Feb 27, 2016

Ο Φλεβάρης έφερε την άνοιξη νωρίς

Nωρίς μας ήλθε φέτος η Άνοιξη. Ο Φλεβάρης, ο τελευταίος μήνας του χειμώνα, ο κουτσοφλέβαρος όπως τον αποκαλούν, μάλλον κουράστηκε με τα κρύα και τα χιόνια. Ξεγέλασε το γέρο-χειμώνα με τα άσπρα γένια και χώθηκε στα ξανθά μαλλιά της νεαρής άνοιξης. Και κατάφερε να δει στις μέρες του να έρχονται τα χελιδόνια, ν' ανθίζουν οι αμυγδαλιές και η γη να γίνεται καταπράσινη. Κι ο Μάρτης ζήλεψε λίγο γιατί του πήρε όλη τη δόξα και τις ομορφιές, όμως τον Μάρτη δεν είναι για να τον εμπιστευόμαστε...






Read More

Στον έρωτα υπάρχει μαγεία

Από τα αρχαία χρόνια η ανάγκη των ανθρώπων να πιστεύουν σε κάτι ανώτερο, σε κάτι πνευματικό, σε κάτι άφταστο ή και μαγικό ήταν έντονη. Κι από αυτή την ανάγκη αλλά κι από το γεγονός ότι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν κάποια φυσικά φαινόμενα ή ακόμη και αισθήματα, γεννήθηκαν οι πρώτοι θεοί. Τότε υπήρχαν οι θεοί του νερού, του ουρανού, της μητρότητας, ανάμεσά τους κι ο θεός του Έρωτα. Με την εξέλιξη όμως και με τις γνώσεις που κέρδιζε η ανθρωπότητα μέσα από την πορεία της οι θεοί αυτοί άλλαζαν και εξελίσσονταν μαζί της. Πολλά εξηγήθηκαν στις μέρες μας, όχι όμως τι γεννά τον έρωτα και τι τον σβήνει.



Υπάρχουν κι αυτοί που έχουν παύσει εδώ και καιρό να πιστεύουν στα μεταφυσικά και τα πνευματικά. Και αυτοί πληθαίνουν μέρα με τη μέρα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους θεούς και στις θρησκείες που κι αυτές μπορεί να εξυπηρετήσουν τον άνθρωπο, αν έχουν τη σωστή θέση στο μυαλό μας. Σε αντίθετη περίπτωση, μας κάνουν κλειστόμυαλους, οπισθοδρομικούς και μνησίκακους. Αναφέρομαι όμως με λύπη και στη μαγεία που χάθηκε στις μέρες μας. Τα πράγματα έχουν γίνει πολύ κυνικά και πολύ ρεαλιστικά. Ο ρομαντισμός θεωρείται χαζομάρα, χάσιμο χρόνου, μη αναγκαίος. Και όμως χρειάζεται. Ρομαντικός είναι αυτός που βλέπει κάτι πιο βαθύ από αυτό που αντικρίζουν τα μάτια του. Κι αυτός στις σωστές δόσεις μπορεί να φέρει ευτυχία και ελπίδα. Δεν είναι όλα ψεύτικα, δεν είναι όλα ανούσια, δεν είναι άσχημη η ζωή και περισσότερο απ' όλα υπάρχει πραγματική μαγεία. 

Που υπάρχει. όμως, αυτή η μαγεία και που τη βρίσκουμε; Υπάρχει σε όλες τις μορφές της αγάπης, όμως εκεί που τη νιώθουμε και τη βιώνουμε και δεν μπορούμε να την εξηγήσουμε ούτε να την ελέγξουμε είναι στον Έρωτα. Αυτή η χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων που ξεπετάγεται από το πουθενά, χωρίς να το περιμένεις, χωρίς να μπορείς να το εξηγήσεις. Αυτό που είναι λες και είσαι στο μυαλό του άλλου κι αυτός στο δικός σου. Αυτό που δεν μπορείς να κρυφτείς και είναι η ψυχή σου γυμνή και εκτεθειμένη τόσο, που σε τρομάζει. Που τα μάτια σου συναντούν τα μάτια του και μιλάνε και 'ξηγούνται χωρίς να πείτε λέξη. Αυτό που ακόμη και η σιωπή αποκτά νόημα μαζί του, που μπορείς να τον βλέπεις και να τον νιώθεις κάθε μέρα αλλά ποτέ να μην χορταίνεις. Αυτό και άλλα πολλά είναι μαγεία. 

Ο Έρωτας είναι μαγεία. Είναι αυτό που όλοι οι άνθρωποι κυνηγούν μέχρι να βρουν, είναι αυτό που τους κάνει ν' αλλάζουν πορεία, που τους τρελαίνει, που δίνει νόημα στη ζωή τους. Πόσο βαρετή είναι αλήθεια η ζωή χωρίς έρωτα, χωρίς να έχεις κάποιον να παιδεύεις και να σε παιδεύει. Να βλέπει μέσα από σένα χωρίς να προσπαθείς, να σε αγγίζει στην καρδιά και να σου προκαλεί έντονα αισθήματα. Θυμό, χαρά, γέλιο, δάκρυα, απογοήτευση, ικανοποίηση... Να μπορείς να βιώνεις τα πάντα με έναν μόνο άνθρωπο, να ονειρεύεσαι μαζί του, να σου παίρνει τον πόνο μ' ένα φιλί στο μέτωπο και να σου παίρνει τον κόσμο κάτω απ' τα πόδια με μία φυγή

Το σεξ έχει γίνει τόσο εύκολο να το βρούμε στις μέρες μας... Eίναι παντού. Στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα social media, σε κάθε έξοδο που τολμάς να κάνεις. Όλοι οι μη διαθέσιμοι ξαφνικά γίνονται διαθέσιμοι για να σε πηδήξουν. Είναι μόδα που δεν ξυπνά καμία συγκίνηση και δεν δίνει καμία αισθηματική ικανοποίηση. Eίναι σαν να σταματάς σε κάποιο φαστφουτάδικο που βρήκες τυχαία στο δρόμο σου επειδή πεινάς πάρα πολύ και κρατάς πάνω σου μόνο 5 ευρώ. Έτσι και το σεξ. Γίνεται μόνο για να καλύψει σωματικές ανάγκες, χωρίς να μας ανοίγει δρόμους για οποιαδήποτε πνευματική ικανοποίηση, χωρίς ν' αφήνει κάποια ανάμνηση ή γεύση. Αντίθετα, όπως και τα βρώμικα, έτσι κι αυτό ίσως μας προκαλέσει αργότερα πόνο στο στομάχι. Ο έρωτας είναι αυτός που δίνει στο σεξ ανάσα. Που το κάνει ζωντανό και του δίνει ουσία. 

