Mar 21, 2017

Παγκόσμια Μέρα Ποίησης: Ελένη του Γιώργου Σεφέρη

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα ποίησης, αυτό είναι ένα δικό μου αγαπημένο ποίημα. Ίσως και το πιο αγαπημένο, τόσο για τις εικόνες που δίνει, όσο και για τα νοήματα. Το πάντρεμα της Κύπρου με τον μύθο της Τροίας και της Ωραίας Ελένης αλλά και τον Ευριπίδη, είναι κατ' εμένα μία ευφάνταστη ποιητική εφεύρεση.


ΤΕΥΚΡΟΣ

... ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ' εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.

....................................................................

ΕΛΕΝΗ

Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ', αλλ' είδωλον ην.
...................................................................

ΑΓΓΕΛΟΣ

Τι φης;
Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: ΕΛΕΝΗ.
«Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες.»*
Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
συ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
5αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.
Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη
βήματα και χειρονομίες· δε θα τολμούσα να πω φιλήματα·
και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.
«Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες.»
Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;
Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:
καινούριους τόπους, καινούριες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών·
η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
15και μιαν άλλη Σαλαμίνα
μ' έφερε εδώ, σ' αυτό το γυρογιάλι.*
Το φεγγάρι
βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη·
σκέπασε τ' άστρα του Τοξότη,* τώρα πάει νά 'βρει
την Καρδιά του Σκορπιού,* κι όλα τ' αλλάζει.
20Πού είν' η αλήθεια;
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης·
το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.*
Αηδόνι ποιητάρη*,
σαν και μια τέτοια νύχτα στ' ακροθαλάσσι του Πρωτέα*
25σ' άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους —ποιος θα το 'λεγε;— η Ελένη!
Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλια* της ερήμου· την άγγιξα, μου μίλησε:
«Δεν είν' αλήθεια, δεν είν' αλήθεια» φώναζε.
30«Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι. 
Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία».
Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό
το ανάστημα
ίσκιοι και χαμόγελα παντού
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα·
35ζωντανό δέρμα, και τα μάτια
με τα μεγάλα βλέφαρα,
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα.*
Και στην Τροία;
Τίποτε στην Τροία — ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
40Κι ο Πάρης, μ' έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν
πλάσμα ατόφιο·*
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια.
Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης· 
 Οι τοιχογραφίες του νάρθηκα της εκκλησίας της Ασίνου. Μπορείτε να δείτε, ψηλά στην αψίδα του νάρθηκα, τις δύο τοιχογραφίες της Γης και της Θάλασσας [πηγή: www.arounder.com]
45τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
50για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου;*
Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,
τ' είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ΄ανάμεσό τους*;
«Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες.»
Δακρυσμένο πουλί,
στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη
55που έταξαν* για να μου θυμίζει την πατρίδα,
άραξα μοναχός μ' αυτό το παραμύθι*,
αν είναι αλήθεια πως αυτό είναι παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι δε θα ξαναπιάσουν
τον παλιό δόλο των θεών·
αν είναι αλήθεια
60πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο
είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
δεν το 'χει μες στην μοίρα του ν' ακούσει
65μαντατοφόρους* που έρχουνται να πούνε
πως τόσος πόνος τόση ζωή
πήγαν στην άβυσσο
για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.
Read More

Mar 20, 2017

Λίγα στιχάκια... ευτυχίας

Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα Ευτυχίας!
Η ευτυχία θα έπρεπε να την ήταν δεδομένη στη ζωή μας, όμως είναι στις μέρες μας το πιο άπιαστο ιδανικό...




«Δεν υπάρχει αληθινή ευτυχία, παρά εκείνη που κανένας δεν τη γνωρίζει.»
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανυπόφορο από τη θέαση της ευτυχίας του άλλου, όταν εμείς δεν τα πάμε καλά.
«Ευτυχισμένη ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο ευτυχισμένες ημέρες.


«Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να υποφέρει με ηρεμία και την ανώτατη και την κατώτατη μοίρα.»

