Mar 27, 2016

Ο αλευρόμυλος της Λινού: Η αναπαλαίωση και η ιστορία του

Τις τελευταίες μέρες άνθρωποι του Τμήματος Αρχαιοτήτων και της περιοχής της Σολιάς έχουν εργαστεί για να ξεθάψουν από τα ψηλά χόρτα και τα χώματα έναν παλιό αλευρόμυλο ιστορικής αξίας. Η ομορφιά του πετρόκτιστου αυτού μύλου παραπέμπει τον θεατή αρκετές δεκαετίες πίσω, όπου η σημαντικότητά του των μύλων στις ζωές των ανθρώπων ήταν μέγιστη. 


Από την αποκάλυψή του, λίγα μόλις μέτρα μακριά από τον ποταμό Κλάριο που περνάει από κει, στην περιοχή της Λινούς - Φλάσου, μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει το πως λειτουργούσαν αυτοί. Με τη δύναμη του νερού που έπεφτε από το αυλάκι ψηλά στον πύργο του μύλου, ένας ξύλινος τρόχος γύριζε και άλεθε το σιτάρι που οι χωρικοί έπαιρναν. Μιλήσαμε με μία γριά της Κοινότητας Κοράκου που είναι κοντά και μας είπε ότι με τη μητέρα της πήγαινε σε αυτό τον μύλο όταν ήταν μικρή όπως και άλλοι κάτοικοι του χωριού. 





Συγκεκριμένα, μας είπε: "τότε εν είχαμε αυτοκίνητα. Εβάλλαμε πάνω στον γάρο το σιτάρι και επιάναμε την στράτα περπαπητοί για τον αλευρόμυλο, για να το αλέσουμε και να κάμουμε τα ψουμιά μας. Τζαι τότε εν είχε ριάλια ο κόσμος και εδιούσαμε του αδρώπου τζαμέ το "μυλωνιάτικο" που λέμε για να μας το αλέσει. Έβαλλε το σιτάρι πας το ζυ, και έπιανε τζε τζινος μια - δκιο οκκάες". 


Στην κοινότητα Λινούς, πριν πολλά χρόνια , υπήρχαν αλευρόμυλοι οι οποίοι εξυπηρετούσαν όχι μόνο την Σολέα, αλλά όλο το διαμέρισμα Μόρφου. Από αυτούς τους μύλους σώζονται μέχρι σήμερα, πέντε « ερειπωμένοι».


Στην περιοχή της Σολέας λειτουργούσαν γύρω στους είκοσι έξι (26) αλευρόμυλους. Ο μεγάλος αυτός αριθμός υποδεικνύει τη μεγάλη παραγωγή δημητριακών αλλά και την κινητήρια δύναμη που υπήρχε, το νερό. Αυτό εξηγεί και το γεγονός, ότι όλοι οι μύλοι ήταν κτισμένοι στις όχθες ή παραπόταμους του Κλάριου ή Καρκώτη, που εξαιτίας της συνεχής ροής του εν λόγω ποταμού, τους έδινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν το νερό σαν κινητήρια δύναμη.


Θρύλοι και Παραδόσεις

Το σπίτι της Ρήγαινας: λέγεται ότι δίπλα από την κοινότητα Λινούς, κατοικούσε η Ρήγαινα, η βασίλισσα όπως την ονόμαζαν. Χαρακτηριστικό είναι ότι η κοινότητα δεν είχε νερό το Καλοκαίρι για να αρδεύονται τα κτήματα. Η Ρήγαινα προσπάθησε και έφερε νερό το οποίο είχε σε άλλη κοινότητα και το νερό αυτό το έχει προνόμιο η κοινότητα κάθε Τρίτη από τις πηγές του Τροόδους.

Δημήσταυρος: δίπλα από το χωριό υπάρχει ένα βουνό το οποίο λέγεται Δημήσταυρος. Υπήρχαν δύο αδέλφια, ο Δήμος και ο Σταύρος και ανέβαιναν καθημερινά στην κορυφή του βουνού για ν' ανάψουν το καντήλι του προφήτη Ηλία, το οποίο ήταν χαραγμένο στην μέση μιας πελώριας πέτρας. Ο ένας από τα δύο αδέλφια πέθανε και έτσι το βουνό ονομάστηκε Δημήσταυρος.


Read More

Σκουριώτισσα: To Μεταλλείο και το εγκαταλειμμένο χωριό στη νεκρή ζώνη

1. Θέση-Κλίμα: Βρίσκεται στο τέλος της κοιλάδας της Σολιάς τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική πλευρά του Κλάριου και δυτικά του λόφου της Φουκάσας. Έχει υψόμετρο 220m και βροχόπτωση 350mm. Το κλίμα είναι ήπιο το χειμώνα και σχετικά ζεστό το καλοκαίρι. Είναι κυριολεκτικά πνιγμένη στο πράσινο της ελιάς, του πεύκου και του ευκαλύπτου. Δίπλα σ’ αυτό το οργιαστικό πράσινο ορθώνεται ο μεγάλος λόφος της Φουκάσας ξερός και πολύχρωμος από τα πλούσια μεταλλεύματα που κρύβει μέσα του.

2. Κάτοικοι:
1931: 963 (569 Ελληνοκύπριοι και 394 Τουρκοκύπριοι)
1946: 169 (119 Ελληνοκύπριοι, 21 Τουρκοκύπριοι και 29 ξένοι)
1960: 109 (73 Ελληνοκύπριοι, 2 Τουρκοκύπριοι και 34 ξένοι)
1973:   32 (όλοι Ελληνοκύπριοι)
1982:  86
1992:  13
2001:  8

3. Διοίκηση: Σήμερα η Σκουριώτισσα υπάγεται διοικητικά στα Κατύδατα
4. Ονομασία: Οφείλει το όνομά της στη σκουριά που υπάρχει άφθονη λόγω της εκκαμίνευσης του χαλκού.


5. Ιστορία: Η Σκουριώτισσα είναι ουσιαστικά μεταλλευτικός οικισμός που δημιουργήθηκε δίπλα στο ομώνυμο μεταλλείο. Οι κάτοικοι του ήσαν σχεδόν όλοι εργάτες, υπάλληλοι ή διευθυντικό προσωπικό του μεταλλείου. Αυτό εξηγεί και τις μεγάλες μεταβολές του πληθυσμού του. Στις αρχές του εικοστού αιώνα όταν οι συγκοινωνίες ήταν υποτυπώδεις οι εργάτες έμεναν στα σπιτάκια που έκτισε η εταιρεία. Αργότερα, όταν οι συγκοινωνίες βελτιώθηκαν, πολλοί πηγαινοέρχονταν στα χωριά τους με λεωφορεία.

