Sep 30, 2016

Thought of the Day - Χωριστά


Read More

Sep 29, 2016

Thought of the Day - Φεγγάρια


Read More

Sep 28, 2016

Thought of the day - To χειρότερο με μας


Read More

Sep 27, 2016

Γύρισες για να με αποτελειώσεις

Πάνω που οι πληγές μου άρχισαν να κλείνουν, πάνω που έσβησα τον αριθμό του κινητού σου και άρχισα να τον ξεχνώ, πάνω που είπα θα πάω παρακάτω, αποφασίζεις να μπεις και πάλι στη ζωή μου. 

Ήταν μόνο ένα μήνυμα, που έγινε τηλεφώνημα και κατέληξε σε μία συνάντηση πάθους. Είχα πει δε θα την ξαναπάθω ποτέ μαζί σου, όμως μου είναι τόσο δύσκολο να σου πω όχι, όσο και σε μία μακαρονάδα carbonara. 

Όπως είπε και η Δις Τζούλια στο γνωστό θεατρικό, "η πεταλούδα πεθαίνει μετά από την ερωτική πράξη, πόσο τη ζηλεύω". Έτσι ένιωθα κι εγώ όταν γι' ακόμη μία φορά έφυγες, λέγοντάς μου ότι δεν μπορείς να με ξαναδείς. Ήθελα μόνο να πεθάνω. Ένιωσα πιο ηλίθια κι από τους ηλίθιους του Ντοστογιέφσκι, πιο προδομένη κι από την Μαντάμ Μποβαρύ που κατέληξε να αυτοκτονεί με χάπια, τρέχοντας στο δάσος. 



Προσπάθησα να μη δεις την απόγνωσή μου, ήμασταν εξάλλου απλά δυο ενήλικες που έκαναν σεξ και θα επέστρεφαν μετά στην κανονική ροή της ζωούλας τους, όμως δεν τα κατάφερα. Βλέπεις για μένα δεν ήσουν απλά μία σύντομη διαφυγή, ήσουν η ίδια η ζωή.

Και ήθελα απαντήσεις και αυτές μόνο εσύ μπορούσες να μου τις δώσεις. Ένιωσα ότι ο γυρισμός σου ήταν απλά ένα σχέδιο για να με αποτελειώσεις, για να αποδείξεις κάτι στον εαυτό σου. Ίσως ότι ακόμη μπορείς να με έχεις, ίσως να ήθελες απλά να εξυψώσεις και πάλι για λίγο το ηθικό σου, βλέποντας με να λιώνω στα χέρια σου από την ηδονή. Ίσως πάλι να επέστρεψες τόσο λίγο γιατί μόνο αυτό μπορούσες να δώσεις ή να είχες σκοπό να μείνεις, όμως στην πορεία κάτι να άλλαξε. 

Καμία από αυτές τις θεωρίες δεν μου έκανε, αφού είχες φύγει, όμως, έπρεπε να ξέρω. Γύρισες πίσω για να με αποτελειώσεις; Για να νιώσεις ακόμη μία φορά την ικανοποίηση, λέγοντάς μου ότι με εγκαταλείπεις ή για να πάρεις μία τζούρα συναίσθημα και να φύγεις; 

Πάντα κατηγορούσα τον εαυτό μου που έφευγες, πάντα ένιωθα ότι δεν ήμουν αρκετή, ότι δεν ήμουν αυτή που έψαχνες, ότι δεν πίστευες σε αυτό που και οι δύο νιώθαμε. Πάντα θα ρωτώ γιατί γύρισες και καμία απάντηση δε θα είναι αρκετή. Το χειρότερο με σένα ήταν ότι πότε δεν μπορούσα να ξεχωρίσω την αλήθεια μέσα στα ψέματα σου. Το χειρότερο με μένα ήταν που πάντα πίστευα ότι γύριζες για να μείνεις. 
Read More

