Jul 27, 2017

Tζένη Καρέζη: "Θέλω να προσφέρω. Να αγαπώ και να με αγαπούν"

26 Ιουλίου 1992. Τα ωραιότερα μάτια του ελληνικού κινηματογράφου έκλεισαν για πάντα. Η Καρέζη διαγνώστηκε με καρκίνο τη θεατρική χρονιά 1988-89 όταν πρωταγωνιστούσε στην παράσταση «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ, μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της, Κώστα Καζάκο.... 



«Μεγαλώσαμε πια και δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο να μου πούνε ψέματα. Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί.»

«Θέλω να ζω με τους δικούς μου. Θέλω να κάνω τη λατρεμένη μου δουλειά. Θέλω να προσφέρω. Να αγαπώ και να με αγαπούν. Δεν χάνονται αυτά. Δεν πρέπει να χαθούν. Δεν θέλω να χαθούν. Και πάντα ελπίζω».... 

«Έχω όλα τα προσόντα που μπορούν να ενοχλήσουν έναν άντρα. Είμαι εγωίστρια, πεισματάρα, ισχυρογνώμων, κυκλοθυμική. Με άλλα λόγια, είμαι δύσκολη περίπτωση. Αλλά, αν ένας άντρας έχει το κουράγιο να περάσει απτόητος μέσα απ’ όλα αυτά τα ελαττώματά μου και περάσει το φράγμα, τότε πια δεν είμαι ούτε τόσο εγωίστρια ούτε τόσο πεισματάρα. Βασικό μου χάρισμα είναι ότι γίνομαι “πολλή παρέα” με τον άντρα που αγαπάω. Μπορώ δηλαδή να είμαι συγχρόνως και καλή φίλη. Μόνο σέξι δεν είμαι. Αυτό είναι σίγουρο, τουλάχιστον με την έννοια που κυκλοφορεί ο όρος αυτός. 



Άλλωστε, πιστεύω ότι οι άντρες άλλες γυναίκες βρίσκουν σέξι κι άλλες τελικά ερωτεύονται. Το αν είμαι γοητευτική δεν μπορώ να το κρίνω εγώ. Ας πούμε πως είμαι απλώς μια γυναίκα. Κρύβει τόσα πολλά αυτή η λέξη, που εμένα μου φτάνει. Το σεξ είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή και η βασική προϋπόθεση του έρωτα. Μπορεί ένα ζευγάρι να το συνδέουν χίλια δυο πράγματα, αλλά η βάση όλων είναι το σεξ. Έρωτας χωρίς σεξ είναι αδύνατον να υπάρξει. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει σεξ χωρίς έρωτα. Τώρα τι σόι σεξ είναι αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω. Γιατί, για μένα, ένα από τα πιο μαγευτικά στοιχεία του σεξ είναι η ανακάλυψη του άλλου ανθρώπου. Αλλά το άλλο άτομο πρέπει να το αγαπάς για να θέλεις κάθε στιγμή να το ανακαλύπτεις. 

Δεν είμαι καθόλου πουριτανή, σιχαίνομαι όμως βαθύτατα τον ελεύθερο έρωτα. Αυτή η χειραφέτηση της γυναίκας, η κακώς εννοούμενη σεξουαλική ελευθερία και η εξίσωσή της με τον άντρα βρίσκω πως είναι ολέθρια. Ποτέ δεν ανακαλύπτει κανείς τον έρωτα μέσα από πολλούς ανθρώπους. 

Μια γυναίκα πρέπει να κρατάει τον εαυτό της για τον άνθρωπο που θα ερωτευτεί ή έστω που θα νομίσει ότι έχει ερωτευτεί και να μη σπαταλιέται. Γιατί αν «ζει τη ζωή της» έντονα, όταν θα έρθει εκείνος ο άντρας που θα ερωτευτεί πραγματικά, δεν θα έχει πια να του δώσει, παρά μόνο ένα βρόμικο κορμί και μια ακόμα πιο βρόμικη ψυχή».

Read More

Παύλος Σιδηρόπουλος: "Η γυναίκα είναι ο καθρέφτης μας"

O Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα, στις 27 Ιουλίου 1948, στην Αθήνα. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της Ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής. Στις 6 Δεκεμβρίου 1990 πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς λόγω υπερβολικής δόσης ηρωίνης στο σπίτι μιας φίλης του στο Νέο Κόσμο. 

Πιο κάτω θυμόμαστε μερικά από τα λόγια που είπε.



Για την καταγωγή του:

«Υπάρχει ένα παρελθόν σε μένα. Και το παρελθόν αυτό είναι το εξής: είμαι δισέγγονος του Ζορμπά και ως γνωστόν ο Ζορμπάς ήταν ροκ εν’ ρολ, όπως και να το κάνουμε. Και πολύ μάλιστα. Αυτό μας το λέει και ο Καζαντζάκης. Απ’ την άλλη μεριά όμως, έχω σπέρμα απ’ τη γενιά των Αλεξίου. Της Έλλης της Αλεξίου η οποία είναι θεία μου. Κι έτσι έχω μέσα μου και τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο βγαίνει άλλοτε η καταστροφή και άλλοτε η δημιουργία.».

Έλεγε για την αναρχία:

«Υπάρχουν αναρχικοί, άναρχα άτομα δεν υπάρχουν. Έχω τις προσωπικές μου αρχές που άλλες συμφωνούν κι άλλες δεν συμφωνούν με αυτές της κοινωνίας. Δεν είμαι απόλυτος πάνω σ’ αυτές τις αρχές. Είμαι ρευστός και αυτό εξαρτάται από την καθημερινή μου ζωή και από τις εμπειρίες. Για να μη γίνει ρευστότητα, διάλυση, αυτοκαταστροφή, ισορροπώ αυτήν τη ρευστότητα με μια συνέπεια που φαίνεται στις σχέσεις μου με τους άλλους».

Για την δική του υπόσταση στη ροκ σκηνή:

«Πραγματικά δεν ξέρω ποιος είναι ο δικός μου ρόλος στο ελληνικό ροκ και είναι ένα θέμα που ποτέ δεν αναρωτήθηκα. Αλλά αισθάνομαι πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη απέναντι στον κόσμο. Δηλαδή, άμα φύγω από ένα μέρος που έχω παίξει και βλέπω ότι δεν έχουνε πάει καλά τα πράγματα, είμαι άρρωστος κυριολεκτικά, σαν να έχω κάνει το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής μου. Αντίθετα, όταν δω ότι και γω και το κοινό τη βρίσκουμε, είναι από τις μεγαλύτερες ηδονές της ζωής μου».

Για τη σχέση του με τις γυναίκες:

«Η γυναίκα είναι ο καθρέφτης μας. Είναι το πλάσμα που μπορούμε να πούμε ότι το αγαπάμε στο έπακρο και το μισούμε, στο έπακρο, ταυτόχρονα, όπως με το ίδιο σκεπτικό λέμε ότι εμπεριέχουμε τον Σατανά και τον Θεό».

Για τα χαρακτηριστικά των τραγουδιών της εποχής του:

«Σήμερα, με τις μουσικές και τις στιχουργικές ελευθεριότητες, έχουμε καταλήξει, κατά βάση λόγω του μάρκετινγκ, σε μουσικά κατασκευάσματα όπου κυριαρχούν η πλακίτσα, οι κλισαρισμένοι στίχοι, οι εντυπωσιακές, ρηχές ενορχηστρώσεις, οι δήθεν μουσικές επιμειξίες και φυσικά τα άθλια Ελληνικά».

