Oct 18, 2017

Mόνο ήλιο, καφέ και το χαμόγελό σου


Μια θάλασσα τα μάτια σου, μια θάλασσα γεμάτη μυστήριο, που για να ανακαλύψεις τους θησαυρούς και τα μυστικά της πρέπει να την πιεις ολόκληρη.
Ένας ήλιος, η ψυχή σου.


Μια ζωντανή θερμότητα που μόνο αν την αγγίξεις θα μπορείς να την νιώσεις.  Που μόνο αν την αγκαλιάσεις σφιχτά και ακούσεις τους  χτύπους της, θα μπορείς να γευτείς την απόλυτη ευτυχία.

Περίεργο συναίσθημα ο έρωτας, καθώς έχει την δύναμη να τα ζωντανεύει όλα. Να τα μεταμορφώνει τόσο που όλα να χάνουν την πραγματική τους μορφή. Να γίνονται μια γιορτή κι ένα χαρούμενο τραγούδι που δεν λέει να τελειώσει. Και πώς να τελειώσει άλλωστε, αφού όσες φορές κι αν το ακούσεις δεν θα είναι αρκετές  για το σ’ αγαπώ που φτερουγίζει μέσα σου.

Δεν θέλει πολλά ένας άνθρωπος για να’ ναι ευτυχισμένος. Του φτάνει απλά να ακούει κάθε μέρα όμορφες μουσικές κεντημένες από τα κύματα της θάλασσας και τα τιτιβίσματα των πουλιών. Του αρκεί να κρατάει δυο χέρια, τα όποια ξέρει πως θα τον σηκώσουν πάνω στα δύσκολα και θα τον ζεσταίνουν όταν εκείνος θα κρυώνει και θα μελαγχολεί. Του φτάνει να ντύνεται με δυο μάτια, που δεν λένε να φύγουν από πάνω του κι όχι μόνο να μην φεύγουν, αλλά να λαμπιρίζουν τόσο, σαν τον κοιτούν, που να θαμπώνεται ολόκληρος.
Μικρά κι απλά πράγματα θέλει ο άνθρωπος,  για να χαμογέλα κάθε μέρα.  Μικρά, όπως  ένα γλυκό φιλί κι ένα χάδι. Μικρά όπως μια εκδρομή στην εξοχή, που το μόνο που θα ακούγεται θα’ ναι το φύσημα του ανέμου. Μικρά, όπως μια τζούρα καφές, μοιρασμένη σε ένα ποτήρι, με μπόλικη αγάπη, αντί για ζάχαρη. Μικρά, όπως ένα αστείο ανέκδοτο κι ένα πείραγμα, που θα τον ξεσηκώνει και θα τον σβήνει με μια αγκαλιά.
Απλά, καθημερινά και τόσο οικεία πράγματα  ζητά ,που δεν κοστίζουν, που δεν έχουν τιμές κι είναι απαλλαγμένες από κάθε συμφέρον. Πράγματα και συναισθήματα αληθινά, που βγαίνουν αυθόρμητα, αθώα, όπως τα μικρά παιδιά που δεν νοιάζονται να πληγωθούν και να πληγώσουν,  γιατί η αγάπη ζει μέσα τους.


Μια παραλία θέλει η καρδιά, μια ακρογιαλιά και μια φωτιά, που θα σβήσει μόνο όταν σταματήσει το φεγγάρι να την φωτίζει , μόνο όταν οι χορδές της κιθάρας θα ξεκουρδιστούν.  Μια πυξίδα κι ένα καράβι ζητά, για να μπορεί  εξερευνήσει το νησί αυτό που λέγεται ευτυχία. Κι ένα τηλεσκόπιο για να μπορεί να μίλα με τα αστέρια και να μαθαίνει από αυτά τις ιστορίες αγάπης που βλέπουν καθημερινά από κει πάνω να εξελίσσονται, έτσι ώστε να μπορεί μέσα από αυτά να γίνεται κι αυτός καλύτερος στην δική του ιστορία.

Η ζωή είναι πολύ μικρή, για μεγάλα πράγματα. Και όσο σύντομα το καταλάβει αυτό κάποιος, τόσο πιο κερδισμένος θα βγει από αυτήν. Καλά και τα μεγάλα όνειρα και οι τεράστιες φιλοδοξίες, μα τίποτα δεν συγκρίνεται με την απλότητα της χαράς. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τα διαμάντια που έχουμε γύρω μας, τα διαμάντια αυτά που ονομάζονται οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι. Τα διαμάντια που ονομάζονται  Άνθρωποί μας. Που ονομάζονται αγάπη, συναισθήματα, ελπίδες και γέλιο.
Μην ψάχνετε την ευτυχία σε πράγματα, που όταν τα αγγίξετε αμέσως μετά θα μαυρίσουν. Βρείτε την μέσα σε αυτά που θα φωτίζουν πάντοτε για σας και θα σας χαμογελούν. Που θα σας στηρίζουν και θα σας δίνουν δύναμη. Αναζητήστε την μέσα σε αυτά που θα σας κάνουν να νιώθετε όμορφα με τον εαυτό σας, που θα σας κάνουν καλυτέρους ανθρώπους.

Τι κι αν κι εγώ επιδίωκα κάποτε αυτά τα μεγαλεία, τις σκάλες που σε οδηγούσαν πάνω ,  αργότερα καθώς μεγάλωνα έμαθα σιγά σιγά πως δεν χρειάζεται να ανέβει κάποιος κάπου ψηλά για να δει την ευτυχία και την αγάπη. Γιατί αυτές βρίσκονται ανάμεσα μας. Και το κατάλαβα καλυτέρα αυτό, όταν της συνάντησα και τις δυο μαζί σε απλά και καθημερινά μου πράγματα και σε πρόσωπα που νωρίτερα δεν τα είχα προσέξει.

Έτσι δεν ζητώ τώρα πολλά από τη ζωή. Μονάχα θέλω να έχει πάντα ήλιο, καφέ και προπάντων το χαμόγελο από το οποίο θα μπορώ να παίρνω δύναμη, για να αντέχω στα δύσκολα αυτού του κόσμου.
Το δικό σου.

αναπνοές
Ασημίνα Μάνου
Read More

Oct 17, 2017

Σ' αγαπούν επειδή σ' αγαπούν ή επειδή σε χρειάζονται;

Αν νιώθεις πως για να αγαπηθείς, πρέπει να δίνεις και να είσαι χρήσιμος… δεν σε αγαπάς. Σε χρησιμοποιείς.


Υπάρχουν άνθρωποι που θα αγαπήσουν αυτό που τους δίνεις και όχι εσένα.

Άνθρωποι που θα γυρνούν κοντά σου γιατί έχουν ανάγκη τον θησαυρό σου, το φως σου, την αγάπη σου. Όχι εσένα.

Άνθρωποι που θα είναι ερωτευμένοι με τον έρωτά σου.

Θα μάθεις να τους ξεχωρίζεις… όταν μάθεις να αγαπάς δίχως την ανάγκη να είσαι χρήσιμος.

Θα τους αναγνωρίζεις όταν μπορέσεις να αγαπήσεις δίνοντας ελευθερία… στον εαυτό σου και στον άλλο.

Ελευθερία να είσαι αυτό που είσαι. Ελευθερία να είναι αυτός που είναι. Είτε όταν εσύ δίνεις… είτε όταν σταματάς.

Την σχέση δε τη διαμορφώνουν αποκλειστικά όσα δίνουμε. Αλλά και εκείνα που δε δώσαμε ακόμα ή που δε θα δώσουμε ποτέ.

Γιατί μέσα σου, κρυφά, σιωπηλά, περιμένεις τον άνθρωπο που θα σε αγαπήσει όπως και αν είσαι, ό,τι και αν έχεις.

Εκείνον που θα αισθάνεται όταν σε κοιτάζει, όταν σε ακούει, όταν σε αγγίζει, όταν σε βλέπει να φρικάρεις, όταν θυμώνεις, όταν αποστασιοποιείσαι, όταν τσαλακώνεσαι, όταν είσαι οι 1000 και 1 εαυτοί σου.

Εκείνον που θα αγαπάει εσένα… όχι το πόσο όμορφο τον κάνει η αγάπη σου.

