Oct 18, 2017

Mόνο ήλιο, καφέ και το χαμόγελό σου


Μια θάλασσα τα μάτια σου, μια θάλασσα γεμάτη μυστήριο, που για να ανακαλύψεις τους θησαυρούς και τα μυστικά της πρέπει να την πιεις ολόκληρη.
Ένας ήλιος, η ψυχή σου.


Μια ζωντανή θερμότητα που μόνο αν την αγγίξεις θα μπορείς να την νιώσεις.  Που μόνο αν την αγκαλιάσεις σφιχτά και ακούσεις τους  χτύπους της, θα μπορείς να γευτείς την απόλυτη ευτυχία.

Περίεργο συναίσθημα ο έρωτας, καθώς έχει την δύναμη να τα ζωντανεύει όλα. Να τα μεταμορφώνει τόσο που όλα να χάνουν την πραγματική τους μορφή. Να γίνονται μια γιορτή κι ένα χαρούμενο τραγούδι που δεν λέει να τελειώσει. Και πώς να τελειώσει άλλωστε, αφού όσες φορές κι αν το ακούσεις δεν θα είναι αρκετές  για το σ’ αγαπώ που φτερουγίζει μέσα σου.

Δεν θέλει πολλά ένας άνθρωπος για να’ ναι ευτυχισμένος. Του φτάνει απλά να ακούει κάθε μέρα όμορφες μουσικές κεντημένες από τα κύματα της θάλασσας και τα τιτιβίσματα των πουλιών. Του αρκεί να κρατάει δυο χέρια, τα όποια ξέρει πως θα τον σηκώσουν πάνω στα δύσκολα και θα τον ζεσταίνουν όταν εκείνος θα κρυώνει και θα μελαγχολεί. Του φτάνει να ντύνεται με δυο μάτια, που δεν λένε να φύγουν από πάνω του κι όχι μόνο να μην φεύγουν, αλλά να λαμπιρίζουν τόσο, σαν τον κοιτούν, που να θαμπώνεται ολόκληρος.
Μικρά κι απλά πράγματα θέλει ο άνθρωπος,  για να χαμογέλα κάθε μέρα.  Μικρά, όπως  ένα γλυκό φιλί κι ένα χάδι. Μικρά όπως μια εκδρομή στην εξοχή, που το μόνο που θα ακούγεται θα’ ναι το φύσημα του ανέμου. Μικρά, όπως μια τζούρα καφές, μοιρασμένη σε ένα ποτήρι, με μπόλικη αγάπη, αντί για ζάχαρη. Μικρά, όπως ένα αστείο ανέκδοτο κι ένα πείραγμα, που θα τον ξεσηκώνει και θα τον σβήνει με μια αγκαλιά.
Απλά, καθημερινά και τόσο οικεία πράγματα  ζητά ,που δεν κοστίζουν, που δεν έχουν τιμές κι είναι απαλλαγμένες από κάθε συμφέρον. Πράγματα και συναισθήματα αληθινά, που βγαίνουν αυθόρμητα, αθώα, όπως τα μικρά παιδιά που δεν νοιάζονται να πληγωθούν και να πληγώσουν,  γιατί η αγάπη ζει μέσα τους.


Μια παραλία θέλει η καρδιά, μια ακρογιαλιά και μια φωτιά, που θα σβήσει μόνο όταν σταματήσει το φεγγάρι να την φωτίζει , μόνο όταν οι χορδές της κιθάρας θα ξεκουρδιστούν.  Μια πυξίδα κι ένα καράβι ζητά, για να μπορεί  εξερευνήσει το νησί αυτό που λέγεται ευτυχία. Κι ένα τηλεσκόπιο για να μπορεί να μίλα με τα αστέρια και να μαθαίνει από αυτά τις ιστορίες αγάπης που βλέπουν καθημερινά από κει πάνω να εξελίσσονται, έτσι ώστε να μπορεί μέσα από αυτά να γίνεται κι αυτός καλύτερος στην δική του ιστορία.