Αντί επίλογου:

«Ένοχος για κάποια αιτία που δεν την έμαθες ποτέ, πες μας ρε φίλε ποιος θεός σ’ ορίζει, ποιος σε γεμίζει μ’ ενοχές… »
Read More

Κωνσταντίνος Θεοτόκης: "Όλος τρέμω όταν σ' ανταμώνω"

Σονέτο 5

Το σπάνιο μπλάβο ρόδο που μπροστά σου
Στην ερμιά, μες στ' αγκάθια του κλεισμένο
Το είδες, φαινότουν να σου λέει: «Προσμένω
Τ' άσπρο σου χέρι να με κόψει. Στάσου!»
Το τήραξες, κυρά, κι ολόγυρά σου
Τ' άχραντο βλέμμα ρίχνεις το βλοημένο
Κι όλο τον κάμπο βλέπεις ανθισμένο
―Γεννά λουλούδια η γη για τη χαρά σου―
Και παίρνεις από τούτα και τ' αφήνεις,
Γιατί φοβάσαι μήπως σ' αγκυλώσει
Μονάχα ακόμη μια ματιά τού δίνεις
―Πόνος αψύς μπορεί να σε λιγώσει―
Πέρα στο λόγγο η ροδαριά εξεράθη:
Καημένο μπλάβο ρόδο που εμαράθη!

Σονέτο 18

Στης ζωής το στενό μονοπάτι
που το φράζουν τ’ αγκάθια κι οι τριβόλοι
άφησε ομπρός σου να περάσουν όλοι
και μοναχός, ωϊμέ, πικρά περπάτει.
Και κάνε τόπο εσύ κάθε διαβάτη
που τρέχει βιαστικά και δίχως σκόλη
στης ευτυχίας το πλάνο περιβόλι
να φτάσει και στ’ ολόχρυσο παλάτι.
Μη βαργομάς γι’ αυτό και μη λυπείσαι
όλα, χαρές και πάθη ο χάρος σβήνει
κι όσο μπορείς λησμονημένος ζήσε
κι ας λαχταράς μονάχα τη γαλήνη
κατάκοπος απ’ το άγριο το δρολάπι
πώχει σηκώσει στην καρδιά σου η αγάπη.

Σονέτο 22

Τόσες φορές ομπρός σου σαν καλάμι
Όλος τρέμω, κυρά, όταν σ' ανταμώνω,
Και τρέχει από το μάτι μου ποτάμι
Το δάκρυ αψύ μ' ένα σου βλέμμα μόνο.
Κι η ψυχή μου δεν ξέρει τί να κάμει
Τι τότες δεν γρικά κανέναν πόνο
Και δεν την φλέγει ο πόθος της να δράμει
Σιμά σου, αλλά με κάνει έτσι να λιώνω,
Γιατί από αγάπη ανέγνωρη, αχ! φοβάται
Η δόλια· σε χαρές δεν έχει μάθει
Και της ζωής τα περασμένα πάθη
Τες πίκρες, τους καημούς, κρυφοθυμάται·
Σαν στη λύρα αν σημάνει μια χορδή της
Κι άλλες βογγάνε, οι αρμονικές, μαζί της.

Σονέτο 28

Σα χάρβαλο η ψυχή μου είναι ρημάδι
Που σε μια του γωνιά φτωχό καλύβι
Έστησε χερομάχος σε λιβάδι
Χέρσο: μα ο χαλασμός ω πώς με θλίβει!
Κι είμαι ο φτωχός, κυρά, που απ' το σκοτάδι
Και μέσα από τον λόγγο που με κρύβει
Θωρώ του παλατιού σου κάθε βράδυ
Το φως και ω πόση λύπη με συντρίβει!
Τι ο νους μου βάζει πως ποτέ ούτε μία
Ματιά στο άχρηστο ερείπιο δε θα ρίξεις,
Κι ούτε τη σάπια πόρτα δε θ' ανοίξεις
Να ιδείς πώς αγρυπνώ στην ερημία
Στη μαύρη στενοχώρια που με κάνει
Τον πόνο μου να λέω για να γλυκάνει.

Σονέτο 69

Είναι στιγμές που την καρδιά μού ανοίγει
Πικρό, βαρύ, θανατερό μαράζι
Μεσάνυχτου σκοτάδι την αδράζει
Κι η ζοφερή μαυρίλα λέω την πνίγει
Κι όξω ευλογία Θεού! στο φως τυλίγει
Τα πάντα ο ήλιος και θερμά αγκαλιάζει
Τη γη που απ' τα φιλιά του αναγαλλιάζει
Και στη χαρά της χάρη η γλύκα σμίγει
Να βρώ ησυχία στου χάρου την αγκάλη
Ο πόθος φλογερός με σπρώχνει.
Κι η γλυκειά σου η λαλιά και τ' αργυρό σου
Το γέλιο που τ' ακούν μαζί μου κι άλλοι
Κι η αγγελική ματιά σου που με διώχνει
Μου λέν νομίζω σπλαχνικά: νεκρώσου.
Read More

Γιάννης Ρίτσος - "Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε. Ἕνας αἰῶνας κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα."


Εἶπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.

Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.

Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.

Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.

Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.

Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.

Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.

Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.

Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.

Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;

Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;

Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.
Ἑνώνεται.

Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.

Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα
ἀφοῦ λείπεις;

Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι.
Εἶμαι γιὰ σένα.

Ἀθήνα 24.9.80



Read More

Γιατί έχουμε εμμονή με άτομα που δεν μας θέλουν;

Σύμφωνα με την Helen Fisher και τους συνεργάτες της, ο λόγος που η ερωτική απόρριψη μας κάνει να αναπτύσσουμε εμμονή βρίσκεται στον εγκέφαλο. Συγκεκριμένα στη διέγερση συγκεκριμένων δομών του που σχετίζονται με τα κίνητρα, την ανταμοιβή, τον εθισμό και την επιθυμία. Χρησιμοποιώντας ως εργαλεία την μαγνητική τομογραφία (MRI), η ομάδα της εξέτασε τους εγκεφάλους 15 ανδρών και γυναικών (φοιτητών) που είχαν πρόσφατα απορριφθεί από τους συντρόφους τους, αλλά συνέχιζαν να υποστηρίζουν ότι ήταν τρελά ερωτευμένοι μαζί τους.


Κατά την εξέταση, τα υποκείμενα κοιτούσαν φωτογραφίες των πρώην συντρόφων τους. Ύστερα, συμπλήρωσαν μια απλή μαθηματική άσκηση. Η άσκηση ήταν μια απόπειρα περισπασμού των συμμετεχόντων από τις ερωτικές τους σκέψεις. Τέλος, οι ερευνητές τους έδειχναν μια φωτογραφία ενός οικείου προσώπου για το οποίο όμως δεν είχαν κανένα ερωτικό ενδιαφέρον. Η ομάδα βρήκε ότι οι εγκέφαλοι των συμμετεχόντων ήταν πιο ενεργοί σε περιοχές που σχετίζονταν με τα κίνητρα, την ανταμοιβή, την επιθυμία, το σωματικό πόνο και τη θλίψη, όταν κοιτούσαν τη φωτογραφία του ατόμου που τους απέρριψε, παρά όταν κοιτούσαν το ουδέτερο πρόσωπο.

Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε το 2010 στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Neurophysiology δείχνει ότι οι άνθρωποι σε τέτοιες καταστάσεις στην ουσία υποφέρουν από σύνδρομο στέρησης και το ναρκωτικό είναι το άτομο που τους απορρίπτει, αφήνοντας τον έρωτά τους ανεκπλήρωτο. Αλλά τα αποτελέσματα αυτά δεν μας προσφέρουν περισσότερες πληροφορίες ως προς το γιατί ανταποκρινόμαστε με αυτό τον τρόπο σε μια ερωτική απόρριψη και δεν απαντά στο ερώτημα του πώς έχουμε αναπτύξει αυτή την προβληματική τάση να θέλουμε άτομα που δεν μας θέλουν.

Μπορεί να σκεφτείτε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα πένθους και στεναχώριας. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι η πλήρης απάντηση, καθώς σε μερικές περιπτώσεις δεν έχουμε χάσει κάτι που είχαμε πριν και το οποίο είναι λογικό έτσι να πενθήσουμε. Μπορεί να είμαστε τρελά ερωτευμένοι με κάποιον που δε μας θέλει και δεν μας ήθελε ποτέ, αλλά η κατάσταση να είναι το ίδιο επώδυνη, σαν να έχουμε μόλις χωρίσει.

Στο παρελθόν, εγώ, αλλά και άλλοι θεωρητικοί, έχουμε ισχυριστεί ότι ο πόνος που νιώθουμε όταν ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος, μπορεί να προκαλείται από κάποιο εξελικτικό χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την κοινωνική απόρριψη σε συνδυασμό με το κοινωνικό στίγμα που συνοδεύει κάποιες φορές τα διαζύγια και τους χωρισμούς. Αλλά εδώ αυτό επίσης δεν εξηγεί το γιατί συχνά ποθούμε μόνο εκείνα τα άτομα που δεν μπορούμε να έχουμε.

Μια άλλη έκφανση αυτού του πόνου μπορεί να έχει να κάνει με την αντιλαμβανόμενη αξία του άλλου. Αν το άλλο πρόσωπο δε μας θέλει ή δεν είναι διαθέσιμο για σχέση, η αντιλαμβανόμενη αξία του ανεβαίνει. Γίνεται ξαφνικά περισσότερο πολύτιμος. Εξελικτικά μιλώντας, θα αποτελούσε πλεονέκτημα για εμάς να «ζευγαρώνουμε» με τον πιο δυνατό/ή σύντροφο. Επομένως, βγάζει νόημα το αυξημένο ενδιαφέρον μας για ένα άτομο το οποίο εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι είναι πολύτιμο.

Μια άλλη απάντηση μπορεί να σχετίζεται με την εθιστική μας προσωπικότητα. Η έρευνα της Fisher έδειξε ότι ο πόνος μετά από μια ερωτική απόρριψη ομοιάζει με εκείνο που νιώθουμε στον εθισμό από μια ουσία. Η ερώτηση παραμένει ωστόσο· τι είναι αυτό στο οποίο είμαστε εθισμένοι σε αυτή την περίπτωση;

Στην περίπτωση ενός χωρισμού, μπορεί να είμαστε εθισμένοι στον χρόνο που περνούσαμε με το άλλο άτομο, στα μηνύματα, στη συντροφιά και στο σεξ. Όμως, αν ο εγκέφαλός μας λειτουργεί παρομοίως όταν ο έρωτάς μας μένει ανεκπλήρωτος και δεν υπήρξε ποτέ σχέση, ποια είναι η πηγή των εθιστικών μας συναισθημάτων; Πιθανότατα, είμαστε εθισμένοι σε σκέψεις για το πώς θα ήταν. Από τη στιγμή που εθιζόμαστε σε αυτές τις σκέψεις, η απόρριψη από εκείνο το άτομο θα βιωθεί το ίδιο έντονα. Στην ουσία πρόκειται για εθισμό σε συγκεκριμένες σκέψεις.

Ο τρόπος σύνδεσης με τους γύρω σας μπορεί επίσης να επηρεάσει το πόσο εύκολα θα «κολλήσετε» με ένα άτομο που δε σας θέλει. Εκείνοι που έχουν έναν εξαρτημένο τρόπο προσκόλλησης θα αναζητήσουν ασυνείδητα άτομα που θα τους προκαλέσουν πόνο. Σε ένα κλασικό σενάριο, αυτά τα άτομα μεγάλωσαν σε μια οικογένεια που η μητέρα ή ο πατέρας τα απέρριψε συναισθηματικά. Κι έτσι το συναίσθημα της απόρριψης είναι ένα οικείο συναίσθημα. Αν έχουμε ένα ιστορικό απόρριψης λοιπόν, είναι πολύ πιθανό να αναζητήσουμε συνθήκες που να την ευνοούν. Ο εγκέφαλός μας την ερμηνεύει ως κάτι φυσιολογικό, ακόμα και αν λογικά συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι.

Τέλος, υπάρχει και μια διαφορετική τροπή στην τελευταία εξήγηση. Πολλές φορές, ψάχνοντας τέτοια επαναλαμβανόμενα σενάρια απόρριψης λόγω παλιών τραυμάτων, ελπίζουμε ενδόμυχα αυτή τη φορά η ιστορία να έχει ένα ευτυχισμένο τέλος. Μόνο που τις περισσότερες φορές αυτό δεν συμβαίνει. Εδώ αξίζει να θυμάστε τον ορισμό του Αϊνστάιν για την παράνοια- το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα.

Berit Brogaard, καθηγήτρια φιλοσοφίας και Διευθύντρια του Εργαστηρίου Brogaard του Πανεπιστημίου του Miami / Photo: Author/Depositphotos
Read More

Μόνο οι ελεύθεροι άνθρωποι αγαπούν χωρίς αναστολές

Είναι σημαντικό να διατηρήσετε την αγάπη σε μια σχέση. Προκειμένου να κάνετε κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσετε ότι δεν είστε ούτε ζευγάρι, ούτε αντρόγυνο ούτε οτιδήποτε άλλο.


Παρά την αφθονία ποιητικών μεταφορών, είναι κυριολεκτικά αδύνατον να συνενωθούν δύο άτομα σε ένα. Είστε απλώς διακριτά άτομα που έχουν βρει πολλά κοινά στοιχεία να μοιραστούν μεταξύ τους. Ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο μόνοι μας και τον εγκαταλείπουμε μόνοι μας. Είναι απλή απερισκεψία να υπόσχεστε ότι θα αγαπάτε τον άλλο για πάντα. Παρότι μπορεί να είναι ωραίο να ακούμε κάποιον να το λέει, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κενή υπόσχεση. Σκεφτείτε το λίγο. Δεν μπορείτε να είστε σίγουροι ότι ο σύντροφος ή η σύντροφός σας θα σας αγαπάει για πάντα, ανεξάρτητα από το τι υποστηρίζει, γιατί η αγάπη αποτελεί εμπειρία που βιώνεται στιγμή με τη στιγμή. Η χθεσινή αγάπη τελείωσε, η αυριανή αγάπη δεν έχει έρθει ακόμη και η σημερινή αγάπη πρέπει να κερδηθεί.

Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο για όσο χρονικό διάστημα και τα δύο άτομα ικανοποιούν κάποια ανάγκη τους και προσφέρουν στη σχέση. Και η αγάπη πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει για να μπορέσει να διατηρηθεί μια σχέση. Κάτι που δεν είναι δυνατόν να γίνει μέσω συμβολαίων! Προκειμένου να διατηρήσετε την αγάπη σε μια σχέση, ο ένας σύντροφος δεν πρέπει να προσπαθεί να αλλάξει τον άλλο. Αυτό συμβαίνει εξαιρετικά συχνά και είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που οδηγούν στο χωρισμό και στο διαζύγιο.

