Apr 30, 2017

Κάποιον που να σου μοιάζει...

Ο άνθρωπος που ονειρεύομαστε μεγαλώνοντας για να μοιραστούμε τη ζωή μας, πολλές φορές απέχει κατά πολύ απ' αυτόν με τον οποίο τελικά καταλήγουμε. 

Να είναι ψηλός, μελαχρινός, με σίγουρη δουλειά, με κοιλιάκους ή με κοιλίτσα, αλήτης ή από σπίτι, κάθε κορίτσι στην εφηβεία και μετέπειτα έχει στο μυαλό της ένα προφίλ άνδρα που λίγο πολύ μοιάζει σε κάποιον αγαπημένο της σταρ, τραγουδιστή ή ηθοποιό. Τελικά, όμως, οι περισσότερες καταλήγουμε μ' ένα εντελώς αντίθετο προφίλ συντρόφου, είτε μιλάμε για χαρακτήρα είτε για εμφάνιση.Ο έρωτας είναι τόσο απρόβλεπτος που ξαφνιάζει ακόμη κι εμάς τους ίδιους, όσο καλά κι αν νομίζουμε ότι ξέρουμε τον εαυτό μας. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντα κακό...


Αυτό που εγώ κατάλαβα είναι ότι κανείς δε γνωρίζει στ' αλήθεια πώς θα μοιάζει ο έρωτας της ζωής του, αν δεν τον γνωρίσει. Μέχρι τότε το πρόσωπο του έρωτα είναι θολό και όλες οι φαντασιώσεις και τα όνειρα που έχουμε για τον μέλλοντα σύντροφό μας μένουν άυλα. Γιατί τον έρωτα τον βρίσκεις σε κάποιον που ποτέ δεν υπολόγιζες και που πιθανόν να μην πληροί τα κριτήριά σου. 

Ο έρωτας είναι ένα αίσθημα που δεν μπορείς να ελέγξεις αλλά ούτε μπορείς να βάλεις καλούπια για να του δώσεις ένα συγκεκριμένο σχήμα. Δεν είναι μαθηματική εξίσωση για να τη λύσεις ή λογικό πρόβλημα που έχει απάντηση. Απλά το νιώθεις και δεν ξέρεις γιατί και πώς!

Εγώ γνώρισα τον έρωτα τη μέρα που σε γνώρισα. Αν με ρωτήσει κάποιος πώς θέλω να είναι ο άνδρας των ονείρων μου, δε θα του πω ψηλός, μελαχρινός με γαλανά μάτια και λοιπά... Θα του πω απλά πώς ο άνδρας των ονείρων μου είσαι εσύ. Πώς ο έρωτας σου μοιάζει. Έχει τα μάτια σου, το βλέμμα σου, τις γραμμές στο πρόσωπό σου, το γέλιο σου, το γοητευτικό μυαλό σου και το κανονικό σώμα σου. 

Ο έρωτας είσαι εσύ κι ας έχεις εκατό ελαττώματα. Κι ας μην είσαι τέλειος ή πλούσιος, ψηλός ή γυμνασμένος. Έτσι κι αλλιώς τίποτα απ' αυτά δεν βλέπω. Βλέπω μόνο έσενα γυμνό πίσω απ' όλα αυτά. Ερωτεύτηκα το πνεύμα σου, την ενέργειά σου, τον αέρα σου. Τη γεύση σου και τη μυρώδια σου. Αυτά που δεν μπορώ να βρω ίδια πουθενά αλλού. Αυτά που μόνο εσύ στα τόσα δις του πλανήτη έχεις. Και αυτά δεν σου κοστίζουν τίποτα να μου τα δώσεις... όμως δεν τα έχω πια!

Γι' αυτό και είμαι καταδικασμένη να υπάρχω μακριά από τον έρωτα. Γιατί τον γνώρισα, τον έζησα, τον γεύτηκα και μετά τον έχασα για πάντα. Άνδρες υπάρχουν πολλοί που πληρούν τα αυστηρά μου κριτήρια. Ίσως κάποτε να παντρευτώ κι έναν απ' αυτούς και να φτιάξω οικογένεια, όπως την ονειρευόμουν. Όμως κανείς τους δεν είναι εσύ. Κανείς δε θα 'ναι ο έρωτας, γιατί κανείς δεν έχει τη γεύση και τη μυρωδιά σου, το μυαλό και την ενέργειά σου. 

Κάποιον να σου μοιάζει θέλω αφού δεν μπορώ να σ' έχω. Κάποιον που να μοιάζει στον έρωτα αφού δε θα ξαναγυρίσεις... 

Read More

Apr 29, 2017

Κ. Π. Καβάφης: Μια νύχτα

Σαν σήμερα γεννήθηκε. Ανάμεσα στα πολλά ποιήματα που έχει αφήσει, μερικά μιλούν για το πάθος και την ηδονή, τα οποία αναγκαζόταν να καταπιέσει καθώς ήταν ομοφυλόφιλος.

Ένα από τα υπέροχα ερωτικά ποιήματα που έγραψε είναι και το "Μια Νύχτα", στο οποίο αναπολεί μία ερωτική νύχτα που είχε ζήσει.

Το θράσος των στίχων του ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, γι' αυτό κι απ' τους υποκριτές συντηριτικούς της εποχής του δεν ήταν αποδεχτός:



Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,

μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά. 





Read More

Apr 24, 2017

Φρόυντ: Το σεξ και η αγάπη

Αν υπάρχει ένα πράγμα που σχεδόν όλοι οι θεραπευόμενοι διαπραγματεύονται στη θεραπεία τους, αυτό είναι η αγάπη. Είμαι πραγματικά αγαπητός; Τι μπορώ να κάνω για να πετύχει η σχέση μου; Γιατί δεν μπορώ να βρω ένα σταθερό σύντροφο; Κάνω κάτι λάθος;

Σας θυμίζει κάτι; Αν όχι, είστε ένας από τους λίγους ανθρώπους εκεί έξω που δεν κάνουν παρόμοιες ερωτήσεις. Είτε έτσι είτε αλλιώς, όλοι μας επιθυμούμε να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάνε. Η αγάπη, το σεξ, οι φαντασιώσεις και οι ερωτικές σχέσεις βρίσκονται στο μυαλό μας κάθε στιγμή, συνειδητά και ασυνείδητα. Όταν πρόκειται για το σεξ και την αγάπη, ο Sigmund Freud έχει τοποθετηθεί σωστά για ορισμένα πράγματα. Ο Αμερικανικός Ψυχαναλυτικός Σύλλογος μοιράζεται μαζί μας ποιά είναι αυτά:



1) Η σεξουαλικότητα είναι η αδυναμία και η δύναμη του καθενός: Το σεξ είναι ένα πρωταρχικό κίνητρο και κοινός παρονομαστής για όλους μας. Ακόμα και οι πιο πουριτανοί άνθρωποι μπορούν να παλεύουν σε μεγάλο βαθμό με τις σεξουαλικές ορέξεις και την έκφρασή τους. Αν ψάχνει κάποιος ενδείξεις, αρκεί μόνο να κοιτάξει τα πολλά σκάνδαλα που έχουν συγκλονίσει το Βατικανό και τις φονταμενταλιστικές εκκλησίες. Ο Freud παρατήρησε αυτή τη λάγνη πάλη στους άνδρες και τις γυναίκες από νωρίς στη Βικτοριανή Βιέννη. Αλλά η σεξουαλικότητά μας, μας καθορίζει επίσης σε υγιείς και εντελώς απαραίτητους τρόπους.