Ο έρωτας είναι η μαγεία της ζωής... Την έχουμε δει, την έχουμε νιώσει, την έχουμε βιώσει. Είναι αληθινή. Όμως, για να μπορούμε να τη δούμε και να τη νιώσουμε πρέπει να έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας. Πρέπει να νικήσουμε το εγώ μας και να ρίξουμε τις άμυνές μας για να πιστέψουμε σ' αυτήν. Γιατί θα έλθει για ν' ανατρέψει τα πάντα. Θα έλθει και ίσως μας βρει απροετοίμαστους ή σε λάθος timing.

Κανείς δεν μπορεί ν΄αμφισβητήσει τη μαγεία του έρωτα, όμως δεν μπορούν όλοι να δεχτούν τη μαγεία αυτή στη ζωή τους. Κι αυτή δυστυχώς σπάνια εμφανίζεται σε μας. 

Read More

Feb 26, 2016

H ιστορία του Αγκαλίτσα

Ο Αγκαλίτσας δεν είναι ψεύτικο αρκουδάκι, δεν είναι παιδάκι, δεν είναι ούτε και ζωγραφιά. Είναι ένα πανέμορφο, άσπρο σκυλάκι με μακρύ τρίχωμα και μακριά μούρη. Με γλυκά μάτια και κουνιστή ουρίτσα. 
Υποθέτω πώς όλοι καταλάβατε από που πήρε το όνομά του. Μα από τις αγκαλιές βέβαια. Του αρέσουν οι μεγάλες και ζεστές αγκαλιές. 
Προτού όμως τον βρουν οι κοπέλες του καταφυγίου, ο Αγκαλίτσας δεν είχε όνομα. Τριγύριζε μόνος του στους δρόμους όλη μέρα και το βράδυ έψαχνε ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθεί. Ένιωθε μοναξιά και δεν είχε κανέναν να τον αγκαλιάζει τα κρύα βράδια για να τον ζεστάνει, ούτε το πρωί για να τον ξυπνήσει με χάδια, καθαρό νερό και τροφή. 



Όταν μία μέρα και ενώ ο Αγκαλίτσας περπατούσε σκυφτός στην άκρη του δρόμου, μία κοπέλα τον είδε και τον πλησίασε. Στην αρχή φοβήθηκε γιατί κάποιοι άνθρωποι που είχε γνωρίσει προηγουμένως τον έδιωξαν με κλωτσιές και φωνές, όμως αυτή η κοπέλα φαινόταν πολύ καλή και κρατούσε στο χέρι της μια λιχουδιά. Πεινούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να φύγει χωρίς να την πάρει. Μύριζε νοστιμάδα. Έτσι, την πλησίασε και όχι μόνο έφαγε τη λιχουδιά, αλλά δέχθηκε και πολλά χάδια. Η κοπέλα του πέρασε ένα λουρί απαλά στο λαιμό και ο Αγκαλίτσας ήταν τόσο κουρασμένος που την ακολούθησε στο αυτοκίνητο χωρίς καμία απολύτως αντίσταση. 

Δεν ήξερε που πήγαιναν, όμως ευχόταν ότι θα ήταν κάπου όμορφα και ζεστά. Έκλεισε τα μάτια του και κοιμήθηκε στη μαλακή πολυθρόνα του αυτοκινήτου. Μετά από λίγη ώρα άκουσε τη φωνή της κοπέλας να του λέει κάτι και ένιωσε το χάδι της στο κεφάλι του. Ξύπνησε, σηκώθηκε και οι δύο τους πήγαν σε ένα μέρος ανάμεσα σε χωράφια και δέντρα όπου υπήρχαν πολλά σκυλιά σε κλουβιά. Φοβήθηκε στην αρχή. Πρώτη φορά έβλεπε τόσα πολλά σκυλιά μαζεμένα και άκουγε τόσες πολλές φωνές μαζί. Άλλες του έλεγαν να φύγει και άλλες τον καλωσόριζαν. Άλλες ήταν γλυκές και άλλες επιθετικές.

Όμως εκεί είχε κι άλλες κοπέλες. Του έδωσαν πολλά χάδια, τον υποδέχθηκαν με χαμόγελα και του έδωσαν πολλές λιχουδιές. Ήταν λες και ήταν ο πιο σημαντικός σκύλος στην κόσμο. Ένας σκύλος - βασιλιάς. Τον έκαναν μπάνιο, το τρίχωμά του έλαμψε. Ένιωθε ελαφρύτερος και λαμπερός. Τον έβαλα σε ένα μικρό κλουβί με σπιτάκι και κουβερτούλα και τον αποχαιρέτισαν. Ήταν ζεστά, όμως ήταν στενόχωρα. Οι κοπέλες έφυγαν, τα φώτα έσβησαν. Τα περισσότερα σκυλιά ησύχασαν. Δεν μπορούσε να δει τ' αστέρια του ουρανού όπως όταν κοιμόταν στ' ανοιχτά, ούτε να κάνει την ανάγκη του στο χώμα όποτε επιθυμούσε. Γύρω του υπήρχαν τέλια. Διερωτήθηκε αν θα περνούσε όλη την υπόλοιπη ζωή του κλεισμένος σε εκείνη τη φυλακή. Αν θα ξαναμυριζόταν όλες αυτές τις ωραίες μυρωδιές που υπάρχουν εκεί έξω. Αν θα έπαιζε ξανά με τις πεταλούδες και αν θα κυνηγούσε γάτες. Τελικά κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Τόσο κουρασμένος ήταν...

