Feb 17, 2017

Το μαρτύριο της κλεψύδρας

Κάτω στα καταπράσινα λιβάδια της γης, τα γεμάτα παπαρούνες, βιολέτες, καμπανούλες και όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, κάτω από τον φωτεινό ασπρογάλαζο ουρανό χοροπηδούσε ανέμελη η όμορφη Ζωή. Κρυμμένος πίσω από τα λευκά σύννεφα ο Χρόνος την παρατηρούσε και ζήλευε την χάρη και την ομορφιά της. Κάθε μέρα ένιωθε τον πόθο του για αυτή να φουντώνει όλο και πιο πολύ. Δεν άντεξε και εκμυστηρεύτηκε τα φλογερά του συναισθήματα στον αδερφό του τον Χώρο.
Ο Χώρος τον συμβούλεψε να κλείσει τα αυτιά και τα μάτια στις εικόνες και τις φωνές της ψυχής του και να ξεχάσει την όμορφη Ζωή. Μα εκείνος δεν τον άκουσε. Η φλόγα μέσα του μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο. Μα ήταν γέρος και άσχημος. Πώς θα μπορούσε να σαγηνεύσει την νέα της καρδιάς του; Κατέβηκε λοιπόν στην γη και πήγε να βρει τις φίλες του, τις νεράιδες του δάσους. Εκείνες γνώριζαν τα μυστικά του κόσμου τούτου και είχαν την δύναμη να μεταμορφώσουν το όνειρό του με ένα τους άγγιγμα.

Έτσι, μεταμόρφωσαν τον Χρόνο σε ένα πανέμορφο παλικάρι που όμοιο του δεν είχαν δει, όλα τα πουλιά, τα δέντρα και οι άνθρωποι πάνω στην γη. Έγινε πιο όμορφος από τον Άδωνη, τον Νάρκισσο ακόμα και από τον θεόΑπόλλωνα. Ανέβηκε στην πυρόχρυση άμαξά του που την οδηγούσαν δύο κατάλευκα άλογα και έτρεξε να βρει την Ζωή. Η καρδιά του, νόμιζε πως θα σπάσει από την προσμονή και την αγωνία του, ένιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος. Παρόλα αυτά με μια αποφασιστική κίνηση έκοψε ένα τριαντάφυλλο κόκκινο σαν την έξαψη του έρωτά του, το χρώμα το άλικο, το φλογερό. Φωτεινός έρωτας της καρδιάς, σκοτεινός έρωτας της ψυχής και το πάθος του για αυτήν βούτηξε στα άρηχα νερά της ηδονής.
Τα χέρια του έγιναν σαν φτερά, την αγκάλιασαν και ακούμπησε το ρόδο στο στήθος της. Η Ζωή σάστισε. Έκανε ένα βήμα πίσω, πήρε βαθιά ανάσα, τα μάτια της μαγεύτηκαν από το σαγηνευτικό του βλέμμα. Ήταν o πιο όμορφος νέος που είχε δει ποτέ στη ζωή της. Ήξερε πώς θα ήταν η σιωπή στη φωνή της, το σκοτάδι στη μέρα της. Ήξερε πως αυτός ο άντρας ήταν όλα όσα η καρδιά αρνιόταν να δεχτεί. Όλη τη νύχτα την περάσανε μαζί και η Ζωή ένιωσε ευτυχισμένη για πρώτη φορά. Σχεδόν ένιωθε την φλόγα που σιγόκαιγε μέσα της. Οι μέρες πέρασαν όμορφα, μα ο χρόνος έπρεπε να επιστρέψει στο βασίλειό του. Έπεσε γονατιστός στα πόδια της και την ικέτεψε να τον ακολουθήσει στο ουράνιο βασίλειό του.
«Σε θέλω όσο δεν έχω επιθυμήσει καμία άλλη, είσαι το νόημα της ύπαρξής μου, η μουσική της σιωπής μου, είσαι το ουράνιο τόξο που χρωματίζει τους αιθέρες μου. Έλα μαζί μου, να ζήσουμε μαζί στο παλάτι μου. Γίνε η βασίλισσα και ανάσα μου. Κι όλα όσα έχω θα είναι δικά σου. Μόνο έλα, φέρε τη γλύκα και την ομορφιά σου, να λιώσουν οι πάγοι που έχουν καλύψει το κάστρο μου, να ζωντανέψουν όλα κι εγώ θα είμαι σκλάβος σου». Η Ζωή έμεινε αποσβολωμένη, μην μπορώντας να συνειδητοποιήσει τα λόγια που άκουγε. Η φωνή της καρδιάς την παρακινεί να τρέξει ξωπίσω του, μα η φωνή της λογικής την κρατά στην γη. «Όσο κι αν το θέλω, όσο κι αν ριγούν τα πέταλα της ψυχής μου, από πόθο να σε ακολουθήσω, δεν γίνεται να αφήσω τα δέντρα να μαραθούν, της λίμνες και τα ποτάμια να ξεραθούν. Χωρίς εμένα όλα θα χαθούν».
Ο έρεβος τον κυρίευσε και τα εβένινα πέπλα της δυστυχίας, τον τύλιξαν. Άφησε στο ροδαλό της μάγουλο ένα τελευταίο φιλί και κίνησε να φύγει. Ρίγησε το κορμί του και η μορφή άρχισε να αλλάζει και πάλι. Γίνηκε ξανά ο ρυτιδιασμένος γέρος που ήταν και πριν. Σαν τον είδε η Ζωή ένοιωσε εξαπατημένη και προδομένη. Άλλον ερωτεύτηκε κι άλλον έβλεπε. Πώς μπόρεσε να την ξεγελάσει με αυτό τον τρόπο; Η καρδιά της μαράζωσε, και οι πνοές της γινόταν πιο αδύναμες μέρα με την ημέρα. Από την ένωση εκείνων των ημερών, γέννησε ένα ζωηρό ανυπόμονο κοριτσάκι που τα καμώματα της την ενέπνευσαν να το ονομάσει «Ταχύτητα».
Η καρδιά της δεν άντεξε όμως να συνεχίσει να χτυπά και δεν πρόλαβε να χαρεί το μεγάλωμα του παιδιού της. Τα βλέφαρα της σφαλίστηκαν για πάντα. Η Ταχύτητα μεγάλωσε με μοναδικό σκοπό να εκδικηθεί τον πατέρα της, τον Χρόνο για τον χαμό της μητέρας της. Ζήτησε βοήθεια από τους ανθρώπους μιας και ήταν οι μόνοι που τον μισούσαν τόσο πολύ και με προθυμία δέχτηκαν να την βοηθήσουν. Της έμαθαν πως να αυξάνει και να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Η Υπομονή προσπάθησε να την συγκρατήσει. η Επιμονή όμως και η
Βιασύνη τριβέλιζαν το μυαλό της συνεχώς και δεν την άφηναν σε ησυχία. Έγιναν οι σύμμαχοι της στην καταστροφή του Χρόνου. Η ταχύτητα κατάφερε να συρρικνώσει τον Χρόνο τόσο πολύ που σχεδόν τον εξαφάνισε. Και από τότε οι άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν τον Χρόνο μα εκείνος είναι τόσο μικρός που συνέχεια καταφέρνει να ξεγλιστρά σα κόκκος άμμου ανάμεσα από τα δάκτυλα τους.

