May 29, 2016

Δεν κάνει αυτή για σένα

Όση ώρα σας κοιτούσα μαζί, προσπαθούσα να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να το θέσω αυτό ομαλά και ευγενικά: "Αγόρι μου, αυτή δεν είναι για σένα". Δεν ταιριάζετε, που είπε και ο αείμνηστος Παντελίδης και μου έκανε τη ζωή εύκολη. 

Από που ν' αρχίσω και που να καταλήξω. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου ένα θέατρο με κακούς ηθοποιούς κι εγώ θεατής να προσπαθώ να καταλάβω ποιος σκατά σκέφτηκε ένα τόσο σαχλό σενάριο με σας τους δύο πρωταγωνιστές. Δεν μπορώ ούτε να γελάσω, δεν μου βγαίνει ούτε ένα "χα". Λίγη ξινίλα μου έρχεται μόνο στο λαιμό από τις τάσεις εμετού που μου προκαλεί η νέα σου δήθεν αγάπη. 

Και μη νομίζεις ότι δεν κατάλαβα πώς σου σηκώθηκε από το πρώτο λεπτό που με είδες. Λογικό είναι θα μου πεις, άμα τα μάτια σου αντικρίζουν καθημερινά τον πλαδαρό κώλο της άλλης, να βλέπεις τον δικό μου και να γίνεσαι φωτιά. Δεν σε αδικώ. Σε αδικώ όμως γι' αυτή σου την επιλογή. Από που κι ως που ρε αγόρι μου; Έτσι όπως σε τραβολογάει από δω κι από κει λες και είσαι κανένα έπαθλο για επίδειξη, μου 'ρχεται να σου βάλω κι ένα λουρί στο λαιμό για να την ευκολύνω.



Να πω και για το πόσο ξιπασμένο είναι το κοριτσάκι; Γιατί κοριτσάκι είναι, όχι γυναίκα. Από αυτά τα προστατευόμενα κοριτσάκια του πλούσιου μπαμπά που δεν χαλούσαν ποτέ χατήρι στη μικρή τους πριγκίπισσα. Κι αυτές βέβαια μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι στον κόσμο πάντα θα γίνεται το δικό τους με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Τα κατάφερε πάντως μαζί σου, την παραδέχομαι. Σε έδεσε για τα καλά.



Και να κάνεις ότι απολαμβάνεις τα καμώματα και τις έξαλλες κινήσεις της για να πάρει λίγη σημασία κι από μέσα σου να θες να τελειώσει αυτό το καραγκιοζιλίκι όσο πιο σύντομα, για να πας σπίτι σου. Το κορυφαίο είναι όταν κρατάει δήθεν μούτρα γιατί έκανες μία μαλακιά κι εσύ τσιμπάς σαν ποντικός σε καλοστημένη φάκα. Να το καλοπιάσεις το κορίτσι, μην πει στον μπαμπά που μένει σε κολλητό σπίτι ότι την πλήγωσες. 

Είμαι σίγουρη ότι την πηδάς και με το ζόρι, ίσως και να με σκέφτεσαι όταν τελειώνεις. Κάτι πρέπει να πηγήξεις κι εσύ τις δύσκολες μέρες. Απορώ και τι συζητήσεις κάνετε... Σίγουρα θα είναι φάση, τι έγινε στο Μπρούσκο και ποιος νίκησε στο X Factor. Θα της λες Lennon και θα σου λέει Ρουβά, θα της λες Ibanez και θα σου λέει gucci. Θα της λες θάλασσα και θα σου λέει πισίνα. 



Δεν ξέρω αν πρέπει να λυπάμαι περισσότερο εσένα ή εμένα. Εμένα που πρέπει να ζήσω μακρυά σου για το υπόλοιπο της ζωή μου ή εσένα που θα πρέπει να ζήσεις μ' αυτήν; Αυτή δε σε ξέρει, δε σε καταλαβαίνει. Σε έφερε στα μέτρα της, για να έχει την τέλεια ζωούλα της. Για να κερδίσει το στοίχημα ότι θα είσαι δικός της και μετά να σου αρνείται το σεξ. Να σε βλέπει γυμνό και να νιώθει αηδία και μετά να σε βάζει να κατεβάζεις τα σκουπίδια. Δε σε αγαπάει πραγματικά γλυκέ μου. Έμαθες πια πώς είναι η αγάπη και δεν είναι αυτό που ζεις.

Εσύ κι εγώ μεγαλώσαμε αλλιώς. Κυνηγήσαμε τα όνειρά μας, φάγαμε τα μούτρα μας, δεν θέλαμε να ζητάμε τίποτα κι από κανέναν. Θέλαμε μόνο να είμαστε ελεύθεροι κι ανεξάρτητοι. 
Κάπου στην πορεία χάσαμε τον εαυτό μας, όμως τον βρήκαμε ξανά ο ένας στον άλλο. Επικοινωνούσαμε χωρίς να μιλάμε και τελειώναμε στο σεξ χωρίς να κουραζόμαστε. Και μετά αφήσαμε ο ένας τον άλλο να φύγει γιατί μας φάγανε οι ανάγκες και τα πρέπει. Το βόλεμα κάνει βαρύ κι ασήκωτο τον άνθρωπο. 

Κι έτσι εσύ θα ζήσεις με το κακομαθημένο κοριτσάκι του πλούσιου μπαμπά κι εγώ θα ψάχνω όλη μου τη ζωή για κάποιον που θα δένει μαζί μου όπως έδενες εσύ.
Read More

May 28, 2016

Ζηλεύω καθετί που αγγίζεις και δεν είναι εγώ

Κάποιοι βλέπουν ένα όμορφο λουλούδι, το μυρίζονται, το αγγίζουν και το θέλουν σε σημείο που κάτι τους ωθεί να το κόψουν για να το πάρουν μαζί τους. Να του τερματίσουν τη ζωή χωρίς δισταγμό σε ένα μόνο δευτερόλεπτο για να γίνει δικό τους. 

Κάποιοι άλλοι το αφήνουν εκεί για να μπορούν να το θαυμάζουν και τις επόμενες μέρες, μέχρι αυτό να γεράσει και να πεθάνει από μόνο του. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Κάποιοι αγαπούν κάτι σε σημείο που αν δεν είναι δικό τους θέλουν να το καταστρέψουν και άλλοι ζηλεύουν με την έννοια του θαυμασμού, χωρίς κανένα σημάδι φθόνου και κτητικότητας.

