Apr 20, 2016

Εκείνο το πρωί που έφυγες, χάσαμε και οι δύο

Σε κάθε άνθρωπο που συναντώ στη ζωή μου ψάχνω την ουσία. Και ουσία σημαίνει να περνάω καλά, να γελώ, να είμαι ο τρελός εαυτός μου χωρίς να με επικρίνουν και να παίρνω όση αγάπη, δίνω.

Έχω μάθει να αγαπάω πρώτα τον εαυτό μου κι αυτό δύσκολα το έμαθα. Αφού τον τσαλαπάτησα εκατό φορές για να περάσουν άλλοι. Γι' αυτό πια δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που χρειάζομαι για να είμαι καλά. Και είναι μεγάλη υπόθεση να φτάνεις σε αυτή τη φάση στη ζωή σου που να ξέρεις ακριβώς τι ζητάς. Δεν δίνω πλέον σε κανέναν απλόχερα αγάπη αν αυτήν θα την στρέψει εναντίον μου ή θα τη χαραμίσει. Σταμάτησα να είμαι παθητική δέκτης της κακίας, να συμβιβάζομαι με το λίγο των ανθρώπων και να καταπίνω τα λάθη και την απουσία τους.



Αγαπώ και τη ζωή κι αυτή είναι μικρή. Καμία στιγμή δεν μας επιστρέφεται, κανένα λάθος δεν μας χαρίζεται, καμία αναμονή δεν σβήνεται για να ξαναρχίσει ο χρόνος απ' την αρχή. Από κει που ίσως θα θέλαμε ν' αλλάξουμε κάτι ή να ζήσουμε ξανά κάτι. Ποιος θέλει να περνάει τη ζωή του μετανιώνοντας, μέσα στην απόγνωση, την απαισιοδοξία, τη λύπη, τη μιζέρια και την κακία; Αν ρωτήσετε ένα εκατομμύριο ανθρώπους θα σας πουν πως θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Αν ξαναρωτήσετε "είσαι ευτυχισμένος"; Πιθανόν να σας απαντήσουν όχι. Και μετά θα βρουν χίλιες δυο δικαιολογίες να σας πουν. Αυτές που λένε στον εαυτό τους. Έμεινα μία ζωή σε ένα δυστυχισμένο γάμο γιατί είχα παιδιά, γιατί δεν είχα την οικονομική άνεση να φύγω κλπ. Δεν κυνήγησα τα όνειρά μου γιατί βρήκα μία σίγουρη δουλειά και είπα να μην το ρισκάρω. Δεν ταξίδεψα όσο θα ήθελα γιατί ήθελα να φυλάω τα λεφτά μου, δεν ερωτεύτηκα γιατί φοβήθηκα μην πληγωθώ... Οι δικαιολογίες δεν τελειώνουν ποτέ.

Πόσο λυπάμαι που οι άνθρωποι προτιμούμε να βολευόμαστε παρά να είμαστε ευτυχισμένοι. Πόσο λυπάμαι που αφήνουμε τους φόβους μας να κυριαρχούν και να κλέβουν τα θέλω μας και αυτούς που αγαπάμε. Κανείς δεν είπε ότι ο δρόμος προς τα θέλω και την ευτυχία είναι εύκολος. Κανείς όμως δεν μας είπε και ποτέ ότι αυτός ο δρόμος θα έπρεπε να είναι μονόδρομος.

Από σένα θυμάμαι έντονα την απουσία σου. Ήθελες να ήσουν μαζί μου όμως όπως έλεγες πάντα, δεν μπορούσες. Πόσο απέχει αλήθεια ένα θέλω από ένα μπορώ; Το θέλω για να το πετύχεις πρέπει να ιδρώσεις, να το κυνηγήσεις. Το μπορώ είναι αυτό που μπορούν όλοι. Φθάνουν μέχρι εκεί που τους είναι εύκολο και βολικό. Το εύκολο και το βολικό τις πιο πολλές φορές δεν οδηγεί πουθενά. Τίποτα δεν είναι σωστό αν αυτό αδικεί τον εαυτό μας. Κι εγώ αυτή την απουσία έμαθα να την αγνοώ. Έμαθα να ζω όχι μ' αυτήν, αλλά χωρίς αυτήν. Βολεύτηκα κι εγώ όπως κι εσύ. Αν εσύ επέλεγες να μείνεις μακριά μου, θα επέλεγα κι εγώ να μείνω μακριά από τη ζωή. Γιατί με βόλευε. Γιατί κουράστηκα να το παλεύω.

Εκείνο το πρωί που έφυγες για τελευταία φορά χάσαμε και οι δύο, από αδυναμία και μόνο. Έχασες εσύ εμένα κι εγώ τη ζωή. Το τίμημα, ίδιο.

Reactions:

0 comments:

Post a Comment

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest
Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com