Στη Σκουριώτισσα παρατηρεί κανείς τα πολύ ωραία σπίτια με τις υπέροχες αυλές που στέγαζαν το διευθυντικό προσωπικό, δίπλα ακριβώς από το μεταλλείο, και τα πρόχειρα σπιτάκια των εργατών μισό χιλιόμετρο πιο κάτω και στην αντίπερα όχθη του Κλάριου. Μερικά από τα ωραία σπίτια των διευθυντών έχουν περίφραξη από κομμάτια σκουριάς, που υπάρχει άφθονη στην περιοχή, κατάλοιπο της εκκαμίνευσης του χαλκού στην αρχαιότητα.

Σήμερα το χωριό είναι έδρα των Ηνωμένων Εθνών που επιτηρούν τη νεκρή ζώνη, η οποία ξεκινά στα σύνορα του μεταλλείου. Στα αρχοντικά του σπίτια διαμένουν οι αξιωματικοί του αποσπάσματος. Τα σπίτια των εργατών (ή αλλιώς τα 12 σπίτια όπως λέγονται) έχουν γκρεμιστεί σχεδόν εντελώς, αφημένα στο έλεος του χρόνου. Πολλοί ήταν οι άνδρες της Σολιάς που δούλευαν στο μεταλλείο τα παλαιότερα χρόνια και συντηρούσαν τις οικογένειές τους, με τίμημα την ίδια τους τη ζωή, αφού τα δυστυχήματα και οι ασθένειες ήταν καθημερινό φαινόμενο.











Στη Σκουριώτισσα Κύπρου θεωρείται ότι έχουμε παραγωγή χαλκού εδώ και 4000 χρόνια! Όλοι γνωρίζουμε ότι η Κύπρος κατά τους αρχαίους χρόνους ήταν φημισμένη για τα μεταλλεία χαλκού στα οποία όφειλε τον πλούτο και την ευμάρειά. Εξάλλου από τον χαλακό πήρε και το όνομά της (cuprous = χαλκός).

Σήμερα αποτελεί τη μοναδική μεταλλευτική δραστηριότητα που υπάρχει στην Κύπρο, αφού παρόλο που έκλεισε για αρκετά χρόνια λόγω ακαταλληλότητας των συνθηκών των εργαζόμενων, άρχισε ξανά τη λειτουργία του στα μέσα του 1996 με την παραγωγή καθόδων μεταλλικού χαλκού (99,999%), εφαρμόζοντας την μέθοδο της βιοεκχύλισης σωρών με ελαφρά όξινο διάλυμα - εξαγωγής με οργανικό διαλύτη - ηλεκτρανάκτησης (Leaching - SX - EW). Μάλιστα το 2012 γιόρτασαν παραγωγή 50.000 τόνων χαλκού σε σε 4.000 χρόνια λειτουργίας!

Γεωργία: Στη Σκουριώτισσα προκαλούν εντύπωση οι ατέλειωτοι ελαιώνες με δασωμένες ελιές. Ο μεγαλύτερος ελαιώνας ανήκει στη Μητρόπολη Μόρφου και από αυτόν παράγει βιολογικό λάδι.

Μονή Σκουριώτισσας: Από το αρχαίο μοναστήρι του χωριού έχει παραμείνει μόνο ο μικρός ναός του που βρίσκεται μέσα στο στρατόπεδο των ειρηνευτών. (Περισσότερα για το μοναστήρι υπάρχουν στη σελίδα …..)

Ιερό Ησυχαστήριο Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ Σκουριώτισσα           
Στο τέλος της κοιλάδας της Σολέας, στην καταπράσινη περιοχή «Εξήντα» της Σκουριώτισσας βρίσκεται το Ιερό Ησυχαστήριο του Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ.
Το Ησυχαστήριο ανακαινίστηκε και διαμορφώθηκε το 2001, ώστε να εγκαταβιώσει εκεί ο ρώσος ιερομόναχος πατήρ Αμβρόσιος Γκορέλωβ, αφότου πρωτύτερα στεγαζόταν στο χώρο ο Αστυνομικός Σταθμός του μεταλλευτικού οικισμού της Σκουριώτισσας.
Εντός του Ιερού Ησυχαστηρίου υπάρχει παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Όσιο Σεραφείμ και σε αυτό θησαυρίζεται μικρό τεμάχιο από το λείψανό του.

Το 2010, στην πανήγυρη του Ησυχαστηρίου, ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος κατέθεσε Θεμέλιο Λίθο σε χώρο, πλησίον του Ησυχαστηρίου,  όπου θα οικοδομηθεί ο νέος Ιερός Ναός που θα είναι αφιερωμένος στον Όσιο Σεραφείμ. Οι εργασίες ανοικοδόμησης του Ναού έχουν ήδη αρχίσει και βρίσκονται σε εξέλιξη.  

Ο Μητροπολίτης στην ακολουθία του Θεμέλιου Λίθου, αφού προηγουμένως αναφέρθηκε στον Όσιο Σεραφείμ, τόνισε ότι η παρουσία του ρώσου αρχιμανδρίτη και αγιογράφου Αμβροσίου στην Κύπρο συνδέει τη ρωσική Ορθοδοξία με την Εκκλησία της Κύπρου και  τονίζει την οικουμενικότητα της πίστης μας. Επίσης ανέφερε τα εξής:   «Όλοι εμείς, που κοινωνούμε τον Αναστημένο Χριστό, είμεθα αδελφοί, ανεξάρτητα από την καταγωγή μας. Αρκετά ταλαιπώρησε ο εθνικισμός όλες τις ορθόδοξες πατρίδες. Είναι η ώρα να ενωθούμε γύρω από τους Αγίους και όταν ενωθούμε γύρω από τους Αγίους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, τότε βλέπει ο Θεός το ορθόδοξο μας φρόνημα και βοηθά τα έθνη και τις πατρίδες μας. Με αυτό τον τρόπο εδώ γίνεται μια υπέρβαση των εθνικών Εκκλησιών και εισερχόμαστε δια πρεσβειών του Οσίου Σεραφείμ σε μια Εκκλησία όντως Αγία και Καθολική, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως μας».
Ο π. Αμβρόσιος είναι αγιογράφος και αγιογραφεί σύμφωνα με τον παραδοσιακό τρόπο.  Επανέφερε στον τόπο μας την κομνήνεια τέχνη του 12ου  αιώνα, μια τέχνη την οποία συναντάμε σε πολλά μνημεία της Κύπρου, (π.χ. Παναγία του Άρακα, Παναγία της Ασίνου, Άγιο Ιωάννη Λαμπαδιστή κ.α.). Το κυριότερο δε, είναι ότι εμπνέεται από τον 12ο αιώνα, και δεν τον μιμείται, συνθέτοντας έτσι μια τέχνη εκκλησιαστική, με συγχρόνους τρόπους και εκφράσεις. Πολλοί αγιογράφοι της Κύπρου εμπνέονται από τα γαιώδη χρώματα που χρησιμοποιεί, τη λιτότητα και αφαίρεση που εκφράζει, και την ιεροπρέπεια που αναδεικνύει, στοιχεία που έχει ανάγκη ο σύγχρονος κόσμος: Λιτότητα, απλότητα, ιεροπρέπεια και αναγωγή εις τα άνω. Παράλληλα παραδίδει την ιερή τέχνη αυτή σε όποιο το επιθυμεί να τον συμβουλευτεί.  



Το Ησυχαστήριο πανηγυρίζει στις 2 Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης του Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Σεραφείμ του Σαρώφ. Τόσο στην ακολουθία του Εσπερινού όσο και της θείας Λειτουργίας είναι πολλοί οι προσκυνητές που καταφεύγουν στη χάρη του.

Πηγές: soliacy.com, immorfou.org.cy, oryktosploutos.net
Φωτογραφικό Υλικό: mikresistories.net
Read More

Mar 25, 2016

Δεν ξέρω ούτε πως πίνεις τον καφέ σου, μα σ' ερωτεύτηκα

Δεν ξέρω ούτε πώς πίνεις τον καφέ σου το πρωί κι όμως σ' έχω ερωτευτεί. Δεν ξέρω ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό ούτε πως περνάς τα χαλαρά σου βραδιά στο σπίτι. Δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για το παρελθόν σου ούτε ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον. Ούτε ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία, το αγαπημένο σου χρώμα ή τι κάνεις το βράδυ πριν κοιμηθείς.

Δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για σένα κι όμως από την πρώτη στιγμή σ΄ερωτεύτηκα. Θα έκανα έρωτα μαζί σου εκεί από το πρώτο λεπτό, αν μπορούσε να γίνει, χωρίς δεύτερη σκέψη. Και δεν θα μ' ενδιέφεραν τα πιο πάνω. Ακόμη και σήμερα ξεχνάω να σε ρωτήσω. Μάλλον γιατί τελικά όλα αυτά δεν έχουν και τόση μεγάλη σημασία. Μόνο ο λιγοστός χρόνος που περνάμε μαζί μετρά και γιατί να τον σπαταλήσω ρωτώντας πράγματα που δεν θα χρειαστεί ίσως ποτέ να μάθω και να ζήσω.



Τι σημασία έχει πώς πίνεις τον καφέ σου, αφού ποτέ δεν στον φτιάχνω εγώ; Τι σημασία έχει πώς περνάς τις μέρες σου, αφού καμία ώρα δεν με περιλαμβάνει; Και τι νόημα έχει να ξέρω τι σκέφτεσαι για το μέλλον, όταν απ' αυτό είμαι απούσα. Ξέρω μόνο ότι η αγκαλιά και το φιλί σου είναι όλη μου η αλήθεια. Ξέρω ότι είμαι εγώ κι εσύ, δύο άγνωστοι με μία απίστευτη χημεία μυαλού και σώματος. Δεν χρειάζεται να λέμε πολλά. Κοιταζόμαστε και καταλαβαινόμαστε.

Και όλο αυτό τον χρόνο που περνάς χωρίς εμένα θέλω μόνο να τον περνάς όσο πιο όμορφα γίνεται. Εκεί που ανήκεις, εκεί που είσαι καλά και έχεις τα πάντα... μακριά μου. Άσε με μένα εδώ να μην ξέρω πότε θα σε ξαναδώ. Να ξεχνάω για λίγο ότι μαζί σου είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Με σένα, που δεν ξέρω ούτε πως πίνεις τον καφέ σου, βρίσκεται όλη η χαρά του κόσμου. Η αγκαλιά σου είναι το σπίτι μου, ο προορισμός μου. Μακριά σου είναι η ξενιτιά, τα ταξίδια μου.

Eσύ μικρέ μου άγνωστε, είσαι ο έρωτας, η αγάπη, η ευτυχία, το δάκρυ, η αδυναμία μου κι ο λόγος που θέλω να γίνομαι καλύτερη. Εσύ είσαι το πιο ταιριαστό σώμα στο σώμα μου κι ας μην σου φτιάχνω ποτέ το πρωί τον καφέ σου. Εσύ με ξέρεις καλύτερα απ' όλους κι αγγίζεις την ψύχη μου περισσότερο απ' όλους όσους βρίσκονται καθημερινά στη ζωή μου.

Εσύ, ένας άγνωστος στο κρεβάτι μου, εγώ μία άγνωστη που λατρεύει κάθε σιωπή σου...
Read More

Mar 24, 2016

H άνοιξη του Claude Monet

Αφού είδαμε την άνοιξη μέσα από τα μάτια του Van Gogh, θα ήταν κρίμα να μην την δούμε και μέσα από τα μάτια ενός άλλου μεγάλου καλλιτέχνη, του Claude Monet που έζησε και ζωγράφισε τους πιο κάτω πίνακες τις ίδιες χρονολογίες. Ο πρώτος, Ολλανδός και ο σημαντικότερος εξπρεσιονιστής όλων των εποχών, και ο δεύτερος, Γάλλος και ο σημαντικότερος ιμπρεσιονιστής όλων των εποχών, με τις διαφορές στην τέχνη τους να είναι εμφανείς. Παρόλα αυτά και οι δύο δίνουν με το δικό τους, μοναδικό τρόπο αυτή την όμορφη εποχή. Ο πιο γνωστός του πίνακας, αναφερόμενος στην άνοιξη είναι ο Spring at Giverny (1886), ένα δικό του όραμα για το χωριό Givnery της Νορμανδίας. 