Άσχημο αίσθημα η ζήλια. Μπορεί να σε ωθήσει σε κακές πράξεις που υπό άλλες συνθήκες δεν θα πίστευες ότι θα μπορούσες να κάνεις. Πόσοι και πόσοι από ζήλια, σε μία εν βρασμώ στιγμή, σκότωσαν τον άνθρωπο που υποτίθεται αγαπούσαν. Κι αυτό δεν είναι σενάριο για θρίλερ. Είναι η καθημερινή πραγματικότητα.

Ναι, η ζήλια μπορεί να σε βγάλει εκτός εαυτού, να σε ωθήσει ακόμη και να βλάψεις τον άνθρωπο που αγαπάς. Οδηγεί στο μίσος και στην εκδίκηση. Σου τρώει την ψυχή και την καλοσύνη μέσα σου, την αγάπη και τη συνείδησή σου.


Όμως, μη φοβάσαι, εγώ δε σε ζηλεύω καθόλου με αυτό τον τρόπο. Δεν θα σε έκοβα ποτέ, ακόμη κι αν ήσουν σε ένα κήπο όπου θα μπορούσα μόνο να σου ρίχνω κλεφτές ματιές από την καγκελόπορτα. Ναι, ζηλεύω αυτούς με τους οποίους μοιράζεσαι την καθημερινότητά σου. Ζηλεύω αυτούς που μπορούν να σε ακούν να μιλάς και να χαμογελάς, αυτήν που σε βλέπει να κοιμάσαι διπλά της, σε αυτήν που δίνεις όλα σου τα αισθήματα και κάνεις έρωτα κάθε βράδυ. Όμως, πώς μπορώ να κάνω κακό σε αυτούς που εσύ αγαπάς και επέλεξες να περνάς τη ζωή σου; Θα είναι σαν να έκανα κακό σε σένα, δηλαδή σε μένα.

Ζηλεύω ακόμη και την κούπα του καφέ που κρατάς κάθε πρωί σφιχτά στο χέρι σου. Τα ρούχα που φοράς και τυλίγουν το σώμα σου, τους ανθρώπους που συναντάς κάθε μέρα στο δρόμο σου και το μαξιλάρι που έχει τη μυρωδιά σου πάνω του. 

Θα ήθελα να ήμουν εγώ όλα αυτά. Θα ήθελα να ήμουν μέρος της ζωής σου και πάλι δεν ξέρω αν αυτό θα μου ήταν αρκετό για να σε χορτάσω. Σε θέλω μόνο για μένα, όμως, αυτό μου το θέλω δεν έχει καμία υπόσταση και καμία σημασία αν δεν το θες κι εσύ. 

Μπορεί να σου θυμώνω, να κρατάω μούτρα να σου κλείνω την πόρτα και να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου ότι δεν θα την ανοίξω ποτέ ξανά για σένα, όμως, όταν σε βλέπω απέναντί μου το μόνο που θέλω να κάνω είναι να σε αγγίξω, να σε μυρίσω, να σε θαυμάσω και να σε κρατήσω έστω για τόσο λίγο.
Read More

May 18, 2016

Όταν γράφω για σένα, υπερβάλλω

Σ' έχω, δεν σ' έχω, ζω και δεν ζω...

Υπερβολική θα με 'λεγαν πάλι φίλοι και συνάδελφοι. Μα αν δεν γίνω υπερβολική σε αυτά που γράφω για σένα, πότε θα γίνω; Η συμπεριφορά σου με κάνει έξαλλη, με τρελαίνει κι επειδή τα νεύρα μου δεν μπορώ να τα βγάλω σε κάποιο σάκο του μποξ, το κάνω με τις λέξεις. 

Κάποιες λέξεις δεν είναι για σένα. Μη θες να μονοπωλείς και σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Μονοπωλείς τις σκέψεις και τη ζωή μου. Στο γράψιμο δεν θα σε αφήσω να μονοπωλείς, αν και πολλές από τις λέξεις που βγαίνουν στο διαδικτυακό χαρτί κρύβουν μέσα τους εσένα. Το παραδέχομαι...



Εσένα που μια είσαι και μια δεν είσαι. Εσένα που τη μια μέρα με ανεβάζεις στα άστρα και την άλλη με ρίχνεις στα πατώματα. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έχω να κάνω με διχασμένη προσωπικότητα. Ή είσαι δύο άνθρωποι ή είσαι πολύ μπερδεμένος ή απλά θα έπρεπε το Όσκαρ υποκριτικής να πάει σε σένα και όχι στον Di Caprio, κι ας σερνόταν για μήνες στο χώμα για να πείσει το παγκόσμιο. 

Κι όπως είσαι και δεν είσαι, φταις και δεν φταις. Ναι, δεν φταις εσύ απόλυτα για τη στάση σου αυτή. Κατά βάθος νιώθω ότι αν μπορούσες θα περνούσες το κάθε βράδυ μαζί μου. Όμως αυτό το δεν μπορώ δεν το είχα ποτέ στο λεξιλόγιό μου όταν ήθελα κάτι πολύ. Πώς να δεχτώ ότι υπάρχει στο δικό σου;

Βλέπω τα ανανταπάντητα μηνύματά μου, τις μονολεκτικές σου απαντήσεις και ψάχνω να δω αν με έψαξες έστω και μία φορά. Τίποτα. Δεν μπορώ να βρω κάτι για να σε δικαιολογήσω, για να σε αθωώσω. Μόνο ένα τηλεφώνημα που ξέχασες να πάρεις. Είναι τόσο απλά τα πράγματα όταν νοιάζεσαι για κάποιον. Βγαίνουν όλα αυθόρμητα και με ευχαρίστηση. Εσύ μόνο πιέζεσαι!

Πάλι υπερβάλλω. Μα τόσο υπερβολικά σε αγαπώ. Γιατί θα μπορούσα να διαλέξω να μη σε έχω ποτέ, παρά να έχω τόσο λίγο κι όμως δεν το κάνω. Πάντα γυρνάω, πάντα απαντάω, πάντα είσαι πάνω από όλους κι όλα με μία σου μόνο φωνή. Τόσο δεδομένη είμαι που απορώ αν πλέον με παίρνεις έστω και λίγο στα σοβαρά. Αν καταλαβαίνεις τον πόνο του να σε έχω τη μία μέρα μέσα στα χέρια μου και την άλλη να μην έχω ούτε μία σου λέξη.

