Dec 29, 2017

Η φάτνη

Δύο θαυμάσια αποσπάσματα του ίδιου θέματος, από τους Ιταλούς λογοτέχνες Alvaro Corrado και Salvatore Quasimodo

Η φάτνη
(Aπόσπασμα από την συλλογή διηγημάτων La gente di Aspromonte (ο κόσμος του Ασπρομόντε) του Alvaro Corrado)

Τα Χριστούγεννα είναι η πιο ωραία γιορτή απ’ όλες γιατί με την γέννηση του Κυρίου η αθωότητα επέστρεψε στον κόσμο.

Από τότε αυτή είναι η γιορτή της ελπίδας και της ειρήνης μοιάζει να είναι φτιαγμένη για την χαρά των παιδιών που είναι η ελπί-δα του κόσμου. Στα χωριά εργάστηκαν μια ολόκληρη βδομάδα για την χριστουγεννιάτικη Φάτνη.

Στο βάθος απλώνονται κλαδιά από πορτοκαλιές φορτωμένα με φρούτα.

Στήνονται γέφυρες καλυμμένες με βρύα απ’ άκρη σ’ άκρη, φτιάχνονται βουνά και απότομοι δρόμοι, περιφράξεις για τα κοπάδια και λιμνούλες.

Η Φάτνη έχει την όψη ενός τοπίου της Καλαβρίας.

Από τις κοιλάδες ξεχύνονται ποτάμια, τα βουνά είναι απότομα και άγρια.

Πάνω σ’ όλα αιωρείται το όμορφο κίτρινο του πορτοκαλιού σαν ένας θεσπέσιος καρπός.

Ο τεχνίτης που έφτιαξε τους βοσκούς ξέρει ότι τα παιδιά θα σταματάνε να κοιτάζουν μία  μία τις φιγούρες.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εκτός από τους στρατιώτες του Ηρώδη, όλοι οι βοσκοί μοιάζουν με γνωστά πρόσωπα.

Φαίνεται σαν ένα αληθινό χωριό.

Υπάρχει αυτός που φέρνει την ρικότα , υπάρχει ο κυνηγός με το τουφέκι, υπάρχει αυτός που φέρνει το αρνάκι και καπνίζει μια μακριά πίπα, υπάρχει ο ζητιάνος.

Υπάρχει ο κόσμος που χορεύει με το ταμπουρίνο, την φλογέρα και την γκάιντα μπροστά στην Φάτνη, υπάρχει η ταβέρνα όπου σφάζουν το γουρουνάκι και ο κόσμος δίπλα στην κρήνη, όπου η γυναικούλα πλένει τα ρούχα.


Υπάρχουν μέχρι  και οι χωροφύλακες που συνέλαβαν έναν τύπο που έκλεψε ακόμη κι’ αυτήν την Άγια Νύχτα.

Οι Μάγοι ξεπροβάλλουν ψηλά απ’ το βουνό

με τους μαυριτανούς  που οδηγούν τα άλογα.

Το άστρο φωτίζει το  σπήλαιο και οι άγγελοι χορεύουν μεταξύ τους από  πάνω , ανάλαφροι και ουράνιοι όπως οι σκέψεις των παιδιών και των ανθρώπων αυτές τις μέρες.







Η Φάτνη
(Σύντομο ποίημα του βραβευμένου με Nobel Ιταλού ποιητή Salvatore Quasimodo).

Χριστούγεννα. Κοιτάζω την σκαλιστή φάτνη όπου μόλις έφτασαν οι ποιμένες στον φτωχικό στάβλο της Βηθλεέμ.

Ακόμη και οι  Μάγοι με τα μακριά ενδύματα προσκυνούν τον ισχυρό Βασιλιά του κόσμου.

Ειρήνη στην μυθοπλασία μας  και στην σιωπή των ξύλινων μορφών : να οι γέροντες του χωριού και το άστρο που λάμπει και το γαλαζωπό γαιδουράκι.

Ειρήνη στην καρδιά του Χριστού στην αιωνιότητα.

Αλλά δεν υπάρχει ειρήνη στην καρδιά του ανθρώπου.

Ακόμη και με τον Χριστό και πάνε είκοσι αιώνες ο αδελφός ορμάει στον αδελφό.

Μα υπάρχει κάποιος που  ακούει το κλάμα του βρέφους που θα πεθάνει κατόπιν στον σταυρό ανάμεσα σε δύο ληστές;





Τσίτσου Μαρία, Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Read More

Η ιστορία ενός μολυβιού του Paolo Coelho

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:



– Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

– Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

– Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!

– Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.


Πηγή: 5gym-irakl.ira.sch.g
Read More

Dec 24, 2017

Θ' αγνοήσω την απουσία σου

Φωτάκια, χαμόγελα, ο κόσμος χύθηκε στα μαγαζιά και τις καφετέριες. Πλησιάζουν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, η πιο χαρούμενη, λένε, εποχή του χρόνου. 


Περπατάμε δίπλα δίπλα, προσπαθεί να μου πάρει για πολλοστή φορά το χέρι, τον αποφεύγω. Είμαι χαμένη στις σκέψεις μου. Είμαι τυφλωμένη από την απουσία σου και δεν μπορούν τα ματιά μου να δουν τίποτα. Ούτε φωτάκια ούτε άγιους βασιλήδες και στολίδια. Είμαι κολλημένη σ' ένα κινητό να το κοιτάζω λες κι έτσι θα μου στείλεις κάποιο μήνυμα. Είμαι κολλημένη στο άγγιγμά σου και τα φιλιά σου, πώς να δεχθώ ξανά τον έρωτα στη ζωή μου; 

Είναι κρίμα, σκέφτομαι καθώς μου φέρνουν τον πικρό καφέ που παρήγγειλα. Είναι κρίμα όλα μακριά σου να έχουν την ίδια πικρή γεύση. Να μου είναι όλα αδιάφορα, ενώ εσύ μπορείς να ζεις και να περνάς καλά χωρίς εμένα. Έτσι φαίνεται σε μένα όταν δε με ψάχνεις. Εσύ είχες πάντα άλλη γνώμη, όμως, σ' αυτό δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε ποτέ. Είναι κρίμα να μην μπορώ να δεχθώ το χάδι κάποιου άλλου, όμως, έτσι νιώθω και πρέπει οι πληγές μου να επουλώσουν. 

Για πόσο ακόμα; Πόσα Χριστούγεννα θα κοιτάζω τον κόσμο να γελά και ν' απορώ γιατί; Ποια θα είναι τα Χριστούγεννα που θα περάσουμε μαζί; Πότε θα μπορώ, τουλάχιστον, ν' αγνοώ την απουσία σου; 

Το βρήκα! Επιτέλους βρήκα την άκρη του παζλ. Θ' αγνοήσω την απουσία σου. Θα προσποιηθώ ότι δεν περιμένω μήνυμά σου. Θα προσποιηθώ ότι περνάω καλά χωρίς εσένα και ότι δε θέλω πια να σε δω. Είμαι καλή στο να παίζω ρόλους, γι' αυτό και γράφω ιστορίες που δεν ήταν ποτέ δικές μου. Θα παίξω, λοιπόν κι αυτό το ρόλο, αυτή τη φορά στην πραγματικότητα και όχι στα χαρτιά. 

Έτσι κι αλλιώς δεν είσαι δω. Έτσι κι αλλιώς έρχεσαι για λίγο και πάλι φεύγεις. Έτσι κι αλλιώς είπες ότι δεν αντέχεις με καμιάν και να μην το πάρω προσωπικά. Για σένα ο έρωτας είναι για τους φλώρους. Τα λες, άραγε, όλα αυτά για να μη μου δίνεις ψεύτικες ελπίδες ή επειδή τα εννοείς πραγματικά; Δε θα καταλάβω ποτέ όπως ούτε κατάλαβα άλλα τόσα. Δεν έχει πια σημασία να ρωτάω πράγματα που δε θες να μου απαντήσεις. Απλά θα προσποιηθώ ότι δεν υπάρχεις πουθενά. Μέχρι την επόμενη φορά που θα σε δω και το έργο θα σταματήσει να παίζει. Μέχρι που να μ' αγγίξεις ξανά και θα ξανανιώσω το αίμα να κυλάει στις φλέβες μου ζεστό. 

Προσπαθεί να μου πάρει το χέρι ξανά, τον αφήνω. Μου λέει "είσαι κρύα". Του λέω, "μέσα μου να δεις". 
Read More

Dec 22, 2017

Κάθε χρόνο σ' ερωτεύομαι απ' την αρχή

Ακόμη ένας χρόνος φεύγει. Λίγες μέρες μόνο έμειναν και θα τον αποχαιρετήσουμε κι αυτόν όπως και τόσους άλλους. Ακόμη ένας χρόνος που μας έβρισκε μια μαζί και μια χώρια. Ακόμη ένας χρόνος που μαζί δεν κάναμε και χώρια δεν μπορούσαμε. Έτσι ήταν πάντα η σχέση μας. Έντονη από κάθε άποψη. Ακόμη κι όταν ήμασταν χώρια. 