Read More

Mar 23, 2016

H άνοιξη του Van Gogh

O Vincent Van Gogh λάτρευε την άνοιξη όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Τα χρώματα της άνοιξης του ταίριαζαν, αποθέωναν την τέχνη του. Κρίμα που η χαρά αυτή των χρωμάτων του δεν υπήρχε και στην ψυχή του. Γιατί ήταν ένας λυπημένος άνθρωπος ο Van Gogh λένε, μοναχικός. Οι πίνακες που μας άφησε όμως άλλα λένε... Δείτε σε λίγους πίνακες πώς έχει εξυμνήσει αυτή την όμορφη εποχή του χρόνου.


Ανθισμένη αμυγδαλιά, 1888


Ανθισμένο Οπωρώνας, 1888


Ψάρεμα την άνοιξη 1887



Ανθισμένος Κήπος, 1888


Κλαδιά ανθισμένης φουντουκιάς 1890


Ψάρεμα την άνοιξη


Read More

Δεν φοβάμαι τις φυγές σου αλλά τις σιωπές σου

Ξέρω, νομίζεις ότι φοβάμαι τις φυγές σου. Γι' αυτό και κάθε φορά προσπαθείς να μου τις κρύψεις. Τάχα για να μην με πληγώσεις. Μα εγώ τις ξέρω τις φυγές σου. Τις προβλέπω πια. Και ναι λίγο φοβάμαι που θα πρέπει και πάλι το σώμα μου να ξεσυνηθίσει να σε έχει αγκαλιά. Που δεν θα μπορώ μέσα στην απλότητα αυτή και την ησυχία να σε γευτώ και πάλι.

Όμως κάτι δεν κατάλαβες καλά κι ίσως φταίω γι' αυτό εγώ. Δεν είναι τις φυγές σου αυτές που φοβάμαι περισσότερο. Αυτές τις έχω συνηθίσει. Με τίποτα όμως δεν μπορώ να συνηθίσω τις σιωπές σου. Με τίποτα. Φοβάμαι όλα αυτά που δεν μου λες και πάλι δήθεν για να μην με πληγώσεις. Θέλω να ξέρω. Θέλω να ακούω την αλήθεια από το στόμα σου κι ας είναι σκληρή κι ασήκωτη. Είναι σίγουρα καλύτερη από τη σιωπή σου. Δεν θέλω να φεύγεις στα κρυφά. Δεν θέλω να μου μιλάς επειδή με λυπάσαι. Δεν θέλω να περιμένω με τις μέρες για μία σου λέξη. Θέλω να μου λες: "τώρα φεύγω. Μην με περιμένεις. Μην με ψάχνεις. τώρα φεύγω". Θέλω να ξέρω τι σκέφτεσαι και τι νιώθεις για μένα και γι' αυτό το τόσο περίπλοκο "εμείς".



Με πνίγει που δεν μπορώ να ξέρω τι έχεις στο μυαλό σου, κι ας είμαι μέσα σ' αυτό μόνο μία μικρή κουκκίδα. Κι ας μην είμαι τίποτα για σένα, θέλω να το ακούσω. Να το ξέρω. Κι αν πάλι με αγαπάς. Κι αυτό να μου το πεις. Αν με νοιάζεσαι κι αυτό να το πεις. Γιατί να μην νιώσω κι εγώ έστω για λίγο την ευτυχία αυτή του να θέλεις να είσαι μαζί μου; Του να θέλεις να με αγγίζεις και να μου μιλάς. Γιατί να μην μπορώ να ακούσω πια από το στόμα σου όλα αυτά τα όμορφα που ξεστόμιζες κάποτε αυθόρμητα και ποτέ δεν πίστεψα. Τα θυμάμαι όμως. Τα κρατάω ευαγγέλιο. Εδώ κοντά στην καρδιά τα κρατάω σαν μια ευχή που περιμένει κανείς να πραγματοποιηθεί.

Δεν σε θέλω μόνο για μένα. Μην με παρεξηγείς. Κάτι τόσο όμορφο και τόσο ελεύθερο όσο εσύ θα ήταν εγωιστικό να το κρατούσα μόνο για την πάρτη μου. Θέλω όμως όσο είσαι μαζί μου να νιώθεις. Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν νιώθουν. Τους φοβάμαι και τους λυπάμαι. Κι αυτούς περισσότερο από τις φυγές σου.

Δεν έχω δικαίωμα να σου ζητήσω να μείνεις ένα βράδυ μαζί μου. Όμως νομίζω έχω δικαίωμα μετά από τόσο καιρό να σου ζητάω την αλήθεια. Κάνε μου αυτή τη χάρη μόνο. Να μου μιλάς. Να μου τα λες όλα στα μούτρα και ξεκάθαρα. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Μήπως δεν το αξίζω; Μήπως μου αξίζει να μην ξέρω πότε εννοείς όσα λες και πότε όχι; Να μην ξέρω αν αυτή τη φορά έφυγες για τα καλά ή αν θα επιστρέψεις μετά από καιρό. Αν μου μιλάς μόνο από κάποια ανάγκη ή αν μου ρίχνεις έτσι κάποτε λίγες λέξεις για να μη με στεναχωρήσεις;

Πόσο δύσκολο είναι να μ' αγαπήσεις τελικά; Και πόσο πιο δύσκολο είναι να μου το πεις;
Read More

Mar 14, 2016

Ο πιο μεγάλος φόβος...

Δύο φίλες συζητούν. Κάνουν περίεργες ερωτήσεις ο ένας στον άλλο, προσπαθούν ν' ανακαλύψουν τον εαυτό τους, τους μεγαλύτερους τους φόβους, το τι είναι ο έρωτας. Ο ένας παίρνει το ρόλο του ψυχολόγου και ο άλλος του ασθενή... Ποιος πόνος τελικά δεν αντέχεται; Αυτός του σώματος ή της ψυχής;