Thought of The day - Όλα αργά


Read More

Sep 14, 2016

Άλλο καλλιτέχνης και άλλο celebrity του Facebook

Κάποιοι έχουν συγχύσει το να είσαι καλλιτέχνης με το να είσαι ένας ψευδοcelebrity του Facebook. Κάποιοι, πραγματικοί καλλιτέχνες, και φαίνεται ποιοι, χρησιμοποιούν τα social media για να προωθήσουν την τέχνη τους και τις απόψεις τους. Προσπαθούν δηλαδή να βγάλουν κάτι καλό μέσα από όλο αυτό. Και κάποιοι άλλοι το χρησιμοποιούν ως μέσο μόνο και μόνο για να πουν τις εξυπνοβλακείες τους, να κρίνουν και να κοροϊδέψουν άλλους και να κάνουν branding στον εαυτό τους, μπας και πείσουν κανέναν ότι αυτό που κάνουν είναι τέχνη.


Το να φαίνεσαι αντιδραστικός και να βρίζεις χωρίς έλεος, πουλάει και είναι εύκολο να το κάνεις πίσω από ένα υπολογιστή. Τραβάει τον κόσμο σαν το μέλι τις μέλισσες. Μπορεί και οι Ράδιο Αρβύλα να σου κάνουν κάποια στιγμή αφιέρωμα: "Κυρίες και κύριες στο Νο1 το βρισίδι της χρονιάς".

Νομίζω (και δεν αναφέρομαι σε όλους) έχετε συγχύσει το χιούμορ με τη χυδαιότητα. Από τη στιγμή που θέλετε να αποκαλείστε "διάσημοι" και διάσημος δε γίνεσαι αν δεν το ζητά ο οργανισμός σου (κατά τα ψέματα) έχετε και ευθύνες απέναντι στον κόσμο που σας "ακολουθεί" και τα λόγια σας πρέπει να είναι μετρημένα. Αν βέβαια δεν έχετε κανένα ηθικό φραγμό  και απλά ψοφάτε για Likes θα βρίσετε, τι θα κάνετε όταν μόνο έχει αντίκρυσμα; Άμα οι ακόλουθοί σας κάνουν Like σε όποια μαλακία γράψετε και προσπερνούν τα "έργα" σας, τότε κάποια στιγμή μόνο μαλακίες θα γράφετε. Λογικό και κατανοητό!


Δώστε όμως ένα έλεος! Αν δεν έχετε έμπνευση για να δημιουργήσετε και αν δεν έχετε δουλειά να κάνετε, τουλάχιστον μην ασχολείστε με τους άλλους. Αν θέλετε όντως να κάνετε τον κόσμο καλύτερο, σηκωθείτε και κάνετε κάτι γι' αυτό και αφήστε τον κοσμάκι να εκφράσει τις απόψεις του. Η διαφωνία και οι κριτικές είναι πάντα ευπρόσδεκτες μόνο όταν δεν ξεπερνάνε τα ανθρώπινα όρια. Το να κρίνεις κάποιον / αν "αγ***τη", π*****να "ψώνιο", "ηλίθια" και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, χωρίς καν να γνωρίζεις το πρόσωπο, νομίζω δεν είναι κριτική σε κάτι που έγραψε ή δημιούργησε, είναι προσωπικό μίσος και ζήλια.

Ευτυχώς, εσείς οι celebrities του Facebook κάποια στιγμή θα ξεχαστείτε, χωρίς δυστυχώς να έχετε αφήσει τίποτα πίσω σας. Όπως σας τελείωσε η έμπνευση και η δημιουργικότητα, θα σας τελειώσει και το βρισίδι.

Kαι κάτι τελευταίο... Get a life...
Read More

Sep 6, 2016

Δε μου άξιζαν τόσες σιωπές

Τον τελευταίο καιρό έδωσα μεγάλες μάχες με τον εαυτό μου για να σε συγχωρήσω. Όχι, για σένα. Για σένα δε θυσιάζω πια ούτε ένα λεπτό από τη ζωή μου. Μου απέδειξες πολλές φορές ότι δεν εκτίμησες ποτέ όσα έκανα για σένα. Έτρεχες πάντα να με κρίνεις, να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα, ν' αποδείξεις ότι δεν είμαι αρκετά καλή για να μπορείς να παίζεις με άλλες χωρίς τύψεις. 