Κάθε χρόνος που τελειώνει με βρίσκει να κάνω απολογισμούς και υπολογισμούς, να σκέφτομαι ποιοι έμειναν και ποιοι την έκαναν. Τι πέτυχα και που απέτυχα. Αν έκανα ένα βήμα μπροστά ή πήγα δέκα πίσω. Έχω την αίσθηση πώς όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο γρήγορα περνάνε τα χρόνια. Δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε ούτε να υλοποιήσουμε πάντα όλους τους στόχους που θέσαμε. Κάθε χρόνος αφήνει μια γεύση μέσα μας, γλυκιά ή πικρή. Μετράμε τις στιγμές, χαρούμενες, άσχημες ή αδιάφορες και έτσι βαφτίζουμε το χρόνο μας καλό ή κακό.

Μέσα στις πιο έντονες στιγμές μου πάντα εσύ. Στα πιο έντονα συναισθήματα, στο κλάμα και στο γέλιο. Περνάνε τα χρόνια κι είσαι πάντα εκεί, κομμάτι της ζωής μου. Χάνεσαι κι έρχεσαι κι εγώ πάντα σε υποδέχομαι με ανοιχτές τις αγκάλες κι ένα μεγάλο παράπονο γιατί έλειψες πάλι τόσο. Όμως η αγάπη μου δεν φεύγει ποτέ. Κάθε χρόνο μεγαλώνει. Κάθε φορά που συναντιόμαστε νιώθω να σ' ερωτεύομαι ξανά απ' την αρχή. Κάθε χρόνος που περνάει σε θέλω όλο και πιο πολύ. 

Ο έρωτάς μου σαν παλιός καμβάς που αντί να ξεθωριάζει, γεμίζει όλο και πιο έντονα χρώματα. Κάθε χρόνο ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, μαθαίνει ο ένας τον άλλο και πιο πολύ. Όσα μας χώριζαν ένα ένα καταφέρνουμε να το νικούμε. Καταφέρνουμε να σπάμε τις σιωπές μας και να ξεπερνάμε τα εμπόδια. Δεν είμαστε τέλειοι. δεν ξέρουμε πώς ν' αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο και με αυθόρμητες κινήσεις πληγωνόμαστε, όμως, κάθε χρόνο που περνάει γινόμαστε όλο και καλύτεροι. 

Τα μαλλιά σου άρχισαν ν' ασπρίζουν και έχω κάνει τις πρώτες ρυτίδες κάτω από τα μάτια. Περάσαμε τα 30 για να καταλάβουμε πόσο ανάγκη έχουμε ο ένας από τον άλλο. Πώς δεν πρέπει να πολεμούμε μεταξύ μας αλλά με τον έξω κόσμο που πεθαίνει να έχει αυτό που έχουμε. Μεγαλώνεις κι όσο μεγαλώνεις γίνεται πιο υπέροχος μέσα κι έξω. Οι γραμμές στο πρόσωπό σου σου πάνε, δείχνουν μία εμπειρία και σοφία που λίγοι έχουν στην ηλικία σου. Μεγαλώνω και βλέπω το σώμα μου ν' αλλάζει και τις πρώτες ρυτίδες να κάνουν την εμφάνισή τους κάτω από τα μάτια μου, όμως νιώθω ακόμη όπως την πρώτη φορά που με είχες στην αγκαλιά σου. 

Καλή σου νέα χρόνια μωρό μου. Μη φύγεις γιατί είμαι σίγουρη πια ότι του χρόνου θα σ' αγαπάω ακόμη πιο πολύ από φέτος!

Read More

Dec 19, 2017

Γράφω μόνο γιατί μ' αγάπησες

Με ρωτάς γιατί γράφω. Σε κοιτάζω μ' απορία, σου χαϊδεύω το μάγουλο και χαμογελώ. Πώς μπορεί να μην ξέρεις την απάντηση; Πώς μπορεί να μην καταλαβαίνεις γιατί γράφω; 


Κατά βάθος νιώθω ότι ξέρεις, όμως θες να μ' ακούσεις να τ' ομολογώ. Ζητάς μία επιβεβαίωση για να σβήσεις και την πιο μικρή αμφιβολία για το ποιος είναι κυρίαρχος μέσα στο μυαλό μου. Έτσι, είμαστε οι άνθρωποι. Ζητάμε επιβεβαίωση ακόμη και για πράγματα που νιώθουμε έντονα μέσα μας. Νιώθουμε ασφαλείς όταν ακούσουμε αυτό που μέσα μας ήδη γνωρίζουμε ενστικτωδώς. Τα όμορφα αισθήματα έτσι κι αλλιώς δεν είναι για να τα κρατάμε κλεισμένα μέσα μας. Είναι για να τα μοιραζόμαστε κι έτσι να τα δυναμώνουμε. 

Γι' αυτό κι εγώ στο ομολόγησα. Το σκέφτηκα λίγο και σ' απάντησα.

Γιατί γράφω; Γράφω για μένα, για σένα, για μας και για τους ανθρώπους. Γράφω γιατί μ' αγάπησες κι έτσι μπόρεσα ν' αγαπήσω τον κόσμο. Γράφω γιατί με κράτησες, γιατί με φίλησες. Γράφω γιατί είναι τόσο έντονο όλο αυτό που ζούμε και τα αισθήματά μου για σένα, που νιώθω ότι αν τα κρατήσω μέσα μου, θα εκραγώ. 

Γράφω γιατί το έχω ανάγκη. Έτσι αυτοθεραπεύομαι. Έτσι ξεχνιέμαι τα κυριακάτικα δειλινά και τα βροχερά βράδια. Γράφω γιατί οι λέξεις είναι η καλύτερη παρέα. Γιατί θέλω να σου αποδείξω ότι είμαι καλή σε κάτι, για να είσαι περήφανος για μένα, όπως είμαι εγώ για σένα. Για να βγάλω από μέσα μου το θυμό όταν τσακωνόμαστε και για να έλθω πιο κοντά σου όταν μου λείπεις. 

Γράφω γιατί μόνο αυτό ξέρω να κάνω. Αυτό και να σ'αγαπώ. Δεν ξέρω πώς να ζήσω αλλιώς. Δεν ξέρω πώς να ζήσω χωρίς εσένα. Δεν ξέρω πώς να μην γράφω για σένα. Δεν ξέρω τι κάνουν οι άνθρωποι όταν στον ελεύθερό τους χρόνο δεν γράφουν.

Και με ρωτάς αν είσαι για μένα πηγή έμπνευσης. Για μένα, χαζούλη, είσαι η ίδια η πηγή της ζωής. Πώς να μην γράφω για τη ζωή; Χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν αισθήματα, δεν υπάρχουν στιγμές ούτε φως και αγάπη. Χωρίς αυτήν μόνο σκοτάδι. Χωρίς εσένα οι λέξεις δεν γράφονται. Μένουν σκορπισμένες μέσα στο μυαλό μου και δεν μπορούν ποτέ να πάρουν μια θέση στον ήλιο. 

Ακόμη κι όταν μ' αφήνεις, γράφω για να σε ξεχάσω, για να σε ξεπεράσω, για ν' αντέχω το μαρτύριο της απουσίας. Ακόμη κι όταν δεν γράφω για σένα είσαι στο πίσω μέρος του μυαλού μου και κρατάς τσίλιες για να βγεις. Ό,τι είμαι είναι όσα μου έμαθες. Ν' αγαπώ αληθινά, να χάνω στον έρωτα, ν' αφήνομαι, να φοβάμαι και να είμαι δυνατή.

Γράφω, ζωή, εσύ. Ένα ρήμα, ένα ουσιαστικό και μια αντωνυμία που στο μυαλό μου δεν μπορούν να υπάρξουν χωριστά.
Read More

Dec 18, 2017

Αποσπάσματα βιβλίων: "Όταν γίνεται ένα καινούργιο φεγγάρι, το παλιό τι το κάνουν;"

Ρώτησαν κάποτε το Ναστραντίν Χότζα:
"Όταν γίνεται ένα καινούργιο φεγγάρι, το παλιό τι το κάνουν;"
Κι αυτός απάντησε:
“Το ψαλιδίζουν και το κάνουν άστρα”
“Μέσα στις φλόγες” (Διδώ Σωτηρίου)


——————————————————

” Ένα κορίτσι πέφτει σ’ένα πηγάδι. Ένα αγόρι περνά από εκεί, το βλέπει, πηδάει μες στο πηγάδι και σώζει το κορίτσι. Αυτό τον ευχαριστεί και τον ρωτά: Γιατί το έκανες αυτό; Το αγόρι λέει:Γιατί η ζωή μου δε θα’χε καμμιά αξία αν σ’έβλεπα να πεθαίνεις. Γιατί δεν υπάρχει καμμιά διαφορά ανάμεσα σε σένα και μένα. Γιατί κάθε φορά που πεθαίνει ένας από μας, πεθαίνουμε όλοι από λίγο ”
” Εκεί που ο Θεός έρχεται μόνο για να κλάψει” της Siba Shakib

———————————————————–

” Μην ακούω ανοησίες για ερωτική αιωνιότητα. Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι ό,τι αντέχει στο χρόνο – γιατί τότε θα’χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες – αλλά ό,τι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα. Ο ερωτικός σπασμός είναι μια αιωνιότητα, κι ας μην αποτυπώνεται πουθενά αυτός ”
” Επάγγελμα:πόρνη ” της Λίλης Ζωγράφου