enallaktikidrasi

Θοδωρής Γιαννόπουλος

Read More

Τα πάθη της ζωής μου – Μπέρτραντ Ράσελ

Με στριφογύριζoυν αυτά τα πάθη όπως ένας σίφουνας, μια από ‘δω, μια από ‘κει, σε μια απρόβλεπτη διαδρομή μέσα σ’ ένα ωκεανό μαρτυρίου, συχνά μέχρι τα τελευταία όρια της απελπισίας.

Καταρχήν αναζήτησα την αγάπη γιατί φέρνει την έκσταση, έκσταση τόσο μεγάλη ώστε κάποιες φορές αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να θυσιάσω το υπόλοιπο της ζωής μου για λίγες μόνο ώρες αυτής της χαράς. Επιπλέον την αναζήτησα γιατί ανακουφίζει από τη μοναξιά, αυτή τη τρομερή μοναξιά κατά την οποία μια τρεμάμενη συνείδηση ​​διακρίνεται στο χείλος του κόσμου μέσα σε μία  κρύα αβυσσαλέα άψυχη άβυσσο. Τέλος την αναζήτησα, γιατί στoν έρωτα είδα , σε μια μυστικιστική μικρογραφία, την προεικόνιση του οράματος του παραδείσου, αυτό που φαντάστηκαν οι άγιοι και οι ποιητές. Αυτό είναι που αναζήτησα, και παρόλο που φαίνεται πολύ καλό για την ανθρώπινη ζωή, αυτό είναι – τελικά – που βρήκα.


Με το ίδια πάθος αναζήτησα και τη γνώση. Επιθυμούσα να κατανοήσω τις καρδιές των ανθρώπων. ‘Ήθελα να μάθω γιατί λάμπουν τα αστέρια. Και προσπάθησα να κατανοήσω τη Πυθαγόρεια φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία κυριαρχούν οι φυσικοί αριθμοί. Λίγα από αυτά, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό, τα έχω επιτύχει.

Ο έρωτας και η γνώση, στο μέτρο του δυνατού, μας ωθούν προς τα πάνω, στους ουρανούς. Αλλά πάντα η πίκρα με γυρνούσε πίσω στη γη. Αντίλαλοι κραυγών πόνου αντηχούν στην καρδιά μου. Τα παιδιά που πεινάνε, τα θύματα που βασανίζονται από τους καταπιεστές, ανήμποροι ηλικιωμένοι, και όλος ο κόσμος που είναι γεμάτος με μοναξιά,  φτώχεια και  πόνο, κάνουν παρωδία αυτό που θα έπρεπε να είναι η ανθρώπινη ζωή.  Λαχταρώ να προσφέρω ανακούφιση από το κακό, αλλά δεν μπορώ και υποφέρω. Αυτή είναι η ζωή μου. Διαπίστωσα ότι αξίζει να ζεις, και εφόσον μου προσφερόταν αυτή η δυνατότητα, θα ζούσα με χαρά και πάλι .