2) Κάθε μέρος του σώματος είναι ερωτικό: Ο Freud γνώριζε ότι τα ανθρώπινα όντα ήταν από την αρχή σεξουαλικά όντα. Εμπνεύστηκε από το μωρό στο στήθος της μητέρας για να τονίσει το παράδειγμα μίας πιο ώριμης σεξουαλικότητας, λέγοντας: «Όποιος έχει δει ένα μωρό να ξαπλώνει στο στήθος, χορτασμένο μετά το θηλασμό και να κοιμάται με κόκκινα μάγουλα και ένα ευτυχισμένο χαμόγελο, δεν μπορεί να ξεφύγει από τον προβληματισμό ότι η εικόνα αυτή παραμένει ως πρωτότυπο της έκφρασης της σεξουαλικής ικανοποίησης αργότερα στη ζωή». Ήξερε, επίσης, ότι η σεξουαλική διέγερση δεν περιορίζεται στα γεννητικά όργανα, καθώς η ευχαρίστηση επιτυγχάνεται μέσω ερωτικής προσκόλλησης σε δυνητικά κάθε ιδιοσυγκρασιακά καθορισμένης περιοχής του σώματος. Ακόμα και σήμερα πολλοί άνθρωποι έχουν μεγάλη δυσκολία να αποδεχθούν αυτή την ιδέα.

3) Η ομοφυλοφιλία δεν είναι μια ψυχική ασθένεια: Ο Freud σημείωσε ότι οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι διακρίνονται συχνά από ιδιαίτερα υψηλή πνευματική ανάπτυξη και πολιτιστική ηθική. Το 1930, υπέγραψε ένα δημόσιο έγγραφο για να καταργήσει έναν νόμο που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία. Και στην περίφημη επιστολή του προς μια μητέρα που επιθυμεί να θεραπεύσει το γιο της για την ομοφυλοφιλία, ο Freud έγραφε: «Η ομοφυλοφιλία δεν είναι σίγουρα ένα πλεονέκτημα αλλά δεν είναι τίποτα για να ντρεπόμαστε, δεν είναι αμαρτία, δεν χρήζει ανθρώπινης υποτίμησης και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια ασθένεια». Αυτό δήλωσε το 1935.

4) Όλες οι σχέσεις αγάπης περιέχουν αμφιθυμικά συναισθήματα: Μεταξύ των διαφόρων ανακαλύψεων του Freud ήταν η αμφιθυμία που εμπλέκεται σε όλες τις στενές και προσωπικές σχέσεις. Ενώ μπορεί συνειδητά να αισθανόμαστε πραγματική και ρεαλιστική αγάπη προς μια σύζυγο, σύντροφο, γονέα ή παιδί, τα πράγματα δεν είναι ποτέ ακριβώς αυτό που φαίνονται. Στον κόσμο του ασυνείδητου, κάτω ακόμα και από την πιο ζεστή και στοργική συμμετοχή βρίσκονται τα συναισθήματα, οι φαντασιώσεις και οι ιδέες που είναι αρνητικές, απεχθείς και καταστροφικές. Ο Freud αναγνώρισε ότι αυτό το μίγμα της αγάπης και του μίσους στο πλαίσιο στενών σχέσεων είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης και όχι απαραίτητα παθολογικό.

5) Μαθαίνουμε πώς να αγαπάμε από τις πρώιμες σχέσεις μας με τους γονείς: Οι πρώιμες σχέσεις μας με τους γονείς, μας βοηθούν να σχηματίσουμε ένα «χάρτη αγάπης» που παραμένει σε όλη τη ζωή μας. Αυτό στην ψυχαναλυτική ορολογία αναφέρεται ως «μεταβίβαση». Ο Freud επεσήμανε ότι όταν βρούμε ένα αντικείμενο αγάπης, στην ουσία το «επαναβρίσκουμε». Εξ ου και το συχνά αναγνωρισμένο φαινόμενο των ατόμων που επιλέγουν τους συντρόφους που τους θυμίζουν τη μητέρα/πατέρα τους. Όλοι το έχουμε δει.

6) Ο σύντροφός μας γίνεται μέρος του εαυτού μας: Ο Freud σημείωσε ότι τα χαρακτηριστικά, οι πεποιθήσεις, τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές εκείνων που αγαπάμε ενσωματώνονται στον εαυτό μας και γίνονται μέρος της ψυχής μας. Ονόμασε αυτή τη διαδικασία «εσωτερίκευση». Η θεωρία του σχετικά με το βάθος της σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων περιέχεται σε αυτές τις εκφράσεις καθώς αναφερόμαστε σε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, ως «το άλλο μου μισό».

7) Η φαντασίωση είναι σημαντικός παράγοντας στην σεξουαλική διέγερση: Ο Freud παρατήρησε ότι η σεξουαλική διέγερση προέρχεται από τρεις κατευθύνσεις: • τον εξωτερικό κόσμο (σχέσεις, σεξουαλική ιστορία) • το οργανικό εσωτερικό (ορμόνες φύλου) • την ψυχική ζωή (σεξουαλικές φαντασιώσεις). Στις σεξουαλικές μας φαντασιώσεις συχνά πλάθουμε όλα τα είδη των παράξενων και «διεστραμμένων» σεναρίων που προσθέτουν σεξουαλική διέγερση με την ελπίδα να οδηγηθούμε σε κλιμακωτή ευχαρίστηση. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό αλλά δε σημαίνει ότι θέλουμε πραγματικά να συμμετάσχουμε σε τέτοιου είδους σενάρια.




  Πηγές: Science Archives, American Psychoanalytic Association, Psychology now
Read More

Apr 18, 2017

H τέχνη να αποδεσμεύεις και να προχωράς …

Μια σκηνή που πάντα με συγκινούσε χωρίς να ξέρω ακριβώς το γιατί ήταν όταν τα πρωινά τύχαινε να περάσω  από κανένα σχολείο την ώρα που οι γονείς άφηναν τα μικρά τους στην πόρτα κι εκείνα φορτωμένα με τις δυσανάλογα μεγάλες τσάντες τους έτρεχαν στο προαύλιο για να προλάβουν τη στιγμή που θα χτυπούσε το κουδούνι.


