολα είναι δείγμα εγωισμού και αχαριστίας, αλλά παράλληλα και δείγμα κατάθλιψης. 

Αν ζηλεύεις τους επιτυχημένους, τότε να ξέρεις δεν έφτασαν τυχαία εκεί. Δεν πάτησαν απλά ένα κουμπί και βρέθηκαν πλούσιοι. Ακόμη κι αυτοί που τα βρήκαν έτοιμα πρέπει να παλέψουν για να τα κρατήσουν. Ούτε η επιτυχία και τα λεφτά δεν ισοδυναμούν με την ευτυχία. Μη σε ξεγελούν τα φλας και τα ψεύτικα χαμόγελα. Να ζηλεύεις αυτούς που παλεύουν κάθε μέρα και αγαπούν τη ζωή, όσα λίγα κι αν έχουν. Αυτούς που βρήκαν στην ευτυχία σε όσα έχουν και δεν το βάζουν ποτέ κάτω, έστω κι αν για λίγο λυγίσουν. 

Να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσεις να τον βοηθήσεις και ν' αγαπήσεις τη ζωή σου με τα όσα λίγα κι αν διαθέτεις. Να αγαπήσεις τον αγώνα σου και να προσπαθείς συνεχώς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και καλύτερος σε αυτό που επέλεξες να κάνεις, έστω και αν πρέπει να ξεκινήσεις από τα πιο χαμηλά, έστω κι αν είσαι τηλεφωνήτρια σε φαστφουντάδικο. Ό,τι κάνεις να το κάνεις καλά και με την ψυχή σου και να ψάχνεις πάντα γι' αυτά που σου αξίζουν. Για τις επόμενες μάχες που θέλεις να δώσεις. 

  
Read More

Nov 11, 2016

Φοβάμαι μη γυρίσεις

Είχες πάντα τον τρόπο σου να ξεγλιστράς από δύσκολες καταστάσεις και άβολες συζητήσεις. Άβολες γιατί θα έπρεπε να πεις την αλήθεια ή να εκφράσεις τα αισθήματά σου. Είχες πάντα τις κατάλληλες λέξεις να πεις για να γλιτώσεις το φταίξιμο. Από θύμα γινόμουν η κατηγορούμενη, από θύτης γινόσουν δικαστής.


Κάθε μου θέλω και ερώτηση έπεφταν για χρόνια στο κενό, ως ασήμαντα και μικρά. Έδινες μέχρι εκεί που ήθελες να δώσεις και έπαιρνες πολλά περισσότερα. Ήσουν ο πιο γλυκός άνθρωπος όταν ήθελες να κερδίσεις και ο πιο σκληρός όταν έβλεπες ότι χάνεις. Πότε με λάτρευες και πότε με πέταγες σαν ένα παλιό, μεταχειρισμένο παιχνίδι που βαρέθηκες.

Με ξεχνούσες, με άφηνες, με βαριόσουν κι ύστερα ξαφνικά με ήθελες. Πιανόμουν απ’ αυτό το λίγο σου και μάζευα τα λίγα ψίχουλα αγάπης που μου άφηνες για να σε δικαιολογήσω. Μέχρι που κατάλαβα ότι εγώ ήμουν το πρόβλημα κι όχι εσύ. Εσύ είσαι αυτός που είσαι και τόσο μ’ αγαπάς. Τόσο λίγο, σχεδόν καθόλου για να μπορείς να ζεις μακριά μου. Για να περνάνε οι μέρες και μη με ψάχνεις, για να μην απαντάς στο κάθε ηλίθιο μήνυμα και αφορμή που έβρισκα για να σου μιλήσω. Για να περνάει ο καιρός και να μη με βλέπεις ή να μ’ αγγίζεις. Πάντα απορούσα πώς αντέχεις να είσαι μακριά μου τόσο πολύ. Δεν πονούσε η καρδιά σου, το σώμα σου;