«Η ευτυχία δεν είναι προορισμένη για τους ανθρώπους, η αφθονία του πλούτου μπορεί να κάνει τον ένα πιο τυχερό από τον άλλο, αλλά ποτέ ευτυχή.»

«Η ευτυχία, πολλές φορές, κοστίζει περισσότερο απ' όσο αξίζει.»

«Η πιο μεγάλη ευτυχία στη ζωή είναι αυτή που μας δίνει η αντίληψη πως μας αγαπούν.»

«Και η πιο ευτυχισμένη ζωή μοιάζει με την ήσυχη επιφάνεια του νερού. Αρκεί να την ταράξει και το πέσιμο ενός μόνο φύλλου.»



«Κανέναν μη θεωρείς ευτυχισμένο, πριν να δεις το τέλος του.»

«Όποιος θεωρεί τον εαυτό του ευτυχισμένο είναι πραγματικά τέτοιος, αλλά όποιος θεωρεί τον εαυτό του σοφό, αυτός είναι ο μεγαλύτερος μωρός.»

«Όσοι ευτυχούν πρέπει πάντοτε πρόθυμα να βοηθούν τους δυστυχείς, γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον.»

«Όταν είμαστε ευτυχείς, ας αποφεύγουμε πολύ προσεκτικά την υπερηφάνεια, την καταφρόνηση και την αλαζονεία.»

«Πολύ σπάνια συμβαίνει η ευτυχία να είναι τόσο ολοκληρωμένη και να μην φέρνει μαζί της έστω και ελάχιστη θλίψη.»

«Στη συμφορά να είσαι γενναίος και δυνατός, όμως να χειρίζεσαι με σωφροσύνη τα πανιά, όταν είναι παραφουσκωμένα με άνεμο ευτυχίας.»

«Τα ανθρώπινα πράγματα μοιάζουν με έναν τροχό, που γυρίζει αδιάκοπα και δεν αφήνει πάντοτε τους ίδιους ανθρώπους να ευτυχούν.»

«Την ευτυχία την απολαμβάνουν εκείνοι που έχουν χαρακτήρα και πνεύμα καλό, και σε μέτριο βαθμό τα υλικά αγαθά.»


Φωτογραφία Ξένια Αρέστη
Read More

Mar 18, 2017

Η αγάπη όταν μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται!

Η αγάπη έχει αυτή τη μοναδική και συνάμα μαγική ιδιότητα. Όσο την σκορπίζεις τόσο πιο πολλή έχεις. Όσο πιο πολλή δίνεις, τόσο πιο πολλή παίρνεις. Και τίποτα δεν γεμίζει περισσότερο έναν άνθρωπο από την αγάπη. 

Δεν μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή κάτι άλλο με την ίδια μαγική ιδιότητα. Σχεδόν πάντα όταν δίνεις κάτι, το χάνεις και όταν μοιράζεσαι κάτι σου μένει ένα πιο μικρό κομμάτι στο χέρι. Όχι, όμως όταν είσαι πρόθυμος να δώσεις και να μοιράσεις σε άλλους την αγάπη που έχεις μέσα σου. 




Εξάλλου, τι νόημα έχει αυτό το αίσθημα αν το κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας. Δεν είναι η αγάπη ένα άθλημα ατομικό ούτε ένα αίσθημα εγωιστικό. Δεν είναι εύκολη στην κατάκτησή της και στην κατανόησή της αλλά ούτε και στην μοιρασιά της. 

Ακόμη, όμως, και αν δεν πάρουμε την ίδια αγάπη που δώσαμε από το ίδιο άτομο θα την πάρουμε κάποια μέρα από άλλου σε δεκαπλάσια ποσότητα. Είναι ακριβώς όπως όταν κάνεις μία καλή πράξη. Στην αρχή ίσως φαίνεται ότι έκανες λάθος, ότι έφαγες ένα πισώπλατο χτύπημα ακριβώς επειδή έδειξες αγάπη και καλοσύνη. Όμως, μακροπρόθεσμα η ζωή θα σου το ανταποδώσει διπλά και τριπλά. 



Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη κι αυτό είναι γεγονός. Αν ήταν δίκαιη δε θα πέθαιναν 1,2 εκατομμύρια παιδιά αυτή τη στιγμή στον πλανήτη από ασιτία και έλλειψη νερού. Κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα. Η ζωή είναι θέμα τύχης πολλές φορές κι όχι επιλογών. Επιλογές έχεις όταν γεννιέσαι σ' ένα περιβάλλον όπου μπορείς αρχικά να επιβιώνεις και που σου δίνει την ευκαιρία να μπορείς να ζεις για να επιλέγεις. 

Όταν αυτή η τύχη μας χαριστεί απλόχερα έχουμε χρέος να την μεταφέρουμε στον κόσμο όπως μπορούμε. Να δώσουμε ό,τι μπορούμε, σκεπτόμενοι πάντα πώς αυτό που ζούμε δεν είναι ό,τι χειρότερο. Αυτή είναι μόνο μία μικροπρεπής και εγωιστική σκέψη που θα πρέπει να περνάει και χάνεται γρήγορα από το μυαλό μας. Ο πόνος και οι δυσκολίες που βιώνει ο καθένας στη ζωή του είναι μοναδικές και γι' αυτόν τεράστιες. 

Όμως, αυτό δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο στην αγάπη και στο καλό που πρέπει να κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν μπορούμε. Γιατί τότε θα είναι σαν να παραιτούμαστε, θα είναι σαν να θέλουμε να συνεχίσουμε σ' ένα φαύλο κύκλο μιζέριας, θα είναι σαν να διώχνουμε το καλό κάρμα από τη ζωή μας.

Καμία πράξης αγάπης δεν πάει χαμένη, κανένα χαμόγελο δεν πέφτει στο κενό και καμία κίνηση καλοσύνης δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Όλα κάποια στιγμή μας επιστρέφονται, όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος...


Πράξια Αρέστη
Φωτογραφία Ξένια Αρέστη
Read More

Mar 14, 2017

Καρυωτάκης - Άνοιξη: O θλιμμένος ποιητής γράφει για την άνοιξη...

"Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους.


Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.

Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της

στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση της νιότης

παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…


Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,

όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.

Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ' άστρα

σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.


Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας

οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.

Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους

τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας".
Read More

Μαρία Πολυδούρη - Όλα θα σβήσουν: Ένα ποίημα με φόντο την άνοιξη

Η Μαρία Πολυδούρη γράφει για τον έρωτα, σε φόντο ανοιξιάτικο. Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα.


Ο ήλιος χρυσαφιού πλημμύρα. Μάγια, μύρα
παντού και σαγαπώ, σε καρτερώ.
Βραδύνεις κ' υποψιάζομαι, ζηλεύω, δεν σου πήρα
όλης σου της ψυχής το θησαυρό.

Τα λόγια σου! Ω, τα λόγια σου, μια υπόσχεση που καίει
μια υπόσχεση που αργεί πολύ ναρθή.
Τ' ακούω παντού, δεν παύουνε. Μέσα τους κάτι κλαίει,
μέσα τους τρέμει η αγάπη σου, προτού μοιραία χαθεί.

Τα λόγια σου με μέθυσαν τη μέθη του θανάτου
κι' ακόμα δεν εσίγασαν. Μιλούν
και με τρελλαίνουν, με μεθούν, με φέρνουν πιο σιμά σου,
ενώ πιο ακαταμάχητα στην ύπαρξη καλούν.

Αγαπημένε, αν τη ζωή τη δώσω πίσω, 'πε μου,
τι θα ωφελήση, αφού δε θα σε βρω;
Δε λογαριάζω τη ζωή, μα πως μπορεί καλέ μου,
να σβήση πια η αγάπη μου; Και να μη σ' αγαπώ,
ενώ θάναι Άνοιξη παντού που ακούστηκε η φωνή μας
να επικαλήται τον αιώνιο έρωτα και μεις
στεφάνι να του πλέκουμε με μόνο το φιλί μας,
μέσα στο γιορτασμό λατρείας θερμής.