Και τι ζητάω όταν δεν είσαι εδώ; Δεν ξέρω που είσαι, με ποιους, τι κάνεις, δεν ρωτώ. Δεν έχω δικαίωμα και από κανέναν δεν ζητώ τέτοια δικαιώματα. Απλά εύχομαι να ήθελες να ξέρω. Να μου μιλούσες και να το έκανες με την ψυχή σου. Να μου έκανες ανάκριση. Να μου έλεγες "απόψε δεν θα βγεις, θα περάσεις όλο το βράδυ στο κρεβάτι μαζί μου". 

Δεν σε χορταίνω. Περνάνε τα χρόνια και δεν σε χορταίνω. Το σώμα μου εξαρτημένο από την ουσία που βγάζουν τα χείλη σου, ζητάει μία μικρή δόση έστω για να φύγει η θολούρα και η ένταση από μέσα του. Υπερβάλλω και πάλι. Μα ποτέ ξανά η υπερβολή δεν ήταν τόσο κοντά στην αλήθεια.  Όμως, είμαι τόσο φυσιολογική και ήρεμη όταν είσαι δίπλα μου...

Μπορώ να γράψω κι άλλα, μπορώ να γράφω ασταμάτητα για να πνίξω τον πόνο και για να μην σε ενοχλήσω πάλι με τα παράπονά μου. Όμως πάλι θα υπερβάλλω και δεν θα αντέξει να με διαβάσει κανείς Aκόμα κι όταν γράφω για σένα ξεφεύγω.

 Θα συνεχίσω πάλι αύριο, σε ένα άλλο άρθρο που πάλι θα μιλάει για σένα που είσαι αλλού και για μένα που δεν ξέρω πώς θα βγάλω τη νύχτα.
Read More

May 14, 2016

Πώς γεννήθηκε η παροιμία"σαν τον σκύλο με τη γάτα"

Η παροιμία είναι όπως τον σκύλο με την γάτα είναι ευρέως γνωστή και χρησιμοποιείται σχεδόν καθημερινά, εννοώντας τα άτομα που τσακώνονται διαρκώς μεταξύ τους. 

Ισχύει ότι στην πραγματικότητα ο σκύλος όταν βλέπει τη γάτα θέλει να την κυνηγήσει και οι δύο τους δεν τα πάνε καλά, όμως τα δύο ζώα πολλές φορές μας απέδειξαν και το αντίθετο. Μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά σε ένα σπίτι μια χαρά. Φτάνει να γίνουν φίλοι ή να μεγαλώσουν μαζί. 



Πώς γεννήθηκε όμως η παροιμία είναι "σαν τον σκύλο με τη γάτα" και πώς γεννήθηκε αυτή η έχθρα μεταξύ τους. Όπως για όλα και γι' αυτό υπάρχει μία κυπριακή εκδοχή ή πραγματικότητα αν θέλετε πίσω από την έκφραση αυτή. Η ιστορία έχει ως εξής:

Στα παλαιότερα χρόνια σε ένα χωριό της Κύπρο ο σκύλος και η γάτα ήταν πολύ καλοί φίλοι. Γύριζαν μαζί από γειτονιά σε γειτονιά για να χουζουρέψουν ή να βρουν νερό και φαγητό. Μοιράζονταν τα πάντα στη ζωή, ώσπου μία μέρα έγινε κάτι που τους χώρισε για πάντα. 

Καθώς ο σκύλος με την γάτα περιφέρονταν στις γειτονιές, μυρίστηκαν σε μια αυλή λουκάνικα. Κάποιος νοικοκύρης τα είχε φτιάξει με κρασί και καλό κρέας και τα κρέμασε έξω στην αυλή του. Οι δύο φίλοι είδαν τα λουκάνικα όμως αυτά ήταν πολύ ψηλά και η μόνη που μπορούσε να βγει τόσο ψηλά για να τα φτάσει ήταν η γάτα. Έτσι λέει στον σκύλο: "θα βγω πάνω στη στέγη και θα ρίξω τα λουκάνικα από κάτω για να τα πιάσεις. Όμως μην τα φας μόνος. Περίμενέ με μέχρι να κατέβω για να τα φάμε μαζί". Ο σκύλος συμφώνησε και η γάτα βγήκε στη στέγη χρησιμοποιώντας το ευλύγιστο της σώμα και τα κοφτερά της νύχια. Ξεκρέμασε τα λουκάνικο και ο σκύλος από κάτω τα άρπαξε με μιας. 
Όμως οι σκύλοι είναι γνωστοί για την ασυγκράτητοι τους λαιμαργία. Έτσι, όταν κατέβηκε η γάτα από τη στέγη, βρήκε τον σκύλο πρησμένο να κρατάει την κοιλιά του και τα λουκάνικα άφαντα. Τα είχε φάει όλα. Η γάτα εκνευρίστηκε γιατί πεινούσε και ήταν έτοιμη να επιτεθεί στον σκύλο, όμως αυτός πρόλαβε και το έβαλε στο πόδια. 

Κάπως έτσι μία φιλία αιώνων διαλύθηκε και τα νέα της προδοσίας του σκύλου κυκλοφόρησαν σε όλη την Κύπρο, χωρίζοντας τα δύο ζώα μεταξύ τους σε κάθε γωνιά. Πλέον, το μίσος και η έχθρα πήραν τη θέση της φιλίας. Κάποια βέβαια δε νοιάζονται γι' αυτή την πολύχρονη έχθρα και τα βρίσκουν μεταξύ τους μια χαρά. 
Read More

Μόνο κράτα μου το χέρι και μαζί θα νικήσουμε τον καρκίνο

Η πρωταγωνίστρια αυτής της ιστορίας ήταν ένα ακόμη συνηθισμένο κορίτσι, όπως όλα τα κορίτσια της ηλικίας της, μέχρι που μία στιγμή άλλαξε για πάντα τη ζωή της. Η ίδια θέλησε να παραμείνει ανώνυμη, γι’ αυτό θα την προσφωνούμε από δω και πέρα μ’ ένα Α κεφαλαίο.