Ήθελα να σε συγχωρήσω για μένα και μόνο. Γιατί ορκίστηκα να μη μισήσω ποτέ άνθρωπο στη ζωή μου και ειδικά εσένα. Ορκίστηκα να μη σε αφήσω να με βγάλεις ξανά εκτός της τροχιάς της ευτυχίας μου και το μίσος δεν είναι ένα αίσθημα που μου αρμόζει. Θα αποδείκνυε μόνο όσους χαρακτηρισμούς βάλθηκες με το ζόρι να μου χρεώσεις. 


Τώρα ο θυμός πέρασε και σου έχω συγχωρέσει σχεδόν τα πάντα. Τις ώρες που σε περίμενα άδικα, τα ψέματα που είπες, τις απιστίες, τις υποσχέσεις που ποτέ δεν εκπλήρωσες. Ένα μόνο δεν κατάφερα να σου συγχωρήσω. Τις σιωπές σου. Αυτές πονάνε ακόμα γιατί δεν έχω βρει τρόπο να τις δικαιολογήσω. Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που δεν μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν πριν φύγουν, που δεν κλείνουν σωστά ένα κύκλο μιας σχέσης και μιας φιλίας. Είναι λες και αφήνουν ένα παραθυράκι ανοιχτό για το μέλλον, μία ψεύτικη ελπίδα ότι το τέλος δεν ήλθε ακόμη. Και είναι λες και δεν υπήρχε ποτέ καμία εκτίμηση και έγνοια για έναν άνθρωπο που τους έδωσε τόσα πολλά.

Ποιος είπε αλήθεια στους ανθρώπους ότι έχουν το δικαίωμα να είναι αγενείς; Ποιος τους είπε ότι μπορούν έτσι απλά να ρίχνουν τις προσβολές τους και να κλείνουν την πόρτα πίσω τους χωρίς να δίνουν στον άλλο την ευκαιρία να μιλήσει; Και όλα αυτά που θέλει αυτός να πει, τι θα τα κάνει; Πώς θα τα στριμώξει μέσα του; Η σιωπή είναι καθαρή δειλία και τίποτα άλλο. Αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς, αφήνει αναπάντητα ερωτήματα και πληγωμένες καρδιές να μη βρίσκουν από που να πιαστούν για να προχωρήσουν. 

Ξέρεις πόσο μισώ τις σιωπές σου. Αυτές δε θα στις συγχωρήσω δυστυχώς ποτέ. Και όταν το καταλάβεις ίσως να είναι αργά. Εξαφάνισες και το τελευταίο κομματάκι καλού που είχε απομείνει μέσα μου για σένα. Δεν άξιζες το χρόνο και την αγάπη μου. Δεν άξιζα τόσες σιωπές...
Read More

Sep 5, 2016

Εκείνο το πρωινό Σαββάτου

Εκείνο το πρωινό Σαββάτου δεν ήταν ίδιο με τα άλλα. 

Κάτι είχε αλλάξει μέσα μου ο γλυκός ύπνος της νύχτας και ο ήλιος το πρωί μπήκε στο δωμάτιο με ένα χαμόγελο που δε με ενοχλούσε πια. Μία σκιά είχε φύγει από το μυαλό μου και άφηνε να δω καθαρά τα χρώματα της ζωής. Μία κούραση την ένιωθα όπως κάθε πρωί. Ένα μούδιασμα που ξεκινούσε από το κεφάλι και έφτανε μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών μου. Η ίδια αίσθηση ότι αυτό το σώμα κουβαλάει περισσότερα από όσο αντέχει και σιγά σιγά λυγίζει. Ποιος νοιάζεται όμως για το σώμα όταν η ψυχή θέλει να χορέψει; 