Η ζωή είναι πολύ μικρή, για μεγάλα πράγματα. Και όσο σύντομα το καταλάβει αυτό κάποιος, τόσο πιο κερδισμένος θα βγει από αυτήν. Καλά και τα μεγάλα όνειρα και οι τεράστιες φιλοδοξίες, μα τίποτα δεν συγκρίνεται με την απλότητα της χαράς. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τα διαμάντια που έχουμε γύρω μας, τα διαμάντια αυτά που ονομάζονται οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι. Τα διαμάντια που ονομάζονται  Άνθρωποί μας. Που ονομάζονται αγάπη, συναισθήματα, ελπίδες και γέλιο.
Μην ψάχνετε την ευτυχία σε πράγματα, που όταν τα αγγίξετε αμέσως μετά θα μαυρίσουν. Βρείτε την μέσα σε αυτά που θα φωτίζουν πάντοτε για σας και θα σας χαμογελούν. Που θα σας στηρίζουν και θα σας δίνουν δύναμη. Αναζητήστε την μέσα σε αυτά που θα σας κάνουν να νιώθετε όμορφα με τον εαυτό σας, που θα σας κάνουν καλυτέρους ανθρώπους.

Τι κι αν κι εγώ επιδίωκα κάποτε αυτά τα μεγαλεία, τις σκάλες που σε οδηγούσαν πάνω ,  αργότερα καθώς μεγάλωνα έμαθα σιγά σιγά πως δεν χρειάζεται να ανέβει κάποιος κάπου ψηλά για να δει την ευτυχία και την αγάπη. Γιατί αυτές βρίσκονται ανάμεσα μας. Και το κατάλαβα καλυτέρα αυτό, όταν της συνάντησα και τις δυο μαζί σε απλά και καθημερινά μου πράγματα και σε πρόσωπα που νωρίτερα δεν τα είχα προσέξει.

Έτσι δεν ζητώ τώρα πολλά από τη ζωή. Μονάχα θέλω να έχει πάντα ήλιο, καφέ και προπάντων το χαμόγελο από το οποίο θα μπορώ να παίρνω δύναμη, για να αντέχω στα δύσκολα αυτού του κόσμου.
Το δικό σου.

αναπνοές
Ασημίνα Μάνου
Read More

Oct 17, 2017

Σ' αγαπούν επειδή σ' αγαπούν ή επειδή σε χρειάζονται;

Αν νιώθεις πως για να αγαπηθείς, πρέπει να δίνεις και να είσαι χρήσιμος… δεν σε αγαπάς. Σε χρησιμοποιείς.


Υπάρχουν άνθρωποι που θα αγαπήσουν αυτό που τους δίνεις και όχι εσένα.

Άνθρωποι που θα γυρνούν κοντά σου γιατί έχουν ανάγκη τον θησαυρό σου, το φως σου, την αγάπη σου. Όχι εσένα.

Άνθρωποι που θα είναι ερωτευμένοι με τον έρωτά σου.

Θα μάθεις να τους ξεχωρίζεις… όταν μάθεις να αγαπάς δίχως την ανάγκη να είσαι χρήσιμος.

Θα τους αναγνωρίζεις όταν μπορέσεις να αγαπήσεις δίνοντας ελευθερία… στον εαυτό σου και στον άλλο.

Ελευθερία να είσαι αυτό που είσαι. Ελευθερία να είναι αυτός που είναι. Είτε όταν εσύ δίνεις… είτε όταν σταματάς.

Την σχέση δε τη διαμορφώνουν αποκλειστικά όσα δίνουμε. Αλλά και εκείνα που δε δώσαμε ακόμα ή που δε θα δώσουμε ποτέ.

Γιατί μέσα σου, κρυφά, σιωπηλά, περιμένεις τον άνθρωπο που θα σε αγαπήσει όπως και αν είσαι, ό,τι και αν έχεις.

