Apr 25, 2018

Ειρήνη Ρηνιώτη: Αν κάτι μ’ έμαθε στον έρωτα είναι το «δεν σου ανήκω»


Κύκλος

Θέλω να σου χαρίσω έναν κύκλο
Στην περιφέρειά του να πατάς
Για να κοιτάς ταυτόχρονα
Τον μέσα κι  έξω κόσμο

Αν λαχταρήσεις τη φωτιά,  κάνε τον κύκλο ήλιο
Αν  επιλέξεις μοναξιά, Σελήνη ονόμασέ τον
Αν θες να στείλεις μήνυμα, χειρίσου τον σαν σφαίρα
Αν πόθο νιώσεις, κράτα τον στα δόντια σου σαν ρόγα

Αν προτιμάς αφανισμό, δέσε τον στο λαιμό σου

δίνοντάς του τον κύκλο μέσο για τη χαριστική βολή.




Αυτοχειρία

Κρεμάστηκε 
Στο δέντρο της παραίτησης

Οι τοίχοι στο χρώμα της σκουριάς
Ανάμεσά τους μία γυναίκα γδύνεται 
πετάει τα ρούχα της στο πάτωