Nov 29, 2016

Μία μέρα που έβρεχε αγάπη

Ήταν μόνο μια μέρα, η δική μας μέρα. Τόσο κράτησε η δική μας αγάπη. Για τόσο λίγο έζησε. Μπορούσα να τη δω στις σταγόνες της βροχής που έπεφταν δυνατά στο σώμα σου. Είπες δεν θες να πάρουμε ομπρέλα. Ήθελες μόνο να τρέξεις μαζί μου στους έρημους δρόμους. 

Είπες να μη φοβάμαι τη βροχή. Να στρέψω το πρόσωπο προς τον γκρίζο ουρανό και να του πω "χτύπα με" μέχρι όλοι οι φόβοι μου να βγουν για πάντα από το σώμα μου. Κι εγώ άνοιξα τα χέρια και φώναζα "χτύπα με βροχή", χτύπα με με αγάπη μέχρι να πάψω να φοβάμαι". Κι ένιωσα για πρώτη φορά πραγματικά ελεύθερη. 




Κρύωνα, μα δεν είχε σημασία γιατί δεν φοβόμουν πια. Κι έτσι όπως έβρεχε αγάπη, γύρισα μέσα στον ομίχλη να σε δω, να σου πάρω το χέρι και να σου πω ευχαριστώ, μα είχες χαθεί. Σε φώναξα μα δεν άκουγα παρά μόνο τις σταγόνες της βροχής που συνεχώς δυνάμωναν.  Σε φώναξα μα είχες φύγει. Μου έμαθες τόσα, μα δε μου έμαθες ποτέ να ζω χωρίς εσένα. Νίκησα όλους τους φόβους μου γιατί εσύ με τράβηξες απ' το χέρι στη βροχή, όμως ποτέ δε με προετοίμασες για τη φυγή σου. 


Ένιωσα πραγματικά μόνη σ' ένα σκηνικό βγαλμένο από θρίλερ. Οι δρόμοι ήταν έρημοι, η βροχή πονούσε τα χέρια μου, τα πόδια μου πάγωσαν. Ήθελα να πάω σπίτι μου. Άραγε θα είσαι εκεί; Μήπως όλα αυτά να είναι μία ακόμη δοκιμασία σου; Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα με τα μάτια μου να βλέπουν το θολό τοπίο. Αν πήγες στο σπίτι, ίσως σε προλάβω. Έπεσα κάτω, τα γόνατα μου έτσουζαν και η μούρη μου κόλλησε σχεδόν στο δρόμο. Πήγα να βάλω τα κλάματα κι ένα βρεγμένο σκυλί μου έγλειψε τη μούρη με λυγμούς. Σηκώθηκα, το κοίταξα στα μάτια. Δεν ξέρω γιατί αλλά του έκανα νόημα να συνεχίσει να τρέχει μαζί μου. Ήταν μεγάλο, με μαύρο τρίχωμα, από αυτά που κανείς δε θα πρόσεχε ή θα έπαιρνε μαζί του. 


Φτάσαμε στο διαμέρισμα. Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας μαζί μου λες και γνώριζε το δρόμο από πριν. Άνοιξα την πόρτα, το πάτωμα βρεγμένο από τα αποτυπώματά σου. Εσύ πουθενά. Αυθόρμητα κάλεσα το βρεγμένο σκυλί με το χαϊδευτικό που έδωσα και αυτό αποκρίθηκε. Μπήκαμε μαζί στο άδειο σπίτι.


Σήμερα βρέχει, ακριβώς όπως εκείνη την ημέρα που έβρεχε αγάπη. Εκείνη τη μέρα πίστεψα για πρώτη φορά ότι μ' αγαπούσες. Κοιτάζω τη βροχή από το ζεστό καναπέ μου και δίπλα μου κοιμάται κουλουριασμένος ο Μικρός. Παράξενο όνομα για ένα τόσο μεγάλο και κατάμαυρο σκυλί μου λένε όλοι, μα εμένα δε με νοιάζει. Για μένα είναι το πιο χαριτωμένο και αγαπησιάρικο σκυλί στον κόσμο.
Read More

Nov 27, 2016

Ανάθεμα τα μάτια σου

Τα μάτια σου, δύο καλοστημένες παγίδες μέσα στις οποίες έχω φάει τα μούτρα μου ξανά και ξανά. Είναι μεγάλα, στρογγυλά, με πυκνές βλεφαρίδες και καφέ χρώμα που στον ήλιο γίνεται μελισσί. Είναι εκφραστικά και λυπημένα με λίγες ρυτίδες γύρω τους να δείχνουν πόσο έξυπνα και έμπειρα είναι.