Εκείνον που θα αισθάνεται όταν σε κοιτάζει, όταν σε ακούει, όταν σε αγγίζει, όταν σε βλέπει να φρικάρεις, όταν θυμώνεις, όταν αποστασιοποιείσαι, όταν τσαλακώνεσαι, όταν είσαι οι 1000 και 1 εαυτοί σου.

Εκείνον που θα αγαπάει εσένα… όχι το πόσο όμορφο τον κάνει η αγάπη σου.

Υ.Γ: Το να προσφέρεις είναι ένα κομμάτι της αγάπης σου, όχι ολόκληρη η αγάπη. Μάθε να δέχεσαι αγάπη, όχι μόνο να προσφέρεις.


Χαρά Βλαχοδήμου
enallaktikidrasi.com
Read More

Oct 12, 2017

Το παρελθόν δεν αλλάζει. Έγινε!

Κάποτε ρώτησαν έναν σοφό να τους πει τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους δυστυχισμένους. Τους είπε λοιπόν το εξής:
Ένας ναυαγός που ξυπνάει στην παραλία ενός ερημικού νησιού στη μέση του ωκεανού, έχει δυο επιλογές. Να ατενίζει την θάλασσα και να την καταριέται για όσα έχασε κι όσα του πήρε ή να της γυρίσει την πλάτη και να δημιουργήσει καινούργια.
Βλέπετε, συνέχισε, η θάλασσα πάντα θα είναι εκεί να του θυμίζει. Να του θυμίζει όλα αυτά που έχασε, αλλά και να του δείχνει όλα αυτά που βρήκε.
Κάθε κύμα της, και μια ανάμνηση.
Οι άνθρωποι διαλέγουν να κοιτάνε την ομορφιά της θάλασσας για να θυμηθούν. Όλοι την ατενίζουν, με νοσταλγία.


Είναι όμορφη και ξελογιάστρα. Πλάθουν ιστορίες στα κύματά της.
Το μυαλό τους ταξιδεύει στους χιλιάδες κρυμμένους και μυστηριώδεις προορισμούς.
Σαν τα μυστήρια του παρελθόντος, που κρύφτηκαν σε κάτι που δεν έγινε.
Στον ορίζοντα της αναπολούν κι αναρωτιούνται:
«Τι θα συνέβαινε αν…»
Ο ναυαγός ξυπνάει εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα. Το σώμα του είναι η γέφυρα που ενώνει τα κύματα του παρελθόντος με το ασταθές έδαφος της αμμουδιάς του μέλλοντος. Η αμμουδιά από μόνη της, το μόνο που προσφέρει είναι η θέα της θάλασσας. Κι οι περισσότεροι διαλέγουν να την χαζεύουν. Να θυμούνται. Λίγοι είναι αυτοί που περπατούν στην άμμο, βυθίζοντας τα πόδια τους στο αβέβαιο πάτημα του καινούργιου, γυρίζοντας τις πλάτες τους στο παρελθόν.
Κι έτσι κάθονται να κοιτούν, όσα έχασαν. Κι αγνοούν όσα βρήκαν.
Και ζουν δυστυχισμένοι.
Κι οι αναμνήσεις τους τρώνε την ψυχή, όπως η αλμύρα τρώει τον βράχο. Σιγά σιγά. Γλυκά γλυκά. Σαν νανούρισμα. Σαν το τραγούδι των Σειρήνων.
Το παρελθόν είναι απέραντο σαν την θάλασσα.
Είναι σαν αλμύρα. Μας τρώει σιγά σιγά την ψυχή. Την σαπίζει.
Οι εικόνες, οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα, ο πόνος, οι απορίες, οι ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν, οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν την κατάλληλη στιγμή, το «γιατί» που γεννήθηκε μέσα στην ομίχλη της  ζωής μας, μας την σκουριάζουν. Μας την τρώνε.
Η ζωή, όμως, προχωράει.
Το παρελθόν δεν αλλάζει. Έγινε.
Ό,τι έμεινε θολό, δεν θα ξεκαθαρίσει. Κι ούτε θα καταλαβείς το γιατί ήταν θολό. Θα παραμείνει θολό. Σε πλήγωσαν γιατί, πολύ απλά, το ήθελαν να σε πληγώσουν. Ξεπέρασέ το.
Όλα ζουν μέσα στο μυαλό σου, και σε τρώνε. Κι η ειρωνεία είναι πως ενώ αυτά σε τρώνε, τόσο εσύ τα ταϊζεις. Αυτά σου σκουριάζουν την ψυχή, όπως το αλάτι της θάλασσας το μέταλλο. Σιγά και βασανιστικά.
Γίνονται καρκίνοι. Και σε τρώνε.
Μέρα με την μέρα.
Κι ενώ το μυαλό σου θέλει να θυμάται, η ψυχή σου θέλει να ξεχάσει.
Αναπολούμε το παρελθόν μας.
Μετράμε τις πληγές μας.
Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς πληγές. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς παρελθόν. Δεν υπάρχει κανείς που να μην έκανε λάθη.
Το παρελθόν θα είναι πάντα γνωστό.
Το μέλλον θα είναι πάντα άγνωστο.
Το παρόν θα είναι πάντα εσύ.
Να τους ακούτε τους σοφούς. Μερικές φορές λένε σοφά πράγματα.