———————————————————-

”Η αγάπη δεν είναι βασικά μιά σχέση προς ένα ιδιαίτερο άτομο.Είναι μιά στάση, ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα που καθορίζει τη σχέση ενός ατόμου προς τον κόσμο σαν σύνολο κι όχι προς ένα ‘αντικείμενο’ αγάπης. Αν ένα άτομο αγαπά μόνο ένα άλλο άτομο κι είναι αδιάφορο προς τους άλλους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι ακριβώς αγάπη αλλά μια συμβιοτική προσκόλληση ή ένας διογκωμένος εγωισμός. Ωστόσο, οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η αγάπη είναι το αντικείμενο κι όχι η ψυχική ικανότητα. Στην πραγματικότητα φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι: όταν δεν αγαπάνε κανέναν άλλον παρά μόνο το ‘αγαπημένο’ πρόσωπο, αυτό είναι μια απόδειξη της έντασης της αγάπης τους. … Αν πραγματικά αγαπώ έναν άνθρωπο, αγαπώ όλους τους ανθρώπους, αγαπώ τον κόσμο, αγαπώ τη ζωή. Αν μπορώ να πω σε κάποιον άλλον ”σ’αγαπώ”, πρέπει να ειμαι ικανός να πω ”αγαπώ σε σένα όλους, αγαπώ μέσα από σένα όλο τον κόσμο, αγαπώ σε σένα και τον εαυτό μου”.
Λέγοντας ωστόσο ότι η αγάπη είναι ένας προσανατολισμός που αναφέρεται σ’όλους και όχι στον ένα,δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις διάφορες μορφές της αγάπης….”
Εριχ Φρομ- ”Η τέχνη της αγάπης”

———————————————————-

Η γιαγια συμβουλεύει την εγγονή της:”…Κάθε φορά που θα νιώθεις χαμένη, μπερδεμένη, να σκέφτεσαι τα δέντρα, να θυμάσαι τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν. Να θυμάσαι ότι ένα δέντρο με πλούσια φυλλώματα και λίγες ρίζες ξεριζώνεται με το πρώτο φύσημα του αέρα, και σ’ ένα δέντρο με πολλές ρίζες και ισχνά φυλλώματα η λέμφος κυλάει με δυσκολία. Ρίζα και φυλλώματα πρέπει ν’ αναπτύσσονται με το ίδιο μέτρο, πρέπει να μένεις μέσα στα πράγματα και πάνω από αυτά, μόνο έτσι  θα μπορέσεις να προσφέρεις σκιά και καταφύγιο, μόνο έτσι θα μπορέσεις να γεμίσεις με λουλούδια και καρπούς τη κατάλληλη εποχή.
Κι όταν θ’ ανοιχτούν μπροστά σου τόσοι δρόμοι και δεν θα ξέρεις ποιον να διαλέξεις, μην ακολουθήσεις ένα στη τύχη, αλλά κάθησε και περίμενε. Πάρε βαθιές, γεμάτες εμπιστοσύνη ανάσες, όπως τη μέρα που ήρθες στον κόσμο, χωρίς ν’ αφήσεις τίποτα ν’ αποσπάσει την προσοχή σου. Περίμενε, περίμενε κι άλλο. Μέινε ασάλευτη, σιωπηλή κι άκουσε την καρδιά σου. Κι όταν σου μιλήσει, πήγαινε όπου σε πάει εκείνη…”
“Όπου σε πάει η καρδιά” της  Susanna Tamaro
——————————————————–
“Όποιος πάψει να ονειρεύται, έχει πάψει και να ζει…Μόνο όποιος πληγώνεται, ζει..””Η σκέψη πως μπορούμε να υπομείνουμε το αβάσταχτο είναι ένας από τους λόγους που μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίζουμε να προχωράμε.”
“Τη ζωή μας δεν την καθορίζουν οι δυσκολίες που συναντάμε΄την καθορίζουν οι ικανότητές μας να τις ξεπερνάμε…Εμείς είμαστε η δύναμη. Πρέπει να προσπαθήσουμε αν παραμερίσουμε κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο δρόμο μας κι όχι να χαθούμε στο λαβύρινθο…Αυτή είναι η άποψή μου για τη ζωή, αυτή η επιλογή μου, αυτή και η ευθύνη μου.”
“Με την πνοή του ανέμου” του Γιώργου Πολυράκη

beautifulshares.wordpress.com
Read More

Dec 12, 2017

Έρωτας και φινάλε: Τελειώνουν οι μεγάλοι έρωτες;

Με ρώτησαν τί τέλος θα έδινα σε έναν απόλυτο έρωτα… Ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση που μου είχαν κάνει… Τί να απαντήσω; Τί τέλος θα έδινα ή τελικά τί τέλος έδωσα;

Σε εκείνο τον έρωτα που πλημμύρισε κάποτε όλο μου το είναι – κι όχι μόνο όλο μου το κορμί – αλλά κι όλο μου το μυαλό, δε θα έδινα κανένα τέλος! Ποιος τρελός θα ευχόταν να τελειώσει κάτι τέτοιο και να σταματήσει να το ζει; Πόσο εύκολο είναι να ξαναβρείς κάτι παρόμοιο; Ποιος σε γλιτώνει από το πόνο που σου προκαλεί; Γιατί, λοιπόν, να επέλεγα να δώσω τέλος; Θα επέλεγα να μπορώ να κρατήσω αυτό που ζω, για όσο ζω!


Δε ξέρω πόσο θα ταίριαζε όμως κάτι τέτοιο… πόσο θα ταίριαζε σε έναν απόλυτο έρωτα να μην έχει τέλος. Οι περισσότεροι λήγουν το ίδιο έντονα και απότομα όπως ξεκίνησαν! Εξάλλου ένας μεγάλος έρωτας αξίζει και μεγάλο τέλος. Ούτε η συνήθεια θα ταίριαζε να διαλύσει ένα τέτοιον έρωτα… θα του έπεφτε λίγη! Σίγουρα κάτι άλλο θα τον διέλυε νωρίτερα, πριν προλάβει αυτή να εξαπλωθεί. 

Κι έτσι το τέλος που δίνεις είναι διαφορετικό! Κι ενώ μπορεί να μη θες να του δώσεις κάποιο τέλος, αναγκάζεσαι να δώσεις. Ένα τέλος που σε τσακίζει, σε σκίζει σε χίλια κομμάτια… Ό,τι ένωσε αυτός ο έρωτας, το τέλος του το καταστρέφει. Ένα τέλος τόσο βαρύ και δραματικό. Γιατί αν προσπαθήσεις να του δώσεις λιγότερη βαρύτητα, ισοπεδώνεις μαζί και τον έρωτα του. Είναι σαν να μειώνεις την ίδια του την αξία! Και πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε κάτι απόλυτο;

Προσπαθείς να μαζέψεις τα χίλια κομμάτια, ψάχνωντας τρόπους να τα ξαναβάλεις στη θέση τους… Σε ποια θέση όμως; Πάνω στη ταραχή, ξέχασες… πού μπαίνουν και πώς;

Και ψάχνεις και το χρόνο… και μέσα από το χρόνο ψάχνεις τρόπους να ξεχάσεις. Μα γίνεται να ξεχάσει ποτέ το μυαλό τελείως κάτι τόσο μεγάλο και δυνατό; Να εξασθενήσει γίνεται μόνο και να πάρει τη θέση που του αρμόζει από μόνο του. Γιατί τα μεγάλα κομμάτια, βρίσκουν πάντα ένα χώρο να στριμωχτούν μέσα σου. Απλά με τη πάροδο του χρόνου, αυτός ο χώρος μικραίνει! Μην ελπίζεις ότι θα εξαφανιστεί… Άλλωστε κάτι τέτοιο δε θα το επέτρεπες ούτε εσύ!

Χρειάζεσαι αυτό το μικρό χώρο… Το χρειάζεσαι για να σου θυμίζει όσα έζησες… κι όχι από φόβο μήπως τα ξαναζήσεις, αλλά από την ανάγκη να νιώθεις ευγνώμων για όλα αυτά! Για αυτόν τον έρωτα… για αυτό το ΤΕΛΟΣ!



Πηγή: Readmebyeleni Personal blog by Eleni Alexandropoulou  http://readmebyeleni.com/
Read More

7 πράγματα που μου έμαθε ο Καβάφης για τη ζωή

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε.

Αν σήμερα θεωρούμε την ποιητική αξία του Κωνσταντίνου Καβάφη κάτι το δεδομένο, αυτό δεν ίσχυε πάντα. Τον κατέκριναν, τον χλεύασαν σε μεγάλο βαθμό, τον παρώδησαν και πολλοί προσπάθησαν να αποδείξουν πως όσα έγραφε «δεν συνιστούσαν ποίηση». Και αυτό συνέβαινε όχι μόνο όσο ζούσε αλλά και μετά το θάνατό του.

Δεν έχει υπάρξει και ελπίζω να μην υπάρξει πιο «κακοποιημένος» από τους αναγνώστες και κάποιους εκπαιδευτικούς – εξεταστές ποιητής από τον Κωνσταντίνο Καβάφη.