Τα μάτια σου έχουν γίνει η μεγαλύτερη μου αδυναμία. Τα λατρεύω και τα φοβάμαι μαζί γιατί ό,τι μου ζητήσουν θα το κάνω. Όταν γεμίζουν μίσος με τρομάζουν ακόμη πιο πολύ και δεν υπάρχει μέρος στον κόσμο που να μπορώ να κρυφτώ από αυτά.

Γιατί δε μ' αγαπάνε τα μάτια σου; Έχω κάνεις τόσες πολλές φορές αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου όμως δεν έμαθα ποτέ ποια είναι η σωστή απάντηση. Τα μάτια σου, το ταξίδι μου. Είναι όπως τον ήλιο. Όταν γυρίσω να τα κοιτάξω η δύναμή τους με κάνει να γυρίζω αμέσως το κεφάλι μου αλλού. Είναι το ίδιο άφταστα όπως τον ήλιο.

Άραγε κλαίνε τα μάτια σου; Έχουν κλάψει ποτέ για μένα; Κάθε πικρό σου δάκρυ θα ήθελα να το γευτώ. Κάθε σου όνειρο που σε ταράζει θα ήθελα να το διώξω μακριά. Πόσο μου έχουν λείψει τα μάτια σου. Πόσο θα ήθελα να τα φιλήσω τρυφερά και να τα βάλω να δώσουν όρκο ότι πραγματικά θα κοιτάνε μόνο εμένα.

Ανάθεμα τα μάτια σου που κοιτάνε αλλού και με προσπερνάνε αδιάφορα. Που κοιτάζουν το σώμα άλλης γυναίκας και το ποθούν όπως κάποτε πόθησαν το δικό μου. Ανάθεμα τα για τα ψέματα που με έκαναν να πιστέψω, για τις αλυσίδες που πέρασαν γύρω από την καρδιά μου. Ανάθεμα τα που δεν είναι δικά μου.

Μίσος και τα λατρεία τα μάτια σου, φερ' τα για λίγο εδώ ξανά να τα αγαπήσω...




Read More

Nov 25, 2016

Τι εννοείς τα μακαρόνια παχαίνουν;

Παρακαλώ, όσοι έχουν ξεστομίσει έστω και μία φορά την βλάσφημη φράση «τα μακαρόνια παχαίνουν», να την πάρουν πίσω. Ναι, κύριοι να την πάρετε πίσω και να μην την ξαναβγάλετε ποτέ από το στόμα σας, ειδικά όταν βλέπετε ένα pasta lover να τρώει με ευλάβεια και έρωτα την carbonara του ή την ναπολιτάνα του ή ό,τι άλλο με πολλές θερμίδες γουστάρει.

Και το τσιγάρο βλάπτει. Θα το κόψεις; Εγώ γιατί να στερηθώ τη μεγαλύτερη γαστρονομική απόλαυση που υπάρχει εκεί έξω; Γονατιστή θα πάω στη Ρώμη να ευχαριστήσω τους Ιταλούς στην Πλατεία του Άγιου Πέτρου για την εξαιρετική αυτή ιδέα που είχαν να πάρουν το ζυμάρι και μ’ αυτό να κάνουν παπάδες.


Μακαρόνια σημαίνει ευτυχία. Το λέει και η λέξη από την οποία πιθανότατα προέρχονται «μακάρια». Άρα ποιος είσαι εσύ κύριε διατροφολόγε που θα μου στερήσεις την ευτυχία μου; Άσε που είναι έτοιμα σε 10 μόνο λεπτά, στοιχίζουν περίπου 1 ευρώ και μπορώ να τα φάω και εντελώς σκέτα, με λίγη μόνο μοτσαρέλα από πάνω. Πάλι θα τα απολαύσω!