Η αγάπη, ο ρομαντισμός και οι συγκινήσεις γίνονται δυνατά όταν επιτρέπετε στο σύντροφό σας να εκφράσει την ατομικότητά του. Όταν η σχέση δεν πνίγεται από παράλογες απαιτήσεις και προσδοκίες, η οικειότητα μεταξύ των συντρόφων αυξάνεται. Όσο πιο ανεξάρτητοι αισθάνεστε, τόσο περισσότερο θα εκτιμάτε το σύντροφό σας. Η αληθινή αγάπη βασίζεται στην αληθινή ελευθερία. Μόνο όσοι είναι ελεύθεροι μπορούν να αγαπήσουν χωρίς αναστολές.

Το χρόνο που περνάτε μαζί πρέπει να τον αφιερώσετε στο να δίνετε κίνητρα στον άλλο να σας αγαπήσει περισσότερο και στο να μοιράζεστε πράγματα που απολαμβάνετε και οι δύο. Αυτό θα διώξει την πλήξη και θα κρατήσει τη σχέση ζωντανή. Από αυτή την άποψη η ανάπτυξη μιας ρομαντικής προσωπικότητας έχει ζωτική σημασία. Δίχως ρομαντισμό η ζωή δεν έχει τον απαραίτητο μαγνητισμό, γι΄αυτό είναι σημαντικό να τον καλλιεργήσετε.

Μια ρομαντική προσωπικότητα θα αυξήσει το μαγνητισμό που ασκείται στο περιβάλλον σας και θα σας βοηθήσει να προσελκύσετε τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τις περιστάσεις που επιθυμείτε. Όλοι χρειαζόμαστε ρομαντισμό στη ζωή μας και είμαστε ευγνώμονες σε αυτούς που τον εξάπτουν και τον προάγουν.

«Τα μυστικά της απόλυτης αυτοπεποίθησης» Dr. Robert Anthony εκδόσεις Διόπτρα / Photo: Author/Depositphotos
Read More

Jul 19, 2017

Σαπφώ: "Να 'σαι ευτυχισμένη, πήγαινε, άλλωστε τίποτα δε διαρκεί"

1. Κέλομαι σε Γογγύλα

Σε φωνάζω Γογγύλα 
Φανερώσου πάλι κοντά μου 
Το χιτώνα τον άσπρο σαν το γάλα όταν φοράς, 
νά 'ξερες τους πόθους που σε τριγυρίζουν 
όμορφη, και πώς χαίρομαι που δεν είμαι εγώ, 
μα η ίδια η Αφροδίτη που σε μαλώνει.


2. Ατθίδα

Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη 
σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει. 
'Ηρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα 
δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος. 
Από το γάλα πιο λευκή 
απ' το νερό πιο δροσερή 
κι από το πέπλο το λεπτό, πιο απαλή. 
Από το ρόδο πιο αγνή 
απ' το χρυσάφι πιο ακριβή 
κι από τη λύρα πιο γλυκιά, πιο μουσική...


3. Θεός μου φαίνεται..

Θεός μου φαίνεται στ΄ αλήθεια εμένα κείνος 
ο άντρας που κάθεται αντίκρυ σου κι από 
κοντά τη γλύκα της φωνής σου απολαμβάνει 
και το γέλιο σου αχ που ξελογιάζει 
και που λιώνει στο στήθος την καρδιά μου 
σου τ΄ ορκίζομαι" γιατί μόλις που πάω να 
σε κοιτάξω νιώθω ξάφνου μου κόβεται η μιλιά μου 
μες στο στόμα η γλώσσα μου 
στεγνώνει" πυρετός κρυφός με σιγοκαίει κι 
ούτε βλέπω τίποτα ούτε ακούω μα 
βουίζουν τ΄ αυτιά μου κι ένας κρύος ιδρώτας 
το κορμί μου περιχάει" τρέμω σύγκορμη αχ 
και πρασινίζω σάν το χόρτο και λέω πώς λίγο ακόμη" 
λίγο ακόμη και πάει θα ξεψυχήσω.


4. Το τραγούδι της Αριγνώτας 
..... 
Συχνά από τις Σάρδες σε μας δώ πέρα 
η σκέψη της γυρίζει, 
πως ζούσαμε μαζί, 
τι εφάνταζες εμπρός της σα μια θεά, 
κι η ποιο τρανή χαρά της 
το δικό σου τραγούδι ήτανε πάντα. 

Τώρα μέσα στις Λυδές γυναίκες ξεχωρίζει 
καθώς σαν πέσει ο ήλιος 
κι η σελήνη ροδοδάχτυλη λάμπει 
τ' άστρα τ' άλλα σκοτεινιάζοντας 
κι ίδια γύρω αφήνει το φώς της να απλωθεί 
πα σ' αλμυρά πελάγη και σε πολύανθες χώρες. 

Κι έχει πάρει γλυκιά δροσιά να χύνεται 
τα ρόδα μοσχοβολούν και τ' απαλό χορτάρι 
και το τριφύλλι ολούθε τ' ανθισμένο. 

Κι εκείνη πέρα δώθε τριγυρίζει 
την Ατθίδα θυμάμενη 
η καρδιά της η τρυφερή από πόθο πλημμυρίζει 
κι απ' τον καημό βαραίνει μες τα στήθη. 

Κι εμας τις δυό φωνάζει 
να βρεθούμε κοντά της. 
'Ομως, [...]


5. Αποχαιρετισμός στην μαθήτρια..

"Να 'σαι ευτυχισμένη, πήγαινε, άλλωστε τίποτα δε διαρκεί. 
Να θυμάσαι όμως πάντα πόσο σ' αγάπησα, 
κρατιόμασταν χέρι χέρι μέσα στη νύχτα που ευωδίαζε, 
πηγαίναμε στην πηγή ή τριγυρίζαμε στους λόγγους 
κι έφτιαχνα για το λαιμό σου γιρλάντες μεθυστικές". 


6. Απόσπασμα

''κι ανάμεσα σε μαλακά σκεπάσματα χνουδάτα 
με προσοχή την πλάγιασε 
α να `ταν πάντα το κεφάλι ν' ακουμπάς 
σε τέτοιας φιλενάδας τρυφερής τα στήθη 
να κράταγε για μένα δυο φορές η νύχτα ετούτη 
να `ταν χρυσή Αφροδίτη μου 
τέτοια μια μοίρα να μου λάχει εμένα!» 


7. Για την Ατθίδα

«πάλι πάλι ο έρωτας ο έρωτας με παιδεύει 
και πώς να τον παλέψω Ατθίδα μου` που 
αυτός με τα φαρμάκια και τις γλύκες του 
μου κόβει τα ήπατα το τέρας! 
κι εσύ πάει με βαρέθηκες` 
κάνεις φτερά το ξέρω για την Ανδρομέδα 
ποια `ναι λοιπόν αυτή που σε ξετρέλανε 
η χωριάτα που μήτε 
καν πώς να κρατήσει το φουστάνι της πάνω 
από τον αστράγαλο δεν ξέρει;»


8. Για την Μίκα

«μα να σ' αφήκω εγώ δε γίνεται Μίκα γλυκιά μου` 
κι ας έλαχε να σ' αγαπήσουν κόρες από το σόι των Πενθελιδών 
εμάς όλο παραξενιές 
κάποιο μαγευτικό τραγούδι στ' άκουσμα ψάλλει 
κι αηδόνια με κελαηδητό τρελό 
δρόσο σταλάζοντας...»