Γράφει ο Νίκος Θεοφιλόπουλος.
αναπνοές
Read More

Oct 11, 2017

Σ' ένα κόσμο όπου νικάει η λογική, θέλω να τρελαινόμαστε

Μ έχει κουράσει αυτός ο κόσμος, όλο πρέπει και μη. Όλο ανθρώπους που τρέχουν να προλάβουν το τρένο, το λεωφορείο, το ταξί που θα τους πάρει σε μία δουλειά που μισούν, στο λάκκο που σκάβουν κάθε μέρα και χώνονται πιο βαθιά. 


Γιατί δεν τρέχουν με τον ίδιο ρυθμό και προς την ευτυχία τους; Γιατί πάνε όλοι τόσο αργά, αφήνοντας το μυαλό τους να βυθίζεται στο άγχος της καθημερινότητας. Στα πράγματα που πρέπει ν' αγοράσουν για να επιδείξουν, στις τέλειες σέλφι που θα πετύχουν μετά από 50 φωτογραφίες, στις λάθος αγκαλιές και χαραμίζοντας το ταλέντο τους δουλεύοντας για ένα αφεντικό που τους θυμίζει καθημερινά πόσο άχρηστοι είναι. 

Γιατί;  Επειδή επικρατεί η λογική. Η λογική του σήμερα που είναι πιο παράλογη από ποτέ. Αφήνω τις χαρές της ζωής στην άκρη και ό,τι αγαπώ να κάνω για να δουλεύω από το πρωί μέχρι το απόγευμα ή και το βράδυ, για ν' αγοράσω πράγματα που δεν έχω πραγματικά ανάγκη. Ή για να μπορώ να επιβιώσω. Λογικό. Για να επιβιώσεις πρέπει να δουλέψεις. Όσο μακριά βλέπουμε όμως, τόσο μακριά πάμε. Απλά επιβιώνουμε.

Γι' αυτό σου λέω, σταμάτα να σκέφτεσαι κι άσε την τρέλα να νικήσει τη λογική. Θέλω να τρελαινόμαστε ο ένας για τον άλλο, τόσο που να μας κοιτούν οι περαστικοί με απορία. Θέλω να γελάμε τόσο δυνατά που να νομίζουν ότι έχουμε χαπακωθεί. Και θέλω να τα ξεχνάς όλα μαζί μου. Και τους καθωπρεπισμούς και τα μη και τα όχι. Τι? Φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς. Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο. Πες ό,τι αισθάνεσαι και πράξε όπως νιώθεις. Ζήτα μου τις πιο περίεργες επιθυμίες σου, άσε με να μπω σε μέρη της καρδιάς σου που δεν μπήκε ποτέ κανείς άλλος. 