 ~  Από την αυτοβιογραφία του Μπέτραντ Ράσελ, που γράφτηκε το 1956

  Μπέρτραντ Ράσελ  [1872-1970], Άγγλος μαθηματικός, φιλόσοφος και διακεκριμένος εκπρόσωπος του ειρηνιστικού κινήματος. Βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1950.
Read More

Feb 14, 2017

Ο έρωτας δε γιορτάζει μόνο μία μέρα του Φλεβάρη

Το βράδυ της 13ης Φεβρουαρίου τους βρήκε –όπως πολλά προηγούμενα– στο κρεβάτι πλάτη με πλάτη, μαγκωμένους και σιωπηλούς. Τα μάτια φλύαρα μα τα χείλη σφραγισμένα. Τα μυαλά γεμάτα ερωτηματικά κι οι καρδιές περίεργα ανήσυχες. Κάποιες νύχτες δεν μπορούσαν να κοιμηθούν, τα πάντα τους έπνιγαν, όλα γύρω τους ενοχλούσαν, τα πράγματά της στο κομοδίνο, οι κάλτσες του στο πάτωμα, τα πόδια του που ήταν κρύα, το πάπλωμα που το ήθελε όλο δικό της.



«Μια μέρα θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω, θα ψάξω να βρω τον έρωτα» το είχαν πει κι οι δύο –στον εαυτό τους μόνο φυσικά– μα κανείς δεν έκανε βήμα. Και πού να πάνε; Πάλι εκεί θα γύριζαν, ήταν ζεστά, ήταν οικεία, είχαν συνηθίσει κι ο κόσμος εκεί έξω είναι πολύ σκληρός για να τον αντέξεις μόνος.

Ξημέρωνε 14η Φλεβάρη, η γιορτή των ερωτευμένων -ή ειλικρινέστερα των ανθοπωλείων και των ζαχαροπλαστείων. Θα φρόντιζαν να διαφημίσουν την ευτυχία τους με φωτογραφικά στιγμιότυπα και δηλώσεις παντοτινής αγάπης. Θα αντάλλαζαν δώρα, θα φόραγαν τα καλά τους μαζί με το πιο λαμπερό τους χαμόγελο, θα έτρωγαν σε κάποιο ακριβό εστιατόριο ή θα μαγείρευαν στο σπίτι με αναμμένα κεριά κι απαλή μουσική. Ύστερα θα ίδρωναν μαζί στα φρεσκοπλυμένα τους σεντόνια κι όταν τελείωναν, θα κουλουριάζονταν αγκαλιά και θα ρύθμιζαν το ξυπνητήρι για το επόμενο πρωί -αυτό που θα τους επέστρεφε στην πραγματικότητά τους.

Την τίμησαν τη μέρα, την έβαψαν κόκκινη, τη στόλισαν με χρυσόσκονη και τη χάρηκαν όπως της άρμοζε, σαν πυροτέχνημα. Πυροτέχνημα που έσκασε και στο φευγιό του σκόρπισε kai πάλι αμφιβολία, απογοήτευση, θυμό, συνήθεια και συμβιβασμό. Το βράδυ τους βρήκε πάλι πλάτη με πλάτη, να σκέφτονται τη μεγάλη φυγή ή τη μεγάλη μέρα, που θα ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας. Καθησύχαζαν τον εαυτό τους πως ο έρωτας πάντα φεύγει, πως το πάθος κρατάει gia λίγο, πως είναι μια χαρά κι υπενθύμιζαν στο ανήσυχο τερατάκι μέσα τους πως εκεί έξω τα πράγματα είναι πιο άγρια αν είσαι μόνος.

Έτσι είναι οι έρωτες σήμερα∙ δειλοί, χλιαροί και συμβιβασμένοι, βρομάνε συνήθεια και μιζέρια. Δεν είναι έρωτες πια, μάλλον περισσότερο συμβάσεις αορίστου χρόνου. Με κανόνες, όρκους και deadlines.

Μα ο έρωτας δε γιορτάζει κάποια μέρα του Φλεβάρη. Δε ζει σε ημερολόγια και δεν αναπνέει μέσα σε στημένες επετείους. Δε χαμογελάει με μπουκέτα λουλουδιών, λούτρινα ζωάκια και σοκολάτες σε σχήμα καρδιάς. Δε γουστάρει το τυποποιημένο, δε συμπαθεί το συμβατικό.