9. Αποσπάσματα..

''....

μια παιδούλα τρυφερή λεπτή που μάζευε 
αγκαλιές λουλούδια που η φωνή της κι 
απ' της λύρας είναι ακόμη πιο γλυκιά 
πιο λευκή κι απ' το γάλα πιο γλυκόπιοτη α- 
πό το νερό πιο μελωδική απ' τη λύρα πιο 
γαύρη απ' της φοράδας πιο βελούδινη απ' 
το ρόδο πιο τρυφερή απ' το ρούχο το απαλό 
πιο πολύτιμη από το χρυσάφι.''

''...

μαντατοφόρος άνοιξης ηδονικής φωνής αηδόνι 
της Αφροδίτης η θεραπαινίδα η χρυσοφώτεινη 
ανέβαινε ψηλά η πανσέληνος 
και στου βουνού το χώρο συναγμένες 
καθώς σ' άλλους καιρούς της Κρήτης οι κοπέλες 
έσερναν το χορό τριγύρω στον ωραίο βωμό 
και με ρυθμό τα λυγερά τα πόδια τους 
χτυπώντας πατούσανε στα τρυφερά των χόρτων 
ανθουλάκια.'' 

''... 
αρχινώ το τραγούδι μου μ' αιθέρια λόγια 
μα γι'αυτό κι απαλά στ' άκουσμα 
την Ομορφιά διακόνησα-τι ποιο μεγάλο θα μπορούσα 
που μ' αξίωσαν (οι Μούσες) τη δική τους 
δύναμη δίνοντας να λέω: αλήθεια 
σε μελλούμενους καιρούς κάποιος 
θα βρίσκεται να με θυμάτ' εμένα.'' 


11.  Γρήγορα η ώρα πέρασε..

γρήγορα η ώρα πέρασε,μεσάνυχτα κοντεύουν, 
πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βα- 
σιλέψανε-και μόνο εγώ κείτομαι δω μονάχη 
κι έρημη ο Έρωτας που βάσανα μοιράζει 
ο Έρωτας που παραμύθια πλάθει 
μου άρπαξε την ψυχή μου και την τρά- 
νταξε ίδια καθώς αγέρας από τα βουνά χυ- 
μάει μέσα στους δρυς φυσομανώντας. 


Mετάφραση Οδυσσέας Ελύτης
Read More

Jul 17, 2017

10+1 κουβέντες του Μαρσέλ Προυστ για τον έρωτα

Ο δημιουργός του μεγαλειώδους "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" σε στιγμές ειλικρίνειας και διαύγειας για το αιώνια περίπλοκο ζήτημα.

Είναι ο συγγραφέας στον οποίο οφείλουμε όχι μόνο την απόλυτη ποιητική του χρόνου, ως γιατρού, ως εκδικητή, ως τυμβωρύχου, ως συντηρητή, ως δασκάλου, αλλά και τις πιο μεστές διατυπώσεις για τον έρωτα, τον θάνατο, τη συντριβή που προκαλεί η φθορά – και πάλι – του χρόνου.   


Ο Μαρσέλ Προυστ, γεννιέται σαν σήμερα το 1871, για να καταταγεί σ’ εκείνη την παράξενη σειρά στρατιωτών της λογοτεχνίας που πρέπει πρώτα να απορριφθούν πολλές φορές για να γίνουν σημαία και ορόσημο καιρό μετά, κυρίως από προσωπικό πείσμα και πίστη στον εαυτό και τη λογοτεχνική εμμονή τους.   Όλοι σήμερα, ακόμη και όσοι αγνοούν το σύνολο του συγγραφικού του έργου, υποκλίνονται στη θεμελιώδη για όλα τα ανθρώπινα δύναμη των αναμνήσεων, έτσι όπως καταγράφεται στο ογκώδες «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο». Λίγοι αντιθέτως θυμούνται το ότι ο Προυστ απορρίφθηκε από τον Αντρέ Ζιντ, τον «στρατηγό» των επιμελητών του γαλλικού εκδοτικού κολοσσού “Nouvelle Revue Française”, για να ζητήσει συγνώμη έναν χρόνο αργότερα.  

 Και πώς να γινόταν αλλιώς, αφού ο Προυστ ειδικά σ’ αυτό το έργο του έκλεισε όλη τη μαγεία της περιγραφής και της παρατήρησης, όλη την αγωνία να περιγραφεί σε όλο του το μεγαλείο, αυτό που ως ανάμνηση αύριο μπορεί να φαίνεται μικρό…

  Πέραν αυτού, η ιδιαίτερη προσωπικότητα του Προυστ – κλειστή, μοναχική, ευαίσθητη – αφήνει μέσα από το συνολικό του έργο μερικές από τις πιο σοβαρές διατυπώσεις για τον έρωτα – άλλες τρυφερές, άλλες κυνικές, όλες ειλικρινείς – που μπορούν να λειτουργήσουν και σαν χάρτης για το πιο σημαντικό, αλλά στο σήμερα και πιο δύσκολο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής.   


1. "Ο έρωτας είναι ένα χτυπητό παράδειγμα για το πόσο μικρή σημασία έχει για μας η πραγματικότητα".   

2. "Σε ένα χωρισμό, αυτός που δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος είναι αυτός που θα πει και τα πιο τρυφερά λόγια".   

3. "Ας αφήσουμε τις όμορφες γυναίκες στους άντρες εκείνους που δεν έχουν φαντασία".   

4. "Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί".   

5.  "Η επιθυμία για κάτι τα κάνει όλα να ανθίζουν. Η απόκτηση αυτού του κάτι τα κάνει όλα να μαραίνονται και να ξεθωριάζουν".   

6. "Έρχεται τόσο γρήγορα η στιγμή που δεν υπάρχει πια τίποτα για να περιμένουμε". 

7. "Τα ψέματα είναι απαραίτητα στον άνθρωπο. Είναι -ίσως- εξίσου σημαντικά με την αναζήτηση της ηδονής και, επιπλέον, υπαγορεύονται από αυτήν την αναζήτηση".   

8. "Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν πολλά διαφορετικά πάθη. Το αληθινό είναι αυτό, για χάρη του οποίου είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τους άλλους".   

9. "Αφήστε μας να είμαστε ευγνώμονες στους ανθρώπους που μας έκαναν ευτυχισμένους. Είναι οι γοητευτικοί κηπουροί που κάνουν τις ψυχές μας να ανθίζουν".   

10. Ο χρόνος, αυτός που αλλάζει τους ανθρώπους, δεν αλλοιώνει την εικόνα που έχουμε γι’ αυτούς   

11. Οι άνθρωποι που δεν είναι ερωτευμένοι, δεν καταλαβαίνουν πως έναν έξυπνος άντρας μπορεί να υποφέρει πραγματικά από μία συνηθισμένη γυναίκα. Είναι σα να εκπλήσσεσαι που η χολέρα μπορεί να προσβάλλει τους πάντες. Αυτός ο ασήμαντος βάκιλος…».  