- Τι φοβάσαι πιο πολύ;
- Φοβάμαι τις κατσαρίδες.
- Αυτό δεν είναι πραγματικός φόβος όμως. Είναι μία φοβία, από αυτές που δημιουργεί το μυαλό μας εξαιτίας μιας ίσως εμπειρίας ή αηδίας που νιώθουμε για κάτι. Η κατσαρίδα δεν μπορεί να σου κάνει πραγματικό κακό. Μιλάω για πραγματικό φόβο. 
- Και τι είναι ο φόβος τελικά; 
- Είναι η αντίδραση του οργανισμού μας απέναντι στο άγνωστο, στον κίνδυνο, στην απειλή. Είναι μία συναισθηματική κατάσταση που αναγκάζει τον οργανισμό ν' αντιδράσει, κάποτε με άσχημο τρόπο. 
- Ε τότε, φοβάμαι τον πόνο. Την αρρώστια. Οποιαδήποτε αρρώστια. Δεν μου αρέσει να πονάω. Ο πόνος καθηλώνει τον άνθρωπο, τον διαλύει σωματικά και ψυχολογικά. Και δεν θέλω ούτε οι άλλοι να πονάνε. Ειδικά τα παιδιά και τα ζώα... ειδικά τα σκυλιά. 
- Οι φόβοι μας είναι και οι αδυναμίες μας ως άνθρωποι. Ο πόνος και η αρρώστια μας κάνουν πιο δυνατούς, αν τελικά καταφέρουμε να επιβιώσουμε. 
- Έχω καταφέρει υποθέτω να νικήσω τους περισσότερους μου φόβους. Ακόμη και το φόβο μου για το θάνατο. Φοβάμαι να χάσω και δικά μου πρόσωπα, αγαπημένα. Όμως, είμαι προετοιμασμένη. Φοβάμαι μη χάσω το σκύλο μου από άσχημο θάνατο. Δεν θέλω ποτέ να πονέσει. Όμως, θα φρόντιζα να μην πονέσει και θα έσωζα στο όνομά του ένα άλλο σκυλί απ' το δρόμο, ίδιο με αυτό. Πολύ δύσκολα όλα αυτά, όμως θα άντεχα.
- Οι φόβοι μας, μας κρατάνε αιχμάλωτους, δεν μας αφήνουν να πετάξουμε. Μας ωθούν σε λάθη. Μας βασανίζουν το μυαλό. Μπορεί να μας κάνουν ακόμη και κακούς απέναντι σε άλλους. Αφαιρούν τη λογική.
- Ο έρωτας αφαιρεί τη λογική...
- Ο έρωτας είναι παράλογος. Ο έρωτας κρύβει πολλούς φόβους όταν δεν γεννάται σε ένα σίγουρο και ασφαλές περιβάλλον.
- Πώς μπορεί ένας έρωτας να είναι σίγουρος και ασφαλής. Είναι αδύνατον. Τον έρωτα πάντα υπάρχει περίπτωση αν τον βρεις να τον χάσεις κι υπάρχει κι η περίπτωση να μην τον βρεις ποτέ. 
Όταν είναι αμοιβαίος.
- Μα δεν είναι πάντα αμοιβαίος κι όταν είναι κάποια στιγμή παύει να είναι, γιατί ο ένας από τους δύο ξεμένει από αισθήματα. 
- Μα κανείς δεν είπε ότι αυτός κρατάει για πάντα ή ότι τον βρίσκουμε εύκολα. Γι' αυτό είναι τόσο πολύτιμος, τόσο έντονος και τόσο ωραίος. Τι φοβάσαι πιο πολύ; να τον βρεις και να τον χάσεις ή να μην τον βρεις ποτέ;
- Δεν θα ήθελα να ζήσω όλη μου τη ζωή χωρίς αυτή την εμπειρία. Χωρίς να νιώσω αυτή την έντονη τρέλα του έρωτα. Κι ας τον χάσω μετά. 
- Και δεν φοβάσαι τον ψυχικό πόνο; Αυτόν της απώλειας, της προδοσίας, της εγκατάλειψης, του ψέματος, της απουσίας...
- Ναι, πάρα πολύ. Τον έχω βιώσει κι ακόμη δεν κατάφερα να θεραπευτώ εντελώς απ' αυτόν.
- Δεν νομίζω ότι υπάρχει θεραπεία. Απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του, να προχωράς έχοντάς τον μόνο στο πίσω μέρος του μυαλού σου. 
- Μακάρι να πάθαινα μία μέρα αμνησία... δεν θα πονούσα πια.
- Μα τότε θα έσβηνες από τη μνήμη σου και όλες τις όμορφες σας στιγμές, τον ίδιο τον άνθρωπο που τόσο αγάπησες.
- Ό,τι δεν ξέρεις δεν σε πονά. 
- Ισχύει... Τελικά τι θα διάλεγες; Ένα δυνατό και ασταμάτητο πονοκέφαλο ή τον πόνο του έρωτα; 
- (σκέφτεται) Υποθέτω, το πρώτο... παρόλο που ξέρω ότι κάποια στιγμή θα με σκότωνε γιατί δεν θα το άντεχα. Τουλάχιστον... θα πέθαινα, κρατώντας του το χέρι. Αυτό θα έκανε τον πόνο στο κεφάλι μου ασήμαντο. Αν ερχόταν να με δει. Αν δεν το θεωρούσε ρίσκο ή αν με έβαζε πάνω όλους μια φορά... Γαμώ το πονάει...
Read More

Ποιος κάμνει την καλλίττερη σούβλα;

Από τα γιορτινά και τα κυριακάτικα μας τραπέζια δεν λείπει ποτέ η σούβλα. Μπορεί να είναι χοιρινή, αρνίσια ή και κοτόπουλο ανάλογα με την όρεξη του καθενός.
Ποια είναι όμως η διαδικασία μέχρι να έχουμε στο κυριακάτικο τραπέζι μας την καλύτερη σούβλα στη χώρα;;;


Το κρέας προμηθεύεται  ο Κύπριος γνώστης κρεάτων από τον καλύτερο χασάπη της γειτονιάς του που είναι πάντα ο καλύτερος σε κάθε γειτονιά και φυσικά του δίνει πάντα τα καλύτερα κομμάτια (δεν ξέρω πώς καταφέρνουν όλοι να παίρνουν πάντα τα καλύτερα κομμάτια αλλά είναι ένα γεγονός μη αμφισβητήσιμο όπως το Πίστευε και μη ερεύνα ένα πράγμα). Αργότερα το κρέας περνιέται με συγκεκριμένο τρόπο και τέχνη πάνω στις σμίλες και συγκεκριμένη ποσότητα, συγκεκριμένης μάρκας κάρβουνων (αυτής που διαφημίζει ο ηθοποιός Ανδρέας Αργυρίδης στην tv) ανάβει στην πιο ακριβή και πιο στιλάτη φουκού της αγοράς που διαθέτει το κάθε κυπριακό σπίτι (κάποιοι προτιμούν ακόμη τις παλιές φουκούδες με το μοτοράκι γιατί όπως υποστηρίζουν κάνουν τη σούβλα λουκούμι).
Λοιπόν, οι ξένοι δεν το γνωρίζουν, όμως, εμείς εδώ στην Κύπρο έχουμε ένα αιώνιο και κρυφό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μας. Όλοι με όλους! Όλοι όσοι κάνουν σούβλες δηλαδή. Ή καλύτερα μεταξύ όλων όσων ξέρουν την τέχνη της σούβλας. Γιατί ναι, όπως κάθε φαγητό θέλει την τέχνη του, έτσι και το πιο παραδοσιακό και αγαπημένο φαγητό της Κύπρου, θέλει τον «μάστρο» της – όπως λένε και οι πιο παλιοί.

