Nov 29, 2017

Μια κούπα καφέ...

«Τα παγωμένα χέρια της γράπωσαν με μανία την καυτή κούπα. Ήξεραν πως εκείνη, ήταν η σωτηρία τους..»

Ναι, οκ. Ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα οι θέλουμε-να-λεγόμαστε-συγγραφείς. Ρεαλισμός. Κρύο. Δύο χέρια. Μια κούπα. Τώρα, μάλιστα!



Μια κούπα καφέ για να ακριβολογούμε. Όχι τίποτα τσάγια και σοκολάτες ή γάλατα κλπ. Καφές! Το μοναδικό πράγμα που πρέπει να βρίσκεται προφυλαγμένο από γυαλί. Καθετί πολύτιμο, έλεγε η γιαγιά μου, πρέπει να είναι προστατευμένο από γυαλί…

Χμμμ, γι’ αυτό είμαι μόνη μου τόσα χρόνια. Είμαι κούκλα κι είμαι κλεισμένη σ’ ένα γυάλινο κουκλόσπιτο. Που να με βρει ο πριγκ…
Φτάνει! Μια μικρή σύγκρουση σκέψεων. Τίποτα ανησυχητικό.
Στο θέμα μας.
Δύο χέρια. Μια κούπα καφές.
Όλη η ζωή μου σε πέντε λέξεις.
Έτσι θα με βρεις πάντα! Τυλιγμένη με μια κουβέρτα, κάτι πανέμορφα και κρύα πρωινά Κυριακής, με μια κούπα καφέ στο δεξί χέρι και το κινητό στο αριστερό. Στα πολύ καλά μου θα έχω κι ένα βιβλίο κάπου πεταμένο στο κρεβάτι ή το λάπτοπ στα πόδια μου.
Κάτι πρωινά Δευτέρας φορτωμένη ωσάν το γαϊδούρι να πάω στο σχολείο, αλλά πάντα μ’ ένα χάρτινο ποτήρι αχνιστό cappuccino με μπόλικη κανέλλα. Κάτι απογεύματα παρέα με μια ροζ κούπα (πάντα και μόνο αυτή την κούπα!) γεμάτη καφέ. Espresso, φίλτρου ή ό,τι καφέ μπορεί να φανταστεί ο κοινός ανθρώπινος νους.
Κάθε στιγμή της ημέρας και της ζωής μου έχουν συντροφιά τη μυρωδιά του καλού καφέ. Τα πρωινά τη μυρωδιά του βαρύ ελληνικού. Οι καθημερινές μου τη μυρωδιά ενός (ή δύο ή και τριών) cappuccino. Τα φοιτητικά μου χρόνια έχουν τη μυρωδιά του γαλλικού φράουλα και βανίλια συνοδεία με μπισκότα κανέλλας. Τα Χριστούγεννά μου μυρίζουν φουντούκι και γάλα. Οι πανελλήνιες είχαν τη μυρωδιά του γαλλικού καραμέλα.

Στο γραφείο μου έχω πάντα μια κούπα καφέ. Είτε στο σπίτι, είτε στη δουλειά. Με τις φίλες μου, καφέ και κουτσομπολιό ή καφέ και βόλτες. Με τους κολλητούς καφέ στο σπίτι. Με το αμόρε, καφέ και χουχούλιασμα. Μόνη μου, καφέ και γράψιμο. Με τη μαμά, καφέ και ψυχανάλυση. Με την αδερφή, καφέ και σειρές/ταινίες. Με τη συνάδελφο, καφέ και κατασκευές.

Στους χωρισμούς, καφέ!
Στις χαρές, καφέ!
Στις λύπες, καφέ!
Στα σοβαρά, καφέ!
Στα χαλαρά, καφέ!