Ιούλιος του 2012, και η ηρωίδα μας ήταν τότε μόλις 20 χρόνων. Ένα κορίτσι ονειροπόλο που ζούσε τον έρωτα μέσα από τα μυθιστορήματα και την ποίηση, μέχρι που ένας άνθρωπος ήλθε – έτσι νόμιζε τουλάχιστον – για να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα και να της δώσει την αγάπη που νόμιζε ότι δεν έβρισκε ποτέ.

Κι αυτός για την Α έκανε τα απλά, καθημερινά πράγματα που κάνουν όλοι οι ερωτευμένοι άνθρωποι όμως γι’ αυτή ήταν υπεραρκετά. Της έλεγε πόσο την αγαπούσε και ένα χαμόγελό του ήταν αρκετό για να διώξει μία άσχημη μέρα της. Γι’ αυτήν η χαρά της ζωής κρυβόταν σ’ αυτά τα μικρά πράγματα που οι δυο τους έκαναν καθημερινά.
Πέρασε μαζί του πολλά κρύα βράδια γεμάτα πάθος και φιλιά κι άκουσε από το στόμα του αμέτρητα σ’ αγαπώ που ξαφνικά και μετά από ένα περιστατικό είχαν κοπεί οριστικά. Κάτι στη ζωή της Α είχε αλλάξει.
Ένα πρωί και αφού είδε ένα μελάνωμα στο στήθος της, επισκέφθηκε τον γιατρό της, οποίος της έγραψε κάποιες αναγκαίες εξετάσεις. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι η νεαρή Α είχε καρκίνο στο στήθος. Άκουγε το γιατρό να της το ανακοινώνει, χωρίς ν’ αντιλαμβάνεται πλήρως την κατάσταση. Ήταν σαν χαμένη.


Γυρνώντας στο σπίτι με πρησμένα τα μάτια από το κλάμα, ανακοίνωσε στον άνθρωπό της την ασθένεια που βίωνε και τον Γολγοθά που θα ‘πρεπε να περάσει για να καταφέρει να τον νικήσει. Περίμενε ότι αυτός θα ήταν δίπλα της κι ότι θα τη στήριζε στην πιο δύσκολη αυτή δοκιμασία, όμως, όσο ο χρόνος περνούσε, καταλάβαινε ότι αυτή τη δοκιμασία θα έπρεπε να την περάσει μόνη. Αυτός γινόταν όλο και πιο απόμακρος. Την κατηγορούσε για διάφορα και την προσέβαλλε με τον χειρότερο τρόπο. Σταμάτησε να της μιλάει και δεν ανταποκρινόταν πια στα σ’ αγαπώ της.
Ο καρκίνος την τσάκιζε σωματικά και ψυχολογικά, όμως ούτε μία στιγμή δεν έκλεψε το χαμόγελό της. Η Α ήξερε ότι θα νικήσει. Πιο πολύ από τον καρκίνο, πονούσε η δική του αδιαφορία. Τα βράδια κοιμόταν χωρίς καν να της πει καληνύχτα. Μιλούσε με όλους εκτός απ’ αυτήν. Ένιωθε ότι αυτός ήθελε να φύγει, έτσι βρήκε τη δύναμη να τον χωρίσει και να τον αφήσει να προχωρήσει τη ζωή του, όπως εξάλλου ήθελε.
Μετά τον χωρισμό αυτός δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον. Δεν την πήρε ούτε ένα τηλέφωνο για να ρωτήσει για την ασθένειά της. Ήταν λες και δεν είχαν υπάρξει ποτέ μαζί οι δυο τους. Ήταν λες κι αυτός είχε ανακουφιστεί που από τον χωρισμό τους.
Όμως, η ζωή έχει τελικά τον τρόπο της να μας ανταμείβει όταν περνάμε από μία δύσκολη δοκιμασία και βγαίνουμε νικητές.

Η Α, γνώρισε μετά από μήνες ένα παιδί που τελικά τον ερωτεύτηκε για τον τρόπο που νοιάστηκε γι’ αυτήν, για τον τρόπο που την αγάπησε. Δεν ήταν πια η κοπέλα με τον καρκίνο που στο άκουσμά του οι άνδρες τρόμαζαν. Ήταν και πάλι εκείνο το ονειροπόλο, γεμάτο ζωή κορίτσι. Ο καρκίνος δεν επηρέαζε πια τη ζωή της με τον σύντροφό της.
Ο νέος της σύντροφος ήταν και είναι δίπλα της σε κάθε επίσκεψη στο γιατρό, για να της κρατάει το χέρι και να τη στηρίζει ψυχολογικά και σωματικά. Παρόλο που πολλές φορές κι ο ίδιος φοβάται, δεν την εγκαταλείπει ποτέ. Και πολλές φορές της λέει ότι δεν έχει σημασία αν χάσει τα μαλλιά της ή αν έχει παρενέργειες από τις θεραπείες. Θέλει μόνο να είναι μαζί της κάθε στιγμή.

Η Α μαζί του έμαθε την ουσία της αγάπης. Έμαθε πως είναι να είσαι κάποιον που πραγματικά νοιάζεται και μένει δίπλα σου ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω σου καταρρέει. Γιατί κακά τα ψέματα ο καρκίνος είναι μία ψυχοφθόρα ασθένεια περισσότερο για τον ίδιο που τον βιώνει, αλλά και για τους ανθρώπους γύρω του. Όμως, στα εύκολα όλοι είναι δίπλα μας. Το θέμα είναι ποιοι μένουν στα δύσκολα…

Όσο για τον πρώτο της έρωτα, «να ‘ναι καλά όπου κι αν είναι», τα ακριβή λόγια της.
Read More

May 13, 2016

Μια φορά να με κοιτάξεις όπως κοίταζες αυτήν

Βγαίνω από το ντους κι εσύ ακόμη ξαπλωμένος στη μεριά σου, ακίνητoς με τα μάτια σου καρφωμένα στο κινητό που βρίσκεται στο κομοδίνο. Πάλι την σκέφτεσαι, πάλι περιμένεις μήπως σου στείλει ένα μήνυμα.

