Dec 31, 2016

"Νέος χρόνος, νέα αρχή"...

Μία φράση που ακούμε συνεχώς, όσο η Πρωτοχρονιά πλησιάζει. Το Facebook και το Instagram έχουν γεμίσει απ' αυτήν ή από παραλλαγές αυτής. Κι έχει καταντήσει λίγο κλισέ, έτσι που διερωτήθηκα μήπως πρέπει ν' αρχίσω να σκέφτομαι αλλιώς. Γιατί δηλαδή να περιμένω τις 31 Δεκεμβρίου για να κάνω μία νέα αρχή στη ζωή μου;


Είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιούμε την αλλαγή του χρόνου ως αφορμή για να ξεκινήσουμε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας. Έτσι, τουλάχιστον θέλουμε να πιστεύουμε γιατί στην πράξη είναι πάντα πιο δύσκολο. Ο καινούριος χρόνος σηματοδοτεί μία καινούρια ζωή. Έτσι μάθαμε μέχρι στιγμής. Και για όλους όσους είχαν μια καλή χρονιά, η 1η Ιανουαρίου σημαίνει "πάμε ξανά απ' την αρχή, γι' ακόμη ένα γύρο".

Για μένα το 2016 ήταν μία από τις πιο περίεργες χρονιές. Ξεκίνησε πολύ άσχημα και συνέχισε έτσι γι' αρκετούς μήνες. Πολλές φορές παρακαλούσα να τελειώσει, για να τελειώσουν μαζί της ο πόνος, η απογοήτευση και τα δάκρυα. Αντί δηλαδή να σκεφτώ ότι πρέπει ν' αλλάξω τη ζωή μου και τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα τώρα, περίμενα πότε θα τελειώσει η δήθεν γουρσουζιά του χρόνου, για να έλθει - ήλπιζα - ένας νέος, πιο καλότυχος χρόνος. Κι αν δεν γίνουν έτσι τα πράγματα; Αν συνεχίσει να έρχεται η μια γκαντεμιά πάνω στην άλλη; Θα πρέπει να περάσω ακόμη 12 μήνες και 365 μέρες, μέσα στη μιζέρια και τα παράπονα μέχρι να φύγει και το 2017;
Ναι, έπρεπε να βρω ένα τρόπο ν' αφήσω πίσω μου τις άσχημες μέρες, όμως το να καθιερώσω και να περιμένω τον ερχομό του νέου χρόνου για να το πετύχω αυτό, ήταν απλά ένδειξη ότι βαριόμουνα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου σήμερα. Είχα μπει σε waiting mode...

Και μία μέρα έκανα κλικ. Είναι ΟΚ να έχουμε την Πρωτοχρονιά ως την ημέρα αλλαγής, αναγέννησης και νέας αρχής. Δεν είναι όμως εντάξει να περιμένουμε να ‘ρθει αυτή η μέρα για να πάρουμε τα πάνω μας. Εξάλλου είναι απλά μία ακόμη μέρα. Η 31 Δεκεμβρίου γίνεται 1η Ιανουαρίου. Τίποτα άλλο μεγάλο δεν συμβαίνει. Είναι μία μέρα όπως όλες τις άλλες μέρες που πρέπει να ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο.

Έτσι το "Νέος Χρόνος, Νέα Αρχή", έγινε για μένα "Νέα Μέρα, Νέα Αρχή". Χτες έκανα λάθος, πόνεσα, έμεινα άνεργη, χώρισα, πληγώθηκα... σήμερα όμως είναι μία καινούρια μέρα, μία καινούρια αρχή. Το χτες είναι κι αυτό παρελθόν όπως και το πέρσι. Το να περιμένω μήνες ολόκληρους για να διώξω την γκαντεμιά ή τον πόνο είναι απλά χάσιμο χρόνου, υγείας και ζωής. Σήμερα μπορώ ν' αλλάξω προς το καλύτερο, σήμερα να διορθώσω τα λάθη μου, σήμερα να νικήσω τον πόνο και να ψάξω για νέα δουλεία, ν’ αγκαλιάσω την αλλαγή ακόμη κι αν αυτή προέρχεται από ένα άσχημο γεγονός. 

Όταν, λοιπόν, η ζωή προσπαθεί να μας ρίξει κάτω, πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε μέρα είναι μία ευκαιρία για να ξανασηκωθούμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Τα καλύτερα ή τα χειρότερα ακόμη να έλθουν και όσο πιο δεκτικοί είμαστε στην αλλαγή (καλή ή κακή), τόσο πιο κοντά στην ευτυχία θα φθάνουμε.
Read More

Dec 29, 2016

Όλοι μετράνε τις τελευταίες μέρες του χρόνου, εγώ μετράω μέρες να σε δω

Ακόμη ένας χρόνος πέρασε και μπλα μπλα μπλα...

Ένας άσχημος χρόνος. Ξεκίνησε καλά μα τελείωσε άδοξα. Εκεί που νόμιζα ότι θα μπορούσα και πάλι να σ' έχω στην αγκαλιά μου, εκεί που όλα έδειχναν ότι αυτή τη φορά είχες έλθει για να μείνεις, ξεγλίστρησες και πάλι μέσα από τα χέρια μου και δεν σε ξαναείδα για καιρό.


Είχε κι άλλες στιγμές όμορφες ο χρόνος εκτός από αυτές τις μετρημένες δικές μας, πολύ λίγες συγκριτικά με τις άσχημες. Ήταν η χρονιά των θανάτων λένε όλοι, και δεν έχουν άδικο. Δεν πέθαναν μόνο πολλοί επώνυμοι, αλλά και σχεδόν όλοι όσοι ξέρω έχασαν ένα δικό τους. Άλλους τους έζησα να παλεύουν με τέρας της κατάθλιψης και άλλους να ψάχνουν τον έρωτα στα πιο επικίνδυνα μέρη του μυαλού τους.




Προσπαθώ να κάνω ένα flashback από την αρχή της χρονιάς, για να μαζέψω τις αναμνήσεις μου. Όμορφες και άσχημες. Μεγάλο κενό μνήμης και όσο μεγαλώνουμε, μεγαλώνει κι αυτό μαζί μας. Πολλές ώρες δουλειάς, πολλές υποχρεώσεις, άγχη, όλα αυτά τα άσχημα που συμβαίνουν και οι πραγματικά όμορφες στιγμές λιγοστεύουν συνεχώς.