Ω, δε μου δίνει ο θάνατος καμμιά καμμιάν ελπίδα
και μου τις έσβησε η ζωή σα μια ψυχρή πνοή.
Τώρα μου μένει στου έρωτα την άγρια καταιγίδα
να ιδώ να μετρηθούν για με θάνατος και ζωή".
Read More

Mar 12, 2017

Πώς τα κάναμε έτσι;


Read More

Mar 11, 2017

Νιώθω όλα όσα μου κρύβεις

Λένε ότι το γυναικείο ένστικτο, όταν πρόκειται για τον έρωτα γίνεται πολύ δυνατό. Και πλέον έχω αρχίσει να το πιστεύω. 

Μία γυναίκα παρατηρεί τα πάντα στον άνδρα που την ενδιαφέρει από το πρώτο λεπτό κι αυτό βοηθάει το ένστικτό της να κινηθεί προς τη σωστή κατεύθυνση, για να γλιτώσει τον εαυτό της από πολύ πόνο. Παρατηρώντας τις συμπεριφορές του, ακόμη και στα πιο μικρά πράγματα, αποκωδικοποιεί σιγά σιγά το χαρακτήρα του, τις προθέσεις του απέναντί της και τα συναισθήματά του. 


Βλέπει τις αλλαγές, τα κακά σημάδια, διαισθάνεται τον κίνδυνο σε ό,τι αφορά τη σχέση της, όμως, πολλές φορές επιλέγει να παρακούσει το ένστικτό της και να τα αγνοήσει. Γιατί; Επειδή φοβάται μήπως κάνει λάθος, επειδή δεν θέλει να χάσει τον άνθρωπό της, επειδή δεν θέλει να βάλει στο βιογραφικό της ακόμη μία αποτυχημένη σχέση, επειδή αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα και ας πληγωθεί στο τέλος.

Κι εσύ με ενδιέφερες πολύ, μου άρεσες πολύ. Μου άρεσε να παρατηρώ κάθε σου κίνηση, κάθε γκριμάτσα και ν' ακούω κάθε σου λέξη. Δεν μου έκανε πάντα όμως καλό αυτό, γιατί αυτά που ανακάλυπτα δεν με βόλευαν καθόλου. Ήσουν αυτός που ήσουν και θα έπρεπε να σε αγαπήσω με όλα τα λάθη και πάθη σου, με τον φόβο συνεχώς στο μυαλό μου ότι κάθε φορά που σ' έβλεπα θα ήταν ίσως η τελευταία. 

Αυτό μου έλεγε το ένστικτό μου. Ότι αγάπησα έναν άνδρα - σύννεφο που μια μέρα θα έφευγε για πάντα κι ας με ήθελε σήμερα τόσο. Και είσαι το μόνο σύννεφο που θα ήθελα στον ουρανό μου κι ας μου έκρυβε πολλές φορές τον ήλιο.  

Ήταν όλα μπροστά μου ξεκάθαρα, μα επέλεγα να τα προσπερνώ και να ξεπερνώ την παράνοια που μου προκαλούσε ο φόβος του να μην σε ξαναγγίξω ποτέ. Γιατί ήθελα να το ζήσω λίγο ακόμη. 

Και τώρα σε κοιτάζω από μακριά. Το ένστικτό μου, μου λέει ότι μπορείς πια να ζεις χωρίς εμένα χωρίς η απουσία μου να γεμίζει το μυαλό σου. Ότι θα βρεθείς στο κρεβάτι κάποιας άλλης με την πρώτη ευκαιρία. Ότι θα βρεθείς και στο δικό μου άμα λάχει όμως την επόμενη μέρα δε θα σημαίνει κάτι. 