Πριν λίγο μου έκανες έρωτα και παρόλο που το σώμα σου ήταν κολλημένο στο δικό μου τα μάτια σου ήταν αλλού. Απέφευγαν ως συνήθως τα δικά μου. Και το στόμα σου απέφευγε να συναντήσει το δικό μου.

«Δε μου πολυαρέσουν τα φιλία», μου είπες μια μέρα που προσπαθούσα απεγνωσμένα να κλέψω λίγη γεύση από τα χείλη σου. Κι όμως θυμάμαι ότι αυτήν τη φιλούσες. Σε κάθε σας έξοδο δεν έχανες ευκαιρία να βάλεις τα χέρια σου πάνω της, να ακουμπήσεις στο στόμα της και να χαθείς στα μάτια της.

Σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Δε λες κουβέντα. Πονάς και ο πόνος διαγράφεται έντονα στη στάση του σώματός σου και εκδηλώνεται με τη σιωπή σου. Εκείνη σε άφησε και σε διέλυσε. Άφησε σε μένα τα κομμάτια σου να τα μαζέψω, όμως τελικά είναι ασυμμάζευτα.


Σταμάτησα εδώ και μέρες να σε ρωτάω «τι έχεις» γιατί κουράστηκα να παίρνω για απάντηση ένα «τίποτα». Εξάλλου ξέρω. Κι ας νομίζεις εσύ ότι σε θεωρώ ένα σκληρό μαλάκα που δεν μπορεί να αγαπήσει. Αυτήν την αγάπησες. Αυτή σε έκανε συνέχεια να γελάς, σε έκανε ευτυχισμένο. Σίγουρα όταν ήσουν από πάνω της την άγγιζες τρυφερά, την φιλούσες για ώρες στο στόμα και την κοίταζες με μάτια που έσταζαν αγάπη.

Έτσι ακριβώς όπως την κοίταζες σ’ εκείνο το μπαρ που βγαίνατε και σας έβρισκα τυχαία. Ζήλευα τόσο πολύ που έβλεπα τα μάτια σου να κρέμονται από τα χείλη της. Και εκνευριζόμουν που αυτή δεν εκτιμούσε τον άνδρα που είχε δίπλα της. Πώς μπόρεσε να σε αφήσει;

Κι όμως ήξερα ότι θα σε άφηνε. Μία γυναίκα καταλαβαίνει πότε μία άλλη γυναίκα είναι ερωτευμένη. Απλά το ξέρει. Κι αυτή απλά σε χρησιμοποιούσε για να κάνει τον πρώην την να γυρίσει. Όπως εσύ χρησιμοποιείς τώρα εμένα για να την ξεχνάς για λίγη ώρα και ν’ αφήνεις πάνω στο σώμα μου τα δάκρυά σου.

Εγώ το ήξερα και περίμενα υπομονετικά. Το παραδέχομαι. Είχα σχέδιο να σε κερδίσω. Ένα σχέδιο που θα κυλούσε από μόνο του. Εκείνο το βράδυ που γύρισες μόνος σου στο μπαρ κατάλαβα ότι είχε τελειώσει. Σε πλησίασα κι εσύ αδιάφορα μου κέρασες ένα ποτό. Σε κοιτούσα όπως σε κοιτάω τώρα να καπνίζεις στη βεράντα και έψαχνα όπως ψάχνω τώρα εκείνο το γλυκό σου βλέμμα που σ' εκείνη χάριζες με τόση ευκολία.   

«Δε θα με αγαπήσεις ποτέ», σκέφτομαι. Με το πρώτο μήνυμα που θα σου στείλει θα τρέξεις και πάλι κοντά της. Μπορεί να κατάφερα να σε έχω στο κρεβάτι μου, όμως την καρδιά σου δε θα την έχω ποτέ. Είναι θέμα χρόνου να ξεγλιστρήσεις απ’ τα χέρια μου και να χαθείς απ' τη ζωή μου, κι ας προσπάθησα τόσο.

Δε θα μ’ ακουμπήσεις ποτέ όπως αυτήν, δε θα μου χαμογελάσεις ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Μα πιο πολύ πονάει που ποτέ δε θα με κοιτάξεις όπως κοίταζες αυτήν….
Read More

May 8, 2016

Δύο εισιτήρια αρκούν για να σε ερωτευτεί ακόμη πιο πολύ

Για να «κατακτήσει» ένας άνδρας μία γυναίκα στην αρχή μίας σχέσης, υπάρχουν κάποια μυστικά που μόνο μία άλλη γυναίκα θα μπορούσε να του αποκαλύψει. Και τονίζω το άλλη γιατί αν αυτά που θέλει μία γυναίκα φτάσει στο σημείο να τα ζητά η ίδια, τότε χάνουν την αξία τους.

Κάποια μυστικά εμείς οι γυναίκες συμφέρει να τα αποκαλύπτουμε τελικά και θα πρέπει να το κάνουμε πιο συχνά για να βοηθούμε, όχι τους άνδρες εν τέλει, αλλά η μία την άλλη. Είναι εξάλλου και προς δικό μας όφελος. Εμείς θα βγούμε κερδισμένες, αν ένας άνδρας γνωρίζει τι θέλει η καθεμιά από μας στην αρχή μία σχέσης και κατά τα ψέματα αυτά δεν διαφέρουν και πολύ.

Αν ένας άνδρας ενδιαφέρεται πραγματικά να κάνει μία γυναίκα δική του, θα κάνει ό,τι χρειάζεται και θα μηχανευτεί χίλιους ωραίους τρόπους για να της αποδείξει το ενδιαφέρον και την αγάπη του. Κι αυτή είναι μία αλήθεια που έχει και την πικρή της όψη αλλά και τη γλυκιά. Αν ένας άνδρας είναι αδιάφορος, τότε πιστέψτε στις πράξεις του και όχι στα λόγια του. Αν ένας άνδρας ενδιαφέρεται πάλι στις πράξεις του να πιστέψετε και όχι σε αυτά που δεν λέει.



Δώρα, εκπλήξεις, υπέροχο σεξ, τηλέφωνα, πολύς χρόνος, ερωτικά μηνύματα και άλλα μικρά και κλασικά πράγματα που κάνουν όμως τη διαφορά. Όσο ανεξάρτητες και δυναμικές κι αν έχουν γίνει οι γυναίκες, πάντα λιώνουν μπροστά σε ένα αρσενικό που τις διεκδικεί και γίνεται γι’ αυτές ένα τρελό, ερωτευμένο αγόρι.