Κι αυτές είναι αλήθεια οι πιο απλές τελικά. Ένα φιλί, μία απογευματινή βόλτα με το σκύλο μου στην παραλία (πόσο θα μου λείψουν αυτές οι βόλτες και η φατσούλα της σκυλίτσας μου), ένα σύντομο ταξίδι, γέλια και πλάκες με φίλους, όμορφες μουσικές, καινούργιες γεύσεις, μία νύχτα πάθους, ένα ρομαντικό δείπνο...


Εσύ, εσύ εσύ!


Εσύ μου δίνεις τις πιο έντονες στιγμές. Μακάρι να είχα να θυμάμαι περισσότερες στιγμές μαζί σου. Από τις 365 μέρες που πέρασαν το 2016 μακάρι να ήσουν σε πιο πολλές. Ήσουν σε τόσο λίγες κι αυτές κρατάει ως ανάμνηση το μυαλό μου πιο έντονα. Δεν θυμάται τι έφαγα χτες αλλά θυμάται τι μου είπες κάτι μήνες πριν. Επιλεκτικό το μυαλό τελικά, κρατάει μόνο ό,τι αυτό θέλει.


Όλοι μετράνε τις τελευταίες μέρες του χρόνου. Eγώ μετράω μέρες για να σε δω. Αυτές οι μέρες κάνουν για μένα τη μεγάλη διαφορά. Όταν είμαστε μαζί τίποτα άλλο δεν υπάρχει για λίγο. Χανόμαστε μέσα στη στιγμή και την απόλαυση που ανταλλάζουν τα σώματά μας και ξεκουραζόμαστε. Η καρδιά ρίχνει τους παλμούς. Ανακουφιζόμαστε.


Δεν ξέρω γιατί η ζωή μας στερεί αυτούς που θέλουμε. Δεν ξέρω γιατί χάνουμε ανθρώπους και ζώα που αγαπάμε τόσο πρόωρα και τόσο άδικα, ξέρω όμως ότι πρέπει να συνεχίσω να ζω με τις απώλειες και να είμαι δυνατή. Θα συνεχίσω να μετράω στιγμές και όχι μέρες, γιατί η δική μου ζωή ξεκινά από την αρχή κάθε φορά που νιώθω ευτυχία και αγάπη και όχι με το νέο χρόνο. Ξεκινά και τελειώνει με τους ανθρώπους που αγαπώ.
Read More

Dec 28, 2016

Το ποντικάκι που ήθελε ν' αγγίξει ένα αστεράκι του Ευγένιου Τριβιζά

To ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι
(ανέκδοτο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά)


Ήταν κάποτε ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. 
Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό, ήθελε να τα αγγίξει.

- Παππού - έλεγε στον παππού του - σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι. 

- Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.

- Μα γιατί είναι τόσο ψηλά παππού;

- Είναι τόσο ψηλά για να μην τα αγγίζουνε τα ποντικάκια και λερώνεται η ασημόσκονή τους.

- Εγώ όμως παππού μια μέρα, να το δεις, θα αγγίξω ένα αστεράκι. Αλλά προτού το αγγίξω, θα πλύνω καλά- καλά τα χεράκια μου για να μην λερώσω την ασημόσκονη του.

Και τι δεν έκανε ο Τρωκτικούλης για να αγγίξει ένα αστεράκι. Έπαιρνε φόρα και πηδούσε με όλη του την δύναμη όσο πιο ψηλά μπορούσε. Σκαρφάλωνε σε σκουπόξυλα. Σκαρφάλωνε σε τηλεγραφόξυλα. Σκαρφάλωνε σε κεραίες τηλεόρασης. Σκαρφάλωνε σε καμπαναριά. Τίποτα όμως. Όσο και να προσπαθούσε δεν κατάφερνε να αγγίξει ένα αστεράκι.
Διαβάστε την συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.paidika.gr/index.php?optio...



Read More

Δεν μετράω Likes, μετράω παρουσίες

Περνώντας πολλές ώρες της ημέρας μου στον υπολογιστή και στα social media, μιας και η δουλειά μου εξαρτάται από αυτά, έπιασα κάποιες φορές τον εαυτό μου να μετράει λάικ. "Ποιοι και πόσοι έκαναν λάικ σε αυτή την κοινοποίησή μου και γιατί άλλοι τόσοι δεν έκαναν;" Σκέψεις θλιβερές, που αναπόφευκτα κάποια στιγμή τις κάνεις ότι έχεις μπροστά σου συνεχώς την μικρή οθόνη του υπολογιστή. Το θέμα, όμως, είναι τι της κάνεις αυτές τις σκέψεις; 

Η απάντηση είναι: "τις πετάς αμέσως στα σκουπίδια". Και αν είσαι σε ηλικία που έζησες προ FB, τότε θα ξέρεις κι εσύ ότι η ζωή και οι άνθρωποι δεν μετριούνται σε λάικ αλλά σε παρουσίες. Η δική μου γνώμη, τα δικά μου γούστα, η δική μου συγγραφή και σκέψεις δεν σημαίνει - και ευτυχώς - ότι αντιπροσωπεύουν μία μεγάλη μάζα ανθρώπων ή ακόμη και των φίλων μου. Οι φίλοι μου δεν ακούνε την ίδια μουσική με μένα ούτε 'γω έχω ιδέα απ' αυτά τα τελευταία Hit που ακούνε στο ραδιόφωνο. Δεν τρώνε τα ίδια φαγητά με μένα, δεν διαβάζουν τα ίδια βιβλία και δεν τους προβληματίζουν τα ίδια πράγματα. Απολύτως λογικό και υγιές. 


Ζευγάρια τσακώνονται και φιλίες χαλάνε για κάτι τόσο τυπικό όσο ένα λάικ. Έχει δικαίωμα κάποιος να μην του αρέσουν τα ίδια πράγματα μένα και να μη συμμερίζεται τις απόψεις του. Κάτι αντίθετο θα ήταν εντελώς φασιστικό να το ζητάς εσύ ή εγώ. Κι ευτυχώς οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι δεν ασχολούνται τόσο με τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν περνάνε τις ώρες τους ζητιανεύοντας λάικ ή προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν ένα μάτσο ανθρώπους που πιθανόν δεν θα γνωρίσουν ή δε θα ξαναδούν ποτέ. 