Ο έρωτας είναι αυθεντικός, αυθόρμητος, συναίσθημα αναρχικό, δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν ακολουθεί την πεπατημένη. Αιφνιδιάζει κι αποσυντονίζει, ρισκάρει, κάνει βουτιά από ψηλά και πριν σπάσει τα μούτρα του, απολαμβάνει τη θέα. Τρέφεται απ’ το απρόβλεπτο, ψοφάει για ένταση, φιλιά που σκίζουν χείλη, αγκαλιές που περισσότερο θυμίζουν απειλή βόα.

Ο έρωτας πανηγυρίζει στα μικρά και στα αδιάφορα, τα καθημερινά κι απρογραμμάτιστα. Στις εκδρομές της τελευταία στιγμής και τα παθιασμένα φιλιά στη μέση του δρόμου. Θα τον δεις να καμαρώνει σε όλα εκείνα τα «σ’ αγαπώ» που δεν ακούγονται με αυτά τα έξι γράμματα και να στραβώνει σε όλα εκείνα τα τυπωμένα σε αρκουδάκια, κούπες και μαξιλάρια.

Λάμπει σε κάθε «Ντύσου καλά, έχει κρύο σήμερα.», «Έφαγες τίποτα όλη μέρα;», «Κρύωσες, να σου κάνω μια σούπα;», «Πάρε με τηλέφωνο όταν φτάσεις.», «Να προσέχεις!», «Όλα θα πάνε καλά!», «Είμαι εγώ εδώ ό,τι κι αν γίνει…», «Μαζί θα το περάσουμε κι αυτό».

Ο «κόκκινος» έρωτας -που κανείς δεν τον ρώτησε ποτέ αν προτιμάει άλλο χρώμα κι αν ήθελε κάτι λιγότερο φαντεζί- δεν πολυαντέχει τη βαβούρα, δε γουστάρει τα φώτα και την προβολή, είναι μάλλον συναίσθημα ντροπαλό.

Ο έρωτας, λοιπόν, είναι στα σίγουρα γιορτή, όχι όμως στημένη κοινωνική εκδήλωση από κείνες που σε καλούν και ψάχνεις τρόπο να αποφύγεις. Δεν είναι υπενθύμιση στο κινητό κι υποσημείωση στην ατζέντα, αλλά ξέφρενο πάρτι της τελευταία στιγμής, από αυτά που πηγαίνεις με τζιν και χορεύεις ξυπόλητος κι όχι απ’ τα άλλα που κοιτάς συνεχώς το ρολόι, με σιδερωμένα ρούχα και ψηλοτάκουνα.

Κι όσο κι αν λάμψει το πρόσωπό σου για το τριαντάφυλλο που σου έφερε -κι ας έκραζε πάντα τα ρομάντζα- , όσο κι αν χαμογελάσεις για το γλυκό που σου έφτιαξε -κι ας ήταν ανέκαθεν τσακωμένη με την κουζίνα-, δε συγκρίνεται ο ενθουσιασμός σου αν το ημερολόγιο δεν έδειχνε 14 Φλεβάρη, μέρα γενεθλίων, επετείου ή γιορτής. Λιώνουμε με ό,τι μικρό ή μεγάλο κάνει ο άνθρωπός μας στην προσπάθειά του να φωτίσει τα σκοτάδια μας και να μας κάνει να χαμογελάσουμε τις πιο μουντές μας μέρες.

Κι είναι αλήθεια μίζερο και λυπηρό να πηγαίνεις κόντρα στον έρωτα, ακόμα και στην πιο στημένη του μορφή, είναι κρίμα να επιτρέπεις στον ρεαλισμό να ξεθωριάσει κάθε σπίθα μαγείας που μας απέμεινε, είναι όμως ακόμη πιο απαισιόδοξο να γιορτάζεις τον έρωτα μόνο μία μέρα τον χρόνο.

Συντάκτης: Πωλίνα Πανέρη
pillowfights.gr
Read More

Feb 10, 2017

«Τι μου συνέβη όταν έκανα επί δύο ημέρες συνεχώς σεξ αλά 50 Αποχρώσεις του Γκρι»