Αν τώρα ένας άνδρας ζητά να κάνει την υπέρβαση, θα πρέπει να κάνει και το κάτι τις παραπάνω. Με την προϋπόθεση ότι υπάρχει η οικονομική ευχέρεια και ο χρόνος, η καλύτερη έκπληξη για μία γυναίκα, ειδικά αν αυτή είναι περισσότερο φαν των ταξιδιών αντί των κοσμημάτων, είναι δύο εισιτήρια κάτω από το μαξιλάρι της ή ριγμένα στην τσάντα της με άγνωστο προορισμό.

Δεν χρειάζεται να είναι κάπου μακριά ούτε κάπου ακριβά. Σε αυτή την περίπτωση δεν ισχύει η αξία του δώρου αλλά η σκέψη και μόνο που θα την ξετρελάνει και θα την κάνει να τρέξει με χαρά στην αγκαλιά του χωρίς περιττά μα και μου.

Σκεφτείτε μόνο την πρώτη αντίδρασή της, όταν βρει τα εισιτήρια αυτά εκεί που εσκεμμένα αφήσατε. Θα είναι μία ευχάριστα απρόσμενη έκπληξη που πιθανόν να μην περίμενε ποτέ από σας. Θα ανεβείτε στην υπόληψή της δέκα επίπεδα πιο πάνω. Το ότι σκεφτήκατε από μόνοι σας να κάνετε κάτι τόσο μεγάλο γι’ αυτήν και το ότι κάνατε όλη τη διαδικασία, αφιερώνοντας χρόνο και λεφτά, σας κάνει στα μάτια της ένα ανεξάρτητο, υπεύθυνο και δοτικό άνδρα που πραγματικά νοιάζεται γι’ αυτήν.

Σκεφτείτε και το αντάλλαγμα που θα πάρετε καθόλη τη διάρκεια των διακοπών σας ή και τις μέρες πριν από αυτές και μετά το τέλος τους. Όταν μία γυναίκα είναι ευτυχισμένη, έχει τη δύναμη να κάνει και τον σύντροφό της ευτυχισμένο. Είναι πρόθυμη να του δώσει πάντα. Της δίνετε καταρχάς κάτι ευχάριστο να περιμένει, κατά δεύτερον της προσφέρετε ξεκούραση και τέλος της δίνετε όμορφες αναμνήσεις με τους δυο σας μαζί, που θα θυμάται για πολύ καιρό.

Έχω μόλις αποκαλύψει, λοιπόν, στο αρσενικό φύλο ένα μεγάλο μυστικό και ελπίζω οι άνδρες εκεί έξω να το χρησιμοποιήσετε για καλό σκοπό και αν οι προθέσεις σας είναι καλές, τότε μακάρι να το κερδίσετε το κορίτσι. Για την ώρα προγραμματιστείτε οικονομικά και χρονικά και κλείστε δύο εισιτήρια για… όπου διαλέξετε εσείς. 
Read More

Μεγάλοι συγγραφείς και ποιητές υμνούν τη μητέρα

Νίκος Καζαντζάκης

«Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο΄ καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ΄ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσχομύριζε. Αγαπούσα πολύ τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα’ βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα σώρουχά μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μού δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου΄ δε μ΄ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουν, κάθιζα στα γόνατά της, της χάϊδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:

-Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεριανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάνουν βίζιτα στο Θεό.
Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε: «Αλήθεια λες;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σα να ΄χε κατέβει από τον Παράδεισο, σα να΄χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου΄ δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν΄ακούσω καναρίνι, χωρίς ν΄ανέβει από το μνήμα της – από το σπλάχνο μου – η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και με το κελάηδημα του καναρινιού.»


Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Προς την μητέρα μου (1873)   

Μάννα μου, ἐγώ ᾽μαι τ᾽  ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι
ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽  ὅπου κι ἂν περάσει,
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.

Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη
μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽  ἀφρισμένη,
παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι
κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.

Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽  ἀράξω
μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.

Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω
τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽ ἀγναντέψω.
Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω
κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.

Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου
ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο
εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη
π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.

Κι ἐκείνη μ᾽  ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:
Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ  γεννήθης
ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες
ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες.

Διονύσιος Σολωμός: Η τρελή μάνα ή το κοιμητήριο  (απόσπασμα)   

Τώρα που η ξάστερη
νύχτα μονάχους
μας ηύρε απάντεχα,
και εκεί στους βράχους
σχίζεται η θάλασσα
σιγαλινά.

Τώρα που ανοίγεται
κάθε καρδία
στη λύπη, ακούσετε
μίαν ιστορία,
που την αισθάνονται
τα σωθικά.

Σε κοιμητήριο
είναι στημένα
δύο κυπαρίσσια
αδελφωμένα
που πρασινίζουνε
μες στους σταυρούς.

Όταν μεσάνυχτα
καταβουΐζουν
οι ανέμοι, αν τα ’βλεπες
πώς κυματίζουν,
έλεες πως κράζουνε
τους ζωντανούς.

Δύο αδέλφια δύστυχα
κοιμούνται κάτου
τον ανεξύπνητον
ύπνον θανάτου,
κι έχασε η μάνα τους
τα λογικά.

Ιωάννη Πολέμη: Ο αποχαιρετισμός της μάννας   
Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου. Τριανταφυλλένια ἡ στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι, γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη. Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις. Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο, σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω. Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα, δίχτυα πολλὰ κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα. Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι, μὲ δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος νἆσαι. Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει, ὡστόσο Καὶ πάλι θά ῾μαι πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω. Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι, νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι.  


Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Η μάνα μου κι ο Σατανάς  

Τη μεγάλη Παρασκευή
η Παναγιά ξαναγίνεται το πρόσωπο της ημέρας
και η δική μου μάνα ξεμαρμαρώνει.
Δε φοράει πια εκείνο το ροζ που τη θάψανε
κι ούτε κατεβαίνει ολοένα με το κουτί της μαζί.
Τη Μεγάλη Παρασκευή η μάνα μου ζωντανή,
ζεστή σαν το κερί φοράει το τετριμμένο και μαζί το άλλο.
Το νύχι της το προτελευταίο παχουλό
στις άκρες σαν το δικό μου άγνωστη
όταν κρυφοσκεπτόταν και κρυφοαμάρτανε μακριά μου
σαν άρχιζε τον ατέλειωτο θάνατό της  

Γεώργιος Βιζυηνός: Η μητέρα   

 Πώς να πειράξω τη μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν' αρνηθώ ή ν ' αναβάλω
ό,τι ορίζει κι απαιτεί,
αφού στη γη δεν έχω άλλο
κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της
με είχε βρέφος απαλό,
με κάθιζε στα γόνατά της
και μ' έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει
όλο το χρόνο που γυρνά,
και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,
σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω
φιλά να γειάνει την πληγή.
Αυτή, τι πρέπει να αφήσω
και τι να κάμω μ'΄οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;



 
Κ.Π. Καβάφης: Δέησις  

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ'* έναν ναύτη. —
Η μάνα του, ανήξερη, πιαίνει* κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και ναν* καλοί καιροί —

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ' αυτί.
Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θα 'λθει πια ο υιός που περιμένει.
 
Ντίνος Χριστιανόπουλος:

Τύψεις όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν: δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα λόγια πιο πρόστυχα κι απ' τις χειρονομίες - μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω μ' ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει βουβή ξενυχτισμένη και χλομή  


Μίλτος Σαχτούρης: Ο δαίμονας    

Το μυαλό μου κουρασμένο
πώς έπεσα
και τσακίστηκα
τώρα
με δεκανίκια
χρυσά τρίγωνα χρυσά τετράγωνα
γύρω κρεμνάω
τώρα η άσπρη φίλη μου, μαύρο φάντασμα
τώρα η μαύρη φίλη μου, άσπρο φάντασμα
κι εκείνη που χάθηκε με τ’ ασημένιο καρφί
στον ποταμό
δεν ξέρω ποιός; ο ήλιος ή το χιόνι
δεν ξέρω ποιά; τα χελιδόνια ή τα σπουργίτια
μετράω ολοένα μετράω
η μητέρα μου ολοένα κλαίει
μετράει η μητέρα μου ολοένα μετράει


 Μαρία Πολυδούρη: Μητέρα μου  

Μητέρα μου, πόσο φρικτὰ βαραίνει
ἡ μοίρα σου στὸ νεανικό μου στῆθος.
Ὅλοι μου οἱ πόνοι καταφεύγουν πλῆθος
γύρω στὴ θύμησή σου ποὺ πικραίνει.

Ἐμένα, ποὺ σὲ δέχτηκα εὐλογία
κ᾿ ἔγινα τὸ θαυμάσιο ὁμοίωμά σου,
ἂς μὲ δεχτῆ σὰ νἆμαι ἁμάρτημά σου
ἡ μνήμη σου, μαρτυρικὴ κι᾿ ἁγία.

Στὴ μοίρα σου, ποὺ γνώρισα σὲ μένα,
τὴ σπαραγμένη σκέψη μου προσφέρω.
Μὰ στὴν καρδιά μου μόνο ἐγὼ θὰ ξέρω
πόσους μετροῦν νεκροὺς τἀγαπημένα.

Μητέρα μου, πόσο μου λείπεις τώρα
ποὺ πνιχτικό, βαθὺ σκότος θὰ γίνῃ
στὴ μάταιη ζωή μου ποὺ ὅλο σβήνει...
Ἄχ, πώς μου λείπεις σὲ μία τέτιαν ὥρα.

 Γιώργος Ιωάννου: Σαν τη μητέρα, αλήθεια   

Πηγαίνει αργά στο σινεμά,
μάλιστα στον εξώστη.
Σ' έργα κατά προτίμηση, βουβά
και θαμπωμένα. Κι εκεί
- μέσα στους τόσους εξευτελισμούς -
η μόνη του χαρά να βλέπει τις γυναίκες
της γενιάς γύρω απ' το τριάντα.
Με κείνα τα βαθιά καπέλα,
με τις σειρές τα περιδέραια,
τα μάτια, τα κοντά μαλλιά∙
με τις ψιλές γλυκιές φωνές,
με τις κινήσεις τους τις μητρικές.

Σαν τη μητέρα, αλήθεια∙
σαν τη μάνα του
των πρώτων παιδικών του χρόνων...

Τότε που τον φωνάζανε μοναχογιό.

Γιάννης Ρίτσος - Ἐπιτάφιος (ἀποσπάσματα)

(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της,
βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ-
γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):
       
                                        I

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.
                 
                  ΙΧ
Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,
βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.

Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου
θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.

Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι
κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:

Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,
κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.

Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα
καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.

Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,
καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.

Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,
τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;


Read More

May 6, 2016

15 φράσεις του Φροϋντ που θα σας αλλάξουν τη ζωή

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ είναι ο θεμελιωτής της ψυχαναλυτικής σχολής στον τομέα της ψυχολογίας. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον βαθυστόχαστους αναλυτές του 20ου αιώνα που μελέτησε και προσδιόρισε έννοιες όπως το ασυνείδητο, η απώθηση και η παιδική σεξουαλικότητα.

Η επίδραση του Φρόυντ δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, αλλά απλώθηκε σε πολλούς τομείς της επιστήμης (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και της τέχνης.

Παρακάτω σας παραθέτουμε 15 γνωμικά του Ζίγκμουντ Φρόυντ που θα σας κάνουν να αναθεωρήσετε πράγματα από τη ζωή σας!