Υπάρχει και η άλλη, η θετική πλευρά. Να κάνεις νέες γνωριμίες και πιο δύσκολα και φίλους, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Ανθρώπους που μοιράζονται τα ίδια πιστεύω και γούστα με σένα. Ποτέ, όμως, δε θα είναι στο ίδιο επίπεδο με τους ανθρώπους που μοιράζονται το βράδυ τον καναπέ μαζί σου. 


Όσες φορές έπιασα τον εαυτό μου να λυπάται για λάικ, αμέσως τον χαστούκισα. Το φυσιολογικό είναι να έχεις λίγους φίλους, λίγους ανθρώπους δίπλα σου και πραγματικούς. Πολύ δύσκολα καταφέρνεις να κτίζεις σχέσεις με κάποιους λίγους, πόσο μάλλον με χιλιάδες άτομα που θεωρείς "φίλους" στο fb. Θα ήθελα πολύ να αγαπούν όλοι τη δουλειά μου. Όλοι θα το θέλαμε αυτό για τη δουλειά μας. Να μοιράζονται τα άρθρα μου, να μου στέλνουν τα μηνύματά τους για να εκφράσουν τα αισθήματά τους και πόσο ταυτίζονται με αυτά που διαβάζουν ή πόσο τους αρέσουν. Είναι, όμως, αδύνατον, και δεν πρέπει να μας λυπεί. 


Κάποιοι, γνωστοί ή άγνωστοι, το κάνουν όντως και είναι αρκετό. Εξάλλου, δε θα ήθελα ποτέ να γίνω facebook celebrity βγάζοντας προς τα έξω κάθε μου πρόβλημα ψυχολογικό και προσωπικό ή αραδιάζοντας φιλοσοφίες της δεκάρας που σε καμία περίπτωση δεν τηρώ στη ζωή μου. Αυτά είναι για άλλους που στο τέλος της ημέρας θα το κάνουν και γιατί νιώθουν μόνοι αλλά και για να βγάλουν κάποια λεφτά. 


Από την άλλη, μετράω αυστηρά παρουσίες. Μετράω τηλέφωνα και μηνύματα και ανταποδίδω αναλόγως και με το παραπάνω. Μετράω αυτούς που θέλουν να είναι δίπλα μου και με ψάχνουν, χωρίς να έχουν να κερδίσουν κάτι. Αυτούς που θα μπορώ ν' ακουμπήσω όταν χρειαστώ ένα ώμο. Αυτούς που θα με ψάξουν και πάνω απ' όλα αυτούς που τους μιλάω κοιτώντας τους στα μάτια. Που είναι δίπλα μου. Οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου κάθε στιγμή, αυτοί μετράνε στην τελική. Αυτοί που απλώνεις το χέρι σου και τους αγγίζεις, που βλέπεις το χαμόγελό τους και το ακούς να φθάνει στ' αυτιά σου. Αυτοί που δε σου στέλνουν μόνο γραπτά φιλιά, αλλά είναι κι εκεί το βράδυ για να στα δώσουν. 


Οι στιγμές που μοιραζόμαστε στην πραγματική ζωή με άλλους, αυτές μετράνε και αυτές θυμόμαστε στην τελική. Εσύ πόσες τέτοιες θυμάσαι και με ποιους; Καιρός ν' αρχίσεις να πιάνεις παρουσίες και να σταματήσεις να χάνεις το χρόνο σου και να χαλάς τη διάθεσή σου για τα λάικ αγνώστων και ιντερνετικών περαστικών ανθρώπων.
Read More

Το SAVOIR VIVRE στην αρχαία Ελλάδα

Aπό το βιβλίο του Χρίστου Ζαμπούνη

1.Ο αρχαίος Έλληνας περνούσε σχεδόν όλη του τη ζωή έξω από το σπίτι του, αφού έκανε τα απαραίτητα: Να πλύνει τα χέρια και το πρόσωπο του, να φάει ένα λιτό πρωινό αποτελούμενο από κομματάκια ψωμί βουτηγμένα σε νερωμένο κρασί.
2.Μόνο εάν ήταν ασθενής παρέμενε στο σπίτι του
3.Ένας ή δύο δούλοι τον συνόδευαν έξω από το σπίτι του.
4.Προορισμός ήταν η αγορά, που δεν ήταν εμπορικό κέντρο, αλλά πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο.
5.Τις αγορές τις έκανε ο άντρας και ποτέ η γυναίκα.
6.Όπως αναφέρεται, στους αρχαίους Έλληνες δεν άρεσαν οι υπερόπτες, οι βιαστικοί άνθρωποι και νευρικοί χαραχτήρες. Κατέκριναν την έπαρση. Και το βιαστικό περπάτημα.
7.Δικαίωμα εξόδου από το σπίτι είχαν οι παντρεμένες γυναίκες.
8.Οι ανύμφευτες έπρεπε να συνοδεύονται από τους γονείς τους, μια δούλη ή έναν ηλικιωμένο.
9.Οι κουρείς, ήταν ο τόπος από τον οποίο ο Αθηναίος πρωτομάθαινε τα νέα…
10.Αγαπημένα χρώματα ενδυμασίας τους ήταν το πράσινο, το πορφυρούν, το κόκκινο, το γαλάζιο ενώ για τις γυναίκες, το κίτρινο.
11.Τα ρούχα τους σε γενικές γραμμές ήταν ομοιόμορφα και πρακτικά.
12.Οι γυναίκες φορούσαν κοσμήματα ενώ οι άνδρες μόνο δακτυλίδια-σφραγίδες.
13.Έδιναν, άντρες και γυναίκες μεγάλη σημασία στα μαλλιά τους. Επίσης και άντρες και γυναίκες έβαφαν τα μαλλιά τους, για να τα κάνουν πιο ξανθά ή, να κρύψουν τα άσπρα.
14.Το χλωμό πρόσωπο ήταν πρότυπο ομορφιάς, για αυτό οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν κρέμες ώστε να ασπρίζουν τα μάγουλα τους και ρουζ για τα μάγουλα.
15.Βαφές για τα φρύδια και τις βλεφαρίδες, τσιμπιδάκια, κρέμες πολλές και αρώματα, ήταν στην ημερησία διάταξη. 16.Το μέικ απ, λεγόταν «ψιμυθίαση».