Σηκώθηκα, βγήκα στο μπαλκόνι και κοίταξα προς τη θάλασσα. Ήταν λες και ήθελα να βεβαιωθώ ότι είναι ακόμα εκεί. Ένιωσα την αύρα της να με χτυπάει και να φέρνει μαζί της ένα αίσθημα ελευθερίας. Από μέσα μου έφυγε η θλίψη, την πήρε μαζί του το αλμυρό ανοιξιάτικο αεράκι. Και ο καφές… ο καφές δεν ήταν πια πικρός. Μύριζε δύναμη και φρεσκάδα. Και τότε κατάλαβα… εγώ είχα αλλάξει. Όχι ο ήλιος, όχι η θάλασσα, όχι ο καφές. Εγώ!

Χτυπάει το τηλέφωνο, δεν κοίταξα καν να δω τον αριθμό. Ήξερα ότι ήσουν εσύ. Γι’ ακόμη μία φορά θα έλεγες συγνώμη, γι’ ακόμη μία φορά θα αιτιολογούσες την απουσία σου, τα αναπάντητα μηνύματα, τις χιλιοειπωμένες σιωπές σου. Αυτή τη φορά δεν θα σήκωνα όπως πάντα το τηλέφωνο. Το άφησα να χτυπά ξανά και ξανά, συνεχίζοντας να πίνω τον γλυκό χωρίς ζάχαρη καφέ μου. Αυτή τη φορά δεν θα άφηνα κανένα παράθυρο ανοιχτό για να μπεις, καμία χαραμάδα στον τοίχο.


Εκείνο το πρωινό Σάββατο άλλαξα και σ’ άφησα για πάντα απέξω…
Read More

Sep 3, 2016

Αντίο Θάνο... μέρες αργίας αυτές για μας

"Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι", είπες... και το 'κανες. 2 Σεπτεμβρίου, λες και περίμενες να μπει το φθινόπωρο για να λέμε όλοι μετά πόσο προφητικά ήταν τα λόγια σου. Μα ήσουν πάντα τόσο αληθινός που κανείς δεν μπορεί να μιλάει για μία κακοστημένη φάρσα. Με μία κιθάρα και ένα τσιγάρο στο στόμα στα μικρά μαγαζιά των Εξαρχείων τραγουδούσες σκυφτός το "Ξανάρθαν τα σύννεφα" και το "Ένα δάκρυ κοραλλένιο". Δεν ήξερες τότε πόση ήταν η αγάπη του κόσμου για σένα. Πάντα απευθυνόσουν στους λίγους. Εσύ και τα Διάφανα Κρίνα ξεκινήσατε όπως τελειώσατε. Ένα αυθεντικό, ελληνικό ροκ συγκρότημα με στίχους και ήχο που λίγοι μπορούσαν να καταλάβουν και να εκτιμήσουν. 



"Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...", έγραψε ο Καββαδίας κι εσύ το τραγούδησες χωρίς να γνωρίζεις ότι κάποια μέρα όντως θα έστελνες εσύ το "Γράμμα ενός Αρρώστου"...

"Έκλαψα βέβαια, κάτω απ' την κουβέρτα μου
Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος
μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος".

Κι έτσι έφυγες, όπως τραγούδησες για όλους εμάς μέχρι και την τελευταία στιγμή.... γενναία.

Αυτός ήταν ο "τελευταίος σταθμός". Όχι μόνο για σένα Θάνο. Αλλά για το ελληνικό ροκ. Για την ελληνική μουσική και για μας που θέλαμε να σε δούμε, να σε χαιρετήσουμε και να σε ακούσουμε για ακόμη μια φορά.

"Πεθαίνουν οι καλύτεροι και μόνοι οι σάπιοι μένουν". Είναι όντως "καταραμένοι οι ποιητές" Θάνο; Εσύ ήσουν ένας από αυτούς. Οι ποιητές σηκώνουν την ασχήμια και το βάρος του κόσμου στους ώμους τους μέχρι που στο τέλος λυγίζουν. Αυτός ο κόσμος δε σηκώνει τους ευαίσθητους και τους ονειροπόλους. Τους εκτοπίζει και κρατάει τους "αναξιότερους"...  


Αυτή "η απώλεια δεν θα γίνει ποτέ συνήθεια". Τα τραγούδια σου θα αγαπηθούν περισσότερο στο πέρασμα των χρόνων. Θα περνάνε από γενιά σε γενιά και θα μας μαθαίνουν να αγαπάμε το σκοτάδι όπως και το φως. Θα μας θυμίζουν ότι είμαστε εδώ σ' αυτή τη γη προσωρινοί. Ότι είναι εντάξει να κλαις και να πονάς. Είναι εντάξει να αποδέχεσαι την αδύναμη, ανθρώπινη σου πλευρά. Είναι εντάξει να μη σε αποδέχονται οι πολλοί. Είναι εντάξει να μην πηγαίνεις με το ρεύμα. Είναι εντάξει να είσαι μόνος. Είναι εντάξει να χάνεις τον έρωτα και να ζεις την απώλεια χωρίς να προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά. Πάλι θα είμαστε λίγοι όμως η αγάπη μας θα περισσεύει. 

Αυτό τον "μπλε χειμώνα" δε θα τον ζήσεις. Και πια δε θα πονάς. Και μεις απομείναμε εδώ, "κάτι σαράβαλες καρδιές στο τσίρκο της αγάπης". Όμως, μας "έχεις απομένει η λέξη" και μ' αυτήν θα δώσουμε τις επόμενες μάχες. Γιατί όπως, έγραψες, "Μ' ένα άδειο ποτήρι στο χέρι θα μένουν αυτοί που να ζούνε μονάχα υπομένουν". Και θα πίνουμε στο όνομά σου, καταφρονώντας τον θάνατο, όπως έκανες κι εσύ και τα "άφταστα θα ζητούμε". 

Τώρα Θάνο μπορείς να μας πεις, "που πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει."
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε...



Read More

Sep 2, 2016

Αυτό που ζήσαμε ήταν αληθινό;

Μονό στιγμές ήταν η σχέση μας. Στιγμές που διακόπτονταν πάντα απότομα και σύντομα, στιγμές χωρίς συνέχεια και χωρίς κανένα συνδετικό κρίκο μεταξύ τους. Μόνο το συναίσθημα ήταν πάντα εκεί πιο δυνατό λες και δεν είχαμε αποχωριστεί ποτέ. Τόσες πολλές μικρές απρόσμενες στιγμές, πεταμένες από δω και κει, σκορπισμένες σε αναμονές, καβγάδες και δάκρυα. Ήταν οι δικές μας στιγμές και είναι οι μόνες που μου έχουν απομείνει από σένα. 



Και θέλω να τις θυμάσαι όπως τις θυμάμαι κι εγώ, γι' αυτό ενοχλώ τη σιωπή σου σε απρόσμενους χρόνους. Θέλω να τις θυμάσαι μα πάνω όλα ξέρεις τι θέλω; Θέλω να ξέρω αν ήταν αληθινές. Αν ένιωθες κι εσύ όπως κι εγώ. Δε με νοιάζει τι κάνεις τώρα, σε ποιες αγκαλιές βρίσκεις παρηγοριά και σε πιο ηδονές σβήνεις τον πόθο σου, γιατί εδώ δεν είμαι εκεί. Εσύ επέλεξες να μην είμαι εκεί και το σεβάστηκα. Όμως, με νοιάζει να μου πεις ότι αυτό που είχαμε ήταν αληθινό. Ότι ήμουν τα πάντα για σένα κάθε φορά που με κρατούσες κι ότι το μυαλό σου ήταν μόνο σε μας. Θέλω να ξέρω ότι ήμουν η μόνη σου απόδραση και φυλακή, η μόνη σου ηρεμία και βάσανο. 