Oταν προσπαθείς να γίνεις ξαφνικά (ντε και καλά!) κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι, συνήθως το αποτέλεσμα είναι αστείο ή και κωμικοτραγικό. Αυτό ισχυεί παντού και φυσικά όταν μιλάμε για σεξ.
Είναι ωραίο να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα αλλά δεν είναι εύκολο να γίνεις ηρωίδα ερωτικής ταινίας από τη μια μέρα στην άλλη. Αν ξέρεις τον χαρακτήρα σου και τα όριά σου, μην προσπαθείς να πείσεις σώνει και ντε τον εαυτό σου να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι. Είσαι αυτή που είσαι και τέλος. Μια παντρεμένη γυναίκα, η Κρίστα, είχε την (φαεινή) ιδέα να γίνει για λίγο Αναστάζια από τις Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι.
Η Κρίστα θέλησε να «ξεσηκώσει» με τον άνδρα της τις τεχνικές σεξ από το βιβλίο Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι για ένα Σαββατοκύριακο και αυτό που κατάφερε είναι να απομυθοποιήσει εντελώς την κατάσταση.
Σάββατο. 10 το πρωί.
Ξύπνησα με τρελή όρεξη να κάνω σεξ με τον άνδρα μου. Οπως κάναμε συνήθως τα Σάββατα. Υποτίθεται ότι θα αντιγράφαμε την σκηνή που η Αναστάζια γίνεται γυναίκα για πρώτη φορά από τον Μr Grey. Οκ, για Σάββατο πρωί, το σεξ ήταν κομματάκι μπελαλίδικο. Αλλά μας άρεσε. Είπαμε, θα δοκιμάσουμε σεξ αλά Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, οπότε σε κάθε περίπτωση τα πράγματα δεν θα ήταν απλά.

Σάββατο μεσημέρι (κατά τις 12)
Δοκιμάσαμε να κάνουμε σεξ για δεύτερη φορά μετά από λίγες ώρες. Το να κάνουμε δεύτερη φορά σεξ με διαφορά λίγων ωρών δεν μας τύχαινε συχνά. Συνήθως στις διακοπές.
Κάναμε σεξ με στάση πιο καυτή αυτή τη φορά. Οχι όμως για τα μέτρα μας. Το doggy style sex δεν ταιριάζει σε όλα τα ζευγάρια, πώς να το κάνουμε; Εμείς ξεσπάσαμε σε γέλια γιατί μας φάνηκε εντελώς άβολο όλο αυτό και πιαστήκαμε ολόκληροι.
Σάββατο κατά τις 3 (το μεσημέρι)
«Μήπως διψάς Αναστάζια;»
Λοιπόν κατά τις 3 δοκιμάσαμε να το ξανακάνουμε. Τρεις φορές μέσα σε μια μέρα; Σέξι αλλά και κουραστικό!
Υποτίθεται ότι θα έπινα κρασί από το στόμα του και έπειτα θα έκανε παιχνίδια με το κρασί στο κορμί μου χωρίς εγώ να μπορώ να κάνω τίποτα γιατί θα ήμουν δεμένη! Το αποτέλεσμα ήταν αστείο. Εβαλε κρασί στον οφαλό μου. Και αυτό φυσικά χυνόταν συνέχεια και εκείνος έβαζε συνέχεια τα γέλια.
Σάββατο κατά τις 5 (το απόγευμα)
Τέσσερις φορές σε μια ημέρα; Μαραθώνιος! Αυτό που ήθελα ήταν να πέσω με τα μούτρα στο φαί και να δω Gilmore Girls. Αρχισα να σκέφτομαι «Τι το 'θελα όλο αυτό;».
Το πρόγραμμα περιελάμβανε... ξύλο αυτή τη φορά. (Πριν κάνουμε το οτιδήποτε συμφωνήσαμε πρώτα ότι μετά το σεξ θα κάνουμε διάλειμμα για ντόνατς. Αρχισε να χτυπάει ενώ στην κουβέντα μας μπήκαν και τα... ντόνατς! Δηλαδή μoυ έλεγε «Κακό κορίτσι που θα του έτρωγα όλα τα ντόνατς!» και να σου οι ξυλιές! Τουλάχιστον αστείο όλο αυτό.


Σάββατο μεσάνυχτα:
Δοκιμάσαμε να κάνουμε σεξ στο πάτωμα. Ας είμαι ειλικρινής. Ήμουν πια πολύ κουρασμένη. Εξουθενωμένη. Πραγματικά νόμιζα ότι θα με πάρει ο ύπνος. Ο άνδρας μου βέβαια ήταν απτόητος.
Κυριακή κατά τις 9 το πρωί
Σας πληροφορώ ότι όταν χτύπησε το ξυπνητήρι μου ο άνδρας μου τεντώθηκε και άρχισε να φωνάζει «Τι θα κάνουμε σήμερα;». Προσπαθήσαμε να αντιγράψουμε την σκηνή όπου η Αναστάζια ήταν δεμένη στο κρεβάτι.
Πραγματικά η κούρασή μου ήταν απερίγραπτη. Το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ. Είμαι ευγνώμων που ο άνδρας μου είχε πάρει επάνω του όλη τη «δουλειά». Προσπαθούσα να παραμείνω ξύπνια φωνάζοντας «Μ'αρέσει» και άλλα τέτοια. Αλλά το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ.
Kυριακή μεσημέρι (κατά τις 12)
Αποφασίσαμε να κάνουμε σεξ πάνω σε τραπέζι. Εμείς δεν είχαμε γραφείο στο σπίτι και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε σεξ πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. - Το δώρο της μητέρας μου, σόρρυ μαμά!-. Πραγματικά νόμιζα ότι ήμουν έτοιμη να με πάρει και πάλι ο ύπνος.