Ναι, μπορεί στο τέλος να πληγωθούμε. Όμως θα έχουμε τουλάχιστον ζήσει αυτό τον έρωτα όσο πιο έντονα μπορέσαμε. Χωρίς ηθικούς φραγμούς και συναισθηματικούς περιορισμούς. Με έντονους καβγάδες και έντονες επανασυνδέσεις. 

Δε θέλω πια να τρέχω να προλάβω το λεωφορείο για να με πάρει κάπου που μισώ. Θέλω να τρέχω για να προλάβω όσα ονειρεύομαι και για να πηγαίνω προς αυτούς που αγαπώ.
Read More

Oct 9, 2017

Εμπιστεύσου τη ζωή γιατί με κάθε τρόπο σου δείχνει το δρόμο

Κάθε άνθρωπος έρχεται στην ζωή μας για να εκπληρώσει κάποιον σκοπό.
Κάποιοι θα σε ακολουθούν για χρόνια, ίσως να είναι στο πλάι σου σε όλη στην πορεία της ζωής σου γιατί εξελίσσεστε παράλληλα και ακόμη και αν είναι μακριά σου τους νιώθεις τόσο κοντά. Άλλοι μπορεί να μείνουν λίγο πίσω ή ίσως μείνεις εσύ και χαθείτε στον δρόμο.


Έπειτα από λίγο όμως ίσως τους ξαναβρείς και αν ήταν φίλοι αληθινοί θα είναι σαν να μην χαθήκατε ποτέ. Άλλοι είναι προορισμένοι να σε συντροφεύσουν σε μία συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου. Τυχαίνει να εμφανίζονται από το πουθενά και να σου προσφέρουν ακριβώς εκείνο που χρειάζεσαι.
Μπορεί να είναι μία βοήθεια.
Να σου θυμίσουν την αξία σου όταν την έχεις ξεχάσει, να σου δώσουν την απάντηση σε τόσα αναπάντητα ερωτήματα που έθεσες στον εαυτό σου. Μπορεί από την άλλη να αποτελέσουν εμπόδιο και δυσκολία και να σε παιδέψουν, να σε πληγώσουν.
Το σίγουρο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι θα κάτσουν λίγο αλλά φεύγοντας δεν θα σε αφήσουν ίδιο με όπως σε βρήκαν.

 Θα γίνουν ο καθρέφτης σου.
Θα δεις μέσα τους τις δυνατότητές σου, ενδιαφέρουσες κρυμμένες πτυχές του εαυτού σου, αλλά και ελαττώματα σου που θα καταφέρεις να ξεπεράσεις. Περνούν από την ζωή σου γιατί μοιάζουν με κάποια πλευρά του εαυτού σου. Φωτεινή είτε σκοτεινή.

Αν έχουν κάτι από την φωτεινή θα καταφέρεις δίπλα τους να την αναπτύξεις περισσότερο και από νεογέννητη να γίνει ολόκληρο θηρίο. Αν έχουν κάτι από την σκοτεινή θα μπορέσεις να την εντοπίσεις καθαρότερα βλέποντας την σε έναν άλλον άνθρωπο και αποδοκιμάζοντας την σιγά-σιγά να την συρρικνώσεις. Κάθε ένας που περνά από τον δρόμο σου είναι μία ευκαιρία για να γίνεις καλύτερος.