Άσε που η κούπα είναι βολική. Μεταβατικό αντικείμενο, μου το είπε η ψυχολόγος. Χαζομάρες! Είναι η καλύτερή μου φίλη ή και φονικό όπλο, αν χρειαστεί. Έχει ακούσει τα πάντα. Δεν απαντάει, απλώς παρηγορεί. Παρηγορεί γιατί ξέρει! Νιώθει τα νεύρα, την ένταση, το τρέμουλο, το χάος που βουτάμε, τις ανησυχίες. Σε στιγμές αμηχανίας μπορεί να σε προστατεύσει. Αν θες να μην πεις μια κακία απλά πίνεις μια γουλιά για το καλό. Βέβαια, είναι και βοηθητική γιατί μπορεί να χρειαστεί να την πετάξεις με δύναμη κάπου ή σε κάποιον, βρε αδερφέ. Ανάλογα τη συζήτηση! Δεν είμαστε τόσο παρανοϊκοί. Ή μήπως είμαστε;

Έτσι είναι! Καφές σκέτος, μέτριος ή γλυκός. Με γάλα ή χωρίς. Καφές να ναι κι ό,τι να ναι. Κι όπως να ναι! Η μυρωδιά κι η γεύση, σ’ εμάς τους εθισμένους, είναι ναρκωτικό. Μόνο απ’ τη μυρωδιά, μαστουρώνουμε. Ανοίγει το μάτι. Στροφάρει το μυαλό. Βγαίνουμε απ’ το λήθαργο. Είμαστε οι ωραίες κοιμώμενες χωρίς το φιλί. Αρκεί ένας καφές.

«Είμαστε βολικοί εμείς οι εθισμένοι», είπε κι ήπιε μια γουλιά καφέ.

Κάποτε έγραψα κάπου… «Αν θες να σ’ αγαπήσω, φέρε μου μια κούπα καφέ». Οι μεγάλες αλήθειες, όμορφα γράφονται. Ε, μπορεί με σένα να μην ευδοκιμήσει, ο καφές όμως δε θα πάει χαμένος!


Kατερίνα Μονάρχη
the-bluez.gr
Read More

Nov 24, 2017

Με ποιον θα μείνεις στο τέλος;

Αλλάζεις συντρόφους, ψάχνεις καινούριους. Ενθουσιάζεσαι, απογοητεύεσαι και πάλι από την αρχή. Βρίσκεις κουράγιο και βγαίνεις εκεί έξω ξανά για να αναμετρηθείς με τις συνθήκες. Με ποιον θα μείνεις όμως στο τέλος; Ποιος θα κερδίσει τη μάχη με έπαθλο ένα μέρος δίπλα σου για τα χρόνια που έρχονται; Αν ο χρόνος δε σε καταβάλει πρώτος, βέβαια…


Τη μάχη δεν την κερδίζει ο καλύτερος. Δεν την κερδίζει αυτός που σε ανεβάζει στα σύννεφα. Δεν την κερδίζει ο ομορφότερος, ο εξυπνότερος, ο πιο καλός, ο πιο περιποιητικός, ο πιο γλυκός, ο πιο μορφωμένος, ο πιο σέξυ. Στην μάχη αυτή, την πιο σημαντική για τη ζωή σου, νικητής θα αναδειχθεί αυτός του οποίου τα ελαττώματα μπορείς να ανεχθείς. Αυτός, τον οποίο, στις δύσκολες στιγμές του, τον αντέχεις. Αυτός, του οποίου τα χούγια και τις παραξενιές δε βρίσκεις πολύ προσβλητικές.

Διαβάστε επίσης από τον Δημήτρη Φλαμούρη

Δεν έχεις ανάγκη εσύ…

Η αυτοβελτίωση έρχεται μέσα από την αυτοαποδοχή

Δράσε για να μη μετανιώσεις

Γιατί ωραία τα προτερήματα, ωραίο το χιούμορ, η ομορφιά, η περιποίηση, η εξυπνάδα αλλά μετά από λίγο τα συνηθίζεις. Μετά από λίγο επέρχεται αυτό που οι θετικοί ψυχολόγοι ονομάζουν «ηδονική προσαρμογή». Μια αμείλικτη, αλλά και πολύ φυσιολογική διαδικασία. Προσαρμόζεσαι στο καλό και γίνεται απλά το background της σχέσης. Γίνεται το δεδομένο, το σίγουρο. Δεν το προσέχεις πια. Τα «αρνητικά» του συντρόφου σου όμως, δηλαδή τα χαρακτηριστικά του που εσένα δε σου αρέσουν, αυτά δεν τα συνηθίζεις, ίσως ποτέ.