Κυριακή απόγευμα κατά τις 6:
Δοκιμάσαμε να κάνουμε σεξ στο μπάνιο υπό το φως των κεριών.
Οποιος έχει πει ότι το σεξ στο μπάνιο είναι βολικό, είναι ψεύτης! Απλά γιατί για να κάνεις σεξ με άνεση στο μπάνιο πρέπει να έχεις τα κατάλληλα προαπαιτούμενα. Μια μικρή μπανιέρα (και αν έχεις και μερικά κιλάκια παραπάνω) το μόνο που θα καταφέρει να κάνει είναι να σε κάνει να νιώθεις εντελώς άβολα.
Κυριακή βράδυ:
Φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλος αυτού του μαραθώνιου!
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι στις Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι όλη την δουλειά την κάνει ο άνδρας και η γυναίκα απλά... απολαμβάνει. Ισως γι'αυτό κέρδισε πολλές γυναίκες αυτή η ταινία. Μπορεί να κουράστηκα πολύ από όλο αυτό γιατί οι μέρες που είχαν μεσολαβήσει ήταν ήδη κουραστικές για μένα ωστόσο αυτό που θέλω είναι την επόμενη φορά που θα δοκιμάσουμε κάτι παρόμοιο, πχ, στις διακοπές μας, να έχει και λίγη ξεκούραση!
Η Κρίστα περιέγραψε την εμπειρία της στο cosmopolitan.

Read More

Feb 4, 2017

Όχι, δεν είναι απλά ένας σκύλος

Μία από τις φράσεις που δεν αντέχω πλέον ν' ακούω από μερικούς είναι: "σιγά, πώς κάνεις έτσι; Είναι απλά ένας σκύλος". Το ίδιο θα μπορούσα ν' απαντήσω και σ' αυτόν που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο: "σιγά πώς κάνεις έτσι; είσαι απλά ένας άνθρωπος στα τόσα δις που υπάρχουν και θα υπάρξουν". 

Οι άνθρωποι κάποιες φορές τείνουν να σκέφτονται εγωιστικά και ανώριμα. Τείνουν να πιστεύουν ότι τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους και γύρω από το ανθρώπινο είδος. Ότι όλα τα είδη και όλος ο πλανήτης υπάρχουν για να υπηρετούν και να πεθαίνουν για την ανθρώπινη ψυχαγωγία και καλοπέραση. Δεν είναι έτσι... Θα έλεγα μάλιστα ότι θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο. Ο άνθρωπος, ως το νοήμων ον στον πλανήτη Γη, θα έπρεπε να προστατεύει και να φροντίζει τα πιο αδύναμα είδη, τη φύση που μας γέννησε και μας δίνει ανάσα. 


Ο σκύλος μου δεν είναι απλά ένας σκύλος. Δεν είναι απλά ένα τετράποδο ζώο. Είναι ένα νοήμων και καλοκάγαθο πλάσμα που χρειάζεται, περισσότερο από πολλούς ανθρώπους που γνώρισα, αγάπη και φροντίδα. Και σίγουρα μου δίνει τόση αγάπη και χαρά όση δεν πήρα από όλους μαζί. Μου δίνει τις πιο όμορφες αναμνήσεις. Με χαλαρώνει. Με κάνει να ξεχνώ κάθε πρόβλημα της καθημερινότητας και μου δίνει λόγους να γελώ συνεχώς και μόνο που υπάρχει. 

Ο σκύλος μου δεν είναι απλά ένας σκύλος. Είναι οικογένειά μου. Είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει σε αυτή τη κατά τα άλλα άσχημη ζωή. Σημαίνει πολλά για μένα. Για σένα που θα τη δεις να περνάει στο δρόμο θα είναι απλά ένας ακόμη σκύλος. Ίσως και να την βρεις άσχημη ή πολύ συνηθισμένη. Ίσως να σκεφτείς να της κάνεις και κακό. Όμως αυτός ο σκύλος για κάποιους σημαίνει πολλά. Κάποιοι την ψάχνουν, τους λείπει, κλαίνε γι' αυτήν, την ονειρεύονται, φυλάνε τα πράγματά της με προσοχή μήπως και γυρίσει.


Ο σκύλος μου χάθηκε. Δεν μιλάω σε παρελθοντικό χρόνο γι' αυτήν αν και έχουν περάσει δύο μήνες από τότε, γιατί ελπίζω ότι ακόμη είναι ζωντανή. Γι' αυτό το πλάσμα που εσύ μιλούσες σαν να μην σήμαινε τίποτα, εγώ έκλαψα και πόνεσα όσο για τίποτα άλλο μέχρι σήμερα. Τη μέρα που έφυγε, άφησε ένα μεγάλο κενό πίσω της στην καρδιά μου, στο σπίτι μας, στη ζωή μας.