Το πρωί ξύπνησε από τις χαρούμενες φωνές των σκυλιών. Δεν ήξερε τι συνέβαινε όμως ήταν σίγουρα κάτι καλό. Και βλέπει τις ίδιες κοπέλες να επιστρέφουν. Άνοιξαν το δικό του κλουβί και το κλουβί άλλων σκυλιών και τους έγνεψαν να βγουν έξω. Ήταν μία όμορφη, ηλιόλουστη μέρα. Οι άλλοι σκύλοι έρχονταν κοντά του, τον μυρίζονταν. Έκανε κάποιους φίλους. Έφαγαν όλοι μαζί. Η κοιλίτσα τους γέμισε μετά από αρκετό καιρό. Δεν ήταν πολύ νόστιμο το φαγητό, ήταν όμως σίγουρα καλύτερο απ' αυτό που έβρισκε στα σκουπίδια. 

Και για αρκετή ώρα έτρεχε πάνω κάτω, έπαιζε με τα άλλα σκυλιά μέχρι που ήλθε η ώρα να μπει και πάλι στο κλουβί. Δεν ήταν καθόλου ευχάριστη εκείνη η ώρα. Μακάρι να είχε ένα ζεστό κρεβάτι και έναν άνθρωπο που να τον αγαπά πολύ, σκεφτόταν κάθε φορά που έμπαινε στο κλουβί. Ένιωθε πολύ μοναξιά. 

Την επόμενη μέρα κουνούσε την ουρά του περιμένοντας τις κοπέλες να έλθουν για να τον βγάλουν για βόλτα και να του χαρίσουν πολλά χάδια. Και κάθε μέρα όταν τις έβλεπε ήταν τόσο χαρούμενος που σηκωνόταν στα δύο του πόδια και χαμογελαστός αγκάλιαζε τις κοπέλες που τον φρόντιζαν με τόση αγάπη. Ήταν ο δικός του τρόπος να τους πει ευχαριστώ. Οι κοπέλες δέχονταν με γέλια τις αγκαλιές του κι έτσι του έδωσαν και το όνομά του. Μάλιστα, τον έβγαλαν πολλές φωτογραφίες και τις έβαλαν στο διαδίκτυο. Ήταν τόσο όμορφος και αξιολάτρευτος που δεν άργησε να τον ερωτευτεί μία οικογένεια και να τον υιοθετήσει. 

Πλέον, ο Αγκαλίτσας κοιμάται κάθε βράδυ με τον μικρό Κωνσταντίνο. Έχει το δικό του σπίτι, το δικό του καναπέ και κάνει πολλές βόλτες. Μα πάνω απ' όλα δεν του λείπουν ποτέ οι αγκαλιές...

Read More

Feb 25, 2016

Οι 5 ταινίες που έχασαν άδικα το Όσκαρ καλύτερης ταινίας (και ποιές τελικά το πήραν)

Συνήθως, οι ταινίες που τελικά κερδίζουν το Όσκαρ είναι αγαπητές από όλο τον κόσμο και είναι εμφανές από πριν ότι προορίζονται να γίνουν χρυσές, αφού η προέλευση του κόσμου στα σινεμά για να τις δει είναι μεγάλη. Υπάρχουν όμως και αυτές οι περιπτώσεις όπου οι επιλογές της Ακαδημίας δεν τους βρίσκουν όλους σύμφωνους. Κάποιες ταινίες άξιζαν κάτι περισσότερο από μία υποψηφιότητα και έμειναν αξέχαστες στη μνήμη των σινεμόφιλων μέχρι σήμερα.



1956
Το Όσκαρ κερδίζει το Around the World in 80 Days, κάτι που εξέπληξε τον κόσμο και τους κριτές, αφού είχε χαρακτηριστεί ως μία ταινία χαζή για την οποία ξοδεύτηκαν υπέρογκα ποσά. Η ταινία που θα έπρεπε να κερδίσει, σύμφωνα πάντα με την κοινή γνώμη, ήταν το The Ten Commandements η οποία είχε τρομερά εφέ για την εποχή και την εξαιρετική ερμηνεία του Charlton Heston.

1980
Το Ordinary People ήταν ο μεγάλος νικητής της χρονιάς που όντως είχε εξαιρετικές ερμηνείες, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η ίδια η ταινία προορίζοταν για Όσκαρ. Τελικά το πήρε και άφησε τους απανταχού σινεμόφιλους απογοητευμένους, που εύχονταν στη θέση της να ήταν το αξεπέραστο Raging Bull με τους Martin Scorsese και Robert De Niro στα καλύτερά τους.

1997
Ήταν η χρόνια που όλοι οι πιο παλιοί θυμούνται, αφού η ταινία που νίκησε ήταν ο Τιτανικός. Ναι, ήταν όντως μία πολύ ωραία ταινία, ήταν όμως μία καθαρά εμπορική ταινία και σ’ αυτό ακριβώς βασίστηκε η Ακαδημία για την επιλογή της.
Δεν το συζητάμε καν, ότι η ταινία που άξιζε το Όσκαρ τότε, ήταν το L.A. Confidential με τους θεούς Kevin Spacey, Russell Crowe και Guy Pearce σε εξαιρετικές ερμηνείες και ένα από τα καλύτερα σύγχρονα νουάρ.