Αυτή η στιγμή που οι φιγούρες των παιδιών άφηναν το χέρι του ενήλικα και απομακρύνονταν μου προξενούσε μια ανεξήγητη συγκίνηση…δεν ήταν ότι ξυπνούσαν οι παιδικές μου αναμνήσεις, όχι…ήταν όμως αυτή η κίνηση να αφήνεις το χέρι που σε κρατάει με ασφάλεια και σιγουριά για να προχωρήσεις μπροστά- μια κίνηση προϋπόθεση για να μάθεις, να αναπτυχθείς, να μεγαλώσεις, να δοκιμάσεις τον εαυτό σου σε ένα περιβάλλον πιο σύνθετο , πιο αβέβαιο, πιο άγνωστο-που άγγιζε μια ευαίσθητη χορδή μέσα μου.

 Η ζωή πρέπει αδιάκοπα να ρέει και να κινείται προς τα εμπρός. Είναι σαν το νερό που ρέει περνώντας από διάφορα εδάφη και απορροφώντας τα συστατικά τους αλλάζει και εμπλουτίζεται διαρκώς.  Αν σταματήσουμε να κινούμαστε τότε τα πράγματα λιμνάζουν- ο νους μας συρρικνώνεται και οι ψυχές μας μαραίνονται. Η ικανότητα να αφήνουμε, να αποδεσμεύουμε, να προχωράμε και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αλλάζει είναι απαραίτητο μέρος της ζωής. Όταν δεν το κάνουμε, μένουμε κολλημένοι σε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις που δεν μας ικανοποιούν πια, αντί να ζούμε τη ζωή που θέλουμε.

Φανταστείτε ένα βρέφος που αρνείται να αφήσει την ικανότητά του να μπουσουλάει προκειμένου να σταθεί όρθιο και να περπατήσει…Θα μου πείτε, δεν αφήνουμε κάτι όταν μαθαίνουμε να στεκόμαστε και να περπατάμε, είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας .

Κι όμως αφήνουμε. Αφήνουμε μια εκδοχή του εαυτού μας για να υιοθετήσουμε μια άλλη, καινούρια…

Παρά την έντονη ανάγκη μας να μείνουμε γατζωμένοι στο παλιό και το γνώριμο χρειάζεται να μάθουμε να το αφήνουμε  για να πάμε παρακάτω. Ήδη από τη στιγμή της σύλληψής μας έρχεται η στιγμή που πρέπει να αφήσουμε το ζεστό και ασφαλές περιβάλλον της μήτρας για να βγούμε στη ζωή. Και αργότερα να αφήσουμε το παιδικό μας δωμάτιο και να ‘χτίσουμε’ το δικό μας σπίτι. . . Ακόμη και κάθε πρωί, χρειάζεται να αφήσουμε το ζεστό μας κρεβάτι για να σηκωθούμε και να ζήσουμε την καινούρια μέρα με όλες τις προκλήσεις και τις δυσκολίες αλλά και τις μικρές κρυμμένες χαρές….- ξέρω…δεν είναι πάντα εύκολο…

Έρχεται η ώρα που θέλουμε δεν θέλουμε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την άβολη αλήθεια ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και σταθερό, ότι όλα αλλάζουν….κι ότι αυτή είναι η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να έχουμε.

 Πώς μπορούμε λοιπόν να αναπτύξουμε την ικανότητα να ανεχόμαστε την αβεβαιότητα, χωρίς αυτό να μας προκαλεί τρόμο; να πάψουμε να σφίγγουμε τα χέρια μας γύρω από όλα εκείνα που θέλουμε να κρατήσουμε άθικτα και απαράλλαχτα, να απολαύσουμε τη διαδρομή, ακόμη κι αν μας οδηγεί μέσα από σκοτεινά τούνελ, κοιλάδες και άγνωστες χώρες; Πώς αφήνουμε τη ροή να μας πάρει μαζί της;

Οι σκέψεις μας κατασκευάζουν πραγματικότητες. Όταν αντιστεκόμαστε στην αλλαγή και γατζωνόμαστε στο παλιό  χάνουμε όλα εκείνα τα καινούρια που θα μπορούσαν να γεμίσουν τον κενό χώρο- αν επιτρέπαμε σε αυτό το χώρο να αδειάσει….

Ίσως σας φανεί αστείο αλλά κάποτε είχα ένα ζευγάρι αγαπημένα πέδιλα που μετά από καιρό είχαν αρχίσει να φθείρονται…τη μια κοβόταν το ένα τους λουράκι…μετά το άλλο… και κάθε φορά τα έστελνα στον τσαγκάρη της γειτονιάς που με την επιδεξιότητά του κατάφερνε να τα επιδιορθώσει. Μια μέρα, την πολλοστή φορά  του τα έστειλα και μου τα γύρισε πίσω άφτιαχτα. Είχε πει να μου μεταφέρουν ότι: ‘ακόμη κι οι μεγάλοι έρωτες κάποτε τελειώνουν’. Ήταν πιο σοφός από μένα: είχε δίκιο κι έπρεπε να το πάρω απόφαση.

Χρειαζόμαστε στ’ αλήθεια κάποιον να μας φέρει αντιμέτωπους με παρόμοιες αλήθειες, να μας πει ότι δεν θα ξαναφορέσουμε τα παλιά μας αγαπημένα πέδιλα ή ότι μια δουλειά, μια σχέση, μια συνήθεια έχει πάψει προ πολλού να μας ικανοποιεί;

Ποια είναι εκείνα τα πράγματα στη ζωή μας που χρειάζεται πια να αποδεσμεύσουμε; που μπορεί άλλωστε να μην είναι καν τόσο συγκεκριμένα αλλά να είναι ιδέες, πεποιθήσεις, θεωρίες, συναισθήματα και εκδοχές του εαυτού μας που δεν μας εξυπηρετούν πλέον και χρειάζεται να  αφήσουμε πίσω μας;

Δεν μπορούμε άραγε να πακετάρουμε με δική μας πρωτοβουλία όλα εκείνα που έχουν φθαρεί, που δεν μας κάνουν πια και να τα στείλουμε ίσως κάπου που μπορεί και να τα χρειάζονται; Να απομακρυνθούμε από τοξικές σχέσεις και να σπάσουμε μοτίβα που απομυζούν την ενέργειά μας;

Το παρελθόν είναι πίσω μας, δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτό.