Πηγή: www.lifo.gr
Read More

Ο δρόμος προς την αγάπη

Ο δρόμος προς την αγάπη δεν είναι εύκολος. Γιατί; Γιατί συνηθίζουμε να αγαπάμε βάση των δικών μας αναγκών και προτύπων. Ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει, η αγάπη που λάβαμε ή δεν λάβαμε ως παιδιά, οι δικές μας ανεκπλήρωτες ανάγκες και προσδοκίες παίρνουν μορφή μόλις συναντήσουμε τον έρωτα! Όταν όλα αυτά που προσμένουμε δεν εκπληρωθούν τότε ρίχνουμε το φταίξιμο στον άλλον και έτσι η αγάπη δεν έρχεται.


Πότε έρχεται η αληθινή αγάπη;

Όταν απαλλαγμένοι από τα προσωπικά μας θέλω και αφού έχουμε διανύσει χιλιόμετρα μοναξιάς και αυτοκριτικής συναντάμε τον άλλον και θέλουμε πια να δώσουμε αγάπη χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα όπως τα έχουμε φανταστεί ή μάλλον χωρίς να περιμένουμε καθόλου ανταλλάγματα.

Διότι η αγάπη δεν περιμένει ανταλλάγματα…

Η αγάπη μόνο δίνει… Η αγάπη μόνο αγαπά… Η αγάπη ξέρει να δίνει χώρο… Η αγάπη συγχωρεί και δέχεται τον άλλον όπως είναι…

Βέβαια, είναι καλό να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες και τα προσωπικά μας θέλω αλλά… Αλλά χωρίς να έχουμε προσδοκίες ότι ο άλλος είναι εκεί για να καλύψει τα πάντα σε εμάς. Γιατί και ο άλλος έχει τις δικές του ανάγκες και θέλω, που μπορεί σε κάποιο βαθμό να διαφέρουν από τα δικά μας.

Τότε γίνονται όλα απλά. Γιατί; Γιατί έρχονται όλα μόνα τους. Όλα τα σπουδαία. Η αγάπη, ο σεβασμός, η εκτίμηση και τέλος η εκπλήρωση όλων όσων έχουμε ονειρευτεί. Γιατί η αγάπη ξέρει να δίνει τα πάντα… Και έτσι έχουμε τα πάντα… Την αγάπη που δεν ζητά, που δεν θυμώνει, που δεν έχει εγωισμό. Μόνο δίνει… Γιατί η αγάπη ξέρει και η αγάπη μπορεί…

Και μόνο τότε μπορούμε να δεχόμαστε από τον άλλον ό,τι δεν είναι δικό μας. Δηλαδή; Δηλαδή κάθε έκφανσή του, κάθε συμπεριφορά του, κάθε λέξη του που είναι αντίθετη ή μακριά από τα δικά μας πρότυπα. Γιατί μέσα σε ένα κλίμα αγάπης ξέρουμε ότι ο άλλος δεν είναι ίδιος με εμάς και ότι τον αγαπάμε για αυτό που είναι. Και σίγουρα θα υπάρχουν εκφάνσεις και συμπεριφορές του άλλου που θα μας δίνουν τα πάντα. Την αγάπη, τη ζωή, την κάλυψη. Γιατί όσο διαφορετικοί και αν είμαστε, είμαστε άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες τα ίδια θέλω τις ίδιες προσδοκίες.

Και όταν ξέρουμε να αγαπάμε και ο άλλος μαθαίνει να αγαπά. Ακόμα και αν δεν ξέρει.

Όσο δύσκολος είναι ο δρόμος προς την αγάπη και τόσο απλός. Γιατί τίποτα δεν είναι δύσκολο και τίποτα δεν είναι εύκολο. Απλά όσο μαθαίνουμε τον εαυτό μας και κατανοούμε τις ανάγκες μας και τα θέλω μας τόσο μαθαίνουμε και να αγαπάμε.

Ταξίδι δύσκολο και μακρύ. Το ταξίδι προς την αγάπη. Αλλά αξίζει να το ταξιδέψουμε…

Πηγή: enallaktikidrasi.com
Read More

Jul 14, 2017

Ήταν χθες που μ' αγαπούσες

Ήταν μόλις χτες που μου γελούσες. Που γέμιζες τη ζωή μου με χρώματα φερμένα από το διάστημα. Χρώματα που για πρώτη φορά έβλεπα και αισθήματα που πρώτη φορά ένιωθα. 

Μόλις χτες μου είχες πει ότι ήλθες αυτή τη φορά για να μείνεις. Είχες ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις που κατά βάθος ήξερα ότι δε θα τηρήσεις. "Θα μείνω" μου είπες και χαμογελούσες. Κι εγώ έκανα ότι σε πίστεψα για να μη σε πληγώσω. 



Ήταν χτες θυμάμαι μια από τις πιο ζεστές, είπαν, μέρες του χρόνου που τη δρόσιζε η εικόνα σου. Θυμάμαι τον ιδρώτα στο πρόσωπό σου κι εγώ ν' απλώνω το χέρι για να σου σκουπίσω το μέτωπο. Σ' αποχαιρέτησα και έφυγα και μου 'πες να σε περιμένω. Κι η χαζή σε περίμενα. Όπως πάντα μέσα στα άγρια ξημερώματα, με τα μάτια πηγάδια από την κούραση και το βλέμμα κόκκινο από το κλάμα. 

Ήταν χθες που μ' αγαπούσες... 

Ή μήπως ήταν προχθές; Μόλις χτες ήσουν εδώ, μόλις μια βδομάδα πριν, ένα μήνα, ένα χρόνο... 

Δεν μπορώ πραγματικά να θυμηθώ. 

Πράξια Αρέστη
Read More

Jul 13, 2017

Κι έτσι έμαθα να μην περιμένω τίποτα από τους ανθρώπους

Μεγαλώνοντας, έχω μάθει να λέω "ευχαριστώ" όταν μου δίνουν και "παρακαλώ" για να ζητήσω κάτι. Ξέρω πώς δε θα πάρω πάντα αυτά που ζητώ ούτε αυτά που μου αναλογούν, όμως, ποτέ δε θα παίξω βρώμικο παίχνιδι για να τα κερδίσω. Στη ζωή έμαθα ότι κάποιες φορές χάνουμε. Στη συνέχεια έμαθα ότι χάνουμε μόνο αυτά που δεν αξίζουν. Γιατί αυτά κάνουν τόπο για κάτι καλύτερο. 



Όπως έδινα και έδινα, λοιπόν, στους ανθρώπους στις σχέσεις μου, στις φιλίες μου και στην εργασία μου, έτσι έμαθα να ζητάω και ευγενικά κάποια πράγματα. Για την επιβίωση και την ευτυχία μου. Κάποια από αυτά θα έπρεπε να τα είχα πάρει χωρίς να τα ζητήσω καν. Κάποια πράγματα για μένα ήταν αυτόνοητα. Και όπως τα έδινα, έτσι τα περίμενα πίσω. Όμως, κατάλαβα ότι αυτό δεν ισχυεί πάντα γιατί δεν είναι όλοι εγώ και δεν έχουν μεγαλώσει όλοι με τον ίδιο τρόπο και το ίδιο σκεπτικό. Κάποιοι σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, κάποιοι ζηλεύουν, άλλοι σε βλέπουν ως απειλή και οι περισσότεροι έχουν τα δικά τους ψυχολογικά για να μπορούν ν' ανοίξουν τ' αυτιά τους και το μυαλό τους για ν' ακούσουν. 