2002
Ήταν ίσως η μοναδική χρονιά που ένα μιούζικαλ, και μιλάμε βέβαια το Chicago,  καταφέρνει να σαρώσει τα Όσκαρ. Ναι είχε τις σέξι παρουσίες των Renee Zellweger και Cathrin Zeta Jones που μάλλον θόλωσαν την κρίση της επιτροπής, όμως κρίμα είναι μία ταινία όπως το The Pianist, να φεύγει από την αίθουσα των Όσκαρ με άδεια χέρια. Τι να πει κανείς για το αριστούργημα του Roman Polanski και την εξαιρετική ερμηνεία του Adrien Brody;

2010

Ακόμη διερωτούνται κάποιοι πώς κατάφερε το The King's Speech να κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης ταινίας. Υπέροχες ερμηνείες από Colin Firth και Geoffrey Rush, όμως πραγματικά πόσοι πιστεύουν ότι αυτή η πλοκή άξιζε το Όσκαρ; Στη θέση της με βάση και την Independent θα έπρεπε να ήταν το The Social Network, που αφηγείτο με πολύ πετυχημένο τρόπο την ζωή του ιδρυτή του Facebook, Μarc Zuckerberg.
Read More

Feb 19, 2016

Πώς ήταν τα 7 αρχαία θαύματα του κόσμου

1. Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας
Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας πιθανολογείται ότι αποτελούσαν μέρος των εξωτερικών τειχών της Βαβυλώνας. Εικάζεται ότι το βοτανολογικό αυτό θαύμα, που υπερβαίνει τον φυσικό νόμο, ανάγεται στον έρωτα ενός βασιλιά για μια γυναίκα. Κατά τον Βηρωσσό, έναν Βαβυλώνιο ελληνιστή ιερέα, που έγραψε την ιστορία της Βαβυλώνας στα ελληνικά, οι Κήποι χτίστηκαν περίπου το 600 π.Χ. και εμπνευστής τους ήταν ο Ναβουχοδονόσορ Β΄.


2. Το Xρυσελεφάντινο Άγαλμα του Δία
Βρισκόταν στην Ολυμπία και κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Έλληνα Φειδία. Το γνωρίζουμε μόνο μέσα από περιγραφές ιστορικών.


3. Ο κολοσσός της Ρόδου
Ήταν ένα τεράστιο σε διαστάσεις άγαλμα το οποίο απεικόνιζε τον θεό Ήλιο. Ανεγέρθηκε από τον Χάρη τον Λίνδιο μαθητή του Λύσιππου τον 3ο αιώνα π.Χ. .Το Άγαλμα της Ελευθερίας που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη είχε το ίδιο περίπου μέγεθος με τον Κολοσσό της Ρόδου, αν και στηριζόταν σε υψηλότερη βάση. Η όψη του αγάλματος λέγεται ότι διακρινόταν από την είσοδο του λιμένα της Ρόδου.


4. Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο
Αφιερωμένο στην ελληνική θεά Αρτέμιδα, το χτίσιμο του διήρκεσε 120 έτη. Αρχικά κάηκε ολοσχερώς αλλά επανοικοδομήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο για να καταστραφεί πάλι από τους Γότθους. Βρισκόταν στην σημερινή Έφεσο της Τουρκίας.



5. Οι πυραμίδες της Γκίζας
Οι πυραμίδες της Γκίζας είναι από τα πιο διάσημα και πιο παλιά σωζόμενα κτίρια της ανθρωπότητας και είναι οι πιο διάσημες πυραμίδες του κόσμου. Που Βρίσκονται στην Αίγυπτο. Η κατασκευή χρονολογείται στο 2580 π.Χ. και βρίσκεται στη Νεκρόπολη της Γκίζας. Το σύμπλεγμα πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό Φαραώ και κατασκευάστηκε από την τέταρτη δυναστεία των Αιγυπτίων.


6. Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού
Ήταν ο τάφος του Μαύσωλου, Πέρση σατράπη της Καρίας. Η λέξη μαυσωλείο χρησιμοποιείται από τότε για να δηλώσει μεγάλο, μνημειώδη τάφο. Αυτό το μεγαλοπρεπές έργο χτίστηκε για να φυλαχθεί το σώμα του Μαύσωλου και της γυναίκας του Αρτεμισίας.
Υπολογίζεται ότι το ύψος του Μαυσωλείου ήταν 45 μέτρα και ήταν λευκού χρώματος. Οι Έλληνες αρχιτέκτονες, Σάτυρος και Πύθεος, το σχεδίασαν και άλλοι τέσσερις Έλληνες γλύπτες το φιλοτέχνησαν.


7. Ο φάρος της Αλεξάνδρειας
O Φάρος της Αλεξάνδρεας είχε ύψος 150 μέτρα και ήταν έργο Έλληνα Αρχιτέκτονα. Κτίστηκε γύρω στα τέλη της βασιλείας του Πτολεμαίου Α'. Με βάση το αρχέτυπο του βασίζονται οι φάροι μέχρι σήμερα. Βρισκόταν στην είσοδο του λιμανιού της Αλεξάνδρειας. 


Read More

Feb 15, 2016

Ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου: Οι μικροί – μεγάλοι ήρωες

Της Γιώτας Μαστροσαββάκη
Ψυχολόγος


15 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια μέρα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας. Μια μάχη ζωής για 250.000 παιδιά παγκοσμίως.

Αυτή η εβδομάδα που τελειώνει είχε  από απεργίες μέχρι Άγιο Βαλεντίνο. Και έρχεται η σημερινή ημέρα και τα κάνει όλα, μα όλα, να μοιάζουν τόσο... μικρά, τόσο μάταια και ασήμαντα. Ευαισθητοποίηση, ενημέρωση, πρόληψη. Ευχόμαστε κάποτε οι προσπάθειες των επιστημόνων να καταφέρουν να νικήσουν τον "κακό δράκο" που κρύβεται στα μικρά αυτά πλάσματα.

Όσο και να πολεμάμε αυτή την αρρώστια, οι μεγαλύτεροι πολεμιστές είναι αυτά τα μικρά παιδιά. Παιδιά που με το τερατάκι  αυτό εξολοθρεύουν τα μεγαλύτερα τέρατα της ζωής. Παιδιά με γεμάτη ψυχή και αγάπη. Που μπορεί να έχουν χάσει τα μαλλιά τους, να έχουν αποκτήσει σημάδια, και να μην τρέχουν όπως πριν. Έχουν αποκτήσει κάτι μεγαλύτερο όμως. Την στήριξη, την αγάπη και τον αγώνα για την ζωή.

Στον καρκίνο της παιδικής ηλικίας δυστυχώς δεν υπάρχει πρόληψη. Ωστόσο, η έγκαιρη διάγνωση οδηγεί σε ίαση τα περισσότερα παιδιά. Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην εκπαίδευση και τη συνεχή ενημέρωση των επαγγελματιών της υγείας, για να είναι σε θέση να διαγνώσουν έγκαιρα τη νόσο, και στη σωστή ενημέρωση των γονιών, ώστε να απευθύνονται έγκαιρα στα παιδιατρικά νοσοκομεία.