Ένας τρόπος για να αλλάξεις κάτι.
Ο ένας παίρνει από τον άλλον εκείνο που χρειάζεται την δεδομένη στιγμή της ζωής του και αν το μόνο που τους ενώνει είναι αυτή η ανάγκη τότε οι δρόμοι χωρίζουν ειρηνικά και φυσικά. Επίσης, κάθε εμπόδιο είναι μία ευκαιρία για ανάβαση, για αλλαγή. Όποιος και αν πέρασε από τον δρόμο μας είτε έφυγε είτε περπατάει ακόμα μαζί μας είναι ένα πρόσωπο που πρέπει να το σκεφτόμαστε με ευγνωμοσύνη
. Για παράδειγμα ακόμη και ο πιο χειριστικός άνθρωπος ήρθε κοντά σου για να μπορέσεις εσύ να πάψεις να είσαι αδύναμος και να γίνεις ο κύριος της ζωής σου. Ελκύουμε αυτό που χρειαζόμαστε και πολλές φορές χρειαζόμαστε μία κατάσταση δύσκολη γιατί μέσα από αυτήν θα εξελιχθούμε. 

Επιπλέον ελκύουμε εκείνο που νομίζουμε πως αξίζουμε και αν αυτό μας προκαλεί πόνο τότε ίσως καταλήξουμε να δούμε την πραγματική μας αξία.

Ελκύουμε όμως και εκείνους που ταιριάζουμε είτε αυτό ισχύει για μία χρονική περίοδο είτε για όλη την ζωή μας. Σε τελική ανάλυση λοιπόν ένα ευχαριστώ αξίζουν ‘καλοί’ και ‘κακοί’ γιατί ήταν μία κραυγή της ζωής για εξέλιξη και ενδυνάμωση. Εάν κάθε δυσκολία την δεις ως ένα σκαλοπάτι που θα σε οδηγήσει ψηλότερα τότε θα την μετατρέψεις από πόνο σε ευγνωμοσύνη. Η πικρία δεν θα έχει θέση στην καρδιά σου για τίποτε.

Εμπιστεύσου τη ζωή γιατί με κάθε τρόπο σου δείχνει τον δρόμο και ο δρόμος είναι προς τα πάνω.


Της Ανθής Κατερίνη.
Πηγή: anapnoes.gr
Read More

Το τέλος να σε βρίσκει όρθιο

Πολλές φορές με ρώτησαν αν φοβάμαι το θάνατο και η απάντησή μου πάντα σχεδόν εκπλήσσει. Γιατί να φοβάμαι κάτι που δε θα αισθάνομαι; Φοβάμαι τον τρόπο που το τέλος των τέλων θα με βρει. Φοβάμαι τον πόνο που ίσως νιώσω και που ελπίζω να είναι σύντομος. Φοβάμαι πάνω απ' όλα μην είμαστε γονατιστή λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα.



Θέλω η τελευταία μου ανάσα να με βρει όρθια. Να πατάω γερά στα πόδια μου και να έχω ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Έτσι θέλω ν' αντιμετωπίζω πλέον και ό,τι συμβαίνει στη ζωή. Με αξιοπρέπεια, με δίκαιο παιχνίδι κι ας βγω η χαμένη. Δε θέλω να λυγίσω. Δε θέλω οι δυσκολίες που θα 'ρθουν να με ρίξουν. 

Κάθε χτύπημα που δέχομαι θέλω να τ' αντέχω. Και αν η φόρα με την οποία με χτυπήσουν για λίγο με ρίξει, θέλω αμέσως ξανά να σηκωθώ. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος φεύγει χωρίς να το θέλω. Κάθε φορά που η μοναξιά μου παγώνει τα πόδια, κάθε φορά που η κούραση και η αϋπνία μουδιάζουν το σώμα μου, κάθε φορά που στο γραφείο μιλάνε για μένα πίσω απ' την πλάτη μου, κάθε μα κάθε φορά χαμογελάω. Παίρνω δύναμη από τους λίγους που αντέχουν να μένουν. Παίρνω δύναμη από το μωρό μου που είναι τόσο καλό μαζί μου. Που προσέχει να μην ταλαιπωρεί πολύ τη μανούλα του ακόμη κι όταν είναι άρρωστο. 