Για μένα η ομαδική δουλειά και σκέψη, ο αλτρουϊσμός, είναι δεδομένα σε μία εργασία. Η αγάπη, κατανόηση και ελευθερία σε μία σχέση επίσης. Η στηρίξη και συμπαραστάση στους φίλους το ίδιο. Η βοηθεία στους πιο αδύναμους, ο σεβασμός προς το περιβάλλον τα ζώα απαραίτητα. Αλλιώς γιατί να λεγόμαστε άνθρωποι, γιατί να έχουμε δικαίωμα να κατοικούμε σ' αυτό τον όμορφο πλανητή που γοργά καταστρέφουμε. Και αναφέρω μόνο μερικά. Αυτά που θεωρώ πολύ δεδομένα, κάτι σαν άγραφοι κανόνες. Που αν τους εφαρμόζαμε όλοι θα ήταν αυτός ο κόσμος πολύ καλύτερος. 

Όμως, το να περιμένουμε να δρουν όλοι όπως θα δρούσαμε εμείς είναι μία προσδοκία που απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Έτσι, κι εγώ σταμάτησα να ζητώ από τους ανθρώπους. Κουράστηκα. Κουράστηκα να ζητώ τα δεδομένα και να παίρνω το ελάχιστο αυτών που δίνω από τον εαυτό μου. Η αδιαφορία είναι η σωστή στάση. Γιατί να θέλουμε ανθρώπους στη ζωή μας που δεν είναι πρόθυμοι να δώσουν; Μπορούμε σίγουρα να ζήσουμε και χωρίς αυτούς, και μάλιστα πολύ καλύτερα. Γιατί να μας συμπαθούν όλοι και να τους συμπαθούμε όλους; Είναι αδύνατον. 

Ας μην απορούμε λοιπόν που οι άνθρωποι πολλές φορές δεν είναι πρόθυμοι να δώσουν. Ας μην το παίρνουμε προσωπικά. Έτσι έμαθαν να ζουν στον μικρόκοσμό τους και μέσα στη μιζέρια τους. Για να μπορείς να προσφέρεις πρέπει πρώτα να έχεις. Πρέπει να νιώθεις γεμάτος και ευτυχισμένος. Οι περισσότεροι είναι κενοί. Βουτηγμένοι σε μία συνηθεία που μισούν, ανίκανοι και φοβισμένοι ν' αλλάξουν τη ζωή τους. 

Όσοι μας δώσουν θα πάρουν τα δεκαπλάσια. Και όταν δίνουμε πρώτοι ας το κάνουμε συνειδητά, γνωρίζοντας ότι ίσως να μην πάρουμε ποτέ τίποτα πίσω. 
Read More

Η συνειδητοποίηση του τέλους σε κάνει να εστιάζεις σε ό,τι έχει πραγματική σημασία

Ο Στιβ Τζομπς ήταν ενδιαφέρων άνθρωπος. Πόσοι ξεκινούν μια επιχείρηση δισεκατομμυρίων στο γκαράζ του σπιτιού τους λίγο μετά τα είκοσί τους χρόνια; Πόσοι μπορούν να είναι πρωτοπόροι σε τρεις ξεχωριστές βιομηχανίες; (Στη μουσική – το iPod έφερε την επανάσταση στον τρόπο που ακούμε μουσική. Στον κινηματογράφο – η Pixar είναι μια από τις πιο επιτυχημένες εταιρείες παραγωγής ταινιών. Και στους υπολογιστές – η αφοσίωση της Apple στον σέξι σχεδιασμό και στην ευκολία χρήσης είναι παροιμιώδης).


Αλλά αυτό που μου κινούσε περισσότερο το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Στιβ Τζομπς ήταν η φιλοσοφία του. Έθετε στον εαυτό του μια ερώτηση που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου κάθε φορά που βρισκόταν αντιμέτωπος με μια σημαντική επιλογή: «Τι θα έκανα αν αυτό ήταν το τελευταίο βράδυ της ζωής μου;». Η ιδέα πίσω από την ερώτηση είναι μεγαλειώδης. Μάλιστα, έτσι γνώρισε τη σύζυγό του.

Μιλούσε σε ένα πανεπιστήμιο. Εκείνη καθόταν ανάμεσα στο κοινό. Την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά και την πλησίασε μετά την εκδήλωση. Του έδωσε το τηλέφωνό της. Ήθελε να τη βγάλει για δείπνο το ίδιο βράδυ, αλλά είχε προγραμματισμένη μια επαγγελματική συνάντηση. Τυχαίνουν αυτά στη ζωή. Καθώς πήγαινε προς το αυτοκίνητό του, έθεσε στον εαυτό του την «ερώτηση Στιβ Τζομπς», όπως την αποκαλώ: «Τι θα έκανα αν αυτό ήταν το τελευταίο βράδυ της ζωής μου;»

Ξέρουμε ποια ήταν η απάντησή του. Γύρισε τρέχοντας στο αμφιθέατρο, βρήκε τη γυναίκα και βγήκαν ραντεβού. Από τότε ήταν μαζί. Ναι, ξέρω πως όλοι πρέπει να είμαστε πρακτικοί. Ξέρω ότι δεν μπορούμε να κάνουμε την ερώτηση Στιβ Τζομπς σε κάθε περίσταση. Αλλά, η συνειδητοποίηση της θνητότητάς μας αποτελεί σπουδαία πηγή σοφίας, όπως έγραψα και στο Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις;

Το να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι δεν θα βρίσκεστε σε αυτόν τον κόσμο για πολύ καιρό – όσο κι αν ζήσετε – είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να αυξήσετε το πάθος σας, να γίνετε πιο ριψοκίνδυνοι και να μπείτε δυναμικά στο παιχνίδι της ζωής. Η συνειδητοποίηση του τέλους είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να εστιάσετε σε ό,τι έχει πραγματική σημασία, προτού να είναι πολύ αργά.


«Για μια υπέροχη ζωή» Robin Sharma εκδόσεις Διόπτρα
Read More

Εκτίμησε αυτά που έχεις και θα αποκτήσεις περισσότερα από αυτά που θέλεις

Στην πολύχρονη θητεία μου ως συμβούλου κατά του στρες, η πιο διαδεδομένη και αρνητική νοητική στάση που έχω συναντήσει στους πελάτες μου είναι ότι εστιάζουν την προσοχή τους σε όσα δεν έχουν παρά σε όσα έχουν. Εμείς οι άνθρωποι δεν δίνουμε σημασία σε αυτά τα οποία έχουμε. Συνεχίζουμε να διευρύνουμε τη λίστα των επιθυμιών μας, γεγονός που εγγυάται ότι θα παραμείνουμε ανικανοποίητοι. Το μέρος του μυαλού μας που υποστηρίζει ότι «μόλις ικανοποιηθεί αυτή μου η επιθυμία, θα είμαι ευτυχισμένος» είναι αυτό που επαναλαμβάνει τα ίδια κάθε φορά που γεννιέται μια καινούρια επιθυμία.


Ένας φίλος μου μετακόμισε πριν από λίγο καιρό στο καινούριο του σπίτι. Όταν τον είδα, λίγο καιρό αργότερα, συζητούσε για το επόμενο σπίτι του, που θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο! Και δεν είναι ο μοναδικός. Οι περισσότεροι από εμάς κάνουμε το ίδιο πράγμα. Θέλουμε ετούτο ή εκείνο. Αν δεν αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε όλα εκείνα που δεν έχουμε, και έτσι νιώθουμε πάντα ανικανοποίητοι. Αν πάλι αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, απλώς επαναλαμβάνουμε τον ίδιο τρόπο σκέψης με καινούριες επιθυμίες. Έτσι, ανεξαρτήτως του αν αποκτάμε ό,τι επιθυμούμε, εμείς συνεχίζουμε να νιώθουμε δυστυχισμένοι.