Γιατί όταν ένα παιδί νοσεί από καρκίνο, νοσεί όλη η οικογένεια.
Ας δώσουμε και εμείς την βοήθεια μας στους μικρούς μας ήρωες. Ένας μεγάλος αριθμός συνανθρώπων μας, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, πεθαίνει από σοβαρά αιματολογικά νοσήματα γιατί ο μυελός του, το «εργοστάσιο» που φτιάχνει τα κύτταρα του αίματός του, παρουσιάζει σοβαρή βλάβη.

Η εξέλιξη της επιστήμης δίνει σήμερα τη δυνατότητα σε μας να σώσουμε αυτούς τους ανθρώπους προσφέροντας κάτι από τον εαυτό μας.

Η εθελοντική δωρεά μυελού των οστών/αιμοποιητικών κυττάρων είναι μια δωρεά παρόμοια με εκείνη της αιμοδοσίας, στην οποία κορυφώνεται η προσφορά ενός ανθρώπου προς ένα συγκεκριμένο συνάνθρωπό του στον οποίο χαρίζει πραγματικά τη ζωή. Στήριξε και εσύ το έργο αυτών των οργανισμών, όπως: «Φλόγα«: Σύλλογος Γονιών Παιδικών με νεοπλασματική ασθένεια, «Ελπίδα»: Σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο.

Ένα χαμόγελο, ένα χάδι, μια προσφορά σου διώχνει σιγά, σιγά τον κακό του παραμυθιού. Ας γράψουμε το πιο όμορφο τέλος σε αυτό το παραμύθι όλοι μαζί. Γιατί η ζωή μου είναι απόδειξη!


Read More

Feb 13, 2016

Tα όνειρα είναι παιχνίδια του μυαλού

Τι είναι τελικά τα όνειρα;;; Ακόμη κι ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Φρόιντ, δεν κατάφερε να εξηγήσει το φαινόμενο αυτό εντελώς που ο άνθρωπος έχει από την πρώτη στιγμή που γεννάται. Είναι κάποια μηνύματα του υποσεινήδητου, είναι οι φόβοι και οι επιθυμίες μας, οι νοσταλγίες και οι αναμνήσεις μας; Είναι όλα τα πιο πάνω μαζί;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι ονειρεύονται. Ακόμη και το σκυλάκι μου, η Λίζα και φαντάζομαι όλα τα ζώα του πλανήτη. Πολλές φορές διερωτήθηκα τι άραγε να ονειρεύεται όταν βλέπω τα βλέφαρά της να τρεμοπαίζουν και την ακούω να βγάζει στον ύπνο της φωνούλες. Μάλλον θα βλέπει ότι κυνηγάει κάποια γάτα ή ότι έχει πάει σε ένα κόσμο γεμάτο κόκαλα έτοιμα να τα κατασπαράξει.

Σε παλαιότερους χρόνους πίστευαν πάρα πολύ στα όνειρα. Ειδικά σε ό,τι αφορούσε τη θρησκεία. Και τα θεωρούσαν συμβολικά ή μηνύματα από τον θεό. Ακόμη και πριν τον Χριστιανισμό, μεγάλοι ηγέτες έδρασαν με βάση τα όνειρά τους σε εκστρατείες ή σε αποφάσεις που είχαν να πάρουν για το λαό τους. Ο θρύλος λέει ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος είδε σε όνειρο ότι θα νικήσει τους εχθρούς του με το σύμβολο του Σταυρού κι έτσι έγινε.

Παρόλα αυτά κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να πει τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε τα όνειρα που βλέπουμε.


Ψες το βράδυ πάλι σε ονειρεύτηκα. Τόσο καιρό είχα να σε δω και πάλι εσύ εκεί να επιμένεις να έρχεσαι στα όνειρά μου, για να μου θυμίζεις πόσο πολύ σε αγάπησα. Τις πιο πολλές φορές έρχεσαι και μου μιλάς. Απλά καθόμαστε κάπου ή περπατάμε κι εσύ μου μιλάς και μου χαμογελάς. Σπάνια θυμάμαι τι λέξεις βγαίνουν από το στόμα σου, όμως όταν ξυπνάω μου μένει αυτή η αίσθηση της αγάπης και της ζεστασιάς.

Στην αρχή δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Τρελαινόμουν. Δεν ήταν εύκολο να ξυπνάω και να είμαι στο κρεβάτι μόνη κι εσύ πουθενά. Ήταν λες και σε έπαιρναν ξαφνικά από τα χέρια μου και χανόσουν. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω την πραγματικότητα από το όραμα, ίσως γιατί ήθελα το όραμα να είναι αληθινό.

Ύστερα πίστευα ότι εσύ μου στέλνεις κάποια μηνύματα, ότι ακόμη μ' αγαπάς, όμως οι μέρες περνούσαν και δεν ήσουν πουθενά. Ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα σημάδι που να δείχνει ότι με σκέφτεσαι λίγο ακόμη. Ότι νοιάζεσαι όπως κάποτε. Η απουσία σου ήταν παντού, ακόμη και στο facebook.


Έμαθα σιγά σιγά να ζω χωρίς εσένα, έμαθα να δέχομαι τα δάκρυα και να ξεσπώ για να νιώθω μετά καλά, έμαθα και το σώμα μου ν' αντέχει τον πόνο, όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σε διώξω από τα όνειρά μου. Είναι όλα απλά παιχνίδια του μυαλού. Είναι όλες οι εικόνες που θα ήθελα να ζω. Είναι το χαμόγελό σου που μου λείπει και τα λόγια σου πριν γίνουν σκληρά.

Δεν σημαίνουν τίποτα όλα τα όνειρα του κόσμου. Είναι απλά το μυαλό μου που παλεύει να υπάρξει χωρίς εσένα και δεν το μπορεί. Είναι το καταφύγιο που έφτιαξε για να επιβιώνει, τρελαίνεται για να μην τρελαθεί.