Υ.Γ: Το να προσφέρεις είναι ένα κομμάτι της αγάπης σου, όχι ολόκληρη η αγάπη. Μάθε να δέχεσαι αγάπη, όχι μόνο να προσφέρεις.


Χαρά Βλαχοδήμου
enallaktikidrasi.com
Read More

Oct 12, 2017

Το παρελθόν δεν αλλάζει. Έγινε!

Κάποτε ρώτησαν έναν σοφό να τους πει τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους δυστυχισμένους. Τους είπε λοιπόν το εξής:
Ένας ναυαγός που ξυπνάει στην παραλία ενός ερημικού νησιού στη μέση του ωκεανού, έχει δυο επιλογές. Να ατενίζει την θάλασσα και να την καταριέται για όσα έχασε κι όσα του πήρε ή να της γυρίσει την πλάτη και να δημιουργήσει καινούργια.
Βλέπετε, συνέχισε, η θάλασσα πάντα θα είναι εκεί να του θυμίζει. Να του θυμίζει όλα αυτά που έχασε, αλλά και να του δείχνει όλα αυτά που βρήκε.
Κάθε κύμα της, και μια ανάμνηση.
Οι άνθρωποι διαλέγουν να κοιτάνε την ομορφιά της θάλασσας για να θυμηθούν. Όλοι την ατενίζουν, με νοσταλγία.


Είναι όμορφη και ξελογιάστρα. Πλάθουν ιστορίες στα κύματά της.
Το μυαλό τους ταξιδεύει στους χιλιάδες κρυμμένους και μυστηριώδεις προορισμούς.
Σαν τα μυστήρια του παρελθόντος, που κρύφτηκαν σε κάτι που δεν έγινε.
Στον ορίζοντα της αναπολούν κι αναρωτιούνται:
«Τι θα συνέβαινε αν…»
Ο ναυαγός ξυπνάει εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα. Το σώμα του είναι η γέφυρα που ενώνει τα κύματα του παρελθόντος με το ασταθές έδαφος της αμμουδιάς του μέλλοντος. Η αμμουδιά από μόνη της, το μόνο που προσφέρει είναι η θέα της θάλασσας. Κι οι περισσότεροι διαλέγουν να την χαζεύουν. Να θυμούνται. Λίγοι είναι αυτοί που περπατούν στην άμμο, βυθίζοντας τα πόδια τους στο αβέβαιο πάτημα του καινούργιου, γυρίζοντας τις πλάτες τους στο παρελθόν.
Κι έτσι κάθονται να κοιτούν, όσα έχασαν. Κι αγνοούν όσα βρήκαν.
Και ζουν δυστυχισμένοι.
Κι οι αναμνήσεις τους τρώνε την ψυχή, όπως η αλμύρα τρώει τον βράχο. Σιγά σιγά. Γλυκά γλυκά. Σαν νανούρισμα. Σαν το τραγούδι των Σειρήνων.
Το παρελθόν είναι απέραντο σαν την θάλασσα.
Είναι σαν αλμύρα. Μας τρώει σιγά σιγά την ψυχή. Την σαπίζει.
Οι εικόνες, οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα, ο πόνος, οι απορίες, οι ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν, οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν την κατάλληλη στιγμή, το «γιατί» που γεννήθηκε μέσα στην ομίχλη της  ζωής μας, μας την σκουριάζουν. Μας την τρώνε.
Η ζωή, όμως, προχωράει.
Το παρελθόν δεν αλλάζει. Έγινε.
Ό,τι έμεινε θολό, δεν θα ξεκαθαρίσει. Κι ούτε θα καταλαβείς το γιατί ήταν θολό. Θα παραμείνει θολό. Σε πλήγωσαν γιατί, πολύ απλά, το ήθελαν να σε πληγώσουν. Ξεπέρασέ το.
Όλα ζουν μέσα στο μυαλό σου, και σε τρώνε. Κι η ειρωνεία είναι πως ενώ αυτά σε τρώνε, τόσο εσύ τα ταϊζεις. Αυτά σου σκουριάζουν την ψυχή, όπως το αλάτι της θάλασσας το μέταλλο. Σιγά και βασανιστικά.
Γίνονται καρκίνοι. Και σε τρώνε.
Μέρα με την μέρα.
Κι ενώ το μυαλό σου θέλει να θυμάται, η ψυχή σου θέλει να ξεχάσει.
Αναπολούμε το παρελθόν μας.
Μετράμε τις πληγές μας.
Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς πληγές. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς παρελθόν. Δεν υπάρχει κανείς που να μην έκανε λάθη.
Το παρελθόν θα είναι πάντα γνωστό.
Το μέλλον θα είναι πάντα άγνωστο.
Το παρόν θα είναι πάντα εσύ.
Να τους ακούτε τους σοφούς. Μερικές φορές λένε σοφά πράγματα.

Γράφει ο Νίκος Θεοφιλόπουλος.
αναπνοές
Read More

Oct 11, 2017

Σ' ένα κόσμο όπου νικάει η λογική, θέλω να τρελαινόμαστε

Μ έχει κουράσει αυτός ο κόσμος, όλο πρέπει και μη. Όλο ανθρώπους που τρέχουν να προλάβουν το τρένο, το λεωφορείο, το ταξί που θα τους πάρει σε μία δουλειά που μισούν, στο λάκκο που σκάβουν κάθε μέρα και χώνονται πιο βαθιά. 


Γιατί δεν τρέχουν με τον ίδιο ρυθμό και προς την ευτυχία τους; Γιατί πάνε όλοι τόσο αργά, αφήνοντας το μυαλό τους να βυθίζεται στο άγχος της καθημερινότητας. Στα πράγματα που πρέπει ν' αγοράσουν για να επιδείξουν, στις τέλειες σέλφι που θα πετύχουν μετά από 50 φωτογραφίες, στις λάθος αγκαλιές και χαραμίζοντας το ταλέντο τους δουλεύοντας για ένα αφεντικό που τους θυμίζει καθημερινά πόσο άχρηστοι είναι. 

Γιατί;  Επειδή επικρατεί η λογική. Η λογική του σήμερα που είναι πιο παράλογη από ποτέ. Αφήνω τις χαρές της ζωής στην άκρη και ό,τι αγαπώ να κάνω για να δουλεύω από το πρωί μέχρι το απόγευμα ή και το βράδυ, για ν' αγοράσω πράγματα που δεν έχω πραγματικά ανάγκη. Ή για να μπορώ να επιβιώσω. Λογικό. Για να επιβιώσεις πρέπει να δουλέψεις. Όσο μακριά βλέπουμε όμως, τόσο μακριά πάμε. Απλά επιβιώνουμε.

Γι' αυτό σου λέω, σταμάτα να σκέφτεσαι κι άσε την τρέλα να νικήσει τη λογική. Θέλω να τρελαινόμαστε ο ένας για τον άλλο, τόσο που να μας κοιτούν οι περαστικοί με απορία. Θέλω να γελάμε τόσο δυνατά που να νομίζουν ότι έχουμε χαπακωθεί. Και θέλω να τα ξεχνάς όλα μαζί μου. Και τους καθωπρεπισμούς και τα μη και τα όχι. Τι? Φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς. Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο. Πες ό,τι αισθάνεσαι και πράξε όπως νιώθεις. Ζήτα μου τις πιο περίεργες επιθυμίες σου, άσε με να μπω σε μέρη της καρδιάς σου που δεν μπήκε ποτέ κανείς άλλος. 

Ναι, μπορεί στο τέλος να πληγωθούμε. Όμως θα έχουμε τουλάχιστον ζήσει αυτό τον έρωτα όσο πιο έντονα μπορέσαμε. Χωρίς ηθικούς φραγμούς και συναισθηματικούς περιορισμούς. Με έντονους καβγάδες και έντονες επανασυνδέσεις. 

Δε θέλω πια να τρέχω να προλάβω το λεωφορείο για να με πάρει κάπου που μισώ. Θέλω να τρέχω για να προλάβω όσα ονειρεύομαι και για να πηγαίνω προς αυτούς που αγαπώ.
Read More

Oct 9, 2017

Εμπιστεύσου τη ζωή γιατί με κάθε τρόπο σου δείχνει το δρόμο

Κάθε άνθρωπος έρχεται στην ζωή μας για να εκπληρώσει κάποιον σκοπό.
Κάποιοι θα σε ακολουθούν για χρόνια, ίσως να είναι στο πλάι σου σε όλη στην πορεία της ζωής σου γιατί εξελίσσεστε παράλληλα και ακόμη και αν είναι μακριά σου τους νιώθεις τόσο κοντά. Άλλοι μπορεί να μείνουν λίγο πίσω ή ίσως μείνεις εσύ και χαθείτε στον δρόμο.