17.Στο σπίτι κυκλοφορούσαν ξυπόλυτοι. Οι γυναίκες φορούσαν και ψηλοτάκουνα για να φαίνονται ψηλότερες (το σημειώνει ο Ισχόμαχος)
18.Το πρώτο καθήκον μιας γυναίκας ήταν να δώσει παιδιά στον σύζυγο της και μάλιστα αγόρια. Στην Σπάρτη, εάν μια γυναίκα δεν έμενε έγκυος, ήταν φυσικό, θεμιτό και αποδεχτό «να την δανειστεί» ένας άλλος άντρας ώστε να μείνει έγκυος.
19.Η εταίρα ήταν η μόνη γυναίκα που είχε ισότιμη παιδεία με εκείνην ενός άντρα.
20.Στην αρχαία Ελλάδα ήταν θεμιτές οι σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών με το ίδιο φύλο, ως βάση κυρίως διαπαιδαγώγησης. Η συνοχή μιας φάλαγγας εξασφαλιζόταν και από το ερωτικό δέσιμο μεταξύ αντρών (λέγεται), όπως και η ανδρειότητα σε μια μάχη.
21.Σε περίπτωση διαζυγίου σε έναν γάμο, ο άντρας ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει πίσω την προίκα άθικτη, επαυξημένη μάλιστα με ένα 18%.
22,Σύμφωνα με τον Σόλωνα, ιδανική ηλικία γάμου, ήταν για τους άντρες μεταξύ 27 και 34 και για τις γυναίκες μεταξύ 12 και 16.
23.Ενώ ο άντρας μπορούσε να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις, εάν συνελάμβανε την σύζυγο του να τον απατά, μπορούσε να σκοτώσει τον εραστή της και να μην τιμωρηθεί ποτέ βάση νομοθεσίας.
24.Η αγωγή των παιδιών ήταν το πιο σημαντικό θέμα που απασχολούσε τους πάντες και έδιναν τεράστια βαρύτητα.
25.Στην Σπάρτη, οι παραμάνες δίδασκαν στα παιδιά να μην τσιρίζουν, να μην φοβούνται το σκοτάδι, να μην εκδηλώνουν θυμό και νεύρα.
26.Γενικά το να μιλά κανείς δυνατά ήταν ανάγωγο.
27.Η σωματική άσκηση ήταν επιβεβλημένος τρόπος ζωής.
28.Οι αρχαίοι Ελληνες έτρωγαν δύο φορές την μέρα, το ΑΡΙΣΤΟΝ, ένα λιτό γεύμα και το ΔΕΙΠΝΟΝ. Το ζητούμενο δεν ήταν το φαγητό αλλά κυρίως η συνομιλία και η συζήτηση.
29.Το δείπνο, προηγείτο γραπτή πρόσκληση και άρχιζε συνήθως στις εννέα το βράδυ.
30.Ήταν φιλόξενοι. Ο ξένος θεωρείτο «ιερό πρόσωπο» και του προσφερόταν λουτρό, γεύμα, ξεκούραση. Εάν ήθελε ο ξένος απαντούσε για την προέλευση του εάν όχι, ήταν αγένεια να περιμένει κανείς να του πει.
31.Το φαγητό σε κάθε περίπτωση έπρεπε να είναι «όσο κανείς χρειαζόταν», γιατί η λαιμαργία ήταν μεγάλο ελάττωμα.
32. Έτρωγαν μόνο με κουτάλια ή, με μια κόρα ψωμιού αντί για κουτάλια.
33,Το κρασί το έπιναν πάντα νερωμένο και μετά το φαγητό.
34.Η φήμη, η δόξα και η πολιτική ισχύ, τιμωρούνταν με εξοστρακισμό γιατί ήταν κίνδυνοι για την κατάλυση της δημοκρατίας.


eltopia.com.cy




Read More

Dec 26, 2016

Mια μέρα θα γυρίσω... και θα σε ξανακερδίσω

Ήθελες να μείνεις μακριά μου και ίσως το ότι το δέχθηκα χωρίς να δώσω μεγάλες μάχες, να σ' έχει εκπλήξει κάπως. Ίσως περίμενες ότι θα σε παρακαλούσα λίγο πιο πολύ. Ότι θα πάλευα με νύχια και με δόντια για να σε κρατήσω, ίσως και ότι θα έπαιζα μερικά βρώμικα παιχνίδια. Τέτοια περιμένει κανείς από μία δυναμική και ερωτευμένη γυναίκα όταν έρχεται αντιμέτωπη με ένα χωρισμό, και τέτοιες κινήσεις περίμενες κι εσύ από μένα.


Τελικά, δέχθηκα την απόφασή σου χωρίς δράματα και απειλές. Τη σεβάστηκα αν και ζήτησα κάποιες εξηγήσεις. Μέσα μου πέθανα, μα δεν άφησα τη θλίψη και το θυμό να νικήσουν. Ίσως για λίγο, όμως συγχώρεσέ με, έδωσα πάρα πολλά από τον εαυτό μου κι όταν έφυγες τα πήρες μαζί σου. Και στην ίδια βαλίτσα που έβαλες τα ρούχα σου σφήνωσες βιαστικά όλη μου την αλήθεια, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον που ονειρεύτηκα.

Πέρασαν μέρες και ίσως ακόμη ν' απορείς που να χάθηκα. Ίσως και λίγο να έχεις απογοητευτεί που τα έβαλα κάτω τόσο εύκολα. Ίσως, και να έχεις ανακουφιστεί που με ξεφορτώθηκες μια και καλή. Όμως, αυτά που σκέφτεσαι εσύ δεν έχουν καμία σημασία όταν εγώ κάνω τα δικά μου σχέδια. Να ξέρεις ότι την ίδια ώρα που εσύ απορείς γιατί έχω χαθεί ή όταν ψάχνεις για απολαύσεις ανάμεσα σε ξένα πόδια, εγώ μηχανεύομαι χίλιους τρόπους για να σε ξανακερδίσω. Το τι κάνεις τώρα, με ποιες είσαι και το τι σχεδιάζεις δεν με αφορούν, αφού δεν είμαστε μαζί. Δε με επηρεάζουν και σίγουρα δε θα σταθούν εμπόδια στο να σε ξανακερδίσω.