Read More

Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου

Η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου καθιερώθηκε με απόφαση της UNESCO στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, έπειτα από πρόταση της Ισπανικής Ακαδημίας Ραδιοφώνου.


Αρχικά, η πρόταση των Ισπανών ήταν να τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου στις 30 Οκτωβρίου, σε ανάμνηση της περίφημης εκπομπής του Όρσον Γουέλς το 1938, που έμεινε στην ιστορία ως ο «Πόλεμος των Κόσμων». Η UNESCO, όμως, αποφάσισε διαφορετικά και πρόκρινε τη 13η Φεβρουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία το 1946 πρωτολειτούργησε το ραδιόφωνο του ΟΗΕ.

Σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Ραδιοφώνου είναι ο εορτασμός του ραδιοφώνου ως Μέσου Μαζικής Επικοινωνίας, η βελτίωση της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των ραδιοφωνικών οργανισμών και η ενθάρρυνση των μεγάλων διεθνών δικτύων, όσο και των τοπικών ραδιοφώνων, να προωθήσουν την πρόσβαση στην πληροφόρηση και την ελευθερία της έκφρασης στα ερτζιανά.

Πηγή: sansimera.gr
Read More

Μην πυροβολείτε τον Άγιο Βαλεντίνο…

Από την πιο αγαπητή γιορτή των τελευταίων δεκαετιών, έχει μετατραπεί στον πιο εύκολο στόχο, σε Love to hate εορτή. Του ρίχνουν από παντού οι κυνικοί, η μη ερωτευμένοι, οι απογοητευμένοι από τον έρωτα, οι χωρισμένοι και παραδόξως ακόμη κι οι ερωτευμένοι. Ή μήπως όχι;

Οι anti-valentines είναι αλήθεια ότι πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο. Λίγο το πνεύμα της επανάστασης (του καναπέ), λίγο ο έρωτας που στις μέρες μας χάλασε και λίγο η κρίση στις τσέπες μας, μας έκανε εχθρούς της πιο αγαπησιάρικης υποτίθεται μέρας του χρόνου.

Εντάξει πίσω από την ιστορία του Αγίου Βαλεντίνου κρύβεται ένας μεγάλος μύθος. Σίγουρα η ιστορία αυτή ήλθε σε μας σήμερα ωραιοποιημένη και για να εξυπηρετεί την αγορά. Είναι καθαρά μία εμπορική γιορτή, μία ευκαιρία για τους επιχειρηματίες να βάλουν λίγα λεφτά στις τσέπες τους, όπως ακριβώς γίνεται και σε άλλες μεγάλες γιορτές όπως είναι τα Χριστούγεννα και το Πάσχα.

Μήπως όμως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα δεν έχουν έλθει σε μας ωραιοποιημένα και φουσκωμένα από ψέματα; Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης; Μία δημιουργία της Coca Cola ήταν για να αυξήσει τις πωλήσεις της την περίοδο αυτή. Όμως, παρόλο που γνωρίζουμε την αλήθεια εξακολουθούμε να θέλουμε να πιστεύουμε σ’ αυτόν και περιμένουμε όταν ξυπνήσουμε το πρωί να βρούμε έστω κι ένα μικρό δωράκι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας.


Όπως ο Άγιος Βασίλης έτσι και ο Άγιος Βαλεντίνος είναι δύο πολύ όμορφα ψέματα. Τον πρώτο τον πολεμούν μόνο οι κυνικοί και οι μίζεροι και τον δεύτερο οι απανταχού δήθεν αντιδραστικοί την ημερών μας. Άδικο μου ακούγεται και μυρίζομαι μεγάλη δόση υποκρισίας. Εσύ κοπελίτσα μου, που κράζεις του βαλεντίνους, μήπως δεν θα ήθελες να δεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο κρεβάτι το πρωί όταν ξυπνήσεις από τον αγαπημένο σου; Μήπως δεν θα ήθελες να έχεις κάποιον δίπλα σου για να σου κάνει έκπληξη ένα δώρο ή ένα υπέροχο δείπνο;

Και όχι δεν μπορεί ο άλλος να σου φέρνει κάθε μέρα κι όποτε θυμηθεί τριαντάφυλλα και φυσικά οι καταστηματάρχες θέλουν να βγάλουν κι αυτοί λεφτά. Είναι η δουλειά τους. Δεν αναφέρομαι εννοείται σ’ αυτούς που εκμεταλλεύονται το σκοπό της μέρας και σου πουλάνε το τριαντάφυλλο 5 ευρώ. Έχεις δική σου κρίση, διάλεξε από πού θα πάρεις το δώρο σου και τι. Την αισχροκέρδεια μπορείς να την πολεμήσεις, απλούστατα με το να λες όχι. Υπάρχουν σίγουρα και πιο φθηνές επιλογές πάντα.

Λοιπόν όλοι οι δήθεν anti valentines εκεί έξω καταλαβαίνω την πικρία σας. Καταλαβαίνω ότι θέλετε ένα φανταστικό πρόσωπο να βγάλετε τα νεύρα και την ερωτική απογοήτευσή σας, να ρίξετε τη χολή σας και να δικαιολογήσετε τη μοναξιά σας. Αφήστε όμως τους υπόλοιπους που νιώθουν πραγματικά ερωτευμένοι κι ευτυχισμένοι να γιορτάσουν όπως θέλουν, χωρίς να τους κρίνετε… κακό δεν κάνουν!


Read More

Feb 7, 2016

Η Ελπίδα και η παπαρούνα

Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα. Ο ήλιος ήταν ζεστός παρόλο και φυσούσε ένα δροσερό αεράκι που έφερνε μαζί του αρώματα από τις αμυγδαλιές και τα φρεσκοανθισμένα λουλούδια. Η κοιλάδα που απλωνόταν πίσω από το σπίτι της Ελπίδας είχε ντυθεί στα πράσινα και είχε στολιστεί με όλων των ειδών άγρια και πολύχρωμα λουλούδια, όπως άλλωστε γινόταν κάθε χρόνο αυτή την εποχή.