Έπειτα από λίγο όμως ίσως τους ξαναβρείς και αν ήταν φίλοι αληθινοί θα είναι σαν να μην χαθήκατε ποτέ. Άλλοι είναι προορισμένοι να σε συντροφεύσουν σε μία συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου. Τυχαίνει να εμφανίζονται από το πουθενά και να σου προσφέρουν ακριβώς εκείνο που χρειάζεσαι.
Μπορεί να είναι μία βοήθεια.
Να σου θυμίσουν την αξία σου όταν την έχεις ξεχάσει, να σου δώσουν την απάντηση σε τόσα αναπάντητα ερωτήματα που έθεσες στον εαυτό σου. Μπορεί από την άλλη να αποτελέσουν εμπόδιο και δυσκολία και να σε παιδέψουν, να σε πληγώσουν.
Το σίγουρο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι θα κάτσουν λίγο αλλά φεύγοντας δεν θα σε αφήσουν ίδιο με όπως σε βρήκαν.

 Θα γίνουν ο καθρέφτης σου.
Θα δεις μέσα τους τις δυνατότητές σου, ενδιαφέρουσες κρυμμένες πτυχές του εαυτού σου, αλλά και ελαττώματα σου που θα καταφέρεις να ξεπεράσεις. Περνούν από την ζωή σου γιατί μοιάζουν με κάποια πλευρά του εαυτού σου. Φωτεινή είτε σκοτεινή.

Αν έχουν κάτι από την φωτεινή θα καταφέρεις δίπλα τους να την αναπτύξεις περισσότερο και από νεογέννητη να γίνει ολόκληρο θηρίο. Αν έχουν κάτι από την σκοτεινή θα μπορέσεις να την εντοπίσεις καθαρότερα βλέποντας την σε έναν άλλον άνθρωπο και αποδοκιμάζοντας την σιγά-σιγά να την συρρικνώσεις. Κάθε ένας που περνά από τον δρόμο σου είναι μία ευκαιρία για να γίνεις καλύτερος.

Ένας τρόπος για να αλλάξεις κάτι.
Ο ένας παίρνει από τον άλλον εκείνο που χρειάζεται την δεδομένη στιγμή της ζωής του και αν το μόνο που τους ενώνει είναι αυτή η ανάγκη τότε οι δρόμοι χωρίζουν ειρηνικά και φυσικά. Επίσης, κάθε εμπόδιο είναι μία ευκαιρία για ανάβαση, για αλλαγή. Όποιος και αν πέρασε από τον δρόμο μας είτε έφυγε είτε περπατάει ακόμα μαζί μας είναι ένα πρόσωπο που πρέπει να το σκεφτόμαστε με ευγνωμοσύνη
. Για παράδειγμα ακόμη και ο πιο χειριστικός άνθρωπος ήρθε κοντά σου για να μπορέσεις εσύ να πάψεις να είσαι αδύναμος και να γίνεις ο κύριος της ζωής σου. Ελκύουμε αυτό που χρειαζόμαστε και πολλές φορές χρειαζόμαστε μία κατάσταση δύσκολη γιατί μέσα από αυτήν θα εξελιχθούμε. 

Επιπλέον ελκύουμε εκείνο που νομίζουμε πως αξίζουμε και αν αυτό μας προκαλεί πόνο τότε ίσως καταλήξουμε να δούμε την πραγματική μας αξία.

Ελκύουμε όμως και εκείνους που ταιριάζουμε είτε αυτό ισχύει για μία χρονική περίοδο είτε για όλη την ζωή μας. Σε τελική ανάλυση λοιπόν ένα ευχαριστώ αξίζουν ‘καλοί’ και ‘κακοί’ γιατί ήταν μία κραυγή της ζωής για εξέλιξη και ενδυνάμωση. Εάν κάθε δυσκολία την δεις ως ένα σκαλοπάτι που θα σε οδηγήσει ψηλότερα τότε θα την μετατρέψεις από πόνο σε ευγνωμοσύνη. Η πικρία δεν θα έχει θέση στην καρδιά σου για τίποτε.

Εμπιστεύσου τη ζωή γιατί με κάθε τρόπο σου δείχνει τον δρόμο και ο δρόμος είναι προς τα πάνω.


Της Ανθής Κατερίνη.
Πηγή: anapnoes.gr
Read More

Το τέλος να σε βρίσκει όρθιο

Πολλές φορές με ρώτησαν αν φοβάμαι το θάνατο και η απάντησή μου πάντα σχεδόν εκπλήσσει. Γιατί να φοβάμαι κάτι που δε θα αισθάνομαι; Φοβάμαι τον τρόπο που το τέλος των τέλων θα με βρει. Φοβάμαι τον πόνο που ίσως νιώσω και που ελπίζω να είναι σύντομος. Φοβάμαι πάνω απ' όλα μην είμαστε γονατιστή λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα.



Θέλω η τελευταία μου ανάσα να με βρει όρθια. Να πατάω γερά στα πόδια μου και να έχω ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Έτσι θέλω ν' αντιμετωπίζω πλέον και ό,τι συμβαίνει στη ζωή. Με αξιοπρέπεια, με δίκαιο παιχνίδι κι ας βγω η χαμένη. Δε θέλω να λυγίσω. Δε θέλω οι δυσκολίες που θα 'ρθουν να με ρίξουν. 

Κάθε χτύπημα που δέχομαι θέλω να τ' αντέχω. Και αν η φόρα με την οποία με χτυπήσουν για λίγο με ρίξει, θέλω αμέσως ξανά να σηκωθώ. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος φεύγει χωρίς να το θέλω. Κάθε φορά που η μοναξιά μου παγώνει τα πόδια, κάθε φορά που η κούραση και η αϋπνία μουδιάζουν το σώμα μου, κάθε φορά που στο γραφείο μιλάνε για μένα πίσω απ' την πλάτη μου, κάθε μα κάθε φορά χαμογελάω. Παίρνω δύναμη από τους λίγους που αντέχουν να μένουν. Παίρνω δύναμη από το μωρό μου που είναι τόσο καλό μαζί μου. Που προσέχει να μην ταλαιπωρεί πολύ τη μανούλα του ακόμη κι όταν είναι άρρωστο. 

Υπάρχουν τόσα ωραία γύρω μας, αλλά κάποιοι μας κάνουν να τα ξεχνάμε. Όχι γιατί είμαι εγώ κι εσύ εσύ. Αλλά γιατί έτσι είναι ο κόσμος. Γιατί όλα έχουν ένα τέλος, τις πιο πολλές φορές άδοξο. Σημασία όμως, να ζούμε κάθε τέλος στεκούμενοι στα πόδια μας χωρίς καμία βοήθεια και να προχωράμε σιγά σιγά παρακάτω.
Read More

Oct 6, 2017

Οι άνθρωποι φαίνονται από τον τρόπο που επιλέγουν να φύγουν

Η σχέση με τους ανθρώπους που έχουμε στη ζωή μας κρίνεται από το τέλος, από το αποτέλεσμα. Ο τρόπος που θα επιλέξει κάποιος να φύγει είναι και η τελευταία γεύση που θα μας αφήσει, πικρή ή γλυκιά. 


Ναι, οι άνθρωποι φαίνoνται και κρίνονται από τον τρόπο που τελικά επιλέγουν να φύγουν. Εκεί φαίνεται το πόσο μας αγάπησαν, αν άξιζαν όλα όσα δώσαμε, αν είναι δειλοί ή θαραλλέοι και αν είναι τελικά ανθρώπινοι. Αν έχουν κρατήσει έστω και μία δόση αλήθειας για το τέλος και αν επιλέξουν να φύγουν κοιτώντας μας στα μάτια τότε κρατάμε και όλα τα ωραία που περάσαμε μαζί τους. Αν φύγουν, παίζοντας κρυφτό, έχοντας αφήσει αναπάντητα ερωτηματικά και έχοντας επιλέξει να σε πληγώσουν προτού αποχωρήσουν, τότε αφήνουν πίσω τους μόνο τις κακές αναμνήσεις και πληγές που μένουν ανοιχτές για καιρό. 