Από τη φύση μας είμαστε προγραμματισμένοι να προσέχουμε περισσότερο τα αρνητικά από ό,τι τα θετικά γύρω μας. Μια κληρονομιά, σύμφωνα με την εξελικτική ψυχολογία, από τότε που ζούσαμε στις στέπες της Αφρικής και οτιδήποτε βλέπαμε και ακούγαμε γύρω μας ήταν κίνδυνος πρωτού αποδειχθεί άκακο ή μη, η οποία, όμως, μας βοήθησε τότε να επιζήσουμε σαν είδος. Έτσι, συνεχίζουμε και είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι στους «κινδύνους» των σχέσεών μας, σε αυτά που μας ενοχλούν. Αυτό σημαίνει ότι μας προκαλούν περισσότερο συναίσθημα και κατά συνέπεια τα θυμόμαστε πιο έντονα.

Η μνήμη είναι άμεση συνάρτηση του συναισθήματος και όσο πιο έντονο το συναίσθημα που ένα γεγονός μας προκαλεί, τόσο πιο εύκολα και πιο έντονα το ανακαλούμε στη μνήμη μας. Είναι απλά ο τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μας, όπως αμέτρητες μελέτες έχουν δείξει… Μπορεί με τον σύντροφό μας να μας αρέσουν τα ίδια μέρη για να βγαίνουμε, όμως εμείς θα θυμόμαστε τη μια φορά που διαφωνήσαμε έντονα για την έξοδό μας. Μπορεί να είναι καλός και περιποιητικός, όμως εμείς, μετά από λίγο, θα εστιάζουμε στο ότι του αρέσει να βλέπει πάντα μπάλα. Μπορεί να είναι έξυπνη και να μας φροντίζει αλλά εμείς, όταν περάσει λίγος καιρός, θα εξαντλούμε την προσοχή μας στο ότι κάνει δυο ώρες να βγει από το μπάνιο. Δεν είναι αδυναμία μας αυτή η μεροληπτική εστίαση. Είναι η φύση μας.

Γι αυτό, ίσως, αποτελεί φυσική συνέπεια το γεγονός ότι θα μείνουμε με τον σύντροφο του οποίου τα «αρνητικά» μπορούμε να ανεχθούμε. Εκτός και αν… Εκτός και αν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε την ηδονική προσαρμογή με την πιο σίγουρη συνταγή. Την ευγνωμοσύνη. Εστιάζοντας συνειδητά στα «θετικά» του, την καλοσύνη του, την ομορφιά του, τη φροντίδα του, το χιούμορ του, μπορούμε να καταφέρουμε να συνεχίσουμε για πολύ καιρό να νιώθουμε ευτυχισμένοι που είναι στη ζωή μας.

Ο κάθε άνθρωπος είναι σαν ένα τριαντάφυλλο, όπως μου αρέσει να λέω. Αν πούμε ότι έχει αγκάθια, θα έχουμε δίκιο. Αν πούμε ότι έχει όμορφο άνθος, πάλι θα έχουμε δίκιο. Το που θα επιλέξουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας, θα καθορίσει και τη διάθεσή μας, την ποιότητα της σχέση μας. Ας επιλέξουμε το δεύτερο για να γεμίσουμε τη ζωή μας με όμορφα λουλούδια και όχι με τα λιγότερο κοφτερά αγκάθια…


Δημήτρης Φλαμούρης
enallaktikidrasi.com

Read More

Αντέχουμε έναν έρωτα δίχως μέλλον;

Γνωρίζουμε ένα άτομο που έχει τον σωστό συνδυασμό χαρακτηριστικών- κάνετε υπέροχες συζητήσεις μαζί, διασκεδάζετε, μοιράζεστε τις ίδιες αξίες, ευχαριστιέστε παρόμοια πράγματα, υπάρχει ξεχωριστή χημεία… όλοι έχουμε μια κάποια λίστα. Και αυτό το άτομο φαίνεται να διαθέτει (σχεδόν) όλα τα χαρακτηριστικά της λίστας μας. Και τυχαίνει κι εμείς να ταυτιζόμαστε με τη δική τους λίστα. Και κάπως έτσι… ερωτευόμαστε.