Γιατί μια μέρα θα γυρίσω και θα σε ξανακερδίσω. Απλά δεν ήλθε ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να σε διεκδικήσω. Μπορεί τώρα ν' αφήνω άλλες να κερδίζουν το παιχνίδι και να έχω παραδώσει τα πιόνια μου ένα ένα για να βρεις διέξοδο να φύγεις από μένα. Μπορεί να με έχεις για ηττημένη ή για τελειωμένη υπόθεση, ίσως να εύχεσαι και να γυρίσω πίσω για να σε σώσω από τη μιζέρια σου, αφού εσύ δεν έχεις τα κότσια να το κάνεις. Όμως, εγώ απλά περιμένω υπομονετικά τη στιγμή που θα γίνεις ξανά δικός μου.

Όταν κλείσουμε όλες μας τις εκκρεμότητες, όταν τα πράγματα μπουν σε μία τάξη στο μυαλό και στις ζωές μας, όταν καταλάβω ότι κατάλαβες τι είσαι για μένα και όταν καταλάβω ότι εκεί που είσαι έχεις μπουχτήσει, τότε θα έλθω για σένα και δε θα το περιμένεις καν.

Για την ώρα, ας παλέψουμε και οι δύο για τις ζωές μας χωριστά. Έχουμε όνειρα να πραγματοποιήσουμε και στόχους να επιτύχουμε που οδηγούν σε χωριστά μονοπάτια, μα μια μέρα θα καταλάβεις ότι μαζί είμαστε πιο δυνατοί.  Θα έλθει αυτή η στιγμή αγάπη μου που θα ξαναειδωθούμε, θα έλθει αυτή η στιγμή που θα είμαστε ελεύθεροι ν' αγαπηθούμε και τότε κανείς και τίποτα δεν θα μπορεί να σε πάρει από μένα.
Read More

Τα Καλύτερα Αποφθέγματα του Tennessee Williams για την Αγάπη και τη Ζωή

Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, Tennessee Williams, έχει γράψει έργα όπως το «Λεωφορείο ο Πόθος» και τη «Λυσσασμένη γάτα», δύο εμβληματικά έργα του 20ου αιώνα που έγιναν αργότερα ταινίες με πρωταγωνιστή τον Marlon Brando και την Elizabeth Taylor, αντίστοιχα.

Ο Williams στα έργα του πραγματευόταν θέματα σεξουαλικότητας, τον εθισμό και την τρέλα, σε μια εποχή που κανείς άλλος δεν τολμούσε να γράψει για κάτι αντίστοιχο, γι’ αυτό  και το έργο του συνεχίζει να έχει εξαιρετικά μεγάλη επιρροή ακόμα και σήμερα. Πρόσφατα, ο Woody Allen αποκάλυψε ότι εμπνεύστηκε από το «Λεωφορείο ο Πόθος» όταν έγραφε το σενάριο για την ταινία του Blue Jasmine, με πρωταγωνίστρια την Cate Blanchett, η οποία χάρη στο συγκεκριμένο ρόλο κέρδισε Όσκαρ.


Παρακάτω έχουμε συγκεντρώσει μερικά από τα πιο σημαντικά αποσπάσματα που έχει γράψει.

«Τι κερδίζει μια γάτα όταν κάθεται σε μια καυτή σιδερένια οροφή; – Μακάρι να ήξερα… Φαντάζομαι ότι το να μείνει απλά εκεί όσο περισσότερο μπορεί» («Λυσσασμένη Γάτα»)

«Τι είναι ευθύ; Μια γραμμή μπορεί να είναι ευθεία, ή ένας δρόμος, αλλά όχι η ανθρώπινη καρδιά, αυτή είναι κυρτή σαν ένα δρόμος μέσα από βουνά» («Λεωφορείο ο Πόθος»)

«Στη μνήμη, τα πάντα φαίνεται να συμβαίνουν με μουσική» («Γυάλινος Κόσμος»)

«Η φυσική ομορφιά περνά – είναι μια παροδική κατοχή – αλλά η ομορφιά του νου, ο πλούτος του πνεύματος, η τρυφερότητα της καρδιάς – έχω όλα αυτά τα πράγματα – δεν φεύγουν μακριά, αλλά ωριμάζουν και αυξάνονται με τα χρόνια» («Λεωφορείο ο Πόθος»)

«Όλοι είναι ένα τίποτα μέχρι να τους αγαπήσει κάποιος» («The Rose Tattoo»)

«Το να είσαι απογοητευμένος είναι ένα πράγμα και το να αποθαρρύνεσαι είναι κάτι άλλο. Είμαι απογοητευμένος, αλλά δεν αποθαρρύνομαι» («Γυάλινος Κόσμος»)

«Δεν μπορεί να περιγράψεις κάποιον με τον οποίο είσαι ερωτευμένος»! («Λεωφορείο ο Πόθος»)

«Έχεις σκεφτεί πότε ότι  η ζωή είναι όλη μία ανάμνηση, εκτός από τη μία παρούσα στιγμή που περνάει τόσο γρήγορα και σχεδόν δεν μπορείς να την πιάσεις;» («The Milk Train Doesn’t Stop Here Anymore»)

«Αυτό που θέλω να πω, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι η ζωή πρέπει να συνεχίζεται ακόμα κι όταν το όνειρο τελειώσει» («Λυσσασμένη Γάτα»)

«Έχω τα κότσια να πεθάνω. Αυτό που θέλω να μάθω είναι αν εσύ έχεις τα κότσια να ζήσεις» («Λυσσασμένη Γάτα»)


«Δεν θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία»! («Λεωφορείο ο Πόθος»)


el.ozonweb.com
Read More

Dec 21, 2016

Αν είχα μόνο μία ευχή για τα Χριστούγεννα θα ήταν να μ' αγαπήσεις

Όταν ήμουνα μικρή πίστευα πώς αν έκλεινα δυνατά τα ματιά και έβαζα όλη μου τη δύναμη για να κάνω μία ευχή, αυτή θα πραγματοποιούταν. Και όντως έτσι ήταν τις περισσότερες φορές, γιατί όταν είσαι μικρή ζητάς πράγματα απλά, που οι γονείς σου μπορούν να σου δώσουν. Αυτή είναι οι θεοί σου, οι άγιοι βασίληδες και είναι εκεί για να σου πραγματοποιούν κάθε σου επιθυμία. 