Μπορούμε όμως να απολαύσουμε αυτή τη μέρα κι ό,τι έχει να μας προσφέρει, να τη γευτούμε σε όλη της την ένταση. Όταν ο ήλιος δύσει κι έλθει το σούρουπο- κι ο ουρανός πάρει εκείνο το βαθύ μπλέ χρώμα- δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να μείνουμε σε αυτή…πρέπει να την αφήσουμε να φύγει.

 Η ζωή προχωράει.


Πηγή: beausillage


Read More

Φοβάμαι τη ζωή! – Ursula Le Guin

“Η δυστυχία υπάρχει” είπε ο Σεβέκ απλώνοντας τα χέρια του. “Είναι πραγματική.

Μπορώ να την ονομάζω παρεξήγηση, αλλά δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν υπάρχει ή ότι κάποτε θα πάψει να υπάρχει.

Η δυστυχία είναι η ανθρώπινη συνθήκη. Όταν έρχεται το ξέρεις· αναγνωρίζεις την αλήθεια της. Φυσικά είναι σωστό να φροντίζουμε τους αρρώστους, να καταπολεμάμε την πείνα και την αδικία, όπως κάνει ο κοινωνικός οργανισμός.



Αλλά καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αλλάξει τη φύση της ύπαρξης. Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε την δυστυχία. Αυτόν ή εκείνον τον πόνο, ναι, αλλά όχι τον Πόνο. Μια κοινωνία μπορεί να καταργήσει μόνο την κοινωνική δυστυχία- την άχρηστη δυστυχία. Η υπόλοιπη εξακολουθεί να υπάρχει. Είναι η ρίζα, η πραγματικότητα. Όλοι από μας εδώ θα γνωρίσουμε τη λύπη· αν ζήσουμε πενήντα χρόνια, θα είναι πενήντα χρόνια λύπης. Και στο τέλος θα πεθάνουμε. Με αυτή την συνθήκη γεννιόμαστε.

Φοβάμαι τη ζωή! Υπάρχουν φορές που…που με πιάνει τρόμος. Η ευτυχία φαίνεται φευγαλέα. Κι ωστόσο, αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι μια παρεξήγηση…αυτό το κυνήγι της ευτυχίας…αυτός ο φόβος του πόνου…Αν αντί να τον φοβάμαι και να τον αποφεύγω…αν μπορούσα να τον διασχίσω…να τον ξεπεράσω…Υπάρχει κάτι πέρα από τον πόνο.

Αυτό που υποφέρει είναι το εγώ, αλλά υπάρχει ένα σημείο όπου το εγώ σταματάει. Δεν ξέρω πως να το πω. Αλλά νομίζω ότι η πραγματικότητα, η αλήθεια που αναγνωρίζω στη δυστυχία κι όχι στην άνεση και στην ευτυχία- ότι η πραγματικότητα του πόνου δεν είναι ο πόνος. Αν μπορέσεις να την ξεπεράσεις. Αν μπορέσεις να την αντέξεις μέχρι το τέλος.

“Πραγματικότητα της ζωής μας είναι η αγάπη, η αλληλεγγύη”, είπε ένα ψηλό κορίτσι με γλυκά μάτια.”Η αγάπη είναι η αληθινή συνθήκη της ανθρώπινης ζωής.”




Read More

Apr 13, 2017

Δημοτικό ποίημα: Επιτάφιος Θρήνος




Ω γλυκύ μου έαρ,

γλυκότατόν μου τέκνον,
πού έδυσου το κάλλος;
Η δάμαλις τον μόσχον,
εν ξύλω κρεμασθέντα,
ηλάλαζεν ορώσα.
Ω φως των οφθαλμών μου,
γλυκύτατόν μουτέκνον,
πώς τάφω νυν καλύπτη;


Read More

Πάθη Ιησού, Μεγάλη Εβδομάδα: Η ζωή εν τάφω

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Η ζωή πως θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

Μεγαλύνομέν σε,
Ιησού Βασιλεύ,
και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι’ ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς.

Μέτρα γής ο στήσας,
εν σμικρώ κατοικείς,
Ιησού Παμβασιλεύ, τάφω σήμερον,
εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.

Ιησού Χριστέ μου,
Βασιλεύ του παντός,
τι ζητών τοις εν τω άδη ελήλυθας;
ή το γένος απολύσαι των βροτών.

Ο Δεσπότης πάντων
καθοράται νεκρός,
και εν μνήματι καινώ κατατίθεται,
ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας
και επήγασας τω κόσμω την ζωήν.

Μετά των κακούργων
ως κακούργος, Χριστέ,
ελογίσθης δικαιών ημάς άπαντας,
κακουργίας του αρχαίου Πτερνιστού.

Ο ωραίος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,
ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.

Άδης πως υποίσει
παρουσίαν την σήν,
και μη θάττον συντριβείη σκοτούμενος,
αστραπής φωτός σου αίγλη τυφλωθείς;

Ιησού, γλυκύ μοι
και σωτήριον φως,
τάφω πως εν σκοτεινώ κατακέκρυψαι;
ω αφάτου και αρρήτου ανοχής!

Απορεί και φύσις,
νοερά και πληθύς,
η ασώματος, Χριστέ, το μυστήριον
της αφράστου και αρρήτου σου ταφής.

Ώ θαυμάτων ξένων!
ώ πραγμάτων καινών!
ο πνοής μοι χορηγός άπνους φέρεται,
κηδευόμενος χερσί του Ιωσήφ.

Και εν τάφω έδυς,
και των κόλπων, Χριστέ,
των πατρώων ουδαμώς απεφοίτησας
τούτο ξένον και παράδοξον ομού.

Αληθής και πόλου
και της γης Βασιλεύς,
ει και τάφω σμικροτάτω συγκέκλεισαι,
επεγνώσθης πάση κτίσει, Ιησού.

Σου τεθέντος τάφω,
πλαστουργέτα Χριστέ,
τα του Άδου εσαλεύθη θεμέλια,
και μνημεία ηνεώχθη των βροτών.

Ο την γην κατέχων,
τη δρακί νεκρωθείς,
σαρκικώς υπό της γης νυν συνέχεται,
τους νεκρούς λυτρών της Άδου συνοχής.

Εκ φθοράς ανέβη
η ζωή μου ευθύς,
Σου θανέντος και τω Άδη φοιτήσαντος,
Ιησού μου, του θανάτου συντριβή.

Ως φωτός λυχνία
νυν η σάρξ του Θεού,
υπό γην ως υπό μόδιον κρύπτεται,
και διώκει τον εν Άδη σκοτασμόν.

Νοερών συντρέχει
στρατιών η πληθύς,
Ιωσήφ και Νικοδήμω συστείλαί σε,
τον αχώρητον, εν μνήματι σμικρώ.