Άσε που δεν τα βαριέσαι ποτέ. Είναι σαν να έχεις ένα σύντροφο με απίστευτη χημεία στο σεξ και κάθε φορά που είστε στο κρεβάτι διαλέγεις και μία διαφορετική στάση από το βιβλίο του κάμα σούτρα. Αντί αυτού είσαι μόνη στην κουζίνα με ένα κουτί μακαρόνια και σκέφτεσαι όχι τις 69 αλλά τις 1009 συνταγές που μπορείς να κάνεις για ν’ απολαύσεις αργότερα χωρίς κανείς να σε κοιτάει και να προκαλεί τύψεις.

Αν θες να έχεις την αγάπη, τη φιλία και τη συμπάθειά μου, κάλεσέ με στο σπίτι σου και φτιάξε μου μία μακαρονάδα δικής σου συνταγής. Ή τουλάχιστον, όταν βγούμε, άσε με να τα φάω με την ησυχία μου χωρίς πικρόχολα σχόλια.

Και επειδή σας βρίσκω κάπως ανημέρωτους, απλά να σας πω ότι οι τελευταίες έρευνες λένε πώς τα μακαρόνια όχι μόνο δεν παχαίνουν αλλά αδυνατίζουν κιόλας. Aν δεν με πιστεύετε κάντε μία έρευνα στο διαδίκτυο. Λίγο οι σάλτσες παχαίνουν, το παραδέχομαι. Όμως ποιος νοιάζεται; Θα κάνω δίαιτα τις υπόλοιπες μέρες που δε θα τρώω μακαρόνια. 

Μακαρονοφάδες όλου του κόσμου μείνετε δυνατοί και ενωμένοι και μην υποκύπτετε στις καφές φήμες και στα πικρόχολα σχόλια.  Απολαύστε την αγαπημένη σας μακαρονάδα χωρίς τύψεις και ενοχές!
Read More

Nov 23, 2016

To σπάνιο, σουρεαλιστικό βιβλίο μαγειρικής του Salvador Dali

Μετά από 40 χρόνια το σουρεαλιστικό βιβλίο μαγειρικής του Salvador Dali θα τυπωθεί ξανά.

Για πρώτη φορά τυπώθηκε το 1973 με τον τίτλο Les Diners De Gala και ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τον καλλιτέχνη του σουρεαλισμού, αφού στην ηλικία των 6 δήλωσε ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει σεφ. Κάτι που ευτυχώς για την παγκόσμια τέχνη δεν έγινε. Το περίεργο βιβλίο περιλαμβάνει 136 συνταγή μέσα σε 12 κεφάλαια, τα οποία 10 από αυτά είναι αφιερωμένα σε αφροδισιακά.

Μερικά από τα γνωστά έργα τέχνης που περιλαμβάνονται είναι: Thousand Year Old Eggs”, “Veal Cutlets Stuffed With Snails”, “Frog Pasties”, and “Toffee with Pine Cones”.

Σήμερα διασώζονται γύρω στα 400 αντίτυπα του βιβλίου και πωλούνται για εκατοντάδες δολάρια.
Πάρτε μία ιδέα από τα τρομαχτικά πολλές φορές σχέδια του εκκεντρικού ζωγράφου.











Read More

Nov 15, 2016

Τίποτα στη ζωή δεν μας χαρίζεται

H ζωή είναι αλήθεια ένα δώρο από μόνη της. Κάποιοι είναι πιο τυχεροί από κάποιους άλλους και έχουν τις δυνατότητες στη χώρα ή στην οικογένεια και το περιβάλλον που γεννιούνται να παλέψουν για να αξιοποιήσουν αυτό το δώρο κατάλληλα. Σε κάποιους οι συνθήκες δεν επιτρέπουν παρά να έχουν τα βασικά και οι πολύ άτυχοι χάνουν αυτό το δώρο πολύ νωρίς. 



Όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία είναι οι πιο τυχεροί, χωρίς όμως να το συνειδητοποιούν πάντα. Ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως άπληστος και δεν χορταίνει εύκολα. Δεν ικανοποιείται εύκολα και θέλει συνεχώς περισσότερα. Όμως είναι κι αυτό μέρος του αγώνα της ζωής, αν δεν γίνεται με αθέμιτα μέσα και αν δεν προκαλεί στον ίδιο και στους γύρω του μία απελπιστική κατάσταση.