Εγώ είχα το πρόβλημα. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου την ιδέα σου που αγάπησα και έμεινα εκεί κολλημένη. Απείχες πολύ απ’ αυτήν, από μένα από το εμείς. Δεν υπήρχε εμείς. Ήμουν εγώ και ήταν κι άλλες. Ήταν η ζωή σου και έξω απ’ αυτήν εγώ. Μα εσύ για μένα ήσουν η ζωή μου. Πόσο λάθος είχα. Πόσο τυφλή και ανύμπορη ήμουν. Τώρα βρίσκω τη δύναμη να μη σε ζητάω πια. Σιγά σιγά βρίσκω τον εαυτό μου και αδειάζω το μυαλό από τον τρόμο του να σε βάλω και πάλι πίσω στη ζωή μου.

Γιατί απ’ όλα, ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Φοβάμαι μη γυρίσεις πάλι για ένα κρεβάτι και σου πω ναι. Φοβάμαι πώς θα μου δείξεις τον γλυκό, αδύνατο σου εαυτό για να με ξεγελάσεις και μετά πάλι να προσποιείσαι πώς τίποτα δεν έγινε. Σε φοβάμαι διάβολε. Περισσότερο κι από τον θάνατο. Φοβάμαι τον εξευτελισμό που θα υπομένω και πάλι στα χέρια σου, μήπως και καταφέρω να μείνεις λίγο ακόμα. Φοβάμαι που θα νιώσει τόσο όμορφα το σώμα μου και μετά θα πρέπει να το νιώθω να αδειάζει κάθε μέρα. Φοβάμαι όσα νιώθω γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Φοβάμαι τη στιγμή που πάλι θα σε ψάχνω και θα σβήνεις απλά τα ενοχλητικά μου μηνύματα, χωρίς ν’ ασχολείσαι. Φοβάμαι το κενό βλέμμα σου και όσα θα ζητήσεις.

Θέλω να κλειδώσω την πόρτα μου, να κλείσω τα φώτα, να κατεβάσω τα παραθυρόφυλλα και να κλείσω τ’ αυτιά μου όταν θα χτυπάει το τηλέφωνο και θα ‘σαι συ. Θέλω να βρω τη δύναμη να σε αφήσω να φύγεις κι ας κλάψω μετά μέχρι να μην υπάρχουν δάκρυα. Τουλάχιστον θα ‘ναι για μια τελευταία φορά. 



Read More

Nov 8, 2016

Μυρωδιές...

Θυμάσαι πώς μυρίζουν τ' άγρια τριαντάφυλλα;
Θυμάσαι πώς μυρίζουν ο πεύκος και η πρωινή βροχή;
Ο πρωινός καφές και ο βασιλικός;

Θυμάσαι πώς ρουφούσες τις μυρωδιές από τα μαλλιά και το λαιμό μου;
Με θυμάσαι καθόλου; Αυτό που ήσουν, αυτό που ήμουν, αυτό που ήμασταν μαζί;

Εγώ όλα τα θυμάμαι σαν να 'ταν χτες. Δεν υπάρχει πιο δυνατή αίσθηση από την όσφρηση. Αν μυρίσεις κάτι μία φορά το θυμάσαι για πάντα λένε, πόσο μάλλον όταν αυτό το κάτι, είναι αυτός που αγαπάς.



Θυμάμαι τις δυνατές μυρωδιές που έβγαιναν από το σώμα σου και τις κουβαλούσα μαζί μου στο σπίτι. Ξάπλωνα για λίγο στον καναπέ πριν μπω στο μπάνιο και αγκάλιαζα το σώμα μου για να μείνουν πάνω μου λίγο ακόμα. Τσιγαρίλα, ιδρώτας και η ακριβή σου κολόνια, γίνονταν ένα και φώναζαν "θα σε πληγώσω, μείνε μακριά μου". Μα εγώ τις λάτρευα τις μυρωδιές σου. Ριχνόμουν απάνω τους και τις άφηνα να με νικήσουν. Μου τρυπούσαν το σώμα που έτρεμε και ίδρωνε και γινόταν ένα με το δικό σου. Μου έκαιγαν την ανάσα μα το στόμα μου ζητούσε ένα φιλί σου. Μυρωδιά από αλκοόλ έσταζαν τα χείλη σου και ήθελα να βγάλω από μέσα σου ό,τι σε πονούσε και να το φορέσω στο πρόσωπό μου για να νιώσεις πόσο σε αγαπώ.