Και μετά απ’ αυτό τι; Ο έρωτας είναι συναρπαστικός. Ευχάριστος και αυθόρμητος. Και θέλουμε να τον απολαύσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Η επήρεια του έρωτα μοιάζει με εκείνη της κοκαΐνης: αν και νιώθουμε υπέροχα, δεν είναι καθόλου λογική. Είναι βέβαια μια πραγματική εμπειρία και σίγουρα έντονη. Αντλούμε ικανοποίηση, τον λαχταράμε και το πιθανότερο είναι ότι θα φερθούμε απερίσκεπτα ή θα αλλάξουμε τη ζωή μας γι’ αυτόν.
Και εδώ είναι το σημείο, όπου βουτάμε σε επικίνδυνα νερά. Αρχίζουμε όχι μόνο να αντιλαμβανόμαστε τι χρειάζεται να αλλάξουμε, να κάνουμε ή να θυσιάσουμε, για να περάσουμε περισσότερο χρόνο με αυτό το άτομο, αλλά επίσης δεν θέλουμε με τίποτα να τελειώσει. Εθιζόμαστε σε αυτόν και στην εμπειρία. Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το μέλλον και πώς μπορούμε να διατηρήσουμε αυτή την εμπειρία για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Ίσως για πάντα, θα σκεφτούμε σίγουρα.
Πώς λοιπόν κρατάμε τον έρωτα; Αυτό που θέλουμε είναι να ικανοποιούμε συνεχώς το άλλο άτομο, για να μένει ευτυχισμένο. Η ευτυχία του μέσα στη σχέση θα μας διασφαλίσει ότι θα μείνει μαζί μας και μόνο έτσι συνεχίζουμε και εμείς ανέμελοι να νιώθουμε ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό, σωστά;
Και σταδιακά, αρχίζουμε να συμβιβαζόμαστε. Συμβιβαζόμαστε ως προς το τι θέλουμε, τι μας αρέσει να κάνουμε, να τρώμε ή ποιον να βλέπουμε. Οι αλλαγές είναι διακριτικές στην αρχή, αλλά απόλυτα πραγματικές. Σιγά σιγά, υποχωρούμε, καταπιέζουμε, αλλάζουμε ή κρύβουμε κομμάτια του εαυτού μας. Αν συζήσουμε και/ή παντρευτούμε, η πίεση μπορεί να αυξηθεί, καθώς τότε θα είμαστε μαζί συνέχεια, κάθε μέρα και γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τις λεπτομέρειες της ευτυχίας τους και πώς εμείς την επηρεάζουμε. Έχουμε πια αφιερωθεί σε αυτό και κάνουμε ο,τι χρειάζεται για να πετύχει.
Δεν είναι όλα αυτά απαραιτήτως άσχημα. Συνεχίζουμε να βιώνουμε στιγμές χαράς και ευχαρίστησης, όταν νιώθουμε εκείνη την ξεχωριστή σύνδεση ξανά- όταν θυμόμαστε ξανά τι είναι αυτό που αγαπάμε στον άλλο και όταν λαμβάνουμε την επιθυμητή ανταπόκριση. Και κάποιες από τις αλλαγές που κάνουμε μπορεί να αποδειχτούν καλές για εμάς, επειδή μέσα από αυτό μπορούμε να βρούμε κομμάτια του δικού μας καλύτερου εαυτού. Για παράδειγμα, ίσως υπάρχει για εμάς ένας καλύτερος τρόπος να εκφράζουμε το θυμό μας ή ίσως υπάρχουν πιο υγιείς επιλογές για το μέλλον μας.