Υπάρχουν τόσα ωραία γύρω μας, αλλά κάποιοι μας κάνουν να τα ξεχνάμε. Όχι γιατί είμαι εγώ κι εσύ εσύ. Αλλά γιατί έτσι είναι ο κόσμος. Γιατί όλα έχουν ένα τέλος, τις πιο πολλές φορές άδοξο. Σημασία όμως, να ζούμε κάθε τέλος στεκούμενοι στα πόδια μας χωρίς καμία βοήθεια και να προχωράμε σιγά σιγά παρακάτω.
Read More

Oct 6, 2017

Οι άνθρωποι φαίνονται από τον τρόπο που επιλέγουν να φύγουν

Η σχέση με τους ανθρώπους που έχουμε στη ζωή μας κρίνεται από το τέλος, από το αποτέλεσμα. Ο τρόπος που θα επιλέξει κάποιος να φύγει είναι και η τελευταία γεύση που θα μας αφήσει, πικρή ή γλυκιά. 


Ναι, οι άνθρωποι φαίνoνται και κρίνονται από τον τρόπο που τελικά επιλέγουν να φύγουν. Εκεί φαίνεται το πόσο μας αγάπησαν, αν άξιζαν όλα όσα δώσαμε, αν είναι δειλοί ή θαραλλέοι και αν είναι τελικά ανθρώπινοι. Αν έχουν κρατήσει έστω και μία δόση αλήθειας για το τέλος και αν επιλέξουν να φύγουν κοιτώντας μας στα μάτια τότε κρατάμε και όλα τα ωραία που περάσαμε μαζί τους. Αν φύγουν, παίζοντας κρυφτό, έχοντας αφήσει αναπάντητα ερωτηματικά και έχοντας επιλέξει να σε πληγώσουν προτού αποχωρήσουν, τότε αφήνουν πίσω τους μόνο τις κακές αναμνήσεις και πληγές που μένουν ανοιχτές για καιρό. 

Όταν κάτι τελείωνει, πρέπει να τελειώνει σωστά. Ο κύκλος πρέπει να κλείνει μια και καλή, χωρίς να αφήνει σημεία ανοιχτά για να επαναλαμβάνεται. Ό,τι φεύγει, φεύγει και για να επιστρέψει θα πρέπει να κερδίσει ξανά από την αρχή μια θέση στη ζωή μας, κάνοντας διπλές προσπάθειες. 

Κανείς δεν κρίνει κάποιον που επιλέγει να φύγει. Κανείς δεν μπορεί να κρατήσει κάποιον με το ζορί. Όταν τα αισθήματα στερεύουν, το να παλεύουμε για μια σχέση μας οδηγεί στα πιο σκοτεινά τοπία του μυαλού. Αγγίζουμε την παράνοια.

Ο έρωτας κάποτε τελειώνει. Όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει να το αποδεχτούμε αλλιώς χάνουμε το δίκιο μας. Αξίζουμε όμως μια σωστή και ειλικρινή αντιμετώπιση. Είναι αυτή η τελευταία χάρη που ζητάμε για όλα όσα δώσαμε και δεν πήραμε ποτέ. Για όλες τις φορές που τρέξαμε με το πρώτο μήνυμα να βοηθήσουμε. ΓΙα όλα τα δάκρυα που ρίξαμε και για όλη την αγάπη που απλόχερα δώσαμε. 

Οι άνθρωποι είναι δειλοί και πολλές φορές δε συμπεριφέρονται καν ανθρώπινα. Ακόμη μια σκληρή αλήθεια που θα πρέπει να αποδεχτούμε. Μπορούμε και μέσα στα νεύρα να εκδικήθουμε να φωνάξουμε, να βρίσουμε όμως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να προχωρήσουμε. 

Έτσι είναι η ζωή. Κάποτε αγαπάμε ανθρώπους που ποτέ δε μας αγάπησαν και το δείχνουν με το τελικό τους χτύπημα, λίγο πριν εξαφανιστούν για πάντα.
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Words Translation Agency

Words Translation Agency
Words Translation Agency

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com