Νεκρωθείς βουλήσει
και τεθείς υπό γήν,
ζωοβρύτα Ιησού μου, εζώωσας
νεκρωθέντα παραβάσει με πικρά.

Ηλλοιούτο πάσα,
Ιησού, εν τω σώ
εκουσίω πάθει κτίσις, ως Λόγον Σε,
εγνωκυία εαυτής συνεκτικόν.

Της ζωής την πέτραν
ως βροτόν, Ιησου,
ο παμφάγος Σε φαγών Άδης ήμεσεν,
εξ αιώνος ους κατέπιε νεκρούς.

Εν καινώ μνημείω
κατετέθης, Χριστέ,
και την φύσιν των βροτών ανεκαίνισας,
αναστάς θεοπρεπώς εκ των νεκρών.

Επί γης κατήλθες
ίνα σώσης Αδάμ
και εν γη μη ευρηκώς τούτον, Δέσποτα,
μέχρις Άδου κατελήλυθας ζητών.

Συγκλονείται φόβω
πάσα, Λόγε, η γη
και Φωσφόρος τας ακτίνας απέκρυψε,
του μεγίστου γη κρυβέντος σου φωτός.

Ως βροτός μεν θνήσεις,
εκουσίως, Σωτήρ,
ως Θεός δε τους θνητούς εξανέστησας,
εκ μνημάτων και βυθού αμαρτιών.

Δακρυρρόους θρήνους
επί σε η Αγνή
μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα,
ανεβόα πως κηδεύσω σε, Υιέ;

Ώσπερ σίτου κόκκος,
υποδύς κόλπους γης,
τον πολύχουν απεδέδωκας άσταχυν,
αναστήσας τους βροτούς τους εξ Αδάμ.

Υπό γην εκρύβης
ώσπερ Ήλιος νυν,
και νυκτί τη του θανάτου κεκάλυψαι
αλλ’ ανάτειλον φαιδρότερον, Σωτήρ.

Ως ηλίου δίσκον
η σελήνη, Σωτήρ,
αποκρύπτει, και Σε τάφος νυν έκρυψεν,
εκλιπόντα τω θανάτω σαρκικώς.

Η ζωή θανάτου
γευσαμένη, Χριστός,
εκ θανάτου τους βροτούς ηλευθέρωσε,
και δωρείται πάση κτίσει την ζωήν.

Νεκρωθέντα πάλαι
τον Αδάμ φθονερώς
επανάγεις προς ζωήν τη νεκρώσει Σου,
νέος, Σώτερ, εν σαρκί φανείς Αδάμ.

Νοεραί σε τάξεις,
ηπλωμένον νεκρόν
καθορώσαι δι’ ημάς εξεπλήττοντο,
καλυπτόμεναι ταις πτέρυξι, Σωτήρ.

Καθελών σε, Λόγε,
απο ξύλου νεκρόν,
εν μνημείω Ιωσήφ νυν κατέθετο.
Αλλ’ ανάστα σώζων πάντας ως Θεός.

Των αγγέλων, Σώτερ,
χαρμονή πεφυκώς
νυν και λύπης τούτοις γέγονας αίτιος,
καθορώμενος σαρκί άπνους νεκρός.

Υψωθείς εν ξύλω
και τους ζώντας βροτούς
συνοψοίς υπό την γήν δε γενόμενος,
τους κειμένους υπ’ αυτήν εξανιστάς.

Ώσπερ λέων, Σώτερ,
αφυπνώσας σαρκί,
ως τις σκύμνος ο νεκρός εξανίστασαι,
αποθέμενος το γήρας της σαρκός.

Την πλευράς ενύγης
ο πλευράν ειληφώς
του Αδάμ, εξ ής την Εύαν διέπλασας,
και εξέβλυσας κρουνούς καθαρτικούς.

Εν κρυπτώ μεν πάλαι
έθυον τον Αμνόν
σύ δ’ υπαίθριος τυθείς, Ανεξίκακε,
πάσαν κτίσιν απεκάθηρας, Σωτήρ.

Τις εξείποι τρόπον,
φρικτόν! όντως καινόν;
ο δεσπόζων γαρ της κτίσεως σήμερον,
πάθος δέχεται και θνήσκει δι’ ημάς.

Ο ζωής ταμίας
πως οράται νεκρός;
εκπληττόμενοι οι άγγελοι έκραζον
πως δ’ εν μνήματι συγκλείεται Θεός;

Λογχονύκτου, Σώτερ,
εκ πλευράς σου ζωήν
τη ζωή, την εκ ζωής εξωσάση με
επιστάζεις και ζωοίς με σύν αυτή.

Απλωθείς εν ξύλω
συνηγάγου βροτούς
την πλευράν σου δε νυγείς την ζωήρρυτον,
πάσιν άφεσιν πηγάζεις, Ιησού.

Ο ευσχήμων, Σώτερ,
σχηματίζει φρικτώς,
και κηδεύει ως νεκρόν ευσχημόνως Σε,
και θαμβείταί σου το σχήμα το φρικτόν.

Υπό γην βουλήσει,
κατελθών ως θνητός,
επανάγεις απο γης προς ουράνια
τους εκείθεν πεπτωκότας, Ιησού.

Καν νεκρός ωράθης,
αλλά ζων ως Θεός,
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας,
τον εμόν απονεκρώσας νεκρωτήν.


Ω χαράς εκείνης!
ω πολλής ηδονής!
Ιησού, ης τους εν Άδη πεπλήρωκας,
εν πυθμέσι φως αστράψας ζοφεροίς.

Προσκυνώ το πάθος,
ανυμνώ την ταφήν
μεγαλύνω σου το κράτος, φιλάνθρωπε,
δι’ ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.

Κατά σου ρομφαία
εστιλβούτο, Χριστέ,
και ρομφαία ισχυρού μεν αμβλύνεται,
η ρομφαία δε τροπούται της Εδέμ.

Η αμνάς τον άρνα,
καθορώσα νεκρόν,
ταις αικίσι βαλλομένη ωλόλυζε
συγκινούσα και το ποίμνιον βοάν.

Καν ενθάπτη τάφω
καν εις Άδου μολή,
αλλά, Σώτερ, και τους τάφους εκένωσας
και τον Άδην απεγύμνωσας, Χριστέ.

Εκουσίως, Σώτερ,
κατελθών υπό γήν,
νεκρωθέντας τους βρούς ανεζώωσας
και ανήγαγες εν δόξη πατρική

Της Τριάδος πάθος
υπομένει, ο Είς,
επονείδιστον, αμνός ιλαστήριος
φρίξον ήλιος, και τρόμαξον η γη.

Ως πικράς εκ κρήνης,
της Ιούδα φυλής,
οι απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο,
τον τροφέα μανναδότην Ιησούν.