Αλλά πολλά από αυτά που κάνουμε για να συντηρήσουμε τον έρωτα αποτελούν μια απόπειρα να τροποποιήσουμε τον εαυτό μας. Και φυσικά, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε, τον πυρήνα του είναι μας, σωστά; Η φύση μας είναι αμετάβλητη, όπως και η υπόλοιπη φύση γενικά- οι σπόροι της βελανιδιάς θα γίνουν βελανιδιά, όσο κι αν εμείς θέλουμε να γίνουν ελιά. Με τον καιρό, η χαρά μπορεί να μετατραπεί σε έναν βαθύ πόνο, επειδή τελικά αγαπιόμαστε εν μέρει και όχι ολοκληρωτικά. Εκείνο το άλλο πρόσωπο- το άτομο που μας γνώρισε και μας ερωτεύθηκε- τώρα αγαπά μια τροποποιημένη εκδοχή του ποιοι είμαστε, μια εκδοχή που μόνο εν μέρει είναι αληθινή.
Αυτός ο έρωτας δεν μπορεί να μας γεμίσει και σίγουρα δεν φέρνει την αυθεντική ευτυχία. Είναι καλός, αλλά όχι αρκετά καλός. Για κάποιους, η μακροπρόθεσμη αυτή μορφή αγάπης αξίζει και εκεί αναδύεται ένα διαφορετικό είδος τρυφερότητας. Για άλλους, αυτή η μορφή αγάπης ενοχλεί. Και δεν τους γεμίζει.
Είναι δυνατό να πάρουμε μια διαφορετική πορεία; Τι θα συμβεί αν δεν συμβιβαστούμε; Τι θα γίνει αν δεν προσπαθήσουμε να αφήσουμε, να μεταβάλλουμε ή να αρνηθούμε κομμάτια του βαθύτερου εαυτού μας; Τι θα συμβεί αν δεν παλέψουμε να κρατήσουμε τον έρωτα; Τι θα συνέβαινε αν, αντιθέτως, μείνουμε στην αλήθεια της προσωρινότητας του έρωτα, αντί να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον, στο οποίο θα διασφαλίζεται μια κάποια σταθερότητα, μια βεβαιότητα ότι θα μείνει για πάντα εδώ;
Κι αν δίναμε ενέργεια και προσπάθεια στο να μάθουμε, σε βαθύτερο επίπεδο, ποιος είναι τελικά ο άλλος; Κι αν το ζούσαμε, ακόμα κι αν ξέραμε ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί αυτό να φύγει, να εξανεμιστεί στο επόμενο λεπτό ή στην επόμενη εβδομάδα; Κι αν ζητούσαμε το ίδιο κι από το άλλο άτομο; Στήριξη, χωρίς να σημαίνει ότι θα πάρουμε ακριβώς ο,τι θέλουμε. Μήπως τελικά είναι καλύτερο να αντιμετωπίσουμε το άγχος του έρωτα και της δέσμευσης, του φόβου της απώλειας; Μήπως τελικά υπάρχει ένα είδος έρωτα χωρίς σκληρούς συμβιβασμούς, αλλά με αμοιβαία στήριξη και αποδοχή;
Αυτό το είδος έρωτα και αγάπης μπορεί να οδηγεί ή να μην οδηγεί σε μια κοινή πορεία ζωής. Αν αυτός είναι ο στόχος, αυτός ο τρόπος δεν ανοίγει με βεβαιότητα την πορεία προς την εκπλήρωσή του. Για την ακρίβεια, αυτό το είδος αγάπης δεν έχει προδιαγεγραμμένη πορεία, δεν έχει χάρτη ή συγκεκριμένο στόχο- με την εξαίρεση της υπόσχεσης για ειλικρίνεια και αμοιβαία στήριξη. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια σχέση γεμάτη αβεβαιότητες. Πρόκειται για μια εμπειρία αγάπης που ίσως εξελιχθεί, ίσως και όχι. Όμως σίγουρα αξίζει να είναι αληθινή και πλήρης.
Ο έρωτας μόνο έτσι μπορεί να βιωθεί στο πλήρες φάσμα του και να ειδωθεί καθαρά ο λόγος ύπαρξής του. Και καθώς θα βασίζεται στην αλήθεια, θα φέρει μαζί του χαρά, ανακάλυψη και εξέλιξη.