Είναι ο ποιητής που έχει διαβαστεί αποσπασματικά όσο κανένας άλλος, που έχει αναλυθεί κατά λέξη όσο κανένας άλλος- σε τέτοιο βαθμό που χάνεται ολότελα το νόημά του, σε τέτοιο βαθμό που οτιδήποτε ζωντανό μέσα του ασφυκτιά και πεθαίνει. Είναι αυτός που όλοι έχουμε διαβάσει δίστιχά του χωρίς να γνωρίζουμε το συγκείμενο (το context) και –όπως είναι μαθηματικά λογικό και αναμενόμενο- βγάλαμε βεβιασμένα συμπεράσματα.

Το «τι θέλει να πει ο ποιητής», κυρίες και κύριοι, δεν είναι ποτέ ο αυτοσκοπός και –ευτυχώς- δεν υπάρχει σωστή απάντηση.

Πρώτον, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θέλει να πει ο ποιητής γιατί δεν τον έχεις μπροστά σου να τον ρωτήσεις και να σου απαντήσει.

Το να μαντεύει ο καθένας τι μπορεί να είχε στο μυαλό του ο Καβάφης και να θέτει την εικασία του ως δεδομένο και απαράβατο κανόνα, είναι ακριβώς το αντίθετο από τον ίδιο τον σκοπό της Ποίησης.Το να ζητείται από τον κάθε μαθητή- σπουδαστή- φοιτητή να μάθει απ’έξω την προσωπική θεωρία του οποιουδήποτε -κατά τ’άλλα πολυδιαβασμένου και μορφωμένου ερευνητή- και να είναι σε θέση να την αναπαράγει κατά λέξη, είναι, για μένα, έγκλημα.

Επίσης, ένα ποίημα είναι –ευτυχώς και πάλι- κάτι πολύ προσωπικό και εξατομικευμένο και λέει άλλα πράγματα στον καθένα ανάλογα με την ηλικία του, το χαρακτήρα του, τα βιώματά του, τα όνειρά του, τους εφιάλτες του, τις εμμονές του, το βλέμμα του, τον τρόπο που αγγίζει, τον τρόπο που μυρίζει. Ένα ποίημα μού λέει άλλα πράγματα από αυτά που λέει σε σένα και λέει άλλα πράγματα σε μένα στα 20 και άλλα στα 30 μου. Ακριβώς εκεί έγκειται και η ομορφιά του.


Ας μάθουμε επιτέλους στους ανθρώπους να σκέφτονται και όχι τι να σκέφτονται.

1. Τον φόβο σου μόνο εσύ μπορείς να τον θρέψεις και μόνο εσύ μπορείς να τον καταστρέψεις. Τα τέρατα ζουν μέσα σου και στο χέρι σου είναι μόνο αν θα τα αφήσεις να μεγαλώσουν ή όχι. Ή, όπως λέει και ο Καβάφης, «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου».

2. Οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου να είναι λίγοι και καλοί. Μην αναλώνεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα, που σε μειώνουν, που δεν θέλουν το καλό σου, που δεν ξέρουν να δίνουν. Μην εξαντλείσαι «μέσα στην πολλή συνάφεια του κόσμου».

3. Αυτά που δεν λες, αυτά που δεν ζεις, αυτά που δεν θες να παραδεχθείς ούτε στον εαυτό σου, τα απωθημένα και τα καταπιεσμένα σου ένστικτα είναι αυτά που θα έρθουν μια μέρα και θα σε εκδικηθούν, θα σε πνίξουν.Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου, μην δημιουργείς αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ζήσε.

4. Πόθος. Έρωτας. Σεξ. Αγάπη. Οι μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις. Απόλαυσέ τες.

5. Δεν έχουν σημασία μόνο αυτά που ζήσαμε. Ίσως μεγαλύτερη σημασία έχουν αυτά που δεν ζήσαμε. Οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι, όλα τα «σ αγαπώ» που τσιγκουνευτήκαμε, όλα τα σώματα που αγγίξαμε μόνο νοητά, όλα τα χείλη που ονειρευτήκαμε αλλά φοβηθήκαμε να φιλήσουμε. Ίσως τα «όχι» μας μας έκαναν αυτό που είμαστε, όχι τα «ναι» μας. Ίσως.

6. Ό,τι αρχίζει, θα τελειώσει. Ό,τι δεν αρχίσει δεν θα τελειώσει και ποτέ. Έρωτας δεν είναι μόνο ό,τι εκπληρώθηκε- είναι και ό,τι πόθησες. Ίσως γι’ αυτό μας τρώνε για πάντα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες. Δεν πεθαίνουν γιατί δεν κατάφεραν να γεννηθούν.

7. Το να παραδεχθούμε ότι κάτι πέθανε, ότι έκανε τον κύκλο του, ότι δεν είναι πια ό,τι ήταν, ότι το χάσαμε για πάντα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η μόνη λύση είναι, όμως, να αποχαιρετήσεις αυτό που φεύγει «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος». Τουλάχιστον «σαν». Μέχρι να γίνεις θαρραλέος

Λουκία Μητσάκου, athensvoice.gr
Read More

Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται

Οι περισσότεροι από εμάς έχουν μάθει να τιμούν τους ανθρώπους και να τους φέρονται με αγάπη και σεβασμό. Το να είναι κανείς ειλικρινής, ευγενικός και γενναιόδωρος μπορεί να βγαίνει σαν μια φυσιολογική λειτουργία. Υπάρχουν όμως στιγμές που μπορεί να αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι πραγματικά το σωστό. Ειδικά όταν συναντήσουμε εκείνους τους ανθρώπους που για να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα βλέπουν και χειρίζονται τους άλλους ως παιχνίδια και αντικείμενα, λένε ψέματα και χειραγωγούν, τότε ξεκινάμε να αμφιβάλλουμε για την αντίληψή μας. Σκεφτόμαστε δηλαδή, μήπως τελικά δεν είναι όλοι και τόσο καλοί και μήπως χρειάζεται να κλείσουμε την καρδιά μας ώστε να μην πληγωθεί ξανά.

Και όπως έχει πει ο Dalai Lama: «Όταν λέω πως η ανθρώπινη φύση είναι ευγενική, δε σημαίνει ότι ισχύει 100%. Ο κάθε άνθρωπος έχει αυτή τη φύση μέσα του, όμως υπάρχουν πολλοί που δρουν ενάντια σε αυτή την φύση».

Δεν έχει άδικο. Κατά βάθος όλοι έχουμε μια ευγενική φύση που είναι σε θέση να αγαπήσει και να σεβαστεί τον συνάνθρωπό του. Δυστυχώς όμως δε ζούνε όλοι μέσα από αυτή τη φύση. Για να συνεχίσουμε να ζούμε με την καρδιά μας ανοιχτή και να μη φοβόμαστε πλέον την τοξικότητα κάποιων ανθρώπων και την χειραγώγησή τους , είναι σημαντικό να είμαστε απόλυτα βέβαιοι για το ποιοι είμαστε εμείς , τι είναι σημαντικό για εμάς και για το πώς θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Έτσι θα καταφέρουμε να προστατευτούμε από τον πόνο που προκαλεί η συμπεριφορά τους.

Παρακάτω θα βρείτε 6 τρόπους για το πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την τοξικότητα των άλλων χωρίς να μολύνουν τη ψυχή μας.

Να προσέχουμε τα σινιάλα που στέλνει η καρδιά
Αν μας αρέσει να ζούμε έχοντας μια ανοιχτή καρδιά και μας βγαίνει αβίαστα, τότε είναι καλό να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρύβουμε το φως μας, τη λάμψη μας επειδή κάποιοι άνθρωποι έχουν πρόβλημα με αυτό. Να είμαστε όμως προσεκτικοί για τα σινιάλα που μας στέλνει η καρδιά, ή αλλιώς η διαίσθησή μας η οποία κατοικεί στην καρδιά.

Αν αισθανθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με κάποιον άνθρωπο, ακόμη κι αν ο νους και η λογική μάς πούνε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανόμαστε αυτό που αισθανόμαστε, καλό είναι να ακούσουμε την καρδιά μας. Η καρδιά δεν λέει ποτέ ψέματα. Πιστεύω να το έχετε διαπιστώσει και από μόνοι σας. Οι άνθρωποι έχουν μάθει να εμπιστεύονται τα μάτια τους, αλλά οι περισσότεροι βλέπουν αυτό που εύχονται ότι θα ήθελαν να δουν και δε βλέπουν αυτό που πραγματικά υπάρχει.


Να είμαστε πιο προσεκτικοί: Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται
Ένας τρόπος για να προστατέψουμε τον εαυτό μας από τους τοξικούς και καταχρηστικούς ανθρώπους είναι να αντιληφθούμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι φοράνε όλων των ειδών τις μάσκες προσποιούμενοι ότι είναι κάτι που δεν είναι, παίζοντας διάφορους ρόλους και υιοθετώντας διάφορες συμπεριφορές ανάλογα με το ποιους έχουν απέναντί τους. Τη μια στιγμή φοράνε μια συγκεκριμένη μάσκα και ξαφνικά αλλάζουν και φοράνε μια άλλη. Ανάλογα με το τι θέλουν να πάρουν. Αν αισθανθούν ότι μπορούν να πάρουν κάτι θα φορέσουν τη μάσκα της γοητείας και αν αισθανθούν ότι στριμώχνονται και ότι τελικά δε θα κερδίσουν το παιχνίδι, τότε θα φορέσουν μια άχαρη και επικίνδυνη μάσκα.