Κάτω από το αλκοόλ, την κολόνια, τον ιδρώτα, τα τσιγάρα... εσύ! Γυμνός, ντυμένος μόνος με τα αισθήματά σου, αδύναμος σαν πουλάκι, ριγμένος στην αγκαλιά μου. Και η μυρωδιά σου γλυκιά, γνώριμη, σαν ενός μωρού. Μυρωδιά αγάπης. Η μυρωδιά του έρωτά μας, των σαρκών μας που γίνονταν ένα. Κάθε μέρος του σώματός σου το λάτρευα, γιατί ήταν δικό σου, γιατί το ένιωθα δικό μου. Ήταν η αγάπη μου ζωγραφισμένη πάνω σου, ντυμένη με την μυρωδιά σου.

Θυμάσαι, πόσο σε αγαπούσα;
Θυμάσαι πώς μυρίζει ο έρωτας;
Read More

Nov 7, 2016

Eγώ κι εσύ


Κάποτε ήμουν εγώ και ήσουν κι εσύ.
 Ύστερα γίναμε ένα, γίναμε εμείς.
 Ήταν κι άλλοι, που μέσα μας έμειναν άλλοι,
ξένοι σε μας, ξένοι στους άλλους.
Αυτοί οι άλλοι μπήκαν στη ζωή μου
Έκαναν άνω κάτω τη ψυχή σου
Χάλασαν για πάντα τις καρδιές μας
Κι είπαμε πράγματα σκληρά.
Ξέχασες πόσο με αγαπούσες
Θυμήθηκα πόσο σε μισώ

Γίναμε πάλι δύο, εσύ κι εγώ…
Read More

Nov 4, 2016

Δώσε ένα τέλος να μας αρμόζει

Θα ήθελα αυτό το τραγούδι που άκουγα σε κάθε φυγή σου να το ακούσω σήμερα για τελευταία φορά. Θέλω οι δικαιολογίες και τα ψέματα να τελειώσουν. Δε θέλω πια να νιώθω ότι φταίω για όλα. Θέλω να μην ξαναρθείς γιατί πια ξέρω ότι θα είναι μόνο για να ξαναφύγεις. Ξέρω ότι δεν έχεις επιλογή. Ότι δεν έχουμε επιλογή. Δε σε κατηγορώ για τίποτα πια. Είναι πια αργά για τέτοια. Είναι που δε θέλω πια να ρωτάω τον εαυτό μου αν με αγαπάς, δε θέλω να εκλιπαρώ τις λέξεις να βγουν από το στόμα σου. Δε θέλω να μην ξέρω αν αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάναμε έρωτα.



Θέλω έναν άνθρωπο που να με κάνει να νιώθω ότι θέλει πάνω απ' όλα εμένα. Να μοιράζεται μαζί του τους προβληματισμούς και τις έγνοιες του. Να μου μιλά ανοιχτά και να με ακούει χωρίς να με κρίνει. Να μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες του. Nα με θέλει μέσα του ξανά και ξανά. Και θα ήθελα πολύ αυτός να ήσουν εσύ... Όμως, δεν είσαι.

4 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα. Τόση ώρα κρατάει το τραγούδι που τόσες φορές σου αφιέρωσα μήπως και λίγο καταλάβεις πως νιώθω. Τόση ώρα μόνο χρειάζεται μία μεγάλη αγάπη για να τελειώσει. Σιωπή, σιωπή, σιωπή, ένα δύο μηνύματα, αφού τα λόγια στέρεψαν και οι καβγάδες δεν βγάζουν πια πουθενά και η αυλαία πέφτει. Δεν θα με ψάξεις, δε θα σε ψάξω. Θα το παίξουμε ανώτεροι. Θα πούμε ότι θα είμαστε φίλοι. Θα πούμε ψέματα και πάλι! 