Samantha Smithstein, Psy. D., κλινική ψυχολόγος
Read More

Nov 15, 2017

Τα χέρια σου στο σώμα μου

Υπάρχει μαγεία στη ζωή μας. Υπάρχει και είναι στα απλά πράγματα. Είναι όπως τ' αστέρια που ενώ είναι κάθε βραδύ εκεί όμορφα και λάμπουν, ξεχνάμε να κοιτάξουμε ψηλά για να τα δούμε. Η μαγεία βρίσκεται σε όλα τα έντονα που αισθανόμαστε. Σ' όλα αυτά που αγγίζουν τόσο βαθιά τις αισθήσεις μας, που ταράζουν το μυαλό και το σώμα μας. Που μας κάνουν ν' ανατριχιάζουμε ακόμη κι όταν μετά από καιρό τα σκεφτόμαστε.



Υπάρχει μαγεία όταν τα χέρια σου βρίσκονται στο σώμα μου. Κάτι μαγικό συμβαίνει όταν το σώμα σου έρχεται σ' επαφή με το δικό μου. Tο νιώθεις και το νιώθω, κανείς από τους δύο μας όμως δε μιλάει ποτέ γι' αυτό. Γιατί φοβόμαστε μήπως φανούμε χαζοί. Γιατί δεν υπάρχουν ακριβείς λέξεις να περιγράψεις κάτι που ξεφεύγει από τα γήινα αισθήματα και πράγματα. 

Έτσι, πρέπει να είναι ο αλήθινος έρωτας για τον όποιο έγραψαν ο Σαίξπηρ στο Ρωμαίoς και Ιουλιέτα και ο Ζεβάκο στη Γέφυρα των Στενάγμων. Αυτό πρέπει να είναι το αίσθημα που όλοι πεθαίνουν για να νιώσουν έστω και μια φορά στη ζωή τους, που πολλοί ψάχνουν και δεν βρίσκουν, που οι ποιητές έχουν εξυμνήσει. Αυτό που εμείς ζούμε. 

Και κοίτα που πότε μέχρι στιγμής δεν το εκτιμήσαμε όσο του άξιζε. Προσπαθήσαμε να το ποδοπατήσουμε, να το λιώσουμε να το εξαφανίσουμε, χωρίς όμως να καταφέρουμε τίποτα πάνω του. Με την πρώτη ματιά και το πρώτο άγγιγμα, ακόμη και μετά από καιρό, φούντωνε μέσα μας και μας τύλιγε από την κορφή μέχρι τα νύχια. 

Όταν τα χέρια σου βρίσκονται στο σώμα μου, παίζουν μουσική. Δημιουργούν κάτι που αν υπήρχαν θεατές όχι μόνο θα έβλεπαν αλλά και θα ένιωθαν. Όπως όταν βλέπουν μία ψεύτικη ερωτική σκηνή σε ταινία. Μόνο που σε μας είναι πέρα για πέρα αληθινό. Aληθινό και τόσο σπάνιο που αγγίζει τα όρια τα μαγείας.

Θέλω τα δάχτυλά σου στο στόμα μου. Να μπαίνουν στο λαιμό μου και να με κάνουν λίγο να δακρύζω. Να τα δαγκώνω και να με κοιτάζεις με ύφος θυμωμένο. Κι όταν τα χέρια σου με κρατάνε σφιχτά ή όταν χαϊδευτικά με χτυπάνε θέλω να νιώθω όλο τον πόνο του έρωτα μας. Αυτού που θα μένει για πάντα μισός και ανεκπλήρωτος, όμως θα ξεχειλίζει πάντα το μέσα μας. 