Χρειάζεται να είμαστε παρατηρητικοί και να δούμε πως αλληλεπιδράνε όχι μόνο μαζί μας, αλλά και με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Να παρατηρήσουμε αν υπάρχει μια σταθερότητα ή όχι στον τρόπο που φέρονται. Με λίγα λόγια να τους δούμε πραγματικά για αυτό που είναι και όχι για αυτό που εκείνοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι ή που φανταζόμαστε ότι μπορεί να είναι.

Να μην παίρνουμε τίποτε προσωπικά
Ο Don Miguel Ruiz είπε: «Μην παίρνετε τίποτε προσωπικά. Τίποτε από ότι κάνει ο άλλος δεν έχει σχέση με εσάς. Αυτά που λένε ή που κάνουν είναι απλά μια προβολή της δικής τους πραγματικότητας, των δικών τους πιστεύω. Αν καταφέρετε να είστε απρόσβλητοι από τις απόψεις και τις πράξεις των άλλων, τότε θα αποφύγετε οποιονδήποτε περιττό πόνο».

Άσχετα με το πόσο φορές πληγωθήκαμε από αυτό που είπανε ή κάνανε κάποιοι άνθρωποι, χρειάζεται πάντα να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι τα τοξικά τους λόγια και οι τοξικές τους συμπεριφορές δεν έχουν να κάνουν τόσο με εμάς όσο έχουν να κάνουν με εκείνους. Να θυμόμαστε πως αυτό που μας δίνουν είναι αυτό που έχουν μέσα στην καρδιά τους. Αν δρουν και αντιδρούν με εγωισμό, κακότροπα, απρεπή και πρόστυχα τότε αυτό οφείλεται στο ότι είναι γεμάτοι φόβο, σκοτάδι και πόνο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το παίρνουμε προσωπικά.

Να μην ανταποδίδουμε με τα ίδια πυρά
Οι άνθρωποι που παλεύουν τη φωτιά με τη φωτιά, καταλήγουν σε στάχτες. Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί. Το μίσος δεν μπορεί να διώξει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί.

Αν κάποιος μας πονέσει, μας προδώσει ή προβάλλει όλον τον δικό του συναισθηματικό έμετο πάνω μας, χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα να ανταποδώσουμε τα ίδια. Γιατί αν το κάνουμε τότε θα πάμε ενάντια στην ευγενική μας φύση και θα δηλητηριάσουμε την ψυχή μας με αρνητικότητα. Με λίγα λόγια θα γίνουμε κι εμείς τοξικοί.

Να μην επιτρέψουμε την τοξική συμπεριφορά κάποιου να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όλοι είναι τοξικοί
Υπάρχουν πιθανότητες να γνωρίσουμε ανθρώπους που θα μας χρησιμοποιήσουν, θα μας πουν ψέματα, και που θα κάνουν πράγματα που θα μας προκαλέσουν πόνο και απογοήτευση. Ακόμη κι αν η λογική θα έχει την τάση να το γενικεύσει και να πιστέψει ότι όλοι είναι κακοί και ότι δεν μπορούμε να τους εμπιστευτούμε, χρειάζεται να οχυρώσουμε τον εαυτό μας ώστε να μην γίνουν τα νέα μας πιστεύω. Γιατί όπως είπε ο Mahatma Gandhi: «Δεν χρειάζεται να χάσουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα είναι σαν τον ωκεανό. Αν κάποιες σταγόνες είναι βρώμικες, ο ωκεανός δεν βρομίζεται».

Να αφήσουμε να μας οδηγήσει η αγάπη, ό,τι και να γίνει
Ένας τρόπος να προστατέψουμε τον εαυτό μας από τους τοξικούς ανθρώπους είναι μέσω της αγάπης. Επειδή η αγάπη είναι αυτό που είμαστε. Η αγάπη γίνεται η δύναμή μας. Μας δίνει Ενέργεια, Λάμψη και Αντοχή, ώστε να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στους ανθρώπους και στην ομορφιά της ζωής. Δεν υπάρχει τίποτε πιο δυνατό από την αγάπη. Μια καθαρή, ειλικρινής καρδιά ακόμη κι αν φαίνεται πολλές φορές αδύναμη και ευαίσθητη είναι το πιο ισχυρό όπλο που μπορούμε να έχουμε ενάντια σε ότι είναι σκοτεινό, μοχθηρό, κακοήθης και διεφθαρμένο. Η αγάπη είναι υπερδύναμη. Αν μπορούμε να την αφήσουμε να είναι οδηγός μας, να κρατάμε την καρδιά μας ασφαλή και προστατευμένη, τότε θα μάθουμε να ζούμε ειρηνικά και σε αρμονία ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που δε δρουν πάντα με γνώμονα της καλής ανθρώπινής τους φύσης. Καθώς θα το κάνουμε θα παρατηρήσουμε πως η ζωή μας θα είναι γεμάτη ευημερία, ευτυχία και ευμάρεια σε όλα τα επίπεδα.

Της Βίκυς Τσώκου, anapnoes.gr
Read More

Nov 29, 2017

Μια κούπα καφέ...

«Τα παγωμένα χέρια της γράπωσαν με μανία την καυτή κούπα. Ήξεραν πως εκείνη, ήταν η σωτηρία τους..»

Ναι, οκ. Ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα οι θέλουμε-να-λεγόμαστε-συγγραφείς. Ρεαλισμός. Κρύο. Δύο χέρια. Μια κούπα. Τώρα, μάλιστα!



Μια κούπα καφέ για να ακριβολογούμε. Όχι τίποτα τσάγια και σοκολάτες ή γάλατα κλπ. Καφές! Το μοναδικό πράγμα που πρέπει να βρίσκεται προφυλαγμένο από γυαλί. Καθετί πολύτιμο, έλεγε η γιαγιά μου, πρέπει να είναι προστατευμένο από γυαλί…

Χμμμ, γι’ αυτό είμαι μόνη μου τόσα χρόνια. Είμαι κούκλα κι είμαι κλεισμένη σ’ ένα γυάλινο κουκλόσπιτο. Που να με βρει ο πριγκ…
Φτάνει! Μια μικρή σύγκρουση σκέψεων. Τίποτα ανησυχητικό.
Στο θέμα μας.
Δύο χέρια. Μια κούπα καφές.
Όλη η ζωή μου σε πέντε λέξεις.
Έτσι θα με βρεις πάντα! Τυλιγμένη με μια κουβέρτα, κάτι πανέμορφα και κρύα πρωινά Κυριακής, με μια κούπα καφέ στο δεξί χέρι και το κινητό στο αριστερό. Στα πολύ καλά μου θα έχω κι ένα βιβλίο κάπου πεταμένο στο κρεβάτι ή το λάπτοπ στα πόδια μου.
Κάτι πρωινά Δευτέρας φορτωμένη ωσάν το γαϊδούρι να πάω στο σχολείο, αλλά πάντα μ’ ένα χάρτινο ποτήρι αχνιστό cappuccino με μπόλικη κανέλλα. Κάτι απογεύματα παρέα με μια ροζ κούπα (πάντα και μόνο αυτή την κούπα!) γεμάτη καφέ. Espresso, φίλτρου ή ό,τι καφέ μπορεί να φανταστεί ο κοινός ανθρώπινος νους.
Κάθε στιγμή της ημέρας και της ζωής μου έχουν συντροφιά τη μυρωδιά του καλού καφέ. Τα πρωινά τη μυρωδιά του βαρύ ελληνικού. Οι καθημερινές μου τη μυρωδιά ενός (ή δύο ή και τριών) cappuccino. Τα φοιτητικά μου χρόνια έχουν τη μυρωδιά του γαλλικού φράουλα και βανίλια συνοδεία με μπισκότα κανέλλας. Τα Χριστούγεννά μου μυρίζουν φουντούκι και γάλα. Οι πανελλήνιες είχαν τη μυρωδιά του γαλλικού καραμέλα.

Στο γραφείο μου έχω πάντα μια κούπα καφέ. Είτε στο σπίτι, είτε στη δουλειά. Με τις φίλες μου, καφέ και κουτσομπολιό ή καφέ και βόλτες. Με τους κολλητούς καφέ στο σπίτι. Με το αμόρε, καφέ και χουχούλιασμα. Μόνη μου, καφέ και γράψιμο. Με τη μαμά, καφέ και ψυχανάλυση. Με την αδερφή, καφέ και σειρές/ταινίες. Με τη συνάδελφο, καφέ και κατασκευές.

Στους χωρισμούς, καφέ!
Στις χαρές, καφέ!
Στις λύπες, καφέ!
Στα σοβαρά, καφέ!
Στα χαλαρά, καφέ!