Η ζωή είναι ένας αγώνας. Είναι μία διαρκής πάλη με τον εαυτό μας, την κοινωνία, με τα θέλω και τα πρέπει. Σχεδόν τίποτα δεν έρχεται εύκολα κι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας γίνεται κίνητρο κι όχι να λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας. 

"Όλα είναι δύσκολα γι' αυτό πρέπει να γίνομαι όλο και πιο δυνατός για να μπορώ να αντεπεξέλθω στα καθημερινά προβλήματα, επαγγελματικά και προσωπικά". Αυτός θα πρέπει να είναι ο σωστός τρόπος σκέψης μας. Είναι ο μοναδικός τρόπος σκέψης γι' αυτόν που θέλει να επιβιώσει και να έχει μία καλύτερη ζωή. Να μπορεί να δουλεύει, να κουράζεται και να κάνει θυσίες για να μπορεί να απολαμβάνει αυτές τις λίγες χαρούμενες στιγμές όταν είναι με την οικογένειά του, όταν απολαμβάνει ένα καφέ ή μια βόλτα με αγαπημένα του πρόσωπα, όταν ταξιδεύει με τις οικονομίες του, όταν κάνει τα ψώνια του τις γιορτές κλπ. 

Σκεφτείτε μόνο αν περνούσαμε όλη μας τη ζωή σε μόνιμες διακοπές. Ωραία θα ήταν, αν και κάποτε θα καταντούσε βαρετό. Όμως και πάλι θα ψάχναμε να κάνουμε κάτι που μας αρέσει, να δημιουργήσουμε, να έχουμε ανταπόκριση από τον κόσμο, να κτίσουμε κάτι για να το δούμε να ευδοκιμεί. Είναι στην φύση του ανθρώπου να μάχεται και ο καθένας έχει τη δική του μάχη να δώσει, πρώτα μέσα του. Ακόμη και ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον πλανήτη. Όλοι έχουν την ανάγκη να νιώθουν χρήσιμοι και πολύτιμοι. Όλοι θέλουν ένα σκοπό να υπηρετούν. Για κάποιους είναι η φήμη και τα λεφτά, για άλλους η τέχνη ή η δράση και για άλλους η προσφορά.

Οι αναποδιές της ζωής θα πρέπει να μας παίρνουν από κάτω μόνο για λίγο. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Άμα η ζωή σου έχει δώσει τα πιο δυνατά όπλα: το μυαλό σου, το σώμα σου αρτιμελές, την προσωπικότητά σου και συ αντί να τα αξιοποιείς, τα χαραμίζεις είναι μεγάλη αδικία. Αδικία γι' αυτόν που θα τα ήθελε και δεν τα έχει. 

Η τεμπελιά είναι αδικαιολόγητη. Είναι αυτοκαταστροφική. Η άρνηση να σηκωθεί κάποιος το πρωί για να παλέψει, να βρει δουλειά ή να δουλέψει, να δημιουργήσει ή να μάθει ισοδυναμεί με την άρνηση για να ζήσει. Οι δικαιολογίες είναι αδικαιολόγητες. Το να κλειστείς στο σπίτι σου και να περιμένεις από τους άλλους να σε βοηθούν επειδή όλα εκεί έξω είναι δύσκολα είναι δείγμα εγωισμού και αχαριστίας, αλλά παράλληλα και δείγμα κατάθλιψης. 

Αν ζηλεύεις τους επιτυχημένους, τότε να ξέρεις δεν έφτασαν τυχαία εκεί. Δεν πάτησαν απλά ένα κουμπί και βρέθηκαν πλούσιοι. Ακόμη κι αυτοί που τα βρήκαν έτοιμα πρέπει να παλέψουν για να τα κρατήσουν. Ούτε η επιτυχία και τα λεφτά δεν ισοδυναμούν με την ευτυχία. Μη σε ξεγελούν τα φλας και τα ψεύτικα χαμόγελα. Να ζηλεύεις αυτούς που παλεύουν κάθε μέρα και αγαπούν τη ζωή, όσα λίγα κι αν έχουν. Αυτούς που βρήκαν στην ευτυχία σε όσα έχουν και δεν το βάζουν ποτέ κάτω, έστω κι αν για λίγο λυγίσουν. 