Βλέπεις, δεν έχει μόνο η δική σου ζωή αξία τελικά. Και η ζωή του σκύλου μου έχει την ίδια αξία, γιατί κάποιοι την αγάπησαν και θυσίασαν με μεγάλη ευχαρίστηση χρόνο και λεφτά για να την μεγαλώσουν, όπως έκαναν και οι δικοί σου άνθρωποι.


Read More

Feb 2, 2017

20 γνωμικά για τη φιλία

Τελικά τι είναι η φιλία; Αυτά τα αποφθέγματα θα σε βοηθήσουν στην ερμηνεία της.

Μια λέξη τόσο μικρή αλλά και τόσο δυνατή που το άκουσμά της και μόνο σε κάνει να χαμογελάς. Ίσως η φιλία μοιάζει με τον κεραυνοβόλο έρωτα που σε χτυπάει κατακέφαλα και αμέσως καταλαβαίνεις πως κάποιος σου ταιριάζει. Πολλοί ήταν αυτοί που θέλησαν να μιλήσουν για την φιλία και σήμερα πια τα λόγια τους έχουν γίνει αποφθέγματα.
1. Φιλία εστί μία ψυχή εν δυσί σώμασιν ενοικουμένη.
μτφρ: Η φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δυο σώματα.
Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
2. Λίγοι άνθρωποι το έχουν στη φύση τους αυτό: να τιμούν χωρίς φθόνο τον ευτυχισμένο φίλο τους.
Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής
3. Φίλος είναι κάποιος που σου δίνει πλήρη ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου.
Jim Morrison, 1943-1971, Αμερικανός τραγουδιστής
4. Ο έρωτας ξεγυμνώνει τα σώματα. Η φιλία ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες.
C.S. Lewis, 1898-1963, Ιρλανδός συγγραφέας
5. Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων. Αυτό που μετράει δεν είναι να μιλάς, αλλά να μη χρειάζεται να μιλήσεις.
Margaret Lee Runbeck, 1905-1956, Αμερικανίδα συγγραφέας
6. Αληθινός φίλος είναι αυτός που παραβλέπει τις αποτυχίες σου και αντέχει τις επιτυχίες σου.
Doug Larson, 1926-, Αμερικανός αρθρογράφος
 
7. Εκτιμώ τον φίλο που βρίσκει χρόνο για μένα στην ατζέντα του, αλλά βασίζομαι στον φίλο που, για μένα, δεν συμβουλεύεται την ατζέντα του.
Robert Brault, σύγχρονος Αμερικανός γνωμικογράφος
8. Το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως.
Helen Keller, 1880-1968, Αμερικανίδα συγγραφέας
9. Οι φίλοι είναι ο τρόπος του Θεού να ζητήσει συγγνώμη για τους συγγενείς που μας έδωσε.
Ανώνυμος
10. Πάντα ένιωθα ότι το μεγάλο προνόμιο, ανακούφιση και παρηγοριά της φιλίας είναι ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.
Katherine Mansfield
11. H μεγάλη διαφορά μεταξύ αγάπης και φιλίας είναι ότι δεν μπορείς να έχεις φιλία χωρίς ανταπόδοση.
Michel Tournier, 1924-, Γάλλος συγγραφέας
12. Ο καλός φίλος θα σε βγάλει από τη φυλακή. Ένας πραγματικός φίλος όμως θα στέκεται δίπλα σου λέγοντας "Τουλάχιστον είχε πλάκα!"Ανώνυμος
13. Είναι φίλος μου όποιος μιλάει καλά για μένα πίσω από την πλάτη μου.
Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής
14. Αν θες να μάθεις ποιοι είναι οι φίλοι σου, επιδίωξε να καταδικαστείς σε φυλάκιση.
Charles Bukowski, 1920-1994, Αμερικανός συγγραφέας
15. Πραγματικός φίλος είναι αυτός που έρχεται κοντά όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος απομακρύνεται.
Walter Winchell, 1897-1972, Αμερικανός δημοσιογράφος
 
16. Ένα μοναδικό τριαντάφυλλο μπορεί να είναι ο κήπος μου… ένας μοναδικός φίλος, ο κόσμος μου.
Leo Buscaglia, 1924-1998, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας
17. Η απώλεια ενός φίλου είναι σαν την απώλεια ενός μέλους του σώματος: Ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο της πληγής, αλλά η απώλεια δεν μπορεί να αποκατασταθεί.
Robert Southey, 1774-1843, Άγγλος ποιητής
18. Η φιλία δεν είναι κάτι που σου μαθαίνουν στο σχολείο. Αλλά αν δεν έχεις μάθει το νόημα της φιλίας, στην πραγματικότητα δεν έχεις μάθει τίποτα.
Muhammad Ali
19. Όλοι ακούνε αυτά που λες. Οι φίλοι ακούνε με προσοχή αυτά που λες. Οι καλοί φίλοι ακούνε αυτά που δεν λες.
Ανώνυμος
20. Η φιλία γεννιέται τη στιγμή που ένα άτομο λέει σε ένα άλλο: "Τι! Κι εσύ; Νόμιζα ότι ήμουν μόνο εγώ."
C.S. Lewis
Υ.Γ/Bonus: Ο φίλος σου είναι ο άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για σένα και, παρόλα αυτά, ακόμα σε συμπαθεί.
Elbert Hubbard, 1856-1915, Αμερικανός συγγραφέας