Ποτέ δεν ήμουν φίλη σου και ποτέ δε θα γίνω γιατί μου είναι δύσκολο να κάθεσαι τόσο κοντά μου και να μην απλώνω τα χέρια μου να σε αγγίξω, να μυρίζομαι την κολόνια σου και να μη θέλω να τραβήξω μία πιο κοντινή τζούρα από το λαιμό σου. 


Γι' αυτό ας βριστούμε. Ας δώσουμε το τέλος που μας αρμόζει. Ένα τέλος δυνατό, έτσι όπως έζησα αυτή τη σχέση. Ένα τέλος που να φωνάζει ότι ο έρωτας πολλές φορές δεν είναι αρκετός, ότι η φιλία δεν μπορεί να χωρέσει τόσα συναισθήματα. Ο έρωτας δε γίνεται φιλία. Ο αληθινός έρωτας πεθαίνει στο άκουσμα της λέξης "φιλία". Δώσε λοιπόν, ένα τέλος που να μην έχει άλλη αρχή. Μόνο εσύ μπορείς. Εσύ που ήσουν πάντα ο πιο δυνατός. Εσύ που θεωρείς τους έρωτες μία σκέτη, αργόσχολη μαλακία. Εσύ που πάντα στρίμωχνες όσα ένιωθες στην πιο μικρή γωνιά. 


Αφού δεν μ' αγαπάς, δώσε μας τουλάχιστον το τέλος που μας αρμόζει. Το οριστικό...




Read More

Oct 21, 2016

Ήτανε Μάης όταν έφυγες

Ήτανε Μάης... οι πρώτες και τελευταίες μέρες της άνοιξης. Tο καλοκαίρι βιαζόταν να πάρει τη θέση του στον κόσμο. Ήλθες για λίγο και έφυγες για πάντα. Το φως έμπαινε πλούσιο στο δωμάτιο μα το μόνο που έβλεπα ήταν το σκοτάδι στα μάτια σου. Η ζωή μου σταμάτησε εκεί, μέσα στις μυρωδιές του γιασεμιού, στο πράσινο της γης, στο κελάηδημα των πρώτων χελιδονιών. 


Την πιο όμορφη εποχή του χρόνου διάλεξες να με αφήσεις. Λες και ήθελες να δώσεις στο τέλος μας μια όμορφη ανάμνηση. Ποιο τέλος όμως ντύνεται με ωραίες εικόνες και μνήμες; Ήταν μια άνοιξη πιο παγερή κι από τον πιο κρύο χειμώνα, πιο άσχημη κι από την πιο καμένη γη. Ήταν η τελευταία άνοιξη που ζούσα. 

Τώρα ο Μάης έρχεται και με τρομάζει. Γιατί έρχεται και φέρνει μαζί του εκείνη τη μέρα που σε είδα να φεύγεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω για μια τελευταία φορά να με δεις. Εκλιπαρούσα να μείνεις. Να μείνεις κι ας μην ζούσα καμία άνοιξη ποτέ ξανά. Τι νόημα έχουν έτσι κι αλλιώς τα χρώματα και οι λέξεις όταν γράφονται και δεν τις βλέπεις; 

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έφυγες εκείνη την ημέρα χωρίς να ξαναγυρίσεις. Ίσως να είναι γι' αυτό που ακόμη σε περιμένω. Αυτό το τέλος δεν το έζησα ποτέ. Δεν άκουσα ούτε λέξη απ' όσα έλεγες. Ήταν θυμάμαι μόνο πρωί, εκείνο το πρωί του Μάη που η ζωή μου σταμάτησε για πάντα...




Read More

Oct 11, 2016

Thought of the Day - Aν...


Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com