Όταν κάτι τελείωνει, πρέπει να τελειώνει σωστά. Ο κύκλος πρέπει να κλείνει μια και καλή, χωρίς να αφήνει σημεία ανοιχτά για να επαναλαμβάνεται. Ό,τι φεύγει, φεύγει και για να επιστρέψει θα πρέπει να κερδίσει ξανά από την αρχή μια θέση στη ζωή μας, κάνοντας διπλές προσπάθειες. 

Κανείς δεν κρίνει κάποιον που επιλέγει να φύγει. Κανείς δεν μπορεί να κρατήσει κάποιον με το ζορί. Όταν τα αισθήματα στερεύουν, το να παλεύουμε για μια σχέση μας οδηγεί στα πιο σκοτεινά τοπία του μυαλού. Αγγίζουμε την παράνοια.

Ο έρωτας κάποτε τελειώνει. Όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει να το αποδεχτούμε αλλιώς χάνουμε το δίκιο μας. Αξίζουμε όμως μια σωστή και ειλικρινή αντιμετώπιση. Είναι αυτή η τελευταία χάρη που ζητάμε για όλα όσα δώσαμε και δεν πήραμε ποτέ. Για όλες τις φορές που τρέξαμε με το πρώτο μήνυμα να βοηθήσουμε. ΓΙα όλα τα δάκρυα που ρίξαμε και για όλη την αγάπη που απλόχερα δώσαμε. 

Οι άνθρωποι είναι δειλοί και πολλές φορές δε συμπεριφέρονται καν ανθρώπινα. Ακόμη μια σκληρή αλήθεια που θα πρέπει να αποδεχτούμε. Μπορούμε και μέσα στα νεύρα να εκδικήθουμε να φωνάξουμε, να βρίσουμε όμως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να προχωρήσουμε. 

Έτσι είναι η ζωή. Κάποτε αγαπάμε ανθρώπους που ποτέ δε μας αγάπησαν και το δείχνουν με το τελικό τους χτύπημα, λίγο πριν εξαφανιστούν για πάντα.
Read More

Sep 28, 2017

Μαρία Χρονιάρη: "Το μόνο που είχαμε ήτανε μερικές σπασμένες χορδές που τις κάναμε ζωή"

6 ποιήματα από την Μαρία Χρονιάρη.


Μια θλίψη ωκεανού
Έχω ανοίξει μια μικρή σχισμή στο κορμί μου
Κι από εκεί μπαίνει όλη η λύπη σου
Και όλο και μεγαλώνει η σχισμή
Κι όλο την ξύνω
Και γίνεται θάλασσα θλίψης
Και γίνεται ωκεανός
Και γίνεται θάνατος
Που μέσα του χορεύω

*
Τα τελευταία ψέματα

Ένας παράλληλος εαυτός
Ζει ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου
Χρόνια τώρα στέκεται εκεί και με κοιτά
Δίχως μιλιά
Καμιά φορά παίρνει το ρόλο
Του πραγματικού εαυτού μου
Και προσπαθεί να δει μέσα από τα μάτια μου
Όμως εγώ δεν έχω μάτια
Τα έκαψα μια νύχτα
Για να τα σώσω
Από τα τελευταία ψέματα

*
Ένα κόκκινο μπλουζ

Είναι μια θλίψη που συντροφεύει τον δρόμο μου
που κάνει αυτό το μπλουζ να ακούγεται πιο δυνατά
Είναι μια αύρα σιωπής
μέσα στα δώδεκα μέτρα της μουσικής που σε ντύνει
Κι όλο να βάφω τους τοίχους με φως
κι όλο να σχίζεται η μέρα στα δύο
Υπάρχουν άγκυρες που όταν κοπήκαν μας πήραν μαζί
και κάτι καράβια που στον ερχομό τους
ποτέ δεν μας είχαν
Κι αυτό γιατί το μόνο που είχαμε
ήτανε μερικές σπασμένες χορδές
που τις κάναμε ζωή
για να μπορούμε να ντυνόμαστε τις νύχτες
Για το τελευταίο μπλουζ
στις όχθες του δικού μας προσωπικού νότου

*
Μια ασήμαντη αφορμή

Μέσα στη θλίψη ενός
Κρυμμένου δωματίου
Έχω κρεμάσει όλες
Τις ονειροπαγίδες μου
Κανείς όμως ζωντανός
Δεν μένει εδώ
Στις στιγμές που περνάνε
Ριζώνουν
Μονάχα φαντάσματα
Περίμενα πως κάποτε
Θα φανείς
Όμως κάθε παραλληλισμός
Με την φαντασία
Βγαίνει πάντα
Χαμένος
Απ’ την πραγματικότητα
*
Σιωπητήριο

Στέκομαι απέναντί σου
Ντυμένη τα μαύρα πέπλα της γέννησης
Σε κοιτώ
Είσαι σαν πίνακας του Νταλί
Σταυρωμένος σ’ ένα κόκκινο ξύλο
Απ’ την πληγή της λόγχης στο πλευρό σου
Ρέουν τα πρόσωπα των ανθρώπων
Ψυχρά άμορφα
Με τις γλώσσες τους έξω
Εσύ χαμογελάς
Με τα βελούδινα μάτια σου λέγοντας
Κάθε ζωή που πεθαίνει
Είναι ένας αναστημένος θάνατος
Μην κλαις Μαρία
Κι όλα σαν από πόνο
Έγιναν θάλασσα
Όλα τα κύματα είναι δικά σου

*
Μόνο η ψυχή

Τίποτα δεν μπορεί
Να γεμίσει με αλήθεια
Δεν υπάρχει κάτι
Που μπορεί να ντυθεί
Τόσοι άνθρωποι
Κι ούτε ένας άνθρωπος
Τόσος πόνος
Κι ούτε μια θλίψη
Τόσος θάνατος
Να γιορτάζει τις μέρες μας
Κι ούτε ένα συγγνώμη
Να μιλάει προσευχές
Read More

Sep 25, 2017

Giogonda Belli: Αυτό θα πει αγάπη

"Αυτό θα πει αγάπη− όποιος το ζει, το ξέρει" 
(Lope de Vega)

Ο νους αρνείται τα όμορφα να ξεχάσει,
αρπάζεται απ’ αυτά και κάθε πόνο παραβλέπει,
με τρόπο μαγικό παραδομένος στο ωραίο.
Λόγια δε θυμάμαι για μπράτσα πλαδαρά,
παρά τη δική σου πάντα λεπτή μέση∙
θυμάμαι την απαλή, ακριβή, καθάρια διαφάνεια των χεριών σου,
τις λέξεις σου σε ένα χαρτί που βρίσκω παραπέρα,
την αίσθηση της γλύκας το πρωί.


Ωραίο γίνεται και το πεζό,
άμα η αγάπη το ακουμπήσει με του Φοίνικα τα φτερά,
στάχτη απ’ το τσιγάρο μου που είναι ο καπνός
μετά τον έρωτα,
ή ο κοινός καπνός,
ο αφαιρεμένος απαλά απ’ το στόμα δίχως λέξη,
γνωρίζοντας βαθειά πως ό,τι ο ένας, αυτό κι ο άλλος
όταν οι δυο σ’ αλλήλους ανήκουν.

Δεν σε καταλαβαίνω και θα ’θελα να σε μισώ,
θα ’θελα να μη νιώθω όπως τώρα
την κάψα των δακρύων μου στα μάτια
για όλον αυτόν τον χρόνο προς το κενό,
προς τον κόρο ασήμαντων ημερών,
που αθάνατες επιστρέφουν στην ηχώ μέσα του γέλιου σου,
και σ’ αγαπώ, τέρας αποκαλυπτικό της βίβλου των ημερών μου
και σε κλαίω, ποθώντας να μισήσω
κάθε τι που κάποτε μ’ έκανε να νιώσω
άνθος σπάνιο σε παράδεισο ανακτημένο,
όπου κάθε ευτυχία θα ήταν δυνατή,
και με πονάς στο σώμα το ευαίσθητο και ξηρό από χάδια,
εγκαταλειμένο ήδη μήνες στον ήχο των φιλιών,
λέξεων ψιθυριστών ή γέλιων την ώρα του μπάνιου.