Δεν μπορούμε να βρούμε την ευτυχία όταν εφευρίσκουμε συνεχώς καινούριες επιθυμίες. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει ένας τρόπος για να είμαστε ευτυχισμένοι: να αλλάξουμε τον προσανατολισμό της σκέψης μας από αυτά που θέλουμε σε αυτά που ήδη έχουμε. Αντί να εύχεστε ο σύντροφός σας να ήταν διαφορετικός, σκεφτείτε τα προτερήματά του. Αντί να παραπονιέστε για το μισθό σας, νιώστε ευγνωμοσύνη που έχετε δουλειά. Αντί να εύχεστε να μπορούσατε να κάνετε διακοπές στη Χαβάη, συλλογιστείτε πόσο πολύ διασκεδάσατε στο σπίτι σας. Ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος!

Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να πέφτει στην παγίδα του «μακάρι η ζωή να ήταν διαφορετική», σταματήστε και ξεκινήστε από την αρχή. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και σκεφτείτε όλα όσα σας κάνουν να νιώθετε ευγνωμοσύνη. Όταν δεν σκέφτεστε διαρκώς τι θέλετε αλλά όλα όσα έχετε, καταλήγετε να αποκτήσετε τα περισσότερα από αυτά που επιθυμείτε.

Αν εστιάσετε την προσοχή σας στα προτερήματα του συντρόφου σας, τότε και αυτός θα σας φέρεται με περισσότερη αγάπη. Αν είστε ευγνώμονες για τη δουλειά σας, αντί να παραπονιέστε γι΄αυτήν, θα γίνετε καλύτεροι, πιο παραγωγικοί, ενώ δεν αποκλείεται και να πάρετε αύξηση. Αν ψάχνετε τρόπους να διασκεδάσετε εκεί όπου βρίσκεστε, αντί να περιμένετε να πάτε στη Χαβάη, θα έχετε μάθει πλέον να διασκεδάζετε. Αλλά και αν δεν πάτε, έτσι κι αλλιώς θα έχετε περάσει ήδη πολύ καλά.

Υπενθυμίστε, λοιπόν, στον εαυτό σας να αρχίσει να σκέφτεται περισσότερο αυτά που έχετε παρά αυτά που επιθυμείτε. Αν το κάνετε, η ζωή σας θα σας φανεί καλύτερη από πριν. Και ίσως για πρώτη φορά καταλάβετε τι σημαίνει να αισθάνεστε ικανοποίηση.


~ «Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα γιατί όλα είναι μικροπράγματα» Richard Carlson εκδόσεις Πεδίο
Read More

Jul 12, 2017

Πάμπλο Νερούδα: Ό,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει.

«Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ό,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης.» Π.Ν.
Με το ψευδώνυμο αυτό και με αυτές τις αντιλήψεις ο Νερούδα κατάφερε να γίνει ένας μεγάλος ποιητής από τον έρωτα ως την πολιτική και παρά τα εμπόδια που συνάντησε. Ένα νόμπελ λογοτεχνίας και μία πλούσια πολιτική δραστηριότητα τον χαρακτηρίζουν ως προσωπικότητα. Η γραφή του, παράξενα ρυθμική, κρύβει την πραγματική του διάθεση για ζωή, για ένταση. Η συλλογή "Ερωτικά ποιήματα", που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα, συγκεντρώνει τα πιο δυνατά ποιήματά του για τον έρωτα. Μοιάζει λες και ζούσε το καθετί στο έπακρο, σαν τα συναισθήματα να γίνονταν ευθύς στο μυαλό του εικόνες, τις οποίες ύστερα εκείνος αποτύπωνε με λέξεις. Για τον έρωτα. Α.Μ.Ι.

Αν με ξεχάσεις
Θέλω να ξέρεις
κάτι.

Ξέρεις πως είναι αυτό:
αν κοιτάζω στο κρυστάλλινο φεγγάρι, στο κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αν αγγίζω
κοντά στη φωτιά
την ανεπαίσθητη στάχτη
ή το ρυτιδιασμένο κορμί του ξύλου,
όλα με φέρνουν σε σένα,
σαν όλα αυτά που υπάρχουν
αρώματα, φώτα, μέταλλα,
να ήταν μικρά καραβάκια που πλέουν
προς εκείνα τα δικά σου νησιά που με περιμένουν.
Όμως,
αν λίγο λίγο σταματήσεις να μ’ αγαπάς
θα σταματήσω να σ’ αγαπώ λίγο λίγο.
Αν ξαφνικά
με ξεχάσεις
μη με ψάξεις,
θα σ’ έχω ήδη ξεχάσει.
Αν τον σκέφτεσαι μακρύ και τρελό,
τον άνεμο απ’ τις σημαίες
που περνά από τη ζωή μου
και αποφασίσεις
να μ’ αφήσεις στην ακτή
της καρδιάς όπου έχω ρίζες,
θυμήσου
ότι ετούτη εδώ τη μέρα,
ετούτη εδώ την ώρα
σηκώνω τα χέρια μου
και οι ρίζες μου βγαίνουν
σε αναζήτηση άλλης γης.
Μα
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις ότι είσαι προορισμένη για μένα
με αμείλικτη γλυκύτητα.
Αν κάθε μέρα σκαρφαλώνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου να ψάξει για μένα,
αχ αγάπη μου, αχ δική μου,
μέσα μου αυτή η φωτιά ολόκληρη επαναλαμβάνεται
μέσα μου τίποτα δεν εξαφανίζεται, τίποτα δε λησμονιέται
η αγάπη σου δίνει τροφή στην αγάπη μου, αγαπημένη,
και για όσο ζεις θα είναι στα χέρια σου
χωρίς να αφήνει τη δική μου.
*
ΑπουσίαΣε έχω μετά βίας αφήσει,
είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια,
ή τρέμοντας,
ή με ανησυχία, πληγωμένη από μένα,
ή κυριευμένη από αγάπη, όπως όταν τα μάτια σου
κλείνουν μπροστά στο δώρο της ζωής
αυτό που και τώρα και πάντα σου δίνω.

Αγάπη μου,
βρήκαμε ο ένας τον άλλο
διψασμένο και ήπιαμε
όλο το νερό και το αίμα,
βρήκαμε ο ένας τον άλλο
πεινασμένο
και με δάγκωσες και σε δάγκωσα
σαν η φωτιά να δάγκωνε
αφήνοντας πληγές επάνω μας.
Μα περίμενέ με,
φύλαξε για μένα τη γλυκύτητά σου,
Θα σου δώσω ,ακόμη,
ένα τριαντάφυλλο.
*

Η βασίλισσα
Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.
Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.
Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.
Όταν περπατάς στο δρόμο
κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Κανένας δε βλέπει το κρυστάλλινο σου στέμμα, κανένας δεν κοιτάζει
το από κόκκινο χρυσό χαλί
που πατάς καθώς περνάς,
το χαλί δεν υπάρχει.
Κι όταν εμφανίζεσαι
όλοι οι ποταμοί ακούγονται
στο κορμί μου, καμπάνες
σείουν τον ουρανό
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.
Μονάχα εσύ κι εγώ,
μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.
    Read More

    Social Profiles

    Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

    Blog Archive

    Powered by Blogger.

    Text

    Telling Stories, Telling Life

    Followers

    Favorite Video

    Loading...

    Words Translation Agency

    Words Translation Agency
    Words Translation Agency

    Pages

    Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
    Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com