Μεγαλώνοντας, όμως ,άρχισα να καταλαβαίνω ότι έχανα αυτή μου τη μαγική ιδιότητα. Δεν μπορούσαν όλες οι επιθυμίες μου να γίνουν πραγματικότητα, όσο δυνατά κι αν έκλεινα τα μάτια, όσο κι αν το ήθελα ή αν το πίστευα. Οι άνθρωποι πεθαίνουν πρόωρα, οι φίλοι σε προδίδουν ή σε εγκαταλείπουν, το αγόρι που ερωτεύεσαι δε νιώθει το ίδιο, ο άγιος βασίλης δεν υπάρχει πια και ξέρεις πώς οι πιθανότητες να υπάρχει έστω μία θεία δύναμη εκεί έξω είναι ελάχιστη.

Όμως, κάποιες φορές μπαίνω ακόμη στον πειρασμό να δοκιμάζω τις μαγικές μου ικανότητες που κάποτε είχα. Όταν δεν έχω από που αλλού να πιαστώ, όταν τα πράγματα δεν εξαρτώνται πια από μένα, ακόμη κλείνω τα μάτια σφιχτά και βάζω όλη μου τη δύναμη για να γίνει η ευχή μου πραγματικότητα. Και παρόλο που πια είμαι ενήλικη και ξέρω ότι είμαι ένας ακόμη απλός άνθρωπος, όταν ανοίξω τα μάτια και όσα με πληγώνουν είναι ακόμη εκεί, απογοητεύομαι. 

Δε ζήτησα ποτέ λεφτά, ούτε δώρα, ούτε το κακό άλλων ανθρώπων, ούτε καν όσων με κορόιδεψαν ή με πλήγωσαν. Οι ευχές μου είναι πολύ πιο βαθιές γι' αυτό ίσως είναι και πολύ πιο δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Δυστυχώς δεν εξαρτώνται όλα από μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να νιώσουν όπως νιώθουμε εμείς, δεν μπορούμε να σταματήσουμε όλα τα κακά αυτού του κόσμου ούτε να προστατεύσουμε πάντα τους δικούς μας ή τον εαυτό μας. Οι ανθρώπινες δυνάμεις φτάνουν ως ένα μόνο μικρό σημείο. Κάνουμε ό,τι μπορούμε κι από κει και πέρα το μυαλό μας καταφεύγει σε θεούς, ενέργειες και σύμπαντα και ψάχνει το θαύμα. 

Ο καθένας περιμένει και φέτος τα Χριστούγεννα το δικό του θαύμα, όσο ρεαλιστής κι αν είναι. Έτσι κι εγώ περιμένω τα δικά μου.

Έχω περάσει φέτος τα 30 και ακόμη δοκιμάζω που και που αυτό το παιδικό μου κόλπο. Που ξέρεις λέω, ίσως αυτή τη φορά πιάσει. Εξάλλου δεν έχω τίποτα να χάσω. Κλείνω τα μάτια κι εύχομαι να δω ξανά το σκυλάκι μου που έχασα. Άλλες φορές τα κλείνω κι εύχομαι το μωρό που κουβαλώ μέσα μου να έλθει στον κόσμο υγιές. Και κάποιες φορές ακόμη εύχομαι να δω εσένα ξανά και να μην είμαστε απλά δυο ξένοι. Φέτος τα Χριστούγεννα θα ευχηθώ να μ' αγαπήσεις.

Δε θα ζητήσω να γυρίσεις, γιατί αυτό ξέρω πως είναι ακατόρθωτο. Θα ζητήσω όμως μέσα σου λίγο να με δεις ως δικό σου άνθρωπο. Να με νοιαστείς, να με καταλάβεις, να με ψάξεις όπως σε ψάχνω εγώ. Να νιώσω ότι ήμουν στη ζωή σου κάτι αληθινό. Να σβήσουν επιτέλους όλες οι αμφιβολίες που έχω για σένα και για μας. Έτσι, θα κλείσω τον κύκλο μας για πάντα και θα κρατήσω μόνο τις καλές αναμνήσεις. Θα μπορέσω επιτέλους να σ' αφήσω και να προχωρήσω. Να χαίρομαι πραγματικά με τους νέους σου έρωτες και για όλα όσα ζεις μακριά μου, χωρίς να ρωτάω πια γιατί. Θα ξέρω ότι μ' αγάπησες και αυτό θα είναι το μόνο που θα μετράει.

Αυτά τα Χριστούγεννα, λοιπόν, θα περιμένω να δω ένα μήνυμα στο κινητό από σένα που θα μου εύχεται "χρόνια πολλά". Δε θα ζητήσω περισσότερα. Έτσι θα ξέρω ότι τουλάχιστον με σκέφτηκες και ίσως κάποτε μ' αγάπησες. Μόνο εσύ μπορείς να κάνεις αυτή τη χαρά πραγματικότητα. 

"Καλά Χριστούγεννα"
Read More

Dec 20, 2016

Σ' έχασα νωρίς μικρό μου σκυλάκι

Από την πρώτη μέρα που σε κράτησα στα χέρια μου ένιωσα έναν από τους μεγαλύτερους φόβους της ζωής μου, αυτόν του μη σε χάσω. Πάνε 4 χρόνια από τότε. Ήσουν τόσο μικρή και αβοήθητη όμως τα έβαζες με τα άλλα δύο μεγάλα σκυλιά χωρίς φόβο για να φας φαγητό από το μπολ στο φόστερ σπίτι που ήσουν. Γι' αυτό σε λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που σε είδα, γιατί παρόλο που ήσουν ένα αδέσποτο και άσχημο - για πολλούς - πλασματάκι με καμένη την πλάτη, παρέμενες χαρούμενη και μαχήτρια.



Όταν σε πήρα λοιπόν, ήξερα ότι οι κίνδυνοι είναι πολλοί, ήξερα ότι θα έπρεπε να σε μεγαλώσω σε μία κοίνωνία όχι και τόσο φιλική προς τα ζώα, με ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ότι είσαι ένα πλάσμα με καρδιά και μυαλά ενός μικρού παιδιού που χρειαζόταν προστασία. Κάποιοι δε με έπαιρναν καν σοβαρά οταν τους μιλούσα για σένα και όταν αρρώστησα και δεν μπορούσα να σε φροντίσω, να σε έχω συνεχώς μαζί μου οι φόβοι μου αυξήθηκαν. Έβλεπα εφιάλτες τα βράδια ότι σε έχανα και προσπαθούσα όσο μπορούσα να περνάω χρόνο μαζί σου. Περίμενα πότε θα επιστρέψεις από τον απογευματινό σου περίπατο για να με επισκεφτείς στη βεράντα του σπιτιού. Όταν όλοι έλειπαν σε έβαζα στο σπίτι κρυφά για να μπορώ συνεχώς να σε κοιτάω. Τελικά οι φόβοι μου έγιναν πραγματικότητα.