  1. Το πραγματικό αρσενικό είναι μονογαμικό
  2. Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας.
  3. Η μεγαλύτερη ερώτηση που δεν έχει απαντηθεί ποτέ και που κι εγώ δεν έχω κατορθώσει να απαντήσω μετά από τριάντα χρόνια έρευνας, είναι: «τι θέλει μια γυναίκα;»
  4. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.
  5. Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες θα σου φαίνονται τα πιο ωραία.
  6. Πίσω από κάθε ισχυρή γυναίκα, κρύβεται ένας τυραννικός πατέρας.
  7. freud2Πού πάει μια σκέψη όταν έχει ξεχαστεί; (σ.σ: στο υποσυνείδητο)
  8. Ο διάβολος παραμένει πάντα η καλύτερη δικαιολογία για να απενοχοποιήσουμε το Θεό.
  9. Αν ένας άνθρωπος υπήρξε το αδιαμφισβήτητα αγαπημένο παιδί της μητέρας του, διατηρεί σε όλη του τη ζωή το αίσθημα θριάμβου, την πίστη στην επιτυχία, που συχνά οδηγεί πραγματικά στην επιτυχία.
  10. Σε αποφάσεις δευτερευούσης σημασίας, είναι χρήσιμο να εξετάζουμε τα υπέρ και τα κατά. Σε κρίσιμα ζητήματα όμως, η απόφαση πρέπει να προέρχεται από την καρδιά.
  11. Από λάθος σε λάθος, ανακαλύπτει κανείς ολόκληρη την αλήθεια.
  12. Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
  13. Η ερμηνεία των ονείρων είναι η βασιλική οδός για την εξερεύνηση του υποσυνείδητου.
  14. Οι δύο θεμέλιοι λίθοι της ευτυχίας: αγάπη και δουλειά.
  15. Η θρησκεία είναι νεύρωση

Πηγή: invitromagazine
Read More

May 1, 2016

H αγάπη ανασταίνει

Ο θάνατος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Είναι το τέλος γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Όλα κάποτε τελειώνουν αργά ή γρήγορα γιατί απλούστατα τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει αιώνια. Κουράζεται. Κάποιες φορές ο θάνατος έρχεται αφού ο άνθρωπος ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του και φθάσει στα βαθιά γεράματα. Κάποιες άλλες όμως γίνεται άδικος και έρχεται νωρίς, σκορπίζοντας πόνο αβάσταχτο σε όσους μένουν πίσω. 

Ο θάνατος λοιπόν, δεν κάνει διακρίσεις σε φυλές, κοινωνικές τάξεις, φύλα κλπ. Θα έλθει για όλους και ας είμαστε ειλικρινείς δεν μπορούμε να τον νικήσουμε. Μόνο ο Χριστός κατάφερε ν' αναστηθεί και κάποιοι άλλοι θεοί βέβαια πριν απ' αυτόν όπως ο Διόνυσος, όμως αυτές είναι θεωρίες κάποιων βυζαντινών θρησκευόμενων συγγραφέων που έγραφαν για να επιτελέσουν κάποιους σκοπούς, κυρίως κοινωνικούς και πολιτικούς. 

Όμως, πίσω από την ιστορία του Χριστού - είτε αυτή είναι τελικά αληθής ή όχι - κρύβονται δυνατά νοήματα και μεταφορές που αν κανείς τα καταλάβει μπορεί να φτάσει όντως στον "Θεό", που δεν είναι άλλος κατ' έμενα από την Αγάπη. Εξάλλου Αγάπη δεν είναι και ο Θεός;


Η αγάπη φέρνει τη γαλήνη, την ψυχική ηρεμία, την ευτυχία. Σε ένα κόσμο που επιβάλλει τους νόμους της ζούγκλας και μας θέλει να κατασπαράζουμε τον συνάνθρωπό μας, τη φύση και τα ζώα για τη δήθεν επιβίωσή μας, όποιος βρει τη δύναμη να απέχει και να κρατά την ψυχή του καθαρά, βρίσκει τον επίγειο παράδεισο. 

Ο παράδεισος είναι εδώ, είναι ένας μέρος της ζωής μας που πρέπει να το βρούμε. Μετά τον θάνατο θα είναι αργά. Ο παράδεισος δεν είναι ένα όμορφο μέρος πάνω από τα σύννεφα και η κόλαση δεν είναι σίγουρα ένα μέρος με καζάνια που βράζουν. Είναι το καλό και το κακό μέσα μας, αυτό που η Κινέζοι αποκαλούν Γιν Γιανγκ κι αυτά πρέπει μέσα μας να βρίσκονται σε ισορροπία γιατί εύκολα μπορεί να υπερνικήσει το κακό και να χάσουμε τον εαυτό μας και πολύ δύσκολα υπερνικάει το καλό. 

Χρειάζονται μεγάλες ψυχικές δυνάμεις και στερήσεις για να φτάσει κανείς στην απόλυτη αυταπάρνηση και αγάπη. Όμως επειδή δεν είμαστε υπεράνθρωποι μπορούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να φτάσουμε όσο πιο κοντά σε αυτήν γίνεται. 

Όπως ο Χριστός μετά από τα Πάθη του και το θάνατο, αναστήθηκε, έτσι και η ψυχή μας πολλές φορές πρέπει να "πεθάνει" για να αναστηθεί. Και μόνο η αγάπη μπορεί να την αναστήσει. Όχι, δεν χρειάζεται να απέχουμε από το σεξ, ούτε να κάνουμε αυστηρές νηστείες και να μην χάνουμε λειτουργία. Ο θεός = η αγάπη είναι παντού και είναι μέσα μας. Μπορεί να βρίσκεται στην κάθε σου καθημερινή πράξη και έχει μεγάλα ανταλλάγματα. Γιατί η αγάπη έχει μία μαγική ιδιότητα. Όσο τη δίνεις αυτή πολλαπλασιάζεται. Είναι κολλητική. 

Όταν δε αυτή η αγάπη έχει μέσα της τον έρωτα, τότε οι άνθρωποι απογειώνονται. Τους καταλαβαίνεις τους πραγματικά ερωτευμένους ανθρώπους. Έχουν μία καλοσύνη στα μάτια και μία γαλήνη. Έχουν τη δύναμη να δώσουν απλόχερα γιατί νιώθουν γεμάτοι. Ξεχειλίζουν από αγάπη και σαρκική και ψυχική ικανοποίηση. Και αν από αυτήν προκύψουν παιδιά, τότε το θαύμα ολοκληρώνεται. Και μιλάμε για θαύμα γιατί η πραγματική αυτή ευτυχία είναι τόσο σπάνια όσο και τα θαύματα. Οι άνθρωποι συνήθως κατά την αναζήτηση τους για το άλλο τους μισό και την ολοκλήρωσή τους, χάνουν το δρόμο τους και μπαίνουν σε σκοτεινά, αδιέξοδα μονοπάτια. 

Αν ρωτάς λοιπόν αν η αγάπη ανασταίνει... η απάντηση είναι ναι! 


Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com