Άσε που η κούπα είναι βολική. Μεταβατικό αντικείμενο, μου το είπε η ψυχολόγος. Χαζομάρες! Είναι η καλύτερή μου φίλη ή και φονικό όπλο, αν χρειαστεί. Έχει ακούσει τα πάντα. Δεν απαντάει, απλώς παρηγορεί. Παρηγορεί γιατί ξέρει! Νιώθει τα νεύρα, την ένταση, το τρέμουλο, το χάος που βουτάμε, τις ανησυχίες. Σε στιγμές αμηχανίας μπορεί να σε προστατεύσει. Αν θες να μην πεις μια κακία απλά πίνεις μια γουλιά για το καλό. Βέβαια, είναι και βοηθητική γιατί μπορεί να χρειαστεί να την πετάξεις με δύναμη κάπου ή σε κάποιον, βρε αδερφέ. Ανάλογα τη συζήτηση! Δεν είμαστε τόσο παρανοϊκοί. Ή μήπως είμαστε;

Έτσι είναι! Καφές σκέτος, μέτριος ή γλυκός. Με γάλα ή χωρίς. Καφές να ναι κι ό,τι να ναι. Κι όπως να ναι! Η μυρωδιά κι η γεύση, σ’ εμάς τους εθισμένους, είναι ναρκωτικό. Μόνο απ’ τη μυρωδιά, μαστουρώνουμε. Ανοίγει το μάτι. Στροφάρει το μυαλό. Βγαίνουμε απ’ το λήθαργο. Είμαστε οι ωραίες κοιμώμενες χωρίς το φιλί. Αρκεί ένας καφές.

«Είμαστε βολικοί εμείς οι εθισμένοι», είπε κι ήπιε μια γουλιά καφέ.

Κάποτε έγραψα κάπου… «Αν θες να σ’ αγαπήσω, φέρε μου μια κούπα καφέ». Οι μεγάλες αλήθειες, όμορφα γράφονται. Ε, μπορεί με σένα να μην ευδοκιμήσει, ο καφές όμως δε θα πάει χαμένος!


Kατερίνα Μονάρχη
the-bluez.gr
Read More

Nov 24, 2017

Με ποιον θα μείνεις στο τέλος;

Αλλάζεις συντρόφους, ψάχνεις καινούριους. Ενθουσιάζεσαι, απογοητεύεσαι και πάλι από την αρχή. Βρίσκεις κουράγιο και βγαίνεις εκεί έξω ξανά για να αναμετρηθείς με τις συνθήκες. Με ποιον θα μείνεις όμως στο τέλος; Ποιος θα κερδίσει τη μάχη με έπαθλο ένα μέρος δίπλα σου για τα χρόνια που έρχονται; Αν ο χρόνος δε σε καταβάλει πρώτος, βέβαια…


Τη μάχη δεν την κερδίζει ο καλύτερος. Δεν την κερδίζει αυτός που σε ανεβάζει στα σύννεφα. Δεν την κερδίζει ο ομορφότερος, ο εξυπνότερος, ο πιο καλός, ο πιο περιποιητικός, ο πιο γλυκός, ο πιο μορφωμένος, ο πιο σέξυ. Στην μάχη αυτή, την πιο σημαντική για τη ζωή σου, νικητής θα αναδειχθεί αυτός του οποίου τα ελαττώματα μπορείς να ανεχθείς. Αυτός, τον οποίο, στις δύσκολες στιγμές του, τον αντέχεις. Αυτός, του οποίου τα χούγια και τις παραξενιές δε βρίσκεις πολύ προσβλητικές.

Διαβάστε επίσης από τον Δημήτρη Φλαμούρη

Δεν έχεις ανάγκη εσύ…

Η αυτοβελτίωση έρχεται μέσα από την αυτοαποδοχή

Δράσε για να μη μετανιώσεις

Γιατί ωραία τα προτερήματα, ωραίο το χιούμορ, η ομορφιά, η περιποίηση, η εξυπνάδα αλλά μετά από λίγο τα συνηθίζεις. Μετά από λίγο επέρχεται αυτό που οι θετικοί ψυχολόγοι ονομάζουν «ηδονική προσαρμογή». Μια αμείλικτη, αλλά και πολύ φυσιολογική διαδικασία. Προσαρμόζεσαι στο καλό και γίνεται απλά το background της σχέσης. Γίνεται το δεδομένο, το σίγουρο. Δεν το προσέχεις πια. Τα «αρνητικά» του συντρόφου σου όμως, δηλαδή τα χαρακτηριστικά του που εσένα δε σου αρέσουν, αυτά δεν τα συνηθίζεις, ίσως ποτέ.

Από τη φύση μας είμαστε προγραμματισμένοι να προσέχουμε περισσότερο τα αρνητικά από ό,τι τα θετικά γύρω μας. Μια κληρονομιά, σύμφωνα με την εξελικτική ψυχολογία, από τότε που ζούσαμε στις στέπες της Αφρικής και οτιδήποτε βλέπαμε και ακούγαμε γύρω μας ήταν κίνδυνος πρωτού αποδειχθεί άκακο ή μη, η οποία, όμως, μας βοήθησε τότε να επιζήσουμε σαν είδος. Έτσι, συνεχίζουμε και είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι στους «κινδύνους» των σχέσεών μας, σε αυτά που μας ενοχλούν. Αυτό σημαίνει ότι μας προκαλούν περισσότερο συναίσθημα και κατά συνέπεια τα θυμόμαστε πιο έντονα.

Η μνήμη είναι άμεση συνάρτηση του συναισθήματος και όσο πιο έντονο το συναίσθημα που ένα γεγονός μας προκαλεί, τόσο πιο εύκολα και πιο έντονα το ανακαλούμε στη μνήμη μας. Είναι απλά ο τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μας, όπως αμέτρητες μελέτες έχουν δείξει… Μπορεί με τον σύντροφό μας να μας αρέσουν τα ίδια μέρη για να βγαίνουμε, όμως εμείς θα θυμόμαστε τη μια φορά που διαφωνήσαμε έντονα για την έξοδό μας. Μπορεί να είναι καλός και περιποιητικός, όμως εμείς, μετά από λίγο, θα εστιάζουμε στο ότι του αρέσει να βλέπει πάντα μπάλα. Μπορεί να είναι έξυπνη και να μας φροντίζει αλλά εμείς, όταν περάσει λίγος καιρός, θα εξαντλούμε την προσοχή μας στο ότι κάνει δυο ώρες να βγει από το μπάνιο. Δεν είναι αδυναμία μας αυτή η μεροληπτική εστίαση. Είναι η φύση μας.

Γι αυτό, ίσως, αποτελεί φυσική συνέπεια το γεγονός ότι θα μείνουμε με τον σύντροφο του οποίου τα «αρνητικά» μπορούμε να ανεχθούμε. Εκτός και αν… Εκτός και αν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε την ηδονική προσαρμογή με την πιο σίγουρη συνταγή. Την ευγνωμοσύνη. Εστιάζοντας συνειδητά στα «θετικά» του, την καλοσύνη του, την ομορφιά του, τη φροντίδα του, το χιούμορ του, μπορούμε να καταφέρουμε να συνεχίσουμε για πολύ καιρό να νιώθουμε ευτυχισμένοι που είναι στη ζωή μας.

Ο κάθε άνθρωπος είναι σαν ένα τριαντάφυλλο, όπως μου αρέσει να λέω. Αν πούμε ότι έχει αγκάθια, θα έχουμε δίκιο. Αν πούμε ότι έχει όμορφο άνθος, πάλι θα έχουμε δίκιο. Το που θα επιλέξουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας, θα καθορίσει και τη διάθεσή μας, την ποιότητα της σχέση μας. Ας επιλέξουμε το δεύτερο για να γεμίσουμε τη ζωή μας με όμορφα λουλούδια και όχι με τα λιγότερο κοφτερά αγκάθια…


Δημήτρης Φλαμούρης
enallaktikidrasi.com

Read More

Αντέχουμε έναν έρωτα δίχως μέλλον;

Γνωρίζουμε ένα άτομο που έχει τον σωστό συνδυασμό χαρακτηριστικών- κάνετε υπέροχες συζητήσεις μαζί, διασκεδάζετε, μοιράζεστε τις ίδιες αξίες, ευχαριστιέστε παρόμοια πράγματα, υπάρχει ξεχωριστή χημεία… όλοι έχουμε μια κάποια λίστα. Και αυτό το άτομο φαίνεται να διαθέτει (σχεδόν) όλα τα χαρακτηριστικά της λίστας μας. Και τυχαίνει κι εμείς να ταυτιζόμαστε με τη δική τους λίστα. Και κάπως έτσι… ερωτευόμαστε.