Ο Κριτής εις δίκην
προ αδίκου κριτού,
και παρίστατο και θάνατον άδικον
κατεκρίθη διά ξύλου σταυρικού.

Μιαιφόνον έθνος,
αλαζών Ισραήλ,
τι παθών τον Βαραββάν ηλευθέρωσας;
τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ;

Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ εκ της γής,
δι’ αυτόν τη φύσει γέγονας άνθρωπος,
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω

Υπακούσας, Λόγε,
τω ιδίω Πατρί,
μέχρις Άδου του δεινού καταβέβηκας
και ανέστησας το γένος των βροτών.

Οίμοι, φώς του κόσμου!
οίμοι φως, το εμόν!
Ιησού μου ποθεινότατε έκραζεν,
η Παρθένος, θρηνωδούσα γοερώς.

Φθονερέ, ελάστορ,
φόνου πλήρης λαέ,
καν σινδόνας και αυτό το σουδάριον
ουκ αισχύνη, αναστάντος του Χριστού!

Δολοφόνε, δεύρο,
μιαρέ μαθητά,
και τον τρόπον της κακίας σου δείξον μοι,
δι’ όν γέγονας προδότης του Χριστού.

Ως φιλάνθρωπός τις
υποκρίνη, μωρέ
και τυφλέ, πανωλεθρότατε άσπονδε,
ο το μύρον πεπρακώς διά τιμής.

Ουρανίου μύρου
ποίαν έσχες τιμήν;
του τιμίου τι εδέξω αντάξιον
λύσσαν εύρες, καταρώτατε Σατάν.

Ει λυπή το μύρον
και φιλόπτωχος εί,
εις εξίλασμα ψυχής νυν χεόμενον,
πως χρυσώ απεμπολείς τον φωταυγή;

Ώ Θεέ και Λόγε,
ω χαρά η εμή
πως ενέγκω σου ταφήν την τριήμερον;
νυν σπαράττομαι τα σπλάγχνα μητρικώς.

Τίς μοι δώσει ύδωρ
και δακρύων πηγάς,
η Θεόνυμφος Παρθένος εκραύγαζεν,
ίνα κλαύσω τον γλυκύν μου Ιησούν;

Ώ βουνοί και νάπται
και ανθρώπων πληθύς,
οίμοι! κλαύσατε και πάντα θρηνήσατε
συν εμοί τη του Θεού ημών Μητρί.

Πότε ίδω, Σώτερ,
σε το άχρονον φως,
την χαράν και ηδονήν της καρδίας μου;
η Παρθένος ανεβόα γοερώς,

Καν ως πέτρα, Σώτερ,
η ακρότομος σύ,
κατεδέξω την τομήν, αλλ’ επήγασας,
ζων το ρείθρον, ως πηγή ων της ζωής.

Ως μιας εκ κρήνης,
τον διπλούν ποταμόν,
της πλευράς σου, προχεούσης αρδόμενοι,
την αθάνατον καρπούμεθα Ζωήν.

Θέλων ώφθης, Λόγε,
εν τω τάφω νεκρός,
αλλά ζής και τους βροτούς,ως προείρηται
τη εγέρσει σου, Σωτήρ μου, ανιστάς.

Ανυμνούμεν, Λόγε,
σε των πάντων Θεόν,
τω Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι,
και δοξάζομεν την θείαν σου ταφήν.

Μακαρίζομέν σε,
Θεοτόκε Αγνή,
και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον
του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.

Η ζωή εν τάφω,
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.
Read More

Apr 7, 2017

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος – Διάσημοι πίνακες του El Greco

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1541 – 7 Απριλίου 1614), γνωστός επίσης με τo ισπανικό προσωνύμιο El Greco (δηλαδή Ο Έλληνας), ήταν Kρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής Αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την πατρίδα του, δημιουργώντας το κύριο σώμα του έργου του στην Ιταλία και στην Ισπανία.


Read More

Αφού ξεπέρασα εσένα, μπορώ να καταφέρω τα πάντα

Οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τεράστια αποθέματα δύναμης. Πολλές φορές φθάνουμε στα όρια μας, νομίζουμε ότι δε θα τα καταφέρουμε, όμως, δια μαγείας βρίσκουμε, σχεδόν πάντα, τη δύναμη να σηκωθούμε ξανά και να συνεχίσουμε το δύσκολο δρόμο μας.

Κάποιοι με περισσότεροι στήριξη και κάποιοι με λιγότερη, όσο η ζωή συνεχίζεται, οφείλουμε να παλεύουμε για τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Κανείς δε θα μας στρώσει ένα δρόμο γεμάτο ροδοπέταλα και το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται στην ευκολία της.

Όταν σ' έχασα, έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήξερα που να κοιτάξω για να βρω ξανά το γέλιο μου. Δεν ήξερα ποιον να πάρω τηλέφωνο για να ζητήσω τη συμβουλή του και για να πάρω λίγη σιγουριά από τα λόγια του. Δεν ήξερα πώς θα έκανα τον εαυτό μου να νιώσει ξανά για κάποιον άλλο όλα όσα ένιωθε για σένα. Δεν ήθελα κανέναν στο κρεβάτι μου, δεν ήθελα άλλη ανάσα να σκεπάζει την ανάσα μου κι άλλο χέρι ν' αγγίζει το σώμα μου.


Από που θ' άρχιζα ξανά; Από που θα την έπιανα τη ζωή μου για να την αγαπούσα και πάλι; Με ποιον θα καβγάδιζα, για ποιον θα έκλαιγα, για ποιον θ' ανησυχούσα τα βράδια και ποιον θα περίμενα με τόση αγωνία να 'ρθει; Για μεγάλο διάστημα ήμουν σαν ενδημικό πουλί σε λάθος χώρα. Κρύωνα και ένιωθα μόνη. Σ' είχα ανάγκη. Πιο πολύ απ' όσο πίστεψες ποτέ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι φερόμουν εγωιστικά. Ήμουν άδικη με τη ζωή και τον εαυτό μου. Άνθρωποι πεινάνε, αρρωσταίνουν, χάνουν τις δουλειές τους, τα παιδιά τους κι όμως κάπου βρίσκουν τη δύναμη για να συνεχίσουν. Κι εγώ; Θ' άφηνα ένα χωρισμό να με διαλύσει; Ήταν απλά ένας χωρισμός που έτσι κι αλλιώς τον περίμενα και που δε με βρήκε καλά προετοιμασμένη.

Είχα παλέψει στη ζωή μου για σημαντικότερα και μεγαλύτερα πράγματα και τα είχα καταφέρει. Είχα επιβιώσει κι έφτασα στο σήμερα χωρίς να ζητήσω σημαντική βοήθεια από κανέναν. Θα τα κατάφερνα και τώρα όπως πάντα. Είχα τη θέληση, πήρα την απόφαση και μου έλειπαν μόνο οι τρόποι.