Οι συμπέθεροι, οι γαμπρούες, τα ανίψια και οι παρέες πάντα συζητούν μεταξύ τους γύρω από τη φουσκού, καθώς πίνουν τις μπίρες και το τσιγάρο τους και ακούνε τον μεγάλο Καζαντζίδη στο ραδιόφωνο, ποια είναι τα μεγάλα μυστικά της σούβλας και πως ο καθένας πάντα κάνει την καλύτερη σούβλα. Πόσην ώρα πρέπει να ψήνεται, πότε πρέπει να βγαίνει, πόσο αλάτι θέλει. Θέλει ή όχι ρίγανη; Πόσο ύψος πρέπει να έχει από τα κάρβουνα, τι κομμάτια κρέατος προτείνονται; Και φυσικά όταν η διαδικασία τελειώνει και η σούβλα τοποθετείται πάνω στο τραπέζι, ο οικοδεσπότης περιμένει ν’ ακούσει το γνωστό, «ρε κουμπάρε εν μέλι η σούβλα σου» για να γελάσουν και τα μουστάκια του. Μεγάλη προσβολή να καθίσεις σε κυπριακό τραπέζι και να μην σχολιάσεις τις μαγειρικές ικανότητες του Κύπριου οικοδεσπότη ή ακόμα χειρότερα να πεις αναφερόμενος σε κάποιον άλλον, «ο Κωστής του Γιαννή κάμνει την καλλίττερη σούβλα».

Η σούβλα θέλει το άλας και την ρίγανή της… Αυτά είναι δύο μεγάλα μυστικά που όλοι γνωρίζουν. Ποιος είναι, όμως, τελικά ο μάστρος της σούβλας; Υποθέτω δεν θα μάθουμε ποτέ…

Πληροφορία
Η κυπριακή φουκού (Ψησταριά) και οι αυτόματοι μηχανισμοί της περιστρεφόμενης σούβλας έχουν γίνει ολόκληρη επιστήμη. Ένας από τους βασικότερους εφευρέτες, σχεδιαστές και κατασκευαστές φουκούδων με όλα τα σχετικά παρελκόμενα, είναι ο κύριος Γεώργιος Τουμάζου από την Αθηένου και κάτοικος Λεμεσού από το 1974.


Read More

Mar 11, 2016

Θα 'ναι σαν να μην πέρασε μια μέρα

Μετά από τόσους καβγάδες, από τόσους μήνες χωρίς να ιδωθούμε και με τόση πίκρα μέσα μας, η επανασύνδεση ήταν ένα σενάριο πέραν για πέρα φανταστικό. Το είχα επιτέλους καταλάβει. Η παράσταση τέλειωσε κι ας καθόμουν ακόμη στη θέση του θεατή περιμένοντας τις κουρτίνες να ξανανοίξουν για να παίξουν οι ηθοποιοί μία τελευταία πράξη με χαρούμενο τέλος. 

Σε είχα μέσα μου, όμως το σώμα μου είχε συνηθίσει τον πόνο της απουσίας σου. Μου έλειπες, με τρόπο που δεν είχα πλέον λέξεις να τον περιγράφω. Είχα εξαντλήσει όλες τις λέξεις και όλα τα τραγούδια που σου ζητούσαν να γυρίσεις έστω και για λίγο. Ζούσα στη σιωπή, όμως πια δεν σε έψαχνα όπως πριν. Δεν παρανοούσα όταν δεν σε έβρισκα online, δεν έπεφτα στα πατώματα όταν σκεφτόμουν ότι μπορεί να είσαι με άλλη. Είχα γίνει μία παθητική δέκτης των συνεπειών των πράξεων μου. 

Έφταιξα τελικά. Έφταιξα γιατί σε έστυβα συνεχώς σαν πορτοκάλι, από φόβο μη σε χάσω και δε σκεφτόμουν ότι μπορεί κι εσύ να πονάς όπως κι εγώ. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ίσως ένιωθες κάτι για μένα, αλλιώς γιατί να μένεις. Μέχρι που μου έκανες τη χάρη να μου αποδείξεις ότι είχα δίκαιο, φεύγοντας. Και με τι μούτρα θα γυρνούσα πίσω μετά να σε ζητήσω ξανά. Τόσα λάθη, το ένα πάνω στο άλλο, έγιναν βουνό που μου έκλειναν το δρόμο της επιστροφής. Σε ήθελα τόσο στη ζωή μου, όμως είχα σταματήσει να παλεύω για να σε φέρω πίσω μόνο και μόνο για να σε ξαναδιώξω μετά με τους λάθους χειρισμούς μου. Για να σε πνίξω με την αγάπη μου μέχρι να τρέξεις ξανά μακριά μου για να μπορείς ν' ανασάνεις. 



Συγνώμη που σε έσπρωχνα μακριά μου. Είναι επειδή φοβόμουν. Είναι επειδή σε ήθελα μόνο για μένα. Άλλαξα. Με πιστεύεις; Πλέον σ' αγαπάω χωρίς ίχνος εγωισμού. Πριν δε σε αγαπούσα. Δεν ήξερα. Σε ήθελα μόνο για μένα. Και τώρα σε θέλω μόνο για μένα, όμως μόνο αν το θέλεις κι εσύ. Μόνο αν σε κάνω να νιώθεις ότι θέλεις μαζί μου να κάνεις τα πάντα. Πάρε όσο χρόνο θες. Εγώ θα περιμένω. Είμαι εδώ αν θες να μ' αγαπήσεις. Δεν θα πέσω και πάλι στα πόδια σου να σε παρακαλέσω, όμως θα σε περιμένω με αξιοπρέπεια. Θα ζω τη ζωή μου όσο πιο όμορφα μπορώ, θα τη γεμίζω με πράγματα που δεν είναι εσύ για να περνάει ο χρόνος πιο ανώδυνα και θα μετρώ τις μέρες μακριά σου. Θα δεις ότι άλλαξα, ότι είμαι έτοιμη να δεχτώ το "εμείς" ως έχει κι όχι όπως θα το ήθελα για να έχω αυτό το όμορφο σενάριο μίας ρομαντικής ταινίας.