Σε ποθώ με την αγριότητα του κάκτου μες στην έρημο
και ξέρω πως δεν θα ’ρθεις
ποτέ σου δεν θα ’ρθείς
και πως αν έρθεις, αδύναμη θα δειχτώ όπως δεν πρέπει,
κι αντιστέκομαι, μη γίνω βράχος,
Ταρπήιος,
ή Σπαρτιάτισσα που την ανήμπορη αγάπη της ρίχνει, να μη ζήσει,
και σε κρύβω και σε φυλώ μες στο σκοτάδι
και ανάμεσα στα γράμματα τα μαύρα των γραπτών μου,
γυρτά σαν λάβας ποταμό στις μπλε πάνω γραμμές του τετραδίου
που μου θυμίζουν πως η γραμμή είναι ευθεία,
αν και ο κόσμος καμπύλος
σαν των γοφών μου την γραμμή.

Σ’ αγαπώ και σ’ το φωνάζω όπου και να ’σαι,
κι ας μην ακούς
τη μόνη λέξη που μπορεί να σε σώσει απ’ την κόλαση 
που κατεργάζεσαι, σαν τυφλός καταστροφέας
της πιο δικής σου, καταπιεσμένης τρυφεράδας 
που εγώ γνωρίζω και που απ’ τη γνώση της
ποτέ πια δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις.

Και ξέρω πως η δίψα μου μονάχα με το ύδωρ το δικό σου ξεδιψά
και πως άλλος κανένας να μου δώσει να πιω δεν μπορεί,
ούτε αγάπη, ούτε έρωτα, ούτε κλαδί ανθισμένο
δίχως εγώ να τον μισήσω στην προσπάθειά του να σου μοιάσει,
και γι’ άλλες φωνές να ξέρω δεν θέλω
κι ας με πονά η νοσταλγία της στοργής
και της συζήτησης, βαθειάς και διεξοδικής, μεταξύ των δυο,
γιατί μονάχα εσύ κατέχεις τον κώδικα τον μυστικό
για το κλειδί των λέξεών μου
και μόνο εσύ μοιάζει να κατέχεις
τον ήλιο, το φεγγάρι, το σύμπαν της χαράς μου,
και για τούτο θα ’θελα να σε μισώ όπως δεν μπορώ,
όπως ξέρω πως ποτέ δεν θα μπορέσω
αφού με μάγεψες με τη δισάκι σου γεμάτο με βοτάνια 
και νοσταλγίες και σπίθα αναμμένη
και μακρόσυρτες σιωπές
και όμηρο θα με κρατάς των ηράκλειων χεριών σου
κι εγώ θα εξαϋλωθώ, Αφροδίτη θα γίνω σε μια θύελλα δαφνόφυλλων,
και το όζον στην ατμόσφαιρα, που νιώθει τον ερχομό της βροχής,
θα ξέρει πως πια δεν υπάρχουν σύννεφα,
ούτε εξάτμιση,
ούτε ποτάμια,
ότι ο κόσμος αποξηράθηκε
και πως ποτέ πια δεν θα βρέξει,
ούτε χιόνι θα υπάρξει ούτε κρύο ούτε παράδεισος
όπου κάποιο πουλί να σπάσει θα μπορέσει
του θρήνου τη σιωπή.
Read More

Gioconda Belli: "Στο ημερολόγιο... η απουσία".

Η επιστροφή (El retorno)

Στο ημερολόγιο...
η απουσία.
Παράθυρα λευκά
απ’ όπου ξεγλιστρά
η μορφή σου.


Με ανακουφίζει η μοναξιά.
Τεντώνει το δέρμα μου.
Τους ήχους ξαναβρίσκω
της εσώτερης ζωής,
που τα λόγια σου τους είχαν σιγήσει.
Οι μέρες απορροφούν την πικρία.
Έξω πέφτουν οι πρώτες βροχές.
Η μοναξιά μου μυρίζει νοτισμένη γη.
Ανέμους γεμίζει η κοιλιά μου.
Λίγες ημέρες ακόμη και θα σβήσουν
οι γραμμές οι ακριβείς του προσώπου σου.
Και τότε απ’ την αρχή θα σε ποθώ
ξανά.
Θ’ αποκλείσω λήθη και οργή.
Η νοσταλγία θα με μουσκεύει
και εγώ η ίδια υγρασία θ’ αναδίνω.
Απ’ τα λευκά παράθυρα 
τα μάτια σου θα με θωρούν τα πρότερα,
εκείνα της αγάπης.
Φθαρμένη θα προσμένω
την ανάσταση της σάρκας
αυτού που υπήρξαμε.
Η ψυχή μου θ’ αποσύρει τις βιτρίνες
της αισιοδοξίας.
Στα παράθυρα καναβούρι θα σκορπίσω 
και θα προσμένω το σκληρό σου ράμφισμα,
το βλέμμα σου, βλέμμα πουλιού.
Σκιρτώντας.
Read More

Gioconda Belli: Η πένθιμη μοναξιά της Κυριακής

Είμαι εδώ —
γυμνή,
πάνω στα μοναχικά σεντόνια
τούτης της κλίνης όπου σε ποθώ.


Το κορμί μου κοιτάζω,
ροδαλό και λείο στον καθρέφτη,
το σώμα μου 
που υπήρξε η ακόρεστη γη των φιλιών σου,
αυτό το σώμα το γεμάτο αναμνήσεις
απ’ το ανήμερο πάθος σου,
που πάνω του πάλεψες μάχες όλο ιδρώτα
σε ατέλειωτες νύχτες στεναγμών και γέλιων
και αχών σπηλαίων μου εσωτάτων.

Τα στήθη μου κοιτάζω
που χαμογελώντας τα συνταίριαζες
στην παλάμη του χεριού σου,
και που σαν μικρά πουλιά τα πίεζες
στα κλουβιά σου από πέντε σιδερόβεργες,
ενώ ένα λουλούδι εκρηγνυόταν
προσκρούοντας με την στεφάνη του
στη γλυκειά σου σάρκα.

Τα πόδια μου κοιτάζω,
απαλούς κι ατέρμονους ειδήμονες των χαδιών σου,
που νευρικά και γρήγορα στις κλειδώσεις σου τυλίγονταν
για να σ’ ανοίξουνε τους δρόμους της απωλείας
προς το ίδιο κέντρο το δικό μου
και την χλοερή βλάστηση του όρους
όπου εξύφανες μάχες βουβές 
εστεμμένες ηδονή,
προανηγγειλμένες από εκπυρσοκροτήσεις
και πρωτόγονους κεραυνούς.

Με κοιτάζω, μα δε με βλέπω,
καθρέφτης δικός σου είναι αυτός που πένθιμα ξαπλώνει
πάνω σ’ αυτήν τη μοναξιά της Κυριακής,
ένας καθρέφτης ροδαλός,
εκμαγείο κενό που αναζητά το άλλο του ημισφαίριο.

Βρέχει  — αλύπητα βρέχει
στο πρόσωπό μου
και σκέφτομαι μονάχα τη μακρινή αγάπη σου
καθώς σκεπάζω
με τις δυνάμεις μου όλες
την ελπίδα.
Read More

Η δύναμη της αγάπης δίχως όρους

Όσοι έχουν το χάρισμα να έλκουν στη ζωή τους όλα τα καλά, φαίνονται να έχουν μια μυστηριώδη δύναμη. Η ικανότητα να φτάσει κανείς σε ένα υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης, όπου φαίνεται πως δεν υπάρχει καμιά καθυστέρηση ανάμεσα σε μια σκέψη και στην υλοποίησή της, είναι η ικανότητα να αγαπά κανείς χωρίς όρους και να μην απαιτεί τίποτα από τον κόσμο, ούτε να τον κρίνει.


Αυτή η δύναμη θα είναι στη διάθεσή μας, μόλις αρχίσουμε να υιοθετούμε τις βασικές αρχές για τη δημιουργία. Οι περισσότεροι από μας απλά δεν αναγνωρίζουμε πόσο μεγάλη είναι η δύναμή μας, με την ικανότητα που έχουμε να δημιουργούμε σκέψεις και μέσα από αυτές να έλκουμε την αφθονία του σύμπαντος.

Όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε με τη λογική μας αυτήν τη δύναμη, αμέσως σκεφτόμαστε τη σύγκρουση ανάμεσα στην ελεύθερη βούληση και σε εκείνο που μάθαμε να αποκαλούμε πεπρωμένο ή μοίρα. Αυτή η σύγκρουση συχνά μας εμποδίζει να εκφράσουμε την εσωτερική ανάγκη μας να σκεφτόμαστε και να ζούμε μέσα στην αγάπη χωρίς όρους. Το αριστερό μέρος του εγκεφάλου μας, στο οποίο εδράζει η λογική, λέει: «αν όλα είναι προκαθορισμένα, τότε δεν έχω ελεύθερη βούληση, άρα κάθε σκέψη μου είναι καθορισμένη από πριν, άρα είμαι χαμένος».

Ας ρίξουμε μια ματιά στο ζήτημα της μοίρας, του πεπρωμένου κι ας το τοποθετήσουμε μέσα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Το πεπρωμένο μας δεν είναι προκαθορισμένο. Το πεπρωμένο σου καθορίζεται μόνον από σένα.

Η στιγμή που βιώνεις ΤΩΡΑ, είναι το αποτέλεσμα των προηγούμενων σκέψεών σου. Η άποψη πως τα πάντα είναι γραμμένα από πριν, δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Μπορείς να δημιουργήσεις το πεπρωμένο σου και στην πραγματικότητα αυτό κάνεις.

Η ελεύθερη βούλησή σου είναι ένα δώρο από την αγάπη χωρίς όρους. Εσύ δημιουργείς το πεπρωμένο σου με την ελεύθερη βούληση κι αν βαδίζεις έξω από το μονοπάτι της αγάπης, τότε απλά ζεις μια ψευδαίσθηση.

Η ψευδαίσθηση βρίσκεται στο ότι θεωρείς πως είσαι χωρισμένος από τη θέληση του Θεού κι αυτό σε φέρνει σε μια θέση υποτέλειας και σου δημιουργεί την εντύπωση πως ο Θεός είναι κάτι που πρέπει να το πολεμάς ή να το φοβάσαι. Είναι ολοφάνερο πως, αν ήταν αλήθεια κάτι τέτοιο, τότε ο Θεός δεν θα μπορούσε να ήταν αγάπη.

Αν επικρατήσει μέσα σου αυτή η ψευδαίσθηση, τότε γίνεσαι θύμα των περιστάσεων και όχι συν-δημιουργός της ζωής. Χάνεις την ικανότητά σου να εκπέμπεις την αγάπη, που είναι η ύπαρξή σου, και αντί γι΄αυτήν, προβάλλεις το εγώ σου με όλες του τις πεποιθήσεις. Με άλλα λόγια, παραιτείσαι από τη δύναμή σου να είσαι ενωμένος με τη θεϊκή δύναμη που σε δημιούργησε και χάνεις την δυνατότητα να συν-δημιουργείς τη ζωή που επιθυμείς.

Η ίδια σου η ζωή βρίσκεται σε σύγκρουση με την ανώτερη δύναμη που έχεις μέσα σου. Τότε αρχίζεις να φοβάσαι αυτήν τη δύναμη και να κρατάς μια θέση υποτέλειας απέναντί της. Παύεις να πιστεύεις ότι έχεις έστω και την παραμικρή ικανότητα να φέρεις στη ζωή σου οτιδήποτε θετικό και νιώθεις αδύναμος και ανίσχυρος. Χάνεις τη χαρά και την έκσταση που συνοδεύουν τη ζωή που βιώνεται μέσα στην αγάπη δίχως όρους.

«Δημιούργησε το πεπρωμένο σου» Dr. WAYNE DYER εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας – Photo: Author/Depositphotos
Read More

Sep 22, 2017

Ήσουν όλοι οι λάθος άνθρωποι στοιβαγμένοι σε έναν

Όλοι κάνουμε λάθη σ' αυτή τη ζωή. Λάθη δεν κάνει όποιος μένει στάσιμος. Όποιος φοβάται να προχωρήσει μπροστά, όποιος φοβάται να ζήσει. Κι εγώ έμαθα να ζω έντονα την κάθε στιγμή. Να γελώ δυνατά και να κλαίω ακόμη πιο δυνατά. Τα συναισθήματα δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να μην αγαπάς τη ζωή, να μην αγαπάς τον εαυτό σου. 



Έκανα λοιπόν, πολλά λάθη αλλά μέσα απ' αυτά έμαθα πολλά περισσότερα. Έπεσα, σηκώθηκα. Κατηγόρησα τον εαυτό μου, τους άλλους, κράτησα κακία και θυμό που με έπερναν για καιρό πίσω, όμως, τώρα με καθαρό μυαλό αποδέχομαι όλα τα λάθη μου ένα ένα. Αποδέχομαι ότι ένα από τα μεγαλύτερα μου λάθη ήσουν εσύ.

Εσύ. Για σένα άλλαξα πορεία, γκρέμισα τις αξίες και τις αρχές μου γιατί μ' έκανες να πιστεύω ότι είναι απαρχαιωμένες. Δεν φταις εσύ. Εγώ φταίω πρώτα και μετά εσύ. Εγώ έκανα το λάθος να μπω με φόρα στη θάλασσα ενώ έβλεπα την καταιγίδα να έρχεται από μακριά. Είπα θα ρισκάρω μαζί σου γιατί έτσι έμαθα να ζω. Και τελικά κατέληξα ναυαγός, σ' έρημο νησί. Εξαντλημένη και χαμένη.

Δεν ήσουν απλά ένα λάθος. Ήσουν όλοι οι άνθρωποι στοιβαγμένοι σ' έναν. Βλέπω όλα τα λάθη μου μαζεμένα στο πρόσωπό σου. Περνάνε από μπροστά μου ένα ένα κάθε φορά που συναντιόμαστε και με κάνουν να χάνω τα λογικά μου. Σ' όλους τους άλλους τομείς καλά τα πάω. Μαζί σου, όμως, έφαγα το κόλλημα. Το κατάλαβες και το εκμεταλλεύτηκες όσο μπορούσες την ίδια ώρα που εγώ το ήξερα αλλά σε άφηνα. 

Εγώ που δε δέχομαι μύγα στο σπαθί μου, έπεσα στα γόνατα και σε παρακάλεσα να μη μ' αφήσεις. Εγώ που δε φοβήθηκα ποτέ την ανεργία ούτε το θάνατο. Εγώ που πάλεψα για τη ζωή μου και άφησα έξω απ' αυτήν ανθρώπους που μου ρουφούσαν σαν κουνούπια τη θετική μου ενέργεια. Εγώ, εγώ, εγώ και κούνια που με κούναγε. Τα έχω κάνει μαντάρα. Και ίσως ήταν ένα μάθημα που άξιζε να πάρω για να καταλάβω πώς δεν είμαι άτρωτη. 

Με λύγισες. Μπήκα σε ένα φαύλο κύκλο λαθών κι όταν πια κατάλαβα το κακό που έκανα στον εαυτό μου ήταν αργά. Σου συγχωρούσα το ένα λάθος μετά το άλλο και έκλεινα βιάστηκα κι επιφανειακά τις πληγές μία μία που μου άνοιγες, μέχρι που άνοιξαν όλες και κατάλαβα ότι πρέπει να σ' αφήσω, προτού ξεμείνω από δυνάμεις και ανάσα.

Κι όταν βρήκα τη δύναμη να σου πω όχι και ν' αφήσω τον εαυτό μου να προχωρήσει, κατάλαβα ότι όλοι οι άνθρωποι που είχα γνωρίσει και όλοι οι άνθρωποι που θα γνωρίσω στο μέλλον, δε θα μπορέσουν ποτέ να με πληγώσουν όσο εσύ. Και να προσπαθήσουν, δε θα τους αφήσω. 

Τελικά, ήσουν όλες οι λάθος αποφάσεις στοιβαγμένες σ' έναν άνθρωπο...
Read More

Sep 18, 2017

Ονειρεύομαι το γυρισμό σου

Λένε πώς όταν ονειρεύεσαι κάποιον συνεχώς, αυτός σε σκέφτεται. Λένε πώς τα όνειρα είναι σημάδια που ενώνουν μ' ένα μαγικό τρόπο τις ζωές των ανθρώπων. 