Όλοι σε αγαπούσαν μικρούλα μου και το ένιωθες. γι' αυτό ίσως ένιωθες και τόσο δυνατή και σίγουρη πως ό,τι κι αν σου συμβεί θα είμαστε εκεί. Αγαπούσες τη φύση, το παιχνίδι και την ελευθερία. Μου έμοιαζες. Γι' αυτό έφυγες εκείνη τη μέρα. Για να παίξεις και να τρέξεις λίγο ακόμα με τους φίλους σου. Θα επέστρεφες γρήγορα είμαι σίγουρη, όμως δεν πρόλαβες. Δεν ήξερες τους κινδύνους, δεν καταφέραμε να σε προστατεύσουμε. Μόνο εμείς φταίμε. Εσύ ήσουν απλά ένα μωρό.

Αν και πολύ αργά πια, σου λέω συγνώμη που δεν ήμουν εκεί όταν με χρειάστηκες περισσότερο. που αθέτησα την υπόσχεση μου ότι δε θα άφηνα κανέναν να σε βλάψει. Που σε απογοήτευσα. Εύχομαι μόνο να μην υπέφερες, να μην πόνεσες. Ίσως τις τελευταίες σου στιγμές και να με σκέφτηκες. Να με περίμενες. Ίσως να ένιωσες για τελευταία φορά την αγάπη μου για σένα, να άκουσες τη φωνή μου που σε ψιθύριζε πάντα "σ' αγαπώ πριγκίπισσά μου" και να έφυγες ευτυχισμένη.

Για σένα η αγάπη μου πάντα περίσσευε. Η αγάπη μου όμως ποτέ δεν ήταν αρκετή για να κρατήσει όσους αγαπώ. Πες το κατάρα, πες το δική μου ανικανότητα. Έτσι έχασα κι εσένα. Όλοι μου οι εφιάλτες έγιναν πραγματικότητα ένα πρωινό. Σε έψαξα παντού, σε φώναξα μα δεν ήσουν πουθενά. Κατά βάθος πάντα σε περιμένω. Πάντα θα θέλω να πιστεύω ότι πέρασες το ουράνιο τόξο και πήγες εκεί που πάνε όλα τα σκυλιά. Σε ένα κόσμο όπου τα πάντα είναι πράσινα. Όπου δεν υπάρχουν λουριά και περιορισμοί. Όπου μπορείς να παίζεις ελεύθερα χωρίς κινδύνους.

Αν υπάρχουν άγγελοι τότε είμαι σίγουρη ότι είναι παιδιά και σκυλιά. Τα μόνα που κρατάνε την αθωότητά τους σε αυτό τον κόσμο. Τα μόνα που δίνουν τόση αγάπη και αξίζει να την πάρουν στο δεκαπλάσιο.

Μου λείπεις μικρή μου πριγκίπισσα. Ήθελα τόσο πολύ να τελειώσει αυτός ο καιρός για να σε πάρω και να πάμε όλοι μαζί και πάλι στο σπίτι μας. Εσύ, ο μπαμπάς, το μωρό που δε θα σε γνωρίσει ποτέ κι εγώ. Το σπίτι μας θα είναι άδειο χωρίς εσένα. Ο καναπές άδειος, η γωνιά με το φαγητό και το κρεβάτι σου άδεια, το χαμογελαστό σου προσωπάκι πουθενά για να μας δίνει χαρά.

Δε θα σου πω ποτέ αντίο. Σε σκέφτομαι κάθε μέρα και για όσο ζω, θα ζεις μέσα μου.
Read More

Dec 17, 2016

10 Αποφθέγματα της Αείμνηστης Frida Kahlo

Η Μεξικάνα ζωγράφος με τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις εξακολουθεί να εμπνέει μέχρι σήμερα, όχι μόνο μέσα από το έργο της, που φαίνεται να είναι επηρεασμένο από τα ευρωπαϊκά ρεύματα, όπως είναι ο συμβολισμός και ο υπερρεαλισμός, αλλά και μέσα από τις δηλώσεις της, που ανέκαθεν πρόδιδαν ένα πνεύμα οξυδερκές, ένα μυαλό ανοιχτόμυαλο και μια ψυχή που δύσκολα συμβιβαζόταν. Ιδού δέκα από τα σημαντικότερα αποφθέγματα της Frida Kahlo:

Zωγραφίζω τον εαυτό μου, γιατί είμαι το αντικείμενο που γνωρίζω καλύτερα.
Είναι τόσο δήθεν κουλτουριάρηδες και σάπιοι που δεν τους αντέχω. Προτιμώ να κάθομαι στην αγορά της Τολούκα και να πουλάω τορτίγιες, παρά να έχω οτιδήποτε να κάνω με αυτές τις «καλλιτεχνικές» σκύλες του Παρισιού. 
Θέλω να είμαι μέσα στο πιο σκοτεινό σύνολό σου. 
Νόμιζαν πως είμαι υπέρμαχος του σουρεαλισμού, αλλά ποτέ δεν ήμουν. Δε ζωγραφίζω όνειρα. Ζωγραφίζω τη δική μου πραγματικότητα. 
Διάλεξε έναν εραστή που σε κοιτάζει σα να είσαι μπέρμπον μπισκότο. 
Προσπάθησα να πνίξω τις λύπες μου, αλλά τα καθάρματα έμαθαν να κολυμπούν και τώρα είμαι συγκλονισμένη από αυτό το αξιοπρεπές και ωραίο συναίσθημα. 
Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο από το γέλιο. 
Οι πίνακές μου κουβαλούν μαζί τους το μήνυμα του πόνου. 
Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όλα αλλάζουν, όλα κινούνται, τα πάντα περιστρέφονται, τα πάντα πετούν και πάνε μακριά. 
Στο τέλος της ημέρας, μπορούμε να αντέξουμε πολλά περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε.
 Πηγή: el.ozonweb.com/
Read More

Dec 5, 2016

Χριστουγεννιάτικα... συναισθήματα!!!