Γύρνα και θα δεις πως θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Τα σώματά μας θα βρουν το δρόμο χωρίς καν να προσπαθήσουμε. Το πάθος μας θα σβήσει κάθε κακιά στιγμή, κάθε άσχημη λέξεις και όλα όσα μας χώριζαν πλέον θα είναι αυτά που θα μας ενώνουν. Γύρνα και θα σε αγαπήσω όπως σου αρμόζει, όπως έπρεπε να είχα κάνει από την πρώτη μέρα. Εξάλλου, είμαι από τους δυο μας ο πιο αδύναμος κρίκος. Δεν ξέρω εγώ από αγάπη κι ας γράφω συνέχεια γι' αυτήν. Μαζί σου τη μαθαίνω. Περνώ από όλα της τα στάδια, σκοντάφτω, πέφτω κάτω, ξανασηκώνομαι και προχωρώ γεμάτη πληγές, μέχρι να βρω το σωστό δρόμο, αυτό που θα οδηγεί σε σένα και θα είναι γεμάτος λουλούδια αντί γι' αγκάθια.  
Read More

Mar 5, 2016

Και η Έυα διάλεξε τον έρωτα...

Μήνας της γυναίκας ο Μάρτιος. Μήνας για τις γυναίκες να θυμηθούν την ιστορία, τους αγώνες, τα παραδείγματα προς αποφυγήν, να κοιτάξουν μέσα τους να βρουν τη χαμένη τους θηλυκότητα, να αναλογιστούν τους αγώνες που δίνουν καθημερινά και που έχουν ακόμη να δώσουν.

«Για όλα φταίει η Εύα», είπε μια φίλη μου νιώθοντας τους καθιερωμένους μηνιαίους πόνους της περιόδου, εννοώντας βέβαια την πρωτόπλαστη γυναίκα. Αυτήν την αναρχική, ανυπάκουη πρώτη γυναίκα που διάλεξε τον πειρασμό αντί τον Θεό, που αψήφησε τον Παράδεισο και τον Αδάμ για να γευτεί το κόκκινο μήλο… τον έρωτα.


Η Εύα ήταν η πρώτη ελεύθερη γυναίκα (η δεύτερη ήταν η φιλόσοφος και μαθηματικός Υπατία Αλεξανδρινή, η οποία λιθοβολήθηκε από συντηρητικούς χριστιανούς για τις ιδέες της), που αρνήθηκε να είναι κομμάτι του Αδάμ, αλλά θέλησε να είναι από μόνη της μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα με το δικαίωμα της επιλογής και της άρνησης. Η Εύα δεν ήταν το κακό πρόβατο του χριστιανικού κόσμου. Η Εύα ήταν η πρώτη γυναίκα ηρωίδα, αυτή που έδωσε την εντολή στις γυναίκες όλου του κόσμου να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο της ελευθερίας. Γι’ αυτό και πολεμήθηκε τόσο, όσο καμία άλλη από τη θρησκεία.

Στους προχριστιανικούς χρόνους η γυναίκα ήταν ένα σεβαστό πλάσμα στον δυτικό κόσμο. Η προσφορά της στο σπίτι και στο μεγάλωμα των παιδιών ήταν ευρέως αναγνωρισμένη από το υπερισχύων φύλο. Όμως δεν είχε καμία θέση στη διασκέδαση, στην ψυχαγωγία, στη μόρφωση, στην κοινωνία. Δεν μπορούσε να δουλέψει για να έχει δικά της χρήματα, να διαλέξει σύντροφο, να ψηφίσει, να πάρει τη μοίρα και τη ζωή στα χέρια της, όμως κανένας δεν τολμούσε να την πολεμήσει γιατί αυτή και μόνο μπορούσε να φέρει στον κόσμο παιδιά.

Ο πόλεμος κατά της γυναίκας ξεκίνησε από τους χριστιανικούς χρόνους και κορυφώθηκε στον Μεσαίωνα. Κάθε γυναίκα ήταν η Εύα. Ήταν ο πειρασμός, η απάτη, η αδυναμία, η αιτία όλων των κακών του κόσμου. Έπρεπε να υποταχθεί πλήρως στην ανδροκρατούμενη, θεοκρατική κοινωνία. Δεν είχε δικαίωμα ν’ απολαύσει τον έρωτα, το σεξ, την αγάπη, δεν είχε το δικαίωμα να μορφωθεί, να εξελιχθεί, να επιλέγει. Η εξυπνάδα και η ομορφιά της θεωρούνταν κατάρες που έπρεπε να εξαγνιστούν. Χιλιάδες γυναίκες βιάστηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν στο όνομα της θρησκείας, επειδή θεωρούνταν μάγισσες ή επειδή έκαναν αυτό που έκανε και η πρώτη γυναίκα… να επιλέξουν δηλαδή τον έρωτα έναντι της υποταγής και της μιζέριας.


Βέβαια το να είσαι ελεύθερος ή να αγωνίζεσαι για την ελευθερία σου έρχεται με μεγάλες συνέπειες και ευθύνες κι όπως κάθε πόλεμος έτσι κι αυτός είχε πολλές απώλειες. Απώλειες που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, σε πιο μικρή κλίμακα. Από τις άθλιες φυλακές των καθολικών εκκλησιών, στα εργοστάσια του εκβιομηχανισμένου κόσμου οι γυναίκες πάλεψαν και κέρδισαν την ισότητα στην εργασία, στις σχέσεις, στην κοινωνία, στην εκπαίδευση. Δικαιώματα που σήμερα κλονίζονται με την παγκόσμια οικονομική κρίση, όμως ακόμη δεν χάθηκαν. Πολλές κατάφεραν να φθάσουν ψηλά, να γίνουν πρότυπα, να γίνουν οδηγοί του αγώνα, να εισβάλουν στις λίστες των πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου ή και να διοικήσουν ολόκληρες χώρες. Όλες αυτές, όμως, από την απλή εργαζόμενη μέχρι και την Όπρα, έχουν κερδίσει το first – class εισιτήριο για την ευτυχία και δεν είναι άλλο από την επιλογή στον έρωτα.