ladylike.gr
Read More

Δε μένεις φίλος όταν έχεις αγαπήσει πολύ

Ανάμεσα στα αιώνια ερωτήματα που δεν έχουν βρει ακόμη μία και μόνο ξεκάθαρη απάντηση είναι και το εξής. Μετά το τέλος μιας σχέσης ή ενός έρωτα, μπορούν δύο άνθρωποι να έχουν φιλικές σχέσεις ή έστω να κρατάνε κάποια επαφή; Κι αν ναι, αυτό τι δείχνει για τα αισθήματα που τρέφουν ακόμη ο ένας για τον άλλο;


Κάθε περίσταση είναι, βέβαια, διαφορετική, ανάλογα και με τον τρόπο που κάτι τελειώνει. Όταν ο ένας από τους δύο πληγωθεί ανεπανόρθωτα τότε είναι πολύ δύσκολο, ακόμη κι αν το θέλει, να κρατήσει κάποιες επαφές με το άτομο που κάποτε εμπιστευόταν κι αγαπούσε, γιατί πλέον δε θεωρεί ότι αυτό υπάρχει με τα νέα δεδομένα που είχε μπροστά του ή επειδή έχει ακόμη αισθήματα και δεν μπορεί να τον βλέπει φιλικά.

Κάποιοι το έχουν ως φιλοσοφία ζωής να κόβουν κάθε επαφή με προηγούμενες τους σχέσεις για να μπορούν να βγουν μπροστά, αφήνοντας πίσω καταλύματα του παρελθόντος τους. Ειδικά, όταν προχωρούν σε μία νέα σχέση, δε θέλουν να έχουν καμία επαφή με προηγούμενους έρωτες, που πιθανόν να προκαλέσουν ανούσια προβλήματα με τον νέο τους σύντροφο.

Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που μετά από ένα χωρισμό κρατάνε φιλικές σχέσεις, είτε επειδή το επιδίωξε ο ένας από τους δύο, είτε και οι δύο. Αν δε μιλάμε για την περίπτωση όπου οι δύο αυτοί άνθρωποι είναι γονείς και είναι υποχρεωμένοι να διατηρούν καλές σχέσεις, τότε τι παίζει μεταξύ τους;

Υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια που βρίσκονται στα δύο αντίθετα άκρα. Το ένα σενάριο είναι αυτό που θέλει τα δύο αυτά άτομα να μην έχουν νιώσει ποτέ τίποτα ουσιαστικό ο ένας για τον άλλο, οπότε δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να συνεχίσουν να είναι φίλοι, χωρίς να υπάρχει σεξ και χωρίς οι πράξεις του άλλου να επηρεάζουν το παρόν τους και τον συναισθηματικό τους κόσμο. Το άλλο σενάριο είναι αυτό που θέλει τα δύο άτομα να αγαπήθηκαν τόσο πολύ, που δεν μπορούν να μην υπάρχουν ο ένας στη ζωή του άλλου, ακόμη κι αν η σχέση τους τέλειωσε. Ή που πολύ απλά έχουν ακόμη αισθήματα ο ένας για τον άλλον.

Η περίπτωση βέβαια του δεύτερου σεναρίου είναι ψυχοφθόρα για τους δύο πρωταγωνιστές και φέρνει πισωγυρίσματα και προβλήματα στο παρόν τους. Κι επειδή η νέα, πλέον, αυτή σχέση μεταξύ τους είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από φίλους και νέους συντρόφους (αν υπάρχουν), συνήθως διατηρείται μυστική. Ανταλλαγή μηνυμάτων ή τηλεφωνημάτων, κρυφές συναντήσεις για καφέ ή ακόμη και κάποιες βραδιές πάθους, αν και το σεξ δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει.

Αυτή η ιστορία μπορεί να κρατήσει για μήνες ή και χρόνια, αν όμως οι δύο τους δεν καταλήξουν να είναι ποτέ ξανά μαζί, τότε σίγουρα θα έλθει η στιγμή που κάποιος από τους δύο δε θ’ αντέξει και θα γραφτεί το τέλος.

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να διατηρηθούν φιλικές σχέσεις μετά από μία θυελλώδη και δυνατή σχέση. Πάντα ο ένας θα έχει αισθήματα και θα είναι στο χέρι του άλλου να δώσει ένα τέλος για το καλό και των δύο. Όσο σκληρό κι αν φαίνεται στην αρχή, τόσο λυτρωτικό γίνεται με το πέρασμα του χρόνου.

 
Συντάκτης: Πράξια Αρέστη
Πρώτη δημοσίευση: pillowfights.gr
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com