Τις τελευταίες μέρες σ' ονειρεύομαι συνεχώς. Μπαίνεις μες τα όνειρά μου και θερίζεις όλες τις άλλες μου σκέψεις. Ακόμη κι εκεί, χωρίς να το θέλω είσαι πρωταγωνιστής, όπως είσαι και στη ζωή μου. Ούτε την ώρα που κοιμάμαι δεν μπορώ ν' απελευθερωθώ από το πάθος μου για σένα κι από τον πόνο της απουσίας σου. 

Εκεί, τουλάχιστον, μέσα στ' όνειρά μου τα πράγματα είναι καλύτερα από την πραγματικότητα. Γιατί εκεί ονειρεύομαι το γυρισμό σου. Κι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι καμία μαγεία δεν υπάρχει στα όνειρα. Καμία πνευματική σύνδεση και ανώτερη δύναμη. Είναι απλά το μυαλό μου, που μου παίζει παιχνίδια. Μπορεί, όμως, να είναι και ο μοναδικός τρόπος που βρήκε το μυαλό μου για να με κρατάει ζωντανή. Να σ' ονειρεύεται. 

Φοβάμαι το βράδυ να κλείσω τα μάτια για να κοιμηθώ και κάθομαι κρατώντας αγκαλιά το μαξιλάρι, μέχρι που τελικά οι δυνάμεις μου τελειώνουν και αποκοιμάμαι. Φοβάμαι, γιατί δε θέλω πάλι να κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω να μην είμαι στην αγκαλιά σου. Δεν μπορώ να σε χάνω συνεχώς και στο ξύπνιο και στον ύπνο μου.

Ναι, στα όνειρά μου είσαι μαζί μου. Επιστρέφεις, μου λες πώς μ' αγαπάς. Μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και μου μιλάς. Δεν θυμάμαι ποτέ τα λόγια σου. Δεν έχουν σημασία κιόλας. Θυμάμαι μόνο το πρόσωπό σου φωτεινό, τα χέρια σου να κινούνται. Σα να με συμβουλεύεις για κάτι. Ή μήπως με προετοιμάζεις για τη φυγή σου; Τίποτα εκτός από το τώρα δεν έχει σημασία παρά μόνο το ότι είσαι μαζί μου. 

Στα όνειρά μου, μου κάνεις έρωτα ξανά και ξανά. Και δε φεύγεις ποτέ. Μένεις μέχρι να ξημερώσει. Και διάβολε είναι λες και όλα συμβαίνουν στ' αλήθεια. Επανέρχομαι απότομα στην πραγματικότητα όταν ξυπνάω και είμαι για λίγα συγχυσμένη.  Πριν λίγα δευτερόλεπτα σ' άγγιζα και σε φιλούσα. Πάλι ήταν όνειρο; Σκουπίζω τα σάλια μου που έτρεξαν στο μαξιλάρι και το σώμα μου καταϊδρωμένο σέρνεται στην κουζίνα για ένα ποτήρι νερό. 

Υπάρχουν φορές που εύχομαι στον ύπνο μου τ' όνειρο να μην τελειώσει ποτέ. Κι ας μην ανοίξω ποτέ ξανά τα μάτια μου. Θέλω να μείνω εκεί που είμαι ευτυχισμένη. Στ' όνειρο μαζί σου. 

Όμως, τώρα πια είμαι σίγουρη. Στο δικό σου μυαλό δεν υπάρχω πουθενά. Αλλιώς θ' απαντούσες στα μηνύματά μου. Θα έκανες μία προσπάθεια να με δεις, να μου μιλήσεις. Εσύ δε με θες πια κι εγώ έχω κολλήσει σ' αναμνήσεις και σ' όλα αυτά που θα ήθελα να ζούσαμε. Εσύ μ' έχεις ήδη ξεχάσει κι εγώ κάνω όνειρα τρελά ότι μια μέρα γυρίζεις μετανιωμένος κι ερωτευμένος μαζί μου.

Καμία μαγεία μεταξύ μας. Καμία ελπίδα πιο ότι θα γυρίσεις. Μόνο το μυαλό μου που έχει σαλτάρει και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Και βρήκε τ' όνειρο. Εκεί που σε λούζει το φως και η αγάπη υπάρχει άφθονη. Kαι σκέφτομαι ότι αν υπήρχε θεός, θα έβαζε τέλος στο μαρτύριό μου και θα σ' έφερνε επιτέλους στ' αλήθεια κοντά μου.
Read More

Έλα και διώξε όλους τους άλλους

Στον έρωτα δυστυχώς η ποσότητα δεν ισχύει. Στον έρωτα θες μόνο έναν κι όταν αυτόν δεν μπορείς να τον έχεις τότε όσοι και να έλθουν, δε θα καταφέρουν να πετύχουν τίποτα. Ή δε θα προσέξεις καν ότι σε φλερτάρουν ή θα τους προσπεράσεις εντελώς αδιάφορα, καθώς σε φλερτάρουν. Γιατί αυτοί οι άσχετοι που προσπαθούν να σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον δεν είναι αυτός ο ένας. 


Δεν έχει σημασία πώς μοιάζουν, πώς τους λένε, αν έχουν ή όχι λεφτά, αν επιμένουν, αν είναι γιατροί ή μιλάνε ωραία. Εσένα το μυαλό σου κάθε φορά που κλείνεις τη μύτη και καταπίνεις το σφηνάκι τεκίλα, πάει σ' αυτόν που δεν μπορείς να έχεις. Για χάρη του εξάλλου βγαίνεις, πίνεις και ξενυχτάς. Για χάρη του κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί δεν του αρέσεις. Τόσο χάλια είσαι τελικά ρε παιδί μου; Ή μήπως έχει να κάνει με το χαμηλό σου IQ σου; Γι' αυτό σου κολλάει το κάθε μπάζο ενώ γι' αυτόν δεν υπάρχεις καν στο χώρο; 

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες με τις απεγνωσμένες σκέψεις μιας ερωτευμένης γυναίκας που έχει φάει την απόρριψη στη μούρη. Μπορώ να γράψω σελίδες με τις σκέψεις που κάνω εγώ, κάθε φορά που προσπαθώ σαν χαζό να σου τραβήξω την προσοχή, να σου μιλώ χωρίς να τα χάσω και να παίρνω πόζες femme fatale χωρίς να σκοντάφτω. Γιατί φαίνομαι συνεχώς τόσο άσχετη και ηλίθια μπροστά σου;

Έχω φάει κόλλημα και πλέον δεν πιστεύω ότι είναι εξαιτίας της απόρριψης. Μετά από τόσο καιρό θα συμβιβαζόμουν τελικά μ' ένα από τα μπάζα που μου την πέφτουν, αν δεν σ' αγαπούσα. Ναι, αν δεν σ' αγαπούσα. Γιατί ακόμη σ' αγαπώ και κάποτε είχαμε υπάρξει μαζί. Δεν ήταν όλα μυθοπλασίες του εγκεφάλου μου. Απλά μάλλον με βαρέθηκες όταν εγώ άρχισα να σε θέλω και ν' αφήνομαι. Και τσουπ την έπαθα τη ζημιά. Δημιούργησα ένα απωθημένο που δεν μπορεί να σβήσει από κανέναν άλλο. 

Είναι όλοι τόσο δεύτεροι μπροστά σου. Είναι όλοι τόσο κοινοί και αδιάφοροι. Αλήθεια δε θα συμβιβαζόμουν με τίποτα λιγότερα από σένα. Καλύτερα να κοιμάμαι τα βράδια μόνη μου και να σ' ονειρεύομαι ή να χαζεύω τις τελευταίες σου φωτογραφίες στο Instagram, αφού τα πιούμε φιλικά στο συνηθισμένο μπαρ. Γιατί εξάλλου να προχωρήσω με κάποιον που δε με γεμίζει, απλά για να πω ότι προχώρησα ή για να καλύψω κάποιες ανάγκες που στην πραγματικότητα θα μείνουν εκεί ακάλυπτες κρυμμένες πίσω από το απωθημένο μου. 

Γι' αυτό θα ήθελα να 'ρθεις και να διώξεις όλους τους άλλους μακριά. Να με πάρεις σφιχτά αγκαλιά από τη μέση για να τους δείξεις ότι είμαι μόνο δική σου. Μόνο δική σου θέλω να 'μαι. Τι να την κάνεις την ποσότητα στον έρωτα όταν έχεις χημεία και ποιότητα. Σε περιμένω και θα σου αποδείξω ότι είμαι αληθινή γιατί έχω πείσμα γαϊδούρας και υπομονή βόα. Είσαι το απωθημένο μου και θα γίνεις το τώρα μου αργά ή γρήγορα. 