Να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσεις να τον βοηθήσεις και ν' αγαπήσεις τη ζωή σου με τα όσα λίγα κι αν διαθέτεις. Να αγαπήσεις τον αγώνα σου και να προσπαθείς συνεχώς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και καλύτερος σε αυτό που επέλεξες να κάνεις, έστω και αν πρέπει να ξεκινήσεις από τα πιο χαμηλά, έστω κι αν είσαι τηλεφωνήτρια σε φαστφουντάδικο. Ό,τι κάνεις να το κάνεις καλά και με την ψυχή σου και να ψάχνεις πάντα γι' αυτά που σου αξίζουν. Για τις επόμενες μάχες που θέλεις να δώσεις. 

  
Read More

Nov 11, 2016

Φοβάμαι μη γυρίσεις

Είχες πάντα τον τρόπο σου να ξεγλιστράς από δύσκολες καταστάσεις και άβολες συζητήσεις. Άβολες γιατί θα έπρεπε να πεις την αλήθεια ή να εκφράσεις τα αισθήματά σου. Είχες πάντα τις κατάλληλες λέξεις να πεις για να γλιτώσεις το φταίξιμο. Από θύμα γινόμουν η κατηγορούμενη, από θύτης γινόσουν δικαστής.


Κάθε μου θέλω και ερώτηση έπεφταν για χρόνια στο κενό, ως ασήμαντα και μικρά. Έδινες μέχρι εκεί που ήθελες να δώσεις και έπαιρνες πολλά περισσότερα. Ήσουν ο πιο γλυκός άνθρωπος όταν ήθελες να κερδίσεις και ο πιο σκληρός όταν έβλεπες ότι χάνεις. Πότε με λάτρευες και πότε με πέταγες σαν ένα παλιό, μεταχειρισμένο παιχνίδι που βαρέθηκες.

Με ξεχνούσες, με άφηνες, με βαριόσουν κι ύστερα ξαφνικά με ήθελες. Πιανόμουν απ’ αυτό το λίγο σου και μάζευα τα λίγα ψίχουλα αγάπης που μου άφηνες για να σε δικαιολογήσω. Μέχρι που κατάλαβα ότι εγώ ήμουν το πρόβλημα κι όχι εσύ. Εσύ είσαι αυτός που είσαι και τόσο μ’ αγαπάς. Τόσο λίγο, σχεδόν καθόλου για να μπορείς να ζεις μακριά μου. Για να περνάνε οι μέρες και μη με ψάχνεις, για να μην απαντάς στο κάθε ηλίθιο μήνυμα και αφορμή που έβρισκα για να σου μιλήσω. Για να περνάει ο καιρός και να μη με βλέπεις ή να μ’ αγγίζεις. Πάντα απορούσα πώς αντέχεις να είσαι μακριά μου τόσο πολύ. Δεν πονούσε η καρδιά σου, το σώμα σου;

Εγώ είχα το πρόβλημα. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου την ιδέα σου που αγάπησα και έμεινα εκεί κολλημένη. Απείχες πολύ απ’ αυτήν, από μένα από το εμείς. Δεν υπήρχε εμείς. Ήμουν εγώ και ήταν κι άλλες. Ήταν η ζωή σου και έξω απ’ αυτήν εγώ. Μα εσύ για μένα ήσουν η ζωή μου. Πόσο λάθος είχα. Πόσο τυφλή και ανύμπορη ήμουν. Τώρα βρίσκω τη δύναμη να μη σε ζητάω πια. Σιγά σιγά βρίσκω τον εαυτό μου και αδειάζω το μυαλό από τον τρόμο του να σε βάλω και πάλι πίσω στη ζωή μου.