Θέλω τα δάχτυλα σου μέσα στον κόλπο μου, στα σημεία που μόνο εσύ ξέρεις να βάζεις και να λιώνω από ηδονή. Θέλω τα χέρια σου πλεγμένα στα δικά μου όταν βρίσκεσαι από πάνω μου γιατί έτσι μου δείχνεις ότι είμαι δική σου. Μου αρέσουν τα παιχνίδια που κάνουν τα χέρια σου. Μου αρέσει να κοιτάζω τις γραμμές στις παλάμες σου και να τις ακολουθώ με το δάχτυλο μου. Αυτά τα χέρια μ' αγκαλιάζουν και χάνεται ο κόσμος γύρω μου. Με τυλίγουν μέσα τους και είναι τόσο μεγάλη η ευτυχία μου, που δε θα με ένοιαζε να έκλεινα τα μάτια μου και να μην τ' άνοιγα ποτέ ξανά. 

Τα χέρια σου είναι ο κόσμος μου. Η μεγαλύτερη ηδονή και δόνηση στο σώμα μου. Το καταφύγιο μου αλλά και η φυλακή μου. Η μεγαλύτερη μου επιθυμία όταν δεν σε έχω.
Read More

Nov 13, 2017

Φθινοπωρινή Κυριακή...

Κυριακή, είναι φθινόπωρο. Ξέρω μόνο αυτό. Κάνει λίγο κρύο. Παίρνω τυχαία ένα βιβλίο από τα ράφια, έτσι κι αλλιώς κρατάω μόνο όσα αγαπώ, τα άλλα τα χώνω σε κάσες στη σοφίτα. Λυπάμαι να τα πετάξω. Τώρα που το σκέφτομαι έτσι κάνουμε και με τους ανθρώπους. Κρατάμε μόνο αυτούς που όπως ένα βιβλίο θα θέλαμε ν' ανοίξουμε ξανά και ξανά, αυτούς που θα θέλαμε να φτάσουμε μαζί τους ως την τελευταία σελίδα. Ανακατεύω το τσάι. Είναι τόση η ησυχία που το κουτάλι ακούγεται δυνατά να χτυπάει στο φλιτζάνι. Μου αρέσει η ησυχία. Με κουράζουν οι άνθρωποι. Δεν είμαι για πολλά. Ήμουν κάποτε για σένα, κάποτε οι Κυριακές είχαν σχήμα χρώμα και άρωμα. Τώρα, οι αναμνήσεις φύλλα που έπεσαν από δέντρο και σιγά σίγα λιώνουν σ' ένα βρεγμένο πεζοδρόμιο.



Read More

Nov 9, 2017

Χόρχε Μπουκάι: Ο έρωτας χτίζεται από ολόκληρους ανθρώπους και όχι δύο μισά

Απόσπασμα από το βιβλίο
«Να βλέπεις στον έρωτα» Εκδ. Opera

Η χειρότερη από τις αντιλήψεις που έμαθαν και μετέφεραν οι γονείς στα παιδιά τους είναι πως υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Γιατί να μην προσπαθούμε να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό;


Ο έρωτας που προτείνουμε χτίζεται μεταξύ ολόκληρων ανθρώπων που συναντιούνται, όχι ανάμεσα σε δύο μισά που χρειάζονται το ένα το άλλο για να νιώσουν ολόκληρα. Όλες οι ιστορίες αγάπης καταλήγουν σ’ ένα ευτυχές τέλος: «Παντρεύτηκαν, κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…» Ας ξυπνήσουμε τους κοιμισμένους: η σχέση δεν είναι έτσι. Η σχέση είναι ένας νέος δρόμος – μία πρόκληση.


Αυτό που μπορώ να περιμένω από μία σχέση είναι ένας σύντροφος στο δρόμο μου, στη ζωή, κάποιος που να με τρέφει και με τη σειρά του να τρέφεται από την παρουσία μου. Αλλά πάνω απ’ όλα, κάποιος που δεν θα παρεμβαίνει στο δρόμο της ζωής μου.

Όταν χρειάζομαι τον άλλο για να ζήσω, η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση.

Και υπό εξάρτηση, επιλογές δεν μπορούν να γίνουν.

Και χωρίς επιλογή δεν υπάρχει ελευθερία.

Και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει αληθινός έρωτας.

Και χωρίς αληθινό έρωτα μπορεί να υπάρχουν γάμοι, αλλά δεν υπάρχει σχέση.