Τα Χριστούγεννα πολλές φορές είναι και η αφορμή να προκαλέσουν μία έντονη μελαγχολία στους ανθρώπους. Πολλοί άνθρωποι μ' όλη αυτή την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα αποδιοργανώνονται συναισθηματικά δημιουργώντας έτσι πολλά σκαμπανεβάσματα στην διάθεση τους.

Έχοντας κατά νου ότι ακόμη ένας χρόνος θα περάσει, το έτος και πάλι θα αλλάξει αλλά θα παραμείνουν στην ίδια φάση, βυθίζονται σε μια πελώρια θλίψη.  
Ειδικότερα, οι γυναίκες που πολλές φορές ακούνε και στο χαρακτηρισμό του ασθενές φύλου, λόγω κάποιων ευαισθησιών τους, καταπλακώνονται από όλο αυτό που πρέπει να δείξουν και φέτος: «την βιτρίνα»!
Μια βιτρίνα για τον σύντροφο μας, μια βιτρίνα για το παιδί μας, για όλους όσους νοιαζόμαστε, μια βιτρίνα που πρέπει να είναι καθαρή, να είναι συγυρισμένη, να είναι λαμπερή.
Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που μας πιάνει το καταναλωτικό μας όργιο και τρέχουμε στα καταστήματα, αγοράζοντας δεκάδες μπαλίτσες για το 2μετρο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, αγοράζοντας καινούρια φορέματα και κουστούμια για το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν (μην τυχόν και βάλουμε κάτι περσινό), αγοράζοντας του κόσμου τις λιχουδιές για να μυρίσει το σπιτικό μας και βάζοντας τουλάχιστον 3 κιλά τα οποία αργότερα θα μας προκαλέσουν χειρότερη μελαγχολία.!
Κι' όλο αυτό γίνεται επειδή νομίζουμε πως έτσι θα γεμίσουμε τα κενά, πιστεύοντας πως έτσι θα γευτούμε μια στιγμή ευτυχίας, μόνο που μ' ένα κουραμπιέ ή μ' ένα μελομακάρονο η ουσία δεν γλυκαίνει!!!
Κάπως έτσι αρχίζει και τελειώνει η περίοδος των Χριστουγέννων.
Το σημαντικό που πρέπει όλοι μας  να γνωρίζουμε είναι ότι το αίσθημα της μελαγχολίας είναι πάντα μέσα μας όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας συναισθημάτων (χαρά, λύπη).
 Από εμάς εξαρτάται λοιπόν αν θα έχουμε μελαγχολικά Χριστούγεννα γεμάτα υλικά αγαθά, ή αν καταφέρουμε να βρούμε την ουσία των Χριστουγέννων!!!

Aπό την Ειρήνη Χαραλάμπους
Κλινική Ψυχολόγος
Read More

Dec 3, 2016

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν τελειώνουν καλά, όταν νιώθουμε πληγωμένοι

Δεν μπορούν να τελειώνουν όλες οι σχέσεις όμορφα, γιατί απλά δεν μπορούμε να κρατάμε μέσα μας συνεχώς όσα μας πληγώνουν για να μην πληγώνονται οι άλλοι. Η αλήθεια πονάει αν και ο καθένας βιώνει την αλήθεια του διαφορετικά. Δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά όταν μέσα μας νιώθουμε προδομένοι. 



Δίνουμε ευκαιρίες για ν' ακούσουμε ένα "καταλαβαίνω", "συγνώμη", ένα "δεν φταις μόνο εσύ", "έκανα λάθος" όμως όταν ο εγωισμός μπει μπροστά καταλαβαίνεις ότι πάντα αυτός ήταν πιο σημαντικός για τον άλλο από τα δικά σου αισθήματα. 

Δεν μπορούμε πάντα ν' αφήνουμε τους ανθρώπους να φεύγουν χωρίς να τους βάζουμε μπρος των συνεπειών των πράξεων τους. Δεν μπορούμε πάντα να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε και να βιώνουμε τη μοναξιά και την προδοσία χωρίς να μιλάμε, αφήνοντας τον άλλο να χαμογελά δικαιωμένος και να φεύγει ύπουλα. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσουμε και θα είναι πολύ χειρότερα απ' ότι θα ήταν αν μιλούσαμε πιο νωρίς.

Έχουμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας να δούμε την αλήθεια όσο κι αν πονάει και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από το να νιώθει συνεχώς πληγωμένος. Πρέπει να βγάζουμε τις πληγές και το θυμό από μέσα μας όχι με μίσος ή εκδίκηση, αλλά με τις λέξεις. Πρέπει να μιλάμε για όσα μας πονάνε αλλιώς θα πνιγούμε. Κι αν ο άλλος φύγει μπροστά στην αλήθεια που νιώθεις, αντί να προσπαθήσει να κάνει τα πράγματα καλύτερα, είχε ήδη φύγει από καιρό.  Απλά αργήσαμε να το καταλάβουμε.

Κάθε άνθρωπος έχει ένα ρόλο στη ζωή μας, μια θέση. Όταν τη χάνει με τα λάθη του, είναι πολύ δύσκολο να πάρει κάποια άλλη. Όλες οι άλλες θέσεις είναι ήδη πιασμένες ή κλειστές. Κι αν του δώσουμε μία θα είναι στην τελευταία γραμμή. Δε θα συμμετάσχει πια στην παράσταση, δε θα λυπάται, δε θα χειροκροτεί, δε θα ανεβαίνει στη σκηνή. Δε θα δίνει καν σημασία στο έργο που θα παίζεται. Είναι σχεδόν έξω από το θέατρο, άρα γιατί να τον κρατάμε; Για τα τυπικά; Για να προσποιούμαστε ότι δε χάσαμε έναν άνθρωπο; Ότι δεν κάναμε λάθος μαζί του; Ότι δεν αποτύχαμε; 

Η αγάπη μέσα μας δε χάνεται, όμως γιατί ο άλλος να το ξέρει όταν ποτέ δεν την εκτίμησε κι όταν έχασε την πρωτιά που είχε στο θέατρο της καρδιάς μας με τα λάθη του, την απουσία του και τα φερσίματα του; Η αγάπη θα βρει ένα τρόπο να κρυφτεί να κάνει τόπο για άλλες αγάπες πιο ουσιαστικές. Γι' αυτές που μας αξίζουν και μας κάνουν να νιώθουμε ωραία.
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com