Μα πότε άκουσα το ένστικτό μου για να το ακούσω τώρα; Επιλέγω να σε αγαπώ ακόμη. Νιώθω όλα όσα μου κρύβεις. Είναι σαν να τα φωνάζεις στ' αυτιά μου κι ας μην μου λες λέξη. Μια ερωτευμένη γυναίκα μάτια μου μετράει τα πάντα. Ακόμη και τα λεπτά που επιλέγεις να την αγνοείς όταν βλέπεις ένα μήνυμά της. Όλα τα νιώθει κι ας μην είναι μπροστά, γιατί πραγματικά αγαπάει χωρίς να χάνει τα λογικά της κι ας επιλέγει την τρέλα από τη σιγουριά.

Πόσο μάλλον όταν κοιτάει τα μάτια σου. Κανένα ψέμα και κανένα μυστικό δεν μπορεί να κρυφτεί μέσα στα μάτια όταν απέναντί σου έχεις τον καθρέφτη της ψυχής σου...
Read More

Mar 9, 2017

Μανώλης Αναγνωστάκης - Γεννήθηκε σαν σήμερα: Αγαπημένα Ποιήματα

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μαρτίου του 1925. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Ένας από τους κορυφαίους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Ποιητής με πολιτική συνείδηση, φυλακίστηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο για τις ιδέες του και χαρακτηρίστηκε ως ο «ποιητής της ήττας», καθώς με τους στίχους του εξέφρασε τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς. Το ποιητικό του έργο καθόρισε την ομάδα των στρατευμένων ποιητών της μεταπολεμικής ποίησης.


Ο Αναγνωστάκης είχε προαναγγείλει τη σιωπή του με τους στίχους:
Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες. (Στόχος, 1970)
Αγαπημένα ποιήματα:

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος...

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις
Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θὰ ῾ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;


Θά ῾ρθει μιὰ μέρα

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
 μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.


Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι 
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου 
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ 
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα 
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα 
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες 
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν 
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν 
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.



Read More

Mar 8, 2017

Η μέρα της γυναίκας δεν είναι γιορτή, είναι μέρα διεκδικήσεων

Κάποιος συνάδελφος έγραψε:

Τελικά, την «Ημέρα της Γυναίκας» οι γυναίκες δεν θέλουν λουλούδια, δωράκια και αγκαλιές.


Δεν ψάχνουν προστασία ούτε ζητιανεύουν την παρέμβαση κάποιου θεσμικού πατερούλη.


Δεν ζητούν ευγενικά να τους αποδώσουν οι άρχοντες νέα δικαιώματα.


Απαιτούν.


Απαιτούν να τους αναγνωριστούν τα δικαιώματα που αυτονόητα ήδη θα έπρεπε να απολαμβάνουν. Απαιτούν τυπική ισονομία και ουσιαστική ισότητα.


Απαιτούν το προφανές. Μάχονται για έναν κόσμο όπου για τα προφανή και τα αυτονόητα δεν θα απαιτούνται κείμενα και λόγοι, επετειακές ημέρες, αγώνες.


Βλέπεις, σε αυτό το ανάποδο σύμπαν που έχουμε χτίσει, τα απλά, αυτονόητα και προφανή είναι που είναι δύσκολα και προϋποθέτουν να παλέψεις για να τα κατακτήσεις. Ώσπου μια μέρα, να μην χρειάζονται επετειακές ημέρες για να μας τα θυμίζουν. Ώσπου μια μέρα να έχει γίνει τουλάχιστον η πιο αυτονόητη αρχή από όλες. (nostimonimar.gr).




Άνδρας - συνάδελφος που αντιλαμβάνεται κάτι που ίσως πολλές από εμάς τις γυναίκες δε θα αντιληφθούμε ποτέ, καθώς περιμένουμε αυτή τη μέρα για να δούμε ένα λουλούδι ή μια καρτούλα από το σύντροφό μας το πρωί που θα ξυπνήσουμε. Καλώς να ορίσουν τα δωράκια βέβαια αν ο σύντροφός μας νιώθει ότι οφείλει να μας τιμήσει αυτή τη μέρα. 