Ένα χρόνο μετά άλλαξαν τόσα πολλά κι εσύ δεν ήσουν ποτέ εκεί για να τα δεις ή να τα συζητήσεις μαζί μου. Η ζωή μου πήρε άλλα και μου έδωσε άλλα. Χαρές και λύπες που δε μοιραστήκαμε ποτέ. Η επιθυμία μου να σε δω έγινε φόβος και ο έρωτας από εξάρτηση έγινε ανάμνηση. Σ' αγαπούσα όμως δε θα σε ζητούσα ποτέ πίσω γιατί θα ερχόσουν μόνο και μόνο για να φύγεις πάλι. Σε ήθελα όμως όχι έτσι. Όχι για λίγο.

Πλέον μέσα μου ήταν όλα ξεκάθαρα και μπορούσα να προχωρήσω, χωρίς θυμό και απογοήτευση. Η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα για να ξεπεράσει κανείς ένα χωρισμό. Η αποδοχή και μετά η συγχώρεση.

Τώρα πια ξέρω ότι αυτός ο χωρισμός ήταν αναπόφευκτος. Λυπάμαι μόνο που δεν κράτησε λίγο ακόμα. Όμως, και το λίγο ακόμα δε θα ήταν ποτέ αρκετό. Τώρα, μπορώ να γελώ δυνατά και να λέω στον εαυτό μου,
"αφού ξεπέρασα εσένα, μπορώ να καταφέρω τα πάντα".
Read More

Apr 6, 2017

To πρόσωπό σου κολλημένο στο δικό μου

Λίγα μου έχουν μείνει από σένα, από μας. Τόσο γρήγορα περνάει ο καιρός τελικά και όλα τα ξεθωριάζει σιγά σιγά. Μυρωδιές, λέξεις, υποσχέσεις, αναμνήσεις, αισθήματα, μένουν σκορπισμένα στο μυαλό, κάνουν ξαφνικές εκρήξεις και ταράζουν τον παρόν με δυνατές δόσεις από το παρελθόν.

Το πρόσωπό σου κολλημένο στο δικό μου είναι η πιο δυνατή εικόνα και αίσθηση που μου έχει ακόμη μείνει. Πάνω σ' εκείνες τις στιγμές πάθους που ζητούσα η ανάσα σου να πνίξει τη δική μου και κολλούσα το στόμα μου στο δικό σου, σαν πεινασμένο μωρό που ψάχνει τη θηλή της μητέρας του. 



Ήσουν μία σχέση εξάρτησης για μένα. Μέχρι να σε βγάλω από τον οργανισμό μου βίωσα όλα τα συμπτώματα, που βιώνει ένας ναρκομανής όταν βρίσκεται σε απεξάρτηση. Απομόνωση, γελόκλαμα, θλίψη, ρίγος στο σώμα, τρέλα, θυμό, παρακλήσεις. Το σώμα και το μυαλό μου δεν μπορούσαν να συνεργαστούν ομαλά και ήθελαν να βλάψουν το ένα το άλλο. Δε με αναγνώριζα πια. Ήθελα απεγνωσμένα μία ακόμη δόση από σένα. 

Σιγά σιγά τα κατάφερνα και σήμερα μπορώ να πω ότι είμαι καλά. Ο χρόνος μακριά σου βοήθησε. Μέχρι ίσως τη στιγμή που θα σε ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θέλω να σε ξαναδώ. Φοβάμαι τόσο μην κατρακυλήσω ξανά στην ίδια εξάρτηση. Αυτή η εικόνα του προσώπου σου κολλημένο στο δικό μου, η γεύση και η μυρωδιά σου εισβάλλουν στο μυαλό μου και με τρομοκρατούν. 

Τόσο δυνατό ήταν αυτό που ζήσαμε, που έχει αφήσει τα σημάδια του πάνω μου μετά από τόσο καιρό. Υπέροχα σημάδια που όσο κι αν μου θυμίζουν τις παλιές πληγές, δε θέλω ποτέ να φύγουν από πάνω μου. 


Read More

Apr 4, 2017

Συνέντευξη μ’ ένα αδέσποτο

Διασχίζοντας την πόλη με τα πόδια, οι εικόνες που βλέπουμε είναι πολλές, κάποτε ευχάριστες κι άλλοτε δυσάρεστες. Ο καθένας, ανάλογα και με τις δικές του ευαισθησίες, απορροφά και κουβαλάει μαζί του αυτές που τον ενοχλούν περισσότερο. Αυτές που θα ευχόταν να μπορούσε ν’ αλλάξει και να σβήσει για πάντα.



Κάποιοι ευαισθητοποιούνται περισσότερο με τους αστέγους και τους ζητιάνους, άλλοι με τους διαδηλωτές κι άλλοι με τους τοξικομανείς . Το δικό μου μυαλό, όπως και πολλών άλλων, κολλάει όμως και σ’ αυτά τ’ αδέσποτα και ταλαιπωρημένα σκυλάκια. Κανένα σκυλί δε θα ‘πρεπε να ζει στο δρόμο, χωρίς αγάπη, ζεστασιά και τρυφερότητα όπως φυσικά ούτε και κανένα παιδί σ’ αυτόν τον σκληρό κόσμο. Η νοημοσύνη ενός σκύλου, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι η ίδια μ’ αυτήν ενός δίχρονου παιδιού. Έχουν την ίδια αντίληψη των πραγμάτων και τις ίδιες ανάγκες. Είναι αυτονόητο ότι ένα τετράποδο πονάει, κλαίει, φοβάται, χαίρεται, πεινάει, κρυώνει, αρρωσταίνει και χρειάζεται φροντίδα όπως ακριβώς κι ένα παιδάκι.  

Ένα παιδί, μεγαλώνοντας, μαθαίνει να χρησιμοποιεί τις λέξεις για να εκφράζεται και να λέει πού πονάει, τι νιώθει, τι θα ‘θελε και τι το ενοχλεί. Δυστυχώς για τα σκυλιά κάτι τέτοιο δεν ισχύει, γι’ αυτό κι η καλοζωία τους εναπόκειται στην ανθρώπινη καλοσύνη και προσοχή. Πρόσφατα, κοιτάζοντας ένα αδέσποτο σκυλάκι που λιαζόταν κουρασμένο σε μια πλατεία, σκέφτηκα ότι θα ‘θελα να του κάνω μία συνέντευξη, αν βέβαια μπορούσε να μιλήσει, για να μου πει πώς είναι η καθημερινότητά του.