Έλα και θα δεις ότι δε θα είναι για λίγο. Κάνε τους άλλους να εξαφανιστούν, τρόμαξέ τους δίνοντάς μου ένα φιλί στο στόμα. Κάνε τους να νιώσουν ασήμαντοι και αδύναμοι, όπως ακριβώς ασήμαντοι και μικροί είναι στα μάτια μου. Μία γυναίκα είναι ευτυχισμένη, όχι όταν τη φλερτάρουν πολλοί αλλά όταν την διεκδικεί αυτός για τον οποίο θα άνοιγε τα πόδια της χωρίς δεύτερη σκέψη και θα του δινόταν ολοκληρωτικά.  
Read More

Sep 14, 2017

Ερωτικά της Τζόυς Μανσούρ: "Tα φιλιά μας πεθαίνουν πιο γρήγορα παρά η νύχτα"

Άσε με να σ’ αγαπώ

αγαπώ τη γεύση απ’ το παχύ σου αίμα

μέσα στο δίχως δόντια στόμα μου

η πυράδα του μου καίει το λαρύγγι

αγαπώ τον ιδρώτα σου

μ’ αρέσει να χαϊδεύω τις μασχάλες σου

περίρυτες από χαρά

άσε με να σ’ αγαπώ

άσε με να γλείφω τα κλειστά σου μάτια

άσε με να τα τρυπήσω

με τη σουβλερή μου γλώσσα

και τη γούβα τους να γεμίσω σάλιο

άσε με να σε τυφλώσω.

**********

Να σε προκαλούνε τα στήθη μου

θέλω τη λύσσα σου

θέλω να δω τα μάτια σου να βαραίνουν

τα μάγουλα σου να ρουφιόνται να χλωμιάζουν

θέλω τ’ ανατριχιάσματα σου

ανάμεσα στα σκέλια μου θέλω ν’ αστράψεις

πάνω στο καρπερό του κορμιού σου χώμα

οι πόθοι μου χωρίς ντροπή να εισακουστούνε. 



Η Μανσούρ μας υπενθυμίζει στην ποιητική της τον ερωτικό πόθο σαν παροξυσμό του σώματος, τη σάρκα που θέλει να αναζητήσει την άλλη σάρκα, που θέλει να την κατακτήσει και να την αναλώσει μέχρι κανιβαλισμού σε μια προσπάθεια ένωσης, που θα παραμένει πάντα ανέφιχτη και γι’ αυτό πάντα αγωνιώδη. Είναι ο έρωτας στην αρχέγονη κορύφωση του αλλά ταυτόχρονα είναι και ένα ταξίδι εξερεύνησης της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού, αυτού που είμαστε ή νομίζουμε ότι είμαστε. Αλλά αν κοιτάξεις την άβυσσο, θα σε κοιτάξει και αυτή, και αυτή η νιτσεϊκή ρήση περιγράφει θαυμάσια τον φόβο για την απώλεια του ελέγχου της θέλησης και του σώματος, τον τρόμο από την ακυβέρνητη βύθιση στην αντανακλαστική σχεδόν ηδονή στο όνομα της ερωτικής επιθυμίας. Αυτός ο φόβος ξορκίζεται πότε με τον σαρκασμό, πότε με την ειρωνεία ή την λεπτή υπενθύμιση ότι δεν πρέπει να τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά.

Κάνεις γκριμάτσες και μαδιέται η

καρδιά μου

μιλώ με τη μύτη

λύνονται τα μαλλιά μου

γελάς

ανοίγεις το στόμα

αλαφρωμένο κι άδειο σα μια λεχώνα

πηδώ στην αγκαλιά σου

μια κουστωδία χωρατά

μπροβαίνει ξάφνου

το κρεβάτι μου βουλιάζει μέσα στη νύχτα

τα φουστάνια μου πέφτουν

γελάς.

************** 

Δεν υπάρχουν λέξεις

τρίχες μόνο

μέσα στον δίχως πρασινάδα κόσμο

όπου τα στήθια μου είναι βασιλιάδες

δεν υπάρχουν ανδραγαθίες το πετσί μου μόνο και τα μερμήγκια

που ανάμεσα στις πληθωρικές μου κνήμες γαυριάζουν

της σιωπής φορούν τις μάσκες και δουλεύουν.

Έρχεται η νύχτα κ’ η έκσταση σου

το σώμα μου βαθύ, αυτό το δίχως

νόηση χταπόδι

χάφτει το πέος σου που σείεται

πάνω στη γέννησή του. 

***************

Άνοιξε το δίχως χείλια στόμα του

για να σαλέψει ατροφική μιά γλώσσα

έκρυψε το παρφουμαρισμένο πέος του

με χέρι μπλάβο από ντροπή και θάνατο

κ’ ύστερα με βήμα ηχηρό

πέρασε μέσ’ απ’ το κεφάλι μου θρηνώντας.



Ο σαρκασμός της αντρικής έπαρσης στο ερωτικό παιχνίδι, οι μεταφορές που αθροίζουν άλλοτε υπέρ, άλλοτε κατά της βαρύτητας των συναισθημάτων και των σωματικών αντιδράσεων, συναντούν την θλίψη μιας αναμονής για μια συνάντηση που δεν θα έρθει ποτέ, και την πικρή αναγνώριση ότι η  αδυναμία του Άλλου έχει το συμμετρικό αντίστοιχο της σε μια αδυναμία του Εγώ. Και πάνω σε αυτή την φριχτή διαπίστωση η Μανσούρ πονά σωματικά, ποθεί σωματικά, επικαλείται σωματικά   ένα σύμπαν βοηθό για να της συμπαρασταθεί, να κάνει την αντίφαση  μέρος μιας εμπειρίας που πρέπει να διαβούμε, μιας ζωής που πρέπει να ζήσουμε. 

Κάλεσε με να περάσω μες στο στόμα σου τη νύχτα

διηγήσου μου των ποταμών τα νιάτα

πίεσε τη γλώσσα σου πάνω στο γυάλινό μου μάτι

δός μου τροφό την κνήμη σου.

Ύστερα ας κοιμηθούμε του αδελφιού μου αδέλφι

μια και πεθαίνουν τα φιλιά μας

πιο γρήγορα παρά η νύχτα.

************

Στις σκοτεινές της απελπισιάς σπηλιές

μονάχη γυροφέρνω

μονάχη γεύομαι κρέατα μιαρά

μονάχη πεθαίνω μονάχη μου επιζώ

δίχως αυτιά τα ουρλιαχτά των σφάγιων

να μην ακούω.

Από λέξεις άδειο το στόμα μου γογγύζει.

Είμαι ο έρωτας όταν τον έπλασε ο θεός.

Είμαι εγώ.

Είμαι ο εχθρός. 


Η Τζούς Μανσούρ έγραψε στα γαλλικά. Αλλά γεννήθηκε στην Αγγλία από Αιγυπτιοεβραίους γονείς το 1928.  Θα ζήσει στο Κάιρο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του πενήντα και μετά θα μετακομίσει στο Παρίσι με τον δεύτερο σύζυγό της. Το 1953 εκδίδει την πρώτη συλλογή της, Cris, και θα ενθουσιάσει τους σουρεαλιστές και πρώτους από όλους τον Αντρέ Μπρετόν που θα την συστήσει στο γαλλικό κοινό. Μέχρι τον θάνατο της στο Παρίσι το 1986 θα εκδώσει δεκαέξι ποιητικές συλλογές καθώς και λίγα πεζά και θεατρικά έργα. Η ποίηση της θα απασχολήσει τους κριτικούς άλλοτε εκκινώντας από μια τύπου φεμινιστική ανάλυση , άλλοτε εντοπίζοντας στην ποίηση  της  σύμβολα ενός αιγυπτιακού μυστικισμού, έναν εξωτισμό με προέλευση τις καταβολές της ποιήτριας. Τα Ερωτικά είναι μια επιλογή του μεταφραστή Έκτορα Κακναβάτου από τις συλλογές της Cris (1953), Dechirures (1955) και Rapaces (1958) και μας προσφέρονται σε επανέκδοση από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com