Όμως, ως γυναίκες δεν είναι αυτά που θα πρέπει να προσδοκούμε τη μέρα αυτή.


Η μέρα αυτή βάφτηκε με αίμα όπως και πολλές άλλες μέρες για τη διεκδίκηση της ψήφου και των ίσων εργατικών δικαιωμάτων! Η 8η Μαρτίου έχει χρώμα κόκκινο και όχι ροζ. Σήμερα σε πολλές χώρες του κόσμου οι γυναίκες απολαμβάνουν ελευθερίες που κερδήθηκαν από κάποιες δυναμικές γυναίκες του παρελθόντος με αγώνες και θυσίες. 




8 Μαρτίου 1985. Οι κάκιστες συνθήκες εργασίας οδηγούν 20.000 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας που ζητούσαν μειωμένο ωράριο σε 10 από 16 ώρες και ίσες απολαβές με τους άνδρες, σε μαζική απεργία στη Νέα Υόρκη. Οι αστυνομικές αρχές χρησιμοποιούν βία για να διαλυθεί το πλήθος, ενώ οι εργοστασιάρχες δίνουν το στίγμα τους: Ομαδικές απολύσεις.


1908. Με σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» 15.000 γυναίκες κατεβαίνουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης με αίτημα λιγότερες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Το ψωμί συμβόλιζε την οικονομική ασφάλεια και το τριαντάφυλλο την καλύτερη ποιότητα ζωής.

Στην Ελλάδα η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1982 στον Πειραιά, στο εργοστάσιο υφαντουργίας των αδελφών Ρετσίνα. Τη συγκεκριμένη χρονιά η εν λόγω υφαντουργία αποφάσισε να προβεί σε μειώσεις μισθών στις γυναίκες από 80 σε 60 λεπτά.


Τα πιο πάνω είναι μόνο ελάχιστα γεγονότα των αγώνων των γυναικών που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Σε χώρες της Ανατολής και της Ασίας όπως η Σαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ακόμη ως κατώτερα όντα χωρίς δικαίωμα στην επιλογή σύντροφο, στη ψήφο και στην εργασία,


Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να μπορούμε να πούμε ότι η 8η Μαρτίου είναι μέρα γιορτής. Ο αγώνας συνεχίζεται σε όλα τα επίπεδα και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. 

Η ελευθερία, το δικαίωμα στον έρωτα, στην ίση εργασία, στην ψήφο είναι ακόμη μάχες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν. 

Read More

Mar 3, 2017

Κάτι για τα κοινωνικά δίκτυα και τον έρωτα...


Read More

Τι θα πει ευτυχία;Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια

ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ. O νους: «Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο;». Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου. Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: «Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!»


ΔΕ ΖΥΓΙΑΖΩ, ΔΕ ΜΕΤΡΩ, ΔΕ ΒΟΛΕΥΟΜΑΙ! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι. Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;

ΝΑΙ, ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, δεν είναι ο άνθρωπος. Έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της.

ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΑΣ ΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΦΙΧΤΑ, ΑΣ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!

Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους!

ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΣ, ΑΦΧΑΡΙΣΤΗΤΟΣ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΣ ΠΑΝΤΑ. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!

ΣΚΥΒΩ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΟΥΤΗ ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΟΥ. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.



Η ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ. ΑΟΡΑΤΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου• όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται• όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

ΜΑ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΔΙΑΛΕΓΕΙΣ. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν’ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων.

ΌΤΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ, Ο ΦΟΒΟΣ ΔΙΑΚΛΑΔΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΓΕΝΕΕΣ  και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.

ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΤΟΥΣ. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε, φωνάζουμε βοήθεια!

ΤΡΕΧΟΥΜΕ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε. Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπό μας, μια στιγμή, φωτίζεται. Μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι ευτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Άδη.

Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΜΙΓΕΙ Ο,ΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.



Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική, εκδόσεις Καζαντζάκη.
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com