Και μετά απ’ αυτό τι; Ο έρωτας είναι συναρπαστικός. Ευχάριστος και αυθόρμητος. Και θέλουμε να τον απολαύσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Η επήρεια του έρωτα μοιάζει με εκείνη της κοκαΐνης: αν και νιώθουμε υπέροχα, δεν είναι καθόλου λογική. Είναι βέβαια μια πραγματική εμπειρία και σίγουρα έντονη. Αντλούμε ικανοποίηση, τον λαχταράμε και το πιθανότερο είναι ότι θα φερθούμε απερίσκεπτα ή θα αλλάξουμε τη ζωή μας γι’ αυτόν.
Και εδώ είναι το σημείο, όπου βουτάμε σε επικίνδυνα νερά. Αρχίζουμε όχι μόνο να αντιλαμβανόμαστε τι χρειάζεται να αλλάξουμε, να κάνουμε ή να θυσιάσουμε, για να περάσουμε περισσότερο χρόνο με αυτό το άτομο, αλλά επίσης δεν θέλουμε με τίποτα να τελειώσει. Εθιζόμαστε σε αυτόν και στην εμπειρία. Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το μέλλον και πώς μπορούμε να διατηρήσουμε αυτή την εμπειρία για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Ίσως για πάντα, θα σκεφτούμε σίγουρα.
Πώς λοιπόν κρατάμε τον έρωτα; Αυτό που θέλουμε είναι να ικανοποιούμε συνεχώς το άλλο άτομο, για να μένει ευτυχισμένο. Η ευτυχία του μέσα στη σχέση θα μας διασφαλίσει ότι θα μείνει μαζί μας και μόνο έτσι συνεχίζουμε και εμείς ανέμελοι να νιώθουμε ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό, σωστά;
Και σταδιακά, αρχίζουμε να συμβιβαζόμαστε. Συμβιβαζόμαστε ως προς το τι θέλουμε, τι μας αρέσει να κάνουμε, να τρώμε ή ποιον να βλέπουμε. Οι αλλαγές είναι διακριτικές στην αρχή, αλλά απόλυτα πραγματικές. Σιγά σιγά, υποχωρούμε, καταπιέζουμε, αλλάζουμε ή κρύβουμε κομμάτια του εαυτού μας. Αν συζήσουμε και/ή παντρευτούμε, η πίεση μπορεί να αυξηθεί, καθώς τότε θα είμαστε μαζί συνέχεια, κάθε μέρα και γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τις λεπτομέρειες της ευτυχίας τους και πώς εμείς την επηρεάζουμε. Έχουμε πια αφιερωθεί σε αυτό και κάνουμε ο,τι χρειάζεται για να πετύχει.
Δεν είναι όλα αυτά απαραιτήτως άσχημα. Συνεχίζουμε να βιώνουμε στιγμές χαράς και ευχαρίστησης, όταν νιώθουμε εκείνη την ξεχωριστή σύνδεση ξανά- όταν θυμόμαστε ξανά τι είναι αυτό που αγαπάμε στον άλλο και όταν λαμβάνουμε την επιθυμητή ανταπόκριση. Και κάποιες από τις αλλαγές που κάνουμε μπορεί να αποδειχτούν καλές για εμάς, επειδή μέσα από αυτό μπορούμε να βρούμε κομμάτια του δικού μας καλύτερου εαυτού. Για παράδειγμα, ίσως υπάρχει για εμάς ένας καλύτερος τρόπος να εκφράζουμε το θυμό μας ή ίσως υπάρχουν πιο υγιείς επιλογές για το μέλλον μας.
Αλλά πολλά από αυτά που κάνουμε για να συντηρήσουμε τον έρωτα αποτελούν μια απόπειρα να τροποποιήσουμε τον εαυτό μας. Και φυσικά, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε, τον πυρήνα του είναι μας, σωστά; Η φύση μας είναι αμετάβλητη, όπως και η υπόλοιπη φύση γενικά- οι σπόροι της βελανιδιάς θα γίνουν βελανιδιά, όσο κι αν εμείς θέλουμε να γίνουν ελιά. Με τον καιρό, η χαρά μπορεί να μετατραπεί σε έναν βαθύ πόνο, επειδή τελικά αγαπιόμαστε εν μέρει και όχι ολοκληρωτικά. Εκείνο το άλλο πρόσωπο- το άτομο που μας γνώρισε και μας ερωτεύθηκε- τώρα αγαπά μια τροποποιημένη εκδοχή του ποιοι είμαστε, μια εκδοχή που μόνο εν μέρει είναι αληθινή.
Αυτός ο έρωτας δεν μπορεί να μας γεμίσει και σίγουρα δεν φέρνει την αυθεντική ευτυχία. Είναι καλός, αλλά όχι αρκετά καλός. Για κάποιους, η μακροπρόθεσμη αυτή μορφή αγάπης αξίζει και εκεί αναδύεται ένα διαφορετικό είδος τρυφερότητας. Για άλλους, αυτή η μορφή αγάπης ενοχλεί. Και δεν τους γεμίζει.
Είναι δυνατό να πάρουμε μια διαφορετική πορεία; Τι θα συμβεί αν δεν συμβιβαστούμε; Τι θα γίνει αν δεν προσπαθήσουμε να αφήσουμε, να μεταβάλλουμε ή να αρνηθούμε κομμάτια του βαθύτερου εαυτού μας; Τι θα συμβεί αν δεν παλέψουμε να κρατήσουμε τον έρωτα; Τι θα συνέβαινε αν, αντιθέτως, μείνουμε στην αλήθεια της προσωρινότητας του έρωτα, αντί να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον, στο οποίο θα διασφαλίζεται μια κάποια σταθερότητα, μια βεβαιότητα ότι θα μείνει για πάντα εδώ;
Κι αν δίναμε ενέργεια και προσπάθεια στο να μάθουμε, σε βαθύτερο επίπεδο, ποιος είναι τελικά ο άλλος; Κι αν το ζούσαμε, ακόμα κι αν ξέραμε ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί αυτό να φύγει, να εξανεμιστεί στο επόμενο λεπτό ή στην επόμενη εβδομάδα; Κι αν ζητούσαμε το ίδιο κι από το άλλο άτομο; Στήριξη, χωρίς να σημαίνει ότι θα πάρουμε ακριβώς ο,τι θέλουμε. Μήπως τελικά είναι καλύτερο να αντιμετωπίσουμε το άγχος του έρωτα και της δέσμευσης, του φόβου της απώλειας; Μήπως τελικά υπάρχει ένα είδος έρωτα χωρίς σκληρούς συμβιβασμούς, αλλά με αμοιβαία στήριξη και αποδοχή;
Αυτό το είδος έρωτα και αγάπης μπορεί να οδηγεί ή να μην οδηγεί σε μια κοινή πορεία ζωής. Αν αυτός είναι ο στόχος, αυτός ο τρόπος δεν ανοίγει με βεβαιότητα την πορεία προς την εκπλήρωσή του. Για την ακρίβεια, αυτό το είδος αγάπης δεν έχει προδιαγεγραμμένη πορεία, δεν έχει χάρτη ή συγκεκριμένο στόχο- με την εξαίρεση της υπόσχεσης για ειλικρίνεια και αμοιβαία στήριξη. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια σχέση γεμάτη αβεβαιότητες. Πρόκειται για μια εμπειρία αγάπης που ίσως εξελιχθεί, ίσως και όχι. Όμως σίγουρα αξίζει να είναι αληθινή και πλήρης.
Ο έρωτας μόνο έτσι μπορεί να βιωθεί στο πλήρες φάσμα του και να ειδωθεί καθαρά ο λόγος ύπαρξής του. Και καθώς θα βασίζεται στην αλήθεια, θα φέρει μαζί του χαρά, ανακάλυψη και εξέλιξη.

Samantha Smithstein, Psy. D., κλινική ψυχολόγος
Read More

Nov 15, 2017

Τα χέρια σου στο σώμα μου

Υπάρχει μαγεία στη ζωή μας. Υπάρχει και είναι στα απλά πράγματα. Είναι όπως τ' αστέρια που ενώ είναι κάθε βραδύ εκεί όμορφα και λάμπουν, ξεχνάμε να κοιτάξουμε ψηλά για να τα δούμε. Η μαγεία βρίσκεται σε όλα τα έντονα που αισθανόμαστε. Σ' όλα αυτά που αγγίζουν τόσο βαθιά τις αισθήσεις μας, που ταράζουν το μυαλό και το σώμα μας. Που μας κάνουν ν' ανατριχιάζουμε ακόμη κι όταν μετά από καιρό τα σκεφτόμαστε.



Υπάρχει μαγεία όταν τα χέρια σου βρίσκονται στο σώμα μου. Κάτι μαγικό συμβαίνει όταν το σώμα σου έρχεται σ' επαφή με το δικό μου. Tο νιώθεις και το νιώθω, κανείς από τους δύο μας όμως δε μιλάει ποτέ γι' αυτό. Γιατί φοβόμαστε μήπως φανούμε χαζοί. Γιατί δεν υπάρχουν ακριβείς λέξεις να περιγράψεις κάτι που ξεφεύγει από τα γήινα αισθήματα και πράγματα. 

Έτσι, πρέπει να είναι ο αλήθινος έρωτας για τον όποιο έγραψαν ο Σαίξπηρ στο Ρωμαίoς και Ιουλιέτα και ο Ζεβάκο στη Γέφυρα των Στενάγμων. Αυτό πρέπει να είναι το αίσθημα που όλοι πεθαίνουν για να νιώσουν έστω και μια φορά στη ζωή τους, που πολλοί ψάχνουν και δεν βρίσκουν, που οι ποιητές έχουν εξυμνήσει. Αυτό που εμείς ζούμε. 

Και κοίτα που πότε μέχρι στιγμής δεν το εκτιμήσαμε όσο του άξιζε. Προσπαθήσαμε να το ποδοπατήσουμε, να το λιώσουμε να το εξαφανίσουμε, χωρίς όμως να καταφέρουμε τίποτα πάνω του. Με την πρώτη ματιά και το πρώτο άγγιγμα, ακόμη και μετά από καιρό, φούντωνε μέσα μας και μας τύλιγε από την κορφή μέχρι τα νύχια. 