Γιατί απ’ όλα, ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Φοβάμαι μη γυρίσεις πάλι για ένα κρεβάτι και σου πω ναι. Φοβάμαι πώς θα μου δείξεις τον γλυκό, αδύνατο σου εαυτό για να με ξεγελάσεις και μετά πάλι να προσποιείσαι πώς τίποτα δεν έγινε. Σε φοβάμαι διάβολε. Περισσότερο κι από τον θάνατο. Φοβάμαι τον εξευτελισμό που θα υπομένω και πάλι στα χέρια σου, μήπως και καταφέρω να μείνεις λίγο ακόμα. Φοβάμαι που θα νιώσει τόσο όμορφα το σώμα μου και μετά θα πρέπει να το νιώθω να αδειάζει κάθε μέρα. Φοβάμαι όσα νιώθω γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Φοβάμαι τη στιγμή που πάλι θα σε ψάχνω και θα σβήνεις απλά τα ενοχλητικά μου μηνύματα, χωρίς ν’ ασχολείσαι. Φοβάμαι το κενό βλέμμα σου και όσα θα ζητήσεις.

Θέλω να κλειδώσω την πόρτα μου, να κλείσω τα φώτα, να κατεβάσω τα παραθυρόφυλλα και να κλείσω τ’ αυτιά μου όταν θα χτυπάει το τηλέφωνο και θα ‘σαι συ. Θέλω να βρω τη δύναμη να σε αφήσω να φύγεις κι ας κλάψω μετά μέχρι να μην υπάρχουν δάκρυα. Τουλάχιστον θα ‘ναι για μια τελευταία φορά. 



Read More

Nov 8, 2016

Μυρωδιές...

Θυμάσαι πώς μυρίζουν τ' άγρια τριαντάφυλλα;
Θυμάσαι πώς μυρίζουν ο πεύκος και η πρωινή βροχή;
Ο πρωινός καφές και ο βασιλικός;

Θυμάσαι πώς ρουφούσες τις μυρωδιές από τα μαλλιά και το λαιμό μου;
Με θυμάσαι καθόλου; Αυτό που ήσουν, αυτό που ήμουν, αυτό που ήμασταν μαζί;

Εγώ όλα τα θυμάμαι σαν να 'ταν χτες. Δεν υπάρχει πιο δυνατή αίσθηση από την όσφρηση. Αν μυρίσεις κάτι μία φορά το θυμάσαι για πάντα λένε, πόσο μάλλον όταν αυτό το κάτι, είναι αυτός που αγαπάς.



Θυμάμαι τις δυνατές μυρωδιές που έβγαιναν από το σώμα σου και τις κουβαλούσα μαζί μου στο σπίτι. Ξάπλωνα για λίγο στον καναπέ πριν μπω στο μπάνιο και αγκάλιαζα το σώμα μου για να μείνουν πάνω μου λίγο ακόμα. Τσιγαρίλα, ιδρώτας και η ακριβή σου κολόνια, γίνονταν ένα και φώναζαν "θα σε πληγώσω, μείνε μακριά μου". Μα εγώ τις λάτρευα τις μυρωδιές σου. Ριχνόμουν απάνω τους και τις άφηνα να με νικήσουν. Μου τρυπούσαν το σώμα που έτρεμε και ίδρωνε και γινόταν ένα με το δικό σου. Μου έκαιγαν την ανάσα μα το στόμα μου ζητούσε ένα φιλί σου. Μυρωδιά από αλκοόλ έσταζαν τα χείλη σου και ήθελα να βγάλω από μέσα σου ό,τι σε πονούσε και να το φορέσω στο πρόσωπό μου για να νιώσεις πόσο σε αγαπώ.

Κάτω από το αλκοόλ, την κολόνια, τον ιδρώτα, τα τσιγάρα... εσύ! Γυμνός, ντυμένος μόνος με τα αισθήματά σου, αδύναμος σαν πουλάκι, ριγμένος στην αγκαλιά μου. Και η μυρωδιά σου γλυκιά, γνώριμη, σαν ενός μωρού. Μυρωδιά αγάπης. Η μυρωδιά του έρωτά μας, των σαρκών μας που γίνονταν ένα. Κάθε μέρος του σώματός σου το λάτρευα, γιατί ήταν δικό σου, γιατί το ένιωθα δικό μου. Ήταν η αγάπη μου ζωγραφισμένη πάνω σου, ντυμένη με την μυρωδιά σου.