Πηγή : enallaktikidrasi.com
Read More

Nov 6, 2017

Νέα Κυκλοφορία Βιβλίου: Λίζα Η Μπαλαρίνα

Λίγα λόγια το βιβλίο:
Έχοντας ως στόχο την ευαισθητοποίηση μικρών και μεγάλων γύρω από το τεράστιο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων σε Ελλάδα και Κύπρο, η συγγραφέας Πράξια Αρέστη, κάνει την πρώτη της έντυπη συγγραφική προσπάθεια, κυκλοφορώντας το παιδικό διήγημα, “Λίζα, η Μπαλαρίνα”. Η μεγάλη της αγάπη για τον σκύλο της Λίζα που υιοθέτησε από καταφύγιο πριν από περίπου 4 χρόνια, αποτέλεσε την έμπνευσή της γι’ αυτό το συγγραφικό εγχείρημα, που θέλει να δείξει πάνω από όλα ότι τα ζώα και ιδιαίτερα τα σκυλιά έχουν αισθήματα και αντίληψη που φθάνει αυτή των ανθρώπων.
Πρόκειται για ένα παιδικό διήγημα που απευθύνεται τόσο σε παιδιά αλλά και σε μεγάλους που αγαπάνε τα ζώα και έχουν μία δική τους όμορφη ιστορία να διηγηθούν για το πώς ήλθε στη ζωή τους το δικό τους αγαπημένο κατοικίδιο.
Οι εκδόσεις Φυλάτος έχουν αναλάβει την έκδοση και την προώθηση του βιβλίου το οποίο θα διατίθεται σε βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα και διαδικτυακά στον πιο κάτω σύνδεσμο: https://fylatos.com/shop/%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1-%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1/


Η συγγραφέας, θέλοντας να συνεχίσει την ενεργή της βοήθεια προς τα καταφύγια ζώων, συνεργάζεται σε αυτή την κυκλοφορία της με το Dog Valley Center, όπου μέρος των εσόδων θα πηγαίνει κάθε τρίμηνο στην αγορά τροφίμων και απαραιτήτων πραγμάτων για το καταφύγιο.



Περίληψη:
Τι κοινό μπορεί να έχουν ένα κουτάβι και ένα κοριτσάκι; Σε μια πόλη που δείχνει κάθε μέρα το σκληρό της πρόσωπο στα αδέσποτα, ένα κουταβάκι γεννημένο στα σκουπίδια γεννιέται δίπλα από μία σχολή μπαλέτου. Οι κλασικές μελωδίες, τα χρώματα και οι κινήσεις των παιδιών το κάνουν για λίγο να ξεχνά το κρύο και τη μοναξιά των δρόμων. Η φιλία και η αγάπη, όμως, μιας μικρής μπαλαρίνας θα του αλλάξουν για πάντα τη ζωή.



Βιογραφία Συγγραφέα:
Η Πράξια Αρέστη μεγάλωσε στην κοιλάδα Σολέας της Κύπρου, ένα πανέμορφο τοπίο ριγμένο στη φύση, που υπήρξε και η πρώτη της πηγή έμπνευσης. Η καθημερινή επαφή της με τη φύση ήταν αυτή που την έκανε ν' αγαπήσει τα στοιχεία της, μαζί και τα ζώα. Οι έντονες και χαρούμενες παιδικές της αναμνήσεις είναι αυτές που την έσπρωξαν στη συγγραφή παιδικών διηγημάτων.


Στα 18 της κερδίζει μία θέση στη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων και 4 χρόνια μετά, παίρνει υποτροφία για μεταπτυχιακό στις Βυζαντινές Σπουδές, στο Λονδίνο. Αργότερα παίρνει δίπλωμα Δημιουργικής Γραφής από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.


Ερχόμενη στην Κύπρο στρέφεται προς τη Δημοσιογραφία και τη συγγραφή. Εργάζεται μέχρι και σήμερα σε μεγάλο δημοσιογραφικό όμιλο της Κύπρου ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε blogs στην Ελλάδα και στο προσωπικό της blog mikresistories.org.



Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com