Όταν τα χέρια σου βρίσκονται στο σώμα μου, παίζουν μουσική. Δημιουργούν κάτι που αν υπήρχαν θεατές όχι μόνο θα έβλεπαν αλλά και θα ένιωθαν. Όπως όταν βλέπουν μία ψεύτικη ερωτική σκηνή σε ταινία. Μόνο που σε μας είναι πέρα για πέρα αληθινό. Aληθινό και τόσο σπάνιο που αγγίζει τα όρια τα μαγείας.

Θέλω τα δάχτυλά σου στο στόμα μου. Να μπαίνουν στο λαιμό μου και να με κάνουν λίγο να δακρύζω. Να τα δαγκώνω και να με κοιτάζεις με ύφος θυμωμένο. Κι όταν τα χέρια σου με κρατάνε σφιχτά ή όταν χαϊδευτικά με χτυπάνε θέλω να νιώθω όλο τον πόνο του έρωτα μας. Αυτού που θα μένει για πάντα μισός και ανεκπλήρωτος, όμως θα ξεχειλίζει πάντα το μέσα μας. 

Θέλω τα δάχτυλα σου μέσα στον κόλπο μου, στα σημεία που μόνο εσύ ξέρεις να βάζεις και να λιώνω από ηδονή. Θέλω τα χέρια σου πλεγμένα στα δικά μου όταν βρίσκεσαι από πάνω μου γιατί έτσι μου δείχνεις ότι είμαι δική σου. Μου αρέσουν τα παιχνίδια που κάνουν τα χέρια σου. Μου αρέσει να κοιτάζω τις γραμμές στις παλάμες σου και να τις ακολουθώ με το δάχτυλο μου. Αυτά τα χέρια μ' αγκαλιάζουν και χάνεται ο κόσμος γύρω μου. Με τυλίγουν μέσα τους και είναι τόσο μεγάλη η ευτυχία μου, που δε θα με ένοιαζε να έκλεινα τα μάτια μου και να μην τ' άνοιγα ποτέ ξανά. 

Τα χέρια σου είναι ο κόσμος μου. Η μεγαλύτερη ηδονή και δόνηση στο σώμα μου. Το καταφύγιο μου αλλά και η φυλακή μου. Η μεγαλύτερη μου επιθυμία όταν δεν σε έχω.
Read More

Nov 13, 2017

Φθινοπωρινή Κυριακή...

Κυριακή, είναι φθινόπωρο. Ξέρω μόνο αυτό. Κάνει λίγο κρύο. Παίρνω τυχαία ένα βιβλίο από τα ράφια, έτσι κι αλλιώς κρατάω μόνο όσα αγαπώ, τα άλλα τα χώνω σε κάσες στη σοφίτα. Λυπάμαι να τα πετάξω. Τώρα που το σκέφτομαι έτσι κάνουμε και με τους ανθρώπους. Κρατάμε μόνο αυτούς που όπως ένα βιβλίο θα θέλαμε ν' ανοίξουμε ξανά και ξανά, αυτούς που θα θέλαμε να φτάσουμε μαζί τους ως την τελευταία σελίδα. Ανακατεύω το τσάι. Είναι τόση η ησυχία που το κουτάλι ακούγεται δυνατά να χτυπάει στο φλιτζάνι. Μου αρέσει η ησυχία. Με κουράζουν οι άνθρωποι. Δεν είμαι για πολλά. Ήμουν κάποτε για σένα, κάποτε οι Κυριακές είχαν σχήμα χρώμα και άρωμα. Τώρα, οι αναμνήσεις φύλλα που έπεσαν από δέντρο και σιγά σίγα λιώνουν σ' ένα βρεγμένο πεζοδρόμιο.



Read More

Nov 9, 2017

Χόρχε Μπουκάι: Ο έρωτας χτίζεται από ολόκληρους ανθρώπους και όχι δύο μισά

Απόσπασμα από το βιβλίο
«Να βλέπεις στον έρωτα» Εκδ. Opera

Η χειρότερη από τις αντιλήψεις που έμαθαν και μετέφεραν οι γονείς στα παιδιά τους είναι πως υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Γιατί να μην προσπαθούμε να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό;


Ο έρωτας που προτείνουμε χτίζεται μεταξύ ολόκληρων ανθρώπων που συναντιούνται, όχι ανάμεσα σε δύο μισά που χρειάζονται το ένα το άλλο για να νιώσουν ολόκληρα. Όλες οι ιστορίες αγάπης καταλήγουν σ’ ένα ευτυχές τέλος: «Παντρεύτηκαν, κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…» Ας ξυπνήσουμε τους κοιμισμένους: η σχέση δεν είναι έτσι. Η σχέση είναι ένας νέος δρόμος – μία πρόκληση.


Αυτό που μπορώ να περιμένω από μία σχέση είναι ένας σύντροφος στο δρόμο μου, στη ζωή, κάποιος που να με τρέφει και με τη σειρά του να τρέφεται από την παρουσία μου. Αλλά πάνω απ’ όλα, κάποιος που δεν θα παρεμβαίνει στο δρόμο της ζωής μου.

Όταν χρειάζομαι τον άλλο για να ζήσω, η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση.

Και υπό εξάρτηση, επιλογές δεν μπορούν να γίνουν.

Και χωρίς επιλογή δεν υπάρχει ελευθερία.

Και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει αληθινός έρωτας.

Και χωρίς αληθινό έρωτα μπορεί να υπάρχουν γάμοι, αλλά δεν υπάρχει σχέση.


Πηγή : enallaktikidrasi.com
Read More

Nov 6, 2017

Νέα Κυκλοφορία Βιβλίου: Λίζα Η Μπαλαρίνα

Λίγα λόγια το βιβλίο:
Έχοντας ως στόχο την ευαισθητοποίηση μικρών και μεγάλων γύρω από το τεράστιο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων σε Ελλάδα και Κύπρο, η συγγραφέας Πράξια Αρέστη, κάνει την πρώτη της έντυπη συγγραφική προσπάθεια, κυκλοφορώντας το παιδικό διήγημα, “Λίζα, η Μπαλαρίνα”. Η μεγάλη της αγάπη για τον σκύλο της Λίζα που υιοθέτησε από καταφύγιο πριν από περίπου 4 χρόνια, αποτέλεσε την έμπνευσή της γι’ αυτό το συγγραφικό εγχείρημα, που θέλει να δείξει πάνω από όλα ότι τα ζώα και ιδιαίτερα τα σκυλιά έχουν αισθήματα και αντίληψη που φθάνει αυτή των ανθρώπων.
Πρόκειται για ένα παιδικό διήγημα που απευθύνεται τόσο σε παιδιά αλλά και σε μεγάλους που αγαπάνε τα ζώα και έχουν μία δική τους όμορφη ιστορία να διηγηθούν για το πώς ήλθε στη ζωή τους το δικό τους αγαπημένο κατοικίδιο.
Οι εκδόσεις Φυλάτος έχουν αναλάβει την έκδοση και την προώθηση του βιβλίου το οποίο θα διατίθεται σε βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα και διαδικτυακά στον πιο κάτω σύνδεσμο: https://fylatos.com/shop/%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1-%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1/


Η συγγραφέας, θέλοντας να συνεχίσει την ενεργή της βοήθεια προς τα καταφύγια ζώων, συνεργάζεται σε αυτή την κυκλοφορία της με το Dog Valley Center, όπου μέρος των εσόδων θα πηγαίνει κάθε τρίμηνο στην αγορά τροφίμων και απαραιτήτων πραγμάτων για το καταφύγιο.



Περίληψη:
Τι κοινό μπορεί να έχουν ένα κουτάβι και ένα κοριτσάκι; Σε μια πόλη που δείχνει κάθε μέρα το σκληρό της πρόσωπο στα αδέσποτα, ένα κουταβάκι γεννημένο στα σκουπίδια γεννιέται δίπλα από μία σχολή μπαλέτου. Οι κλασικές μελωδίες, τα χρώματα και οι κινήσεις των παιδιών το κάνουν για λίγο να ξεχνά το κρύο και τη μοναξιά των δρόμων. Η φιλία και η αγάπη, όμως, μιας μικρής μπαλαρίνας θα του αλλάξουν για πάντα τη ζωή.



Βιογραφία Συγγραφέα:
Η Πράξια Αρέστη μεγάλωσε στην κοιλάδα Σολέας της Κύπρου, ένα πανέμορφο τοπίο ριγμένο στη φύση, που υπήρξε και η πρώτη της πηγή έμπνευσης. Η καθημερινή επαφή της με τη φύση ήταν αυτή που την έκανε ν' αγαπήσει τα στοιχεία της, μαζί και τα ζώα. Οι έντονες και χαρούμενες παιδικές της αναμνήσεις είναι αυτές που την έσπρωξαν στη συγγραφή παιδικών διηγημάτων.


Στα 18 της κερδίζει μία θέση στη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων και 4 χρόνια μετά, παίρνει υποτροφία για μεταπτυχιακό στις Βυζαντινές Σπουδές, στο Λονδίνο. Αργότερα παίρνει δίπλωμα Δημιουργικής Γραφής από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.


Ερχόμενη στην Κύπρο στρέφεται προς τη Δημοσιογραφία και τη συγγραφή. Εργάζεται μέχρι και σήμερα σε μεγάλο δημοσιογραφικό όμιλο της Κύπρου ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε blogs στην Ελλάδα και στο προσωπικό της blog mikresistories.org.



Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com