Θυμάσαι, πόσο σε αγαπούσα;
Θυμάσαι πώς μυρίζει ο έρωτας;
Read More

Nov 7, 2016

Eγώ κι εσύ


Κάποτε ήμουν εγώ και ήσουν κι εσύ.
 Ύστερα γίναμε ένα, γίναμε εμείς.
 Ήταν κι άλλοι, που μέσα μας έμειναν άλλοι,
ξένοι σε μας, ξένοι στους άλλους.
Αυτοί οι άλλοι μπήκαν στη ζωή μου
Έκαναν άνω κάτω τη ψυχή σου
Χάλασαν για πάντα τις καρδιές μας
Κι είπαμε πράγματα σκληρά.
Ξέχασες πόσο με αγαπούσες
Θυμήθηκα πόσο σε μισώ

Γίναμε πάλι δύο, εσύ κι εγώ…
Read More

Nov 4, 2016

Δώσε ένα τέλος να μας αρμόζει

Θα ήθελα αυτό το τραγούδι που άκουγα σε κάθε φυγή σου να το ακούσω σήμερα για τελευταία φορά. Θέλω οι δικαιολογίες και τα ψέματα να τελειώσουν. Δε θέλω πια να νιώθω ότι φταίω για όλα. Θέλω να μην ξαναρθείς γιατί πια ξέρω ότι θα είναι μόνο για να ξαναφύγεις. Ξέρω ότι δεν έχεις επιλογή. Ότι δεν έχουμε επιλογή. Δε σε κατηγορώ για τίποτα πια. Είναι πια αργά για τέτοια. Είναι που δε θέλω πια να ρωτάω τον εαυτό μου αν με αγαπάς, δε θέλω να εκλιπαρώ τις λέξεις να βγουν από το στόμα σου. Δε θέλω να μην ξέρω αν αυτή ήταν η τελευταία φορά που κάναμε έρωτα.



Θέλω έναν άνθρωπο που να με κάνει να νιώθω ότι θέλει πάνω απ' όλα εμένα. Να μοιράζεται μαζί του τους προβληματισμούς και τις έγνοιες του. Να μου μιλά ανοιχτά και να με ακούει χωρίς να με κρίνει. Να μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες του. Nα με θέλει μέσα του ξανά και ξανά. Και θα ήθελα πολύ αυτός να ήσουν εσύ... Όμως, δεν είσαι.

4 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα. Τόση ώρα κρατάει το τραγούδι που τόσες φορές σου αφιέρωσα μήπως και λίγο καταλάβεις πως νιώθω. Τόση ώρα μόνο χρειάζεται μία μεγάλη αγάπη για να τελειώσει. Σιωπή, σιωπή, σιωπή, ένα δύο μηνύματα, αφού τα λόγια στέρεψαν και οι καβγάδες δεν βγάζουν πια πουθενά και η αυλαία πέφτει. Δεν θα με ψάξεις, δε θα σε ψάξω. Θα το παίξουμε ανώτεροι. Θα πούμε ότι θα είμαστε φίλοι. Θα πούμε ψέματα και πάλι! 

Ποτέ δεν ήμουν φίλη σου και ποτέ δε θα γίνω γιατί μου είναι δύσκολο να κάθεσαι τόσο κοντά μου και να μην απλώνω τα χέρια μου να σε αγγίξω, να μυρίζομαι την κολόνια σου και να μη θέλω να τραβήξω μία πιο κοντινή τζούρα από το λαιμό σου. 


Γι' αυτό ας βριστούμε. Ας δώσουμε το τέλος που μας αρμόζει. Ένα τέλος δυνατό, έτσι όπως έζησα αυτή τη σχέση. Ένα τέλος που να φωνάζει ότι ο έρωτας πολλές φορές δεν είναι αρκετός, ότι η φιλία δεν μπορεί να χωρέσει τόσα συναισθήματα. Ο έρωτας δε γίνεται φιλία. Ο αληθινός έρωτας πεθαίνει στο άκουσμα της λέξης "φιλία". Δώσε λοιπόν, ένα τέλος που να μην έχει άλλη αρχή. Μόνο εσύ μπορείς. Εσύ που ήσουν πάντα ο πιο δυνατός. Εσύ που θεωρείς τους έρωτες μία σκέτη, αργόσχολη μαλακία. Εσύ που πάντα στρίμωχνες όσα ένιωθες στην πιο μικρή γωνιά. 


Αφού δεν μ' αγαπάς, δώσε μας τουλάχιστον το τέλος που μας αρμόζει. Το οριστικό...




Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest
Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com