Η Ελπίδα έκανε τη συνηθισμένη της ποδηλατική βόλτα μέχρι το εξωκλήσι του χωριού και κάθε τόσο έσκυβε πάνω από ένα όμορφο λουλούδι και το κοίταζε. Άσπρες και κίτρινες μαργαρίτες, παπαρούνες, σκυλάκια και διάφορα άλλα αγριόλουλουδα μαζί με φρέσκο πράσινο χορταράκι στόλιζαν όμορφα τη γη. Η Ελπίδα πρόσεχε στο δρόμο της να μην τα πατήσει, γιατί όπως της έλεγε η μαμά της, είναι κι αυτά ζωντανά όπως τους ανθρώπους. Χρειάζονται τον αέρα για να αναπνέουν τον ήλιο για να ζεσταίνονται και το νερό για να μεγαλώνουν. Και η Ελπίδα καθημερινά παρακολουθούσε τα φυτά να μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα και να ανθίζουν. Να μετατρέπονται από άσχημα κοτσάνια σε όμορφα χρωματιστά λουλούδια.

Εκείνη τη μέρα εντυπωσιάστηκε από μία μεγάλη κόκκινη παπαρούνα. Οι παπαρούνες ήταν πάντα τα αγαπημένα της λουλούδια. Ήταν ντυμένες στα κόκκινα ανάλαφρες, κομψές και ξεχώριζαν από μακριά.  Αυτή όμως η παπαρούνα είχε κάτι επάνω της ξεχωριστό. Ήταν τόσο κόκκινη, ψηλή και λαμπερή που η Ελπίδα κόλλησε το βλέμμα της πάνω της και άπλωσε το χέρι της να αγγίξει. Και καθώς άπλωσε το χέρι της ένιωσε κάτι να την τραβάει προς το χώμα, σαν ένα αόρατο χέρι και να την συρρικνώνει. Έκλεισε τα μάτια της από φόβο και όταν τα άνοιξε όλος ο κόσμος ήταν αλλιώς. Δε έβλεπε γύρω της παρά μόνο πράσινα ψηλά χόρτα και τα λουλούδια ήταν κι αυτά τεράστια.

Κοίταζε γύρω της σαν χαμένη. Τι της είχε συμβεί; Ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα όταν ένιωσε ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο. Γύρισε πίσω της και είδε μία μικρή κόκκινη νεράιδα, με δύο ψηλά πέταλα στο κεφάλι αντί για μαλλιά και χρυσά φτερά, που στα χέρια της κρατούσε ένα μικρό κλαρί και έβγαζε γύρη με κάθε κίνησή της. Είχε διαβάσει για τις νεράιδες, όμως δεν είχε διαβάσει ποτέ για την κόκκινη νεράιδα των παπαρούνων.


-          Μη φοβάσαι Ελπίδα. Της είπε αμέσως. Είμαι η Πάπι η νεράιδα των παπαρούνων. Ξέρω πόσο πολύ αγαπάς τις παπαρούνες, τις ποτίζεις και τις προσέχεις γι’ αυτό κι εγώ ήθελα να σου δείξω πώς είναι να είσαι για μια μέρα λουλούδι. Θέλαμε να δεις πώς είναι οι ζωές μας και να μας γνωρίσεις καλύτερα. Είσαι έτοιμη;
Η Ελπίδα δεν πρόλαβε να πει λέξη. Η Πάπι σήκωσε το ραβδί της και η Ελπίδα βρέθηκε στον αέρα μαζί της. Στην αρχή στριφογύριζε, δεν ήξερε πώς να πετάξει και η νεράιδα γελούσε μαζί της. Όμως, την πήρε απ’ το χέρι και τη βοήθησε να ισορροπήσει.
Πέταξαν μαζί γύρω από τη μεγάλη παπαρούνα κι ανέβηκαν για να καθίσουν στα πέταλά της. Ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε και τις κούνησε λίγο και η μυρωδιά που έφτασε στις μύτες τους ήταν υπέροχη.
-          Τώρα πρέπει μόνο να περιμένουμε ήσυχοι και ακίνητοι, είπε η νεράιδα. Και θα δεις πόσους επισκέπτες έχει κάθε μέρα ένα λουλούδι.

Η Ελπίδα έγνεψε με το κεφάλι της θετικά και περίμενε με προσοχή κάτι να φανεί. Με το χέρι της πήρε μια σταλιά νερό που είχε στα πέταλά της η παπαρούνα από τη πρωινή βροχούλα και έπλυνε το πρόσωπό της. Ένιωθε λίγο βρεγμένα τα ρούχα της, όμως δεν την πείραζε καθόλου.
Ξαφνικά βλέπει μία μέλισσα να πλησιάζει κουνώντας γρήγορα τα φτερά της. Έχωσε τις κεραίες της στην καρδιά της όμορφης μαργαρίτας και μάζεψε όση γύρη μπορούσε. Τις χαιρέτισε βιαστικά με σοβαρό ύφος και αμέσως μετά πέταξε και πάλι μακριά για να πάει τη γύρη στη φωλιά της, όπου θα γινόταν ένα γευστικό, γνήσιο μέλι.
Ο επόμενος επισκέπτης δεν άργησε να φανεί. Μία παπαρούνα σκαρφάλωνε από το κοτσάνι της παπαρούνας, μέχρι που έφθασε στα πέταλα και έκατσε να ξεκουραστεί για να απολαύσει τον ήλιο. Ήπιε λίγο νερό από τις δροσερές σταλιές στα πέταλα κι έπειτα από λίγα λεπτά, άνοιξε τα φτερά της και πέταξε στο επόμενο λουλούδι.
Και να αμέσως μετά μία πεταλούδα με μεγάλα άσπρα φτερά έκανε την εμφάνισή της. Ήταν τόσο όμορφη και εντυπωσιακή. Πέταξε για λίγο γύρω από την Ελπίδα και την νεράιδα, έκανε στροφές στο κέντρο της παπαρούνας σαν μπαλαρίνα ντυμένη στα άσπρα κι αφού υποκλίθηκε συνέχισε να χορεύει πηγαίνοντας από λουλούδι σε λουλούδι.
Κι άλλα έντομα πέρασαν για να ξεκουραστούν για λίγο στα πέταλα της παπαρούνας, άλλα για να φάνε άλλα για να ξεδιψάσουν κι αυτή όλα τα υποδεχόταν με χαρά, αφήνοντας το αεράκι να τη χαϊδεύει απαλά και να ρίχνει τα σπόρια της στη γη όπου κάποιο από αυτό θα γινόταν μετά το παιδί της και θα έπαιρνε τη θέση της, όταν με το τέλος της άνοιξης η ίδια θα μάρανε και τα όμορφά της πέταλα θα έπεφταν ένα ένα κουρασμένα και κιτρινισμένα.