Όταν οι άνθρωποι χωρίζουν και αλλάζουν πορείες το μόνο που τους ενώνει είναι το κοινό τους παρελθόν. Κι εγώ το μόνο που έχω πια από σένα είναι εκείνες οι στιγμές, γι' αυτό θέλω πολύ να είναι αληθινές. Έχω ανάγκη να ξέρω αν μ' αγάπησες έστω και λίγο. Αν σκέφτηκες ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σου μαζί μου, αν με είδες σαν δικό σου άνθρωπο όπως σε έβλεπα εγώ, αντί για κάτι το τόσο ασήμαντο ή τόσο λάθος. Έχω ανάγκη ν' ακούσω ότι ήμουν για σένα αρκετή. 

Κι αν επιλέξεις γι' ακόμη μια φορά να με πληγώσεις μπορείς να ξαναπείς ότι δεν ένιωσες ποτέ τίποτα για μένα. Ότι ήμουν μία στις πολλές. Ξέρεις που να χτυπήσεις για να μ' αποτελειώσεις και το κάνεις πια πολύ καλά! Τουλάχιστον καρδιά μου την ώρα που θα χτυπάς φρόντισε να είσαι ειλικρινής κι όχι από εγωισμό και μόνο. Κρίμα δεν είναι να σκοτώνεις ό,τι πιο πολύ στον κόσμο αγάπησα για ένα εγωισμό; Κρίμα δεν είναι να μου πάρεις όλες τις στιγμές μας απλά και μόνο για να πεις ότι νίκησες; Έχω ήδη χάσει τη μέρα που σ' έχασα. Είσαι ήδη νικητής. Άσε κάτι και για μένα, να 'χω κάτι για να σπάζω λίγο τη σιωπή σου. 

Read More

Sep 1, 2016

Φθινοπώριασε καρδιά μου... γέλα

Το καλοκαίρι ημερολογιακά έφτασε στο τέλος του και στα social media έχει πλακώσει μεγάλη μαυρίλα. Μέχρι και με χαστουκίσματα μας έχουν απειλήσει οι απανταχού summer lovers.

Ναι, οι διακοπές τελείωσαν, όμως, το φθινόπωρο ζητά να το αγαπήσουμε όπως ακριβώς αγαπάμε και το καλοκαίρι. Μας δίνει τη δροσιά του και γεμίζει το τοπίο με εικόνες γεμάτες πορτοκαλί και καφέ αποχρώσεις. Έχει κι αυτό τη δική του χάρη όπως και οι άλλες τρεις εποχές του χρόνου. Όμως λίγοι το περιμένουν. Είναι ίσως το πιο μισητό γιατί η αρχή του σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού. 


Πολύ άδικο το βρίσκω. Λατρεύω να περπατάω ανάμεσα στα ριγμένα φύλλα των πεζοδρομίων, η θάλασσα γίνεται πιο γλυκιά, η ζέστη επιτέλους αποχωρεί και ο βραδινός ύπνος γίνεται κι αυτός πιο γλυκός, χωρίς τη χρήση του κλιματιστικού. Τώρα ψήνονται και τα ρόδια, το αγαπημένο μου φρούτο και τα ζεστά ροφήματα θα πάρουν τη θέση του φραπέ στο γραφείο. Τα πρωτοβρόχια καθαρίζουν τον γεμάτο καυσαέρια ουρανό και αναδύουν τη μυρωδιά της γης και του πεύκου στα ορεινά. Αναπνέεις και νιώθεις ζωντανός. Η μέρα τελειώνει πιο νωρίς και μας αφήνει να ξεκουραστούμε. 


Ας αφήσουμε τον ήλιο να φύγει για να μας λείψει και να τον ζητάμε πάλι μετά το βαρύ χειμώνα. Για την ώρα τον χορτάσαμε. Το φθινόπωρο δεν είναι εποχή για γκρίνιες και λύπες. Είναι εποχή για νέους στόχους, νέο dressing code και γενικά για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, αυτόν που αφήσαμε ξεχασμένο  να βγάζει σέλφι σε κάποια παραλία.  


Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com