Ο μεγάλος συγγραφές Βίκτωρ Ουγκώ, το έθεσε πολύ πετυχημένα: «Το πρώτο σύμπτωμα του έρωτα σε έναν άντρα είναι η δειλία, ενώ σε μια γυναίκα το θάρρος». Για τη γυναίκα ο έρωτας είναι το πιο δυνατό κίνητρο, πιο πάνω ακόμη κι από το ρόλο της μητρότητας. Μπορεί να είναι μητέρα και να μην είναι ευτυχισμένη, δεν μπορεί όμως να είναι ερωτευμένη και να μην ευτυχισμένη. Και μπροστά στον έρωτα αψηφά τα πάντα και τα βάζει με όλους, ακόμη και με τον ίδιο τον Θεό. Όπως έκανε η Εύα. Επιδεικνύει θάρρος και δύναμη που ούτε η ίδια δεν γνώριζε ότι έχει. Από τον έρωτα γεννάται και η πραγματική επιθυμία της να γίνει μητέρα.

Κάθε γυναίκα είναι δυνατή και μπορεί από το μηδέν να κάνει τα πάντα. Ανταπεξέρχεται επάξια (πάντα με εξαιρέσεις) στον πολυδιάστατο και δύσκολο ρόλο της σήμερα. Είναι καριερίστα / εργαζόμενη, μητέρα, σύζυγος, κόρη, πολιτευόμενη. Δεν πρέπει όμως να ξεχνά τη χαμένη της θηλυκότητα, τις ευαισθησίες της, τη στοργή της. Η γυναίκα περισσότερο χρειάζεται την αγάπη στη ζωή της, ουσιαστικές σχέσεις και έναν άνδρα δίπλα της για να νιώθει ολοκληρωμένη.

Η γυναίκα σήμερα κατάφερε να έχει τόσα πολλά, όμως δεν κατάφερε ακόμη να κερδίσει την ευτυχία της. Πολύ λίγες είναι οι πραγματικά ευτυχισμένες γυναίκες, γιατί ακριβώς έχασαν τον ρόλο τους δίπλα στον άνδρα που περνάει από ένα στάδιο δειλίας και φοβίας για το ποια θέση μπορεί να έχει μία δυναμική γυναίκα στη ζωή του. Υποτιμούν την ανάγκη για ουσιαστικές σχέσεις και υποτιμούν τη δύναμη του έρωτα στη ζωή τους. Κάνουν συμβιβαστικές επιλογές είτε για να βολευτούν είτε για να ευχαριστήσουν ή να μην απογοητεύσουν τους άλλους, παραχαράσσοντας την πορεία της Εύας…
Read More

Mar 2, 2016

Ήθελα πάντα να φεύγω

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή, ήθελα πάντα ν' αλλάζω εικόνες, ν' αλλάζω τα πράγματα γύρω μου και να βλέπω νέα πρόσωπα. Να μαθαίνω. Δεν μπορείς όμως να μάθεις και να εξελιχθείς αν μένεις συνέχεια στο ίδιο μέρος, αν τα μάτια σου βλέπουν κάθε μέρα τις ίδιες εικόνες και τους ίδιους ανθρώπους. 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα πάντα να φεύγω. Δεν ήξερα από τι και από ποιους τότε, μα τώρα ξέρω. Θέλω να φεύγω μακριά απ' ό,τι με πληγώνει, απ' ό,τι με κρατάει πίσω, απ' ό,τι μου στερεί το δικαίωμα να είμαι ελεύθερη, αξιοπρεπής και να εξελίσσομαι. 

Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Όλοι έχουν κάτι να σου δώσουν. Τι γίνεται όμως όταν συνεχώς παίρνουν περισσότερα από όσα δίνουν; Όταν εσύ προσφέρεις τόσα πολλά και παίρνεις πίσω τόσα λίγα. Κανένα τέλος δεν πρέπει να μας φοβίζει. Τα πράγματα όλα στη ζωή μας κάνουν έναν κύκλο. Και όταν αυτός κλείσει πρέπει ένας άλλος, καινούριος ν' ανοίξει, αλλιώς απλά θα επαναλαμβανόμαστε χωρίς να προχωράμε παρακάτω. 

Επιβάλλεται λοιπόν να φεύγουμε; Κάποιες φορές πιστεύω πως ναι. Όταν με δυσκολία αναπνέουμε σε μία δουλειά, σε μία σχέση, σε μία φιλία. Όταν νιώθουμε ασφυξία, όταν νιώθουμε να μας απομυζούν και να μας εκμεταλλεύονται πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη να φεύγουμε. Το να βολευόμαστε δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο σε μία επιφανειακή τάξη πραγμάτων που δεν μας κάνει ευτυχισμένους. 



Το μυαλό και τα αισθήματα πρέπει να τα κρατάμε σε εγρήγορση. Πρέπει πάντα να φεύγουμε, έστω και για λίγο, για να βρίσκουμε τον χαμένο εαυτό μας. Αυτόν που δίνουμε για να είναι οι άλλοι καλά, για να κρατήσουμε τη δουλειά μας, για να μπορούμε να επιβιώνουμε. Κι ύστερα αν το επιθυμούμε πραγματικά να γυρίζουμε πίσω. Πάντα μπορούμε να κάνουμε μία νέα αρχή με τους ίδιους ανθρώπους, αν αυτούς θέλουμε στη ζωή μας. Μπορούμε όμως και να συνεχίσουμε να κάνουμε όσα αγαπάμε με άλλους ανθρώπους που θα ενστερνίζονται όσα κι εμείς. 

Δεν είναι κακό να φεύγεις από σχέσεις κι από φιλίες που δεν σε γεμίζουν ή που σε βλάπτουν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τύψεις εδώ. Η ζωή είναι μικρή. Φεύγει γρήγορα και δεν επιστρέφει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σου στερεί τη θετική σου ενέργεια και όλα όσα ονειρεύεσαι να ζήσεις. Ό,τι σε κρατάει πίσω πρέπει να μένει πίσω. 

Τρέξε λοιπόν, μακριά και μην κοιτάξεις πίσω. Αν θέλεις να φύγεις από κάπου είναι επειδή εκεί που είσαι, είσαι δυστυχισμένος και τίποτα δεν πάει λάθος μαζί σου. Είναι απόλυτα φυσιολογικό κι ευτυχώς μπορείς να πας και να κάνεις ό,τι θες. Φτάνει να πιστέψεις στις δικές σου δυνάμεις και να ξεφορτωθείς τα αποκούμπια. 
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com