Τόσο λίγο κρατάει η ζωή ενός λουλουδιού και στο τόσο λίγο της ζωής του δίνει τόσα πολλά.
Η Πάπι πέταξε πάνω από την Ελπίδα την τράβηξε από το χέρι μαζί της, την άγγιξε με το ραβδί της ελαφριά στο κεφάλι και εξαφανίστηκε ανάμεσα στις κόκκινες παπαρούνες. Η μικρή πήρε πάλι το κανονικό της μπόι κι έπεσε μαλακά στο έδαφος. Σηκώθηκε, κοίταζε την όμορφη και περήφανη παπαρούνα κι ένιωθε χαρούμενη που κανείς άνθρωπος δεν θα την έκοβε και δεν θα την πατούσε. Εκεί που ήταν, ήταν ασφαλής και η Ελπίδα κάθε μέρα θα περνούσε για να τη χαιρετίσει.


«Αύριο πάλι», της είπε και πήρε το ποδήλατό της για να πάει πίσω στο σπίτι. 
Read More

Να μ' αγαπήσεις ήταν το μόνο που ήθελα

Θυμάμαι ακόμη τη μέρα που σε γνώρισα λες κι ήταν χθες. Με κοίταζες μ' ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, σε κοίταζα πιο τρομαγμένη από ποτέ. Ήξερα βλέπεις από κείνο το πρώτο λεπτό ότι μία μέρα θα μου ράγιζες ανεπανόρθωτα την καρδιά. Αυτό όμως δεν με σταμάτησε ποτέ από το να σε ερωτευτώ, να σου δώσω ό,τι ζήταγες, να είμαι δίπλα σου ακόμη κι από μακριά. Ίσως ο φόβος μου να καθυστέρησε τα αισθήματα μου, όμως ποτέ δεν τα νίκησε.


Πάνε αρκετά χρόνια που εκείνο το βλέμμα σου έπεσε επάνω μου και μ' έκανε να ρωτάω: "γιατί τώρα;, γιατί εσύ; γιατί κάτι τόσο άφταστο; γιατί ν' αγαπάω και να νιώθω πάντα μόνη;" Το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια μαζί μου και σε έβγαζε νικητή. Και ο καιρός πέρασε, εσύ πάντα αλλού κι εγώ να κοιτάζω από μακριά, θεατής στη ζωή σου, κομπάρσος στα όνειρά σου. Έπρεπε να προχωρήσω με κάποιο τρόπο και για να το κάνω αυτό έπρεπε να γίνω σκληρή με τον εαυτό μου και ψεύτικη με τους γύρω μου. Να υπάρξω με κάποιον τόσο υπέροχο που όμως δεν ήταν εσύ. Δεν ήταν εσύ με την τρέλα σου, το αστείο σου χαμόγελο, με τα λάθη σου. Δεν μπορούσε αυτός να με κάνει να κλάψω, να με κάνει να φοβηθώ μην τον χάσω, να με κάνει αδύνατη και ευάλωτη, να με γεμίσει με πάθος και εξαρτήσεις. Εσύ μόνο μπορούσες να τα κάνεις αυτά. Εσύ που μου τα 'δώσες όλα για τόσα λίγο και δεν τα χόρτασα ποτέ.

Ό,τι δεν ήταν εσύ για μένα δεν είχε σημασία. Ήμουν τόσο δυνατή χωρίς εσένα, μπορούσα να φύγω και να μείνω όποτε ήθελα, να κάνω καινούρια πράγματα, να μην υπολογίζω τίποτα και κανέναν. Να παίζω με τις ψυχές των ανθρώπων όπως έπαιξες κι εσύ με τη δική μου, χωρίς να μου την επιστρέψεις. Και με μισούσα γι' αυτό. Μισούσα αυτή τη δύναμη. Δεν την ήθελα. Προτιμούσα να με πάρεις στην αγκαλιά σου και να κλαίω εκεί για ώρες και να σου λέω πόσο σε πεθύμησα, πόσο με τρομάζει ο κόσμος μακριά σου, πόσο αδύναμη κι αβοήθητη είμαι κι ας νομίζουν όλοι το αντίθετο.

Είναι όλα άμυνες, αγάπη μου. Όλοι περνάνε απ' τη ζωή μας και παίρνουν μαζί τους κάτι. Χορταίνουν την περιέργειά τους, πατάνε τη δική σου αξιοπρέπεια για να τονώσουν τον εγωισμό τους, ικανοποιούν τις ανάγκες τους ψυχικές και σωματικές κι αφού σε απομυζήσουν, φεύγουν.  Εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω. Δεν είχα τίποτα πια να χάσω. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει τίποτα από μένα, γιατί απλά δεν με ένοιαζε.

Έτσι έγινα ίσως ο πιο κακός άνθρωπος. Ο πιο κακός άνθρωπος που, όμως, θα αντάλλαζε όλα του τα χρόνια για λίγες μέρες μαζί σου. Έγινα ίσως ο πιο κενός και απερίσκεπτος άνθρωπος, που τίποτα δεν μπορούσε να τον πληγώσει ή να τον αγγίξει. Όμως αυτός ο κενός άνθρωπος θα έδινε εύκολα και τη ζωή του για να μπορείς εσύ να ζήσεις.

Έγινα ίσως ο χειρότερος άνθρωπος, όμως το μόνο που πάντα ήθελα ήταν... να μ' αγαπήσεις.


Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com