Σκεπτόμενη τις ερωτήσεις και τις τυχόν απαντήσεις του και με βάση τη δική μου εμπειρία μ’ αδέσποτα σκυλιά, κατέληξα στο ότι μια συνέντευξη μ’ ένα απ’ αυτά που ζούνε στο κέντρο της Αθήνας θα πήγαινε κάπως έτσι:

-Λίνα, πόσο χρονών είσαι και πόσα χρόνια ζεις στο δρόμο;

-Είμαι 4 χρονών και ζω στους δρόμους της Αθήνας από τότε που ήμουν 7 μηνών.

-Άρα, δε γεννήθηκες αδέσποτη. Πώς βρέθηκες, λοιπόν, χωρίς σπίτι;

-(με λυπημένα μάτια) Θυμάμαι ακόμη έντονα, αν κι έχουν περάσει τόσα χρόνια, τη μέρα που ο πατέρας μου μ’ άφησε. Είχα γεννηθεί σ’ ένα άλλο σπίτι και μόλις μεγάλωσα λίγο, με πήραν απ’ τ’ αδέρφια μου και με πήγαν στο σπίτι τους. Η Δανάη κι ο Χρίστος, έτσι έλεγαν τη μαμά και τον μπαμπά μου. Μέναμε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα, δεν ξέρω που ακριβώς. Ποτέ δεν κατάφερα να το ξαναβρώ, αν και προσπάθησα. Τους περίμενα για μήνες ολόκληρους στο σημείο που μ’ άφησαν, όμως δεν επέστρεψαν ποτέ.

-Έμεινες επομένως μαζί τους 4 μήνες. Πώς ήταν αυτοί οι μήνες για σένα;

-Ήταν οι ωραιότεροι της ζωής μου. Κάποτε μου θύμωναν γιατί δεν μπορούσα να συγκρατήσω την ανάγκη μου και λέρωνα το σπίτι, όμως δε με πείραζε, γιατί μετά από λίγο κάναμε αγκαλιές. Κοιμόμασταν οι τρεις μας το βράδυ. Όταν μ’ άφηναν στο σαλόνι τους περίμενα έξω απ’ την πόρτα μέχρι το πρωί. Το πρωί ήταν ωραία. Προγευματίζαμε και πηγαίναμε για τρέξιμο με τη μαμά. Ήταν τόσο όμορφη και μύριζε τόσο ωραία. Κάποιες φορές της έκανα παρέα όταν ήταν στην μπανιέρα. Άλλες φορές έκλαιγε και της φιλούσα τα δάκρυα κι έκανα χαζομάρες για να γελάει. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα μ’ άφηνε.

-Τι έγινε στην πορεία; Ξέρεις γιατί σε άφησαν;

-Όχι, δεν κατάλαβα ποτέ. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πού έχω φταίξει, τι έκανα λάθος. Προσπαθούσα πολύ να μην είμαι ενοχλητική. Ήθελα μόνο να παίζουμε και να πηγαίνουμε βόλτες. Μία μέρα, θυμάμαι φωνές, η μαμά μου έκλαιγε και ξαφνικά ο πατέρας μου με πήρε απότομα στα χέρια του, πόνεσα λίγο, μ’ έβαλε στ’ αυτοκίνητο και τότε κατάλαβα. Τον κοίταζα λυπημένα. Με κατέβασε απ’ τ’ αυτοκίνητο, με κοίταξε μια τελευταία φορά και μετά έφυγε. Τ’ αυτοκίνητο πήγαινε τόσο γρήγορα που δεν το πρόλαβα, όσο γρήγορα κι αν έτρεξα. Ίσως να ‘φταιγε που έσπασα κατά λάθος τον υπολογιστή του, δεν ξέρω.

-Όταν έμεινες μόνη, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες;

-Περίμενα. Κοίταζα το δρόμο. Προσπάθησα να βρω το σπίτι μου, κατέληξα στο κέντρο. Ήμουν φοβισμένη, περπατούσα για μέρες. Την πρώτη νύχτα που ‘μεινα έξω, άκουγα θορύβους, κρύωνα, δεν ήξερα που να κρυφτώ. Ήταν όλα άγνωστα για μένα. Μου φαίνονταν όλα μεγάλα και τρομακτικά. Πεινούσα. Δεν ήξερα που να βρω φαγητό. Θυμόμουν τη μαμά μου κι έκλαιγα για τη μυρωδιά της.

-Τελικά, πώς κατάφερες να επιβιώσεις;

-Δύσκολα. Πολλές φορές η ζωή μου βρέθηκε σε κίνδυνο. Συνάντησα κάποια άλλα σκυλιά. Με δέχτηκαν στην παρέα τους. Μου ‘μαθαν πού να βρίσκω φαγητό και πώς να προστατεύω τον εαυτό μου. Μοιραστήκαμε τις ιστορίες μας. Έχασα πολλούς φίλους στους δρόμους, με πολύ άσχημο τρόπο. Κάθε μέρα φοβάμαι για τη ζωή μου κι ελπίζω ότι η μαμά μου θα ‘ρθει να με βρει. Εδώ στο κέντρο είναι πιο εύκολο να τη συναντήσω.

-Πώς σου συμπεριφέρονται οι άνθρωποι;

-Κάποιοι καλά, κάποιοι άλλοι όχι και τόσο. Ποτέ δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς. Μια φορά, θυμάμαι, ένα παιδί μου έδειχνε ένα κομμάτι μπέικον. Όταν το πλησίασα με κλώτσησε στην κοιλιά και γελούσε με τους φίλους του. Υπάρχουν, όμως, κάποιες κοπέλες πολύ καλές που μας φροντίζουν και μας φέρνουν φαγητό πού και πού. Κάποιους φίλους μου τους έχουν πάει και στον κτηνίατρο παλιότερα. Αυτές μου ‘δωσαν το νέο μου όνομα. Η μαμά μου με φώναζε Ντέιζι.  

-Και μία τελευταία ερώτηση. Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;

-Ονειρεύομαι τη μαμά μου, πολλές φορές. Ότι έρχεται και με παίρνει πάλι πίσω στο σπίτι μας. Πονάει όλο μου το σώμα κάθε μέρα. Έχω πεθυμήσει τη μαλακή μου κουβερτούλα και τη μυρωδιά απ’ το ζεστό φαγητό. Και να νιώσω ασφάλεια. Να μπορώ να κοιμηθώ ένα βράδυ βαθιά, χωρίς καμιά έννοια. Αυτά ονειρεύομαι. Μόνο αυτά.

-Σ’ ευχαριστούμε Λίνα κι ελπίζουμε τα όνειρά σου μία μέρα να γίνουν πραγματικότητα, όταν ξαναβρεθεί ίσως η χαμένη μας ανθρωπιά.

Πρώτη δημοσίευση pillowfights.gr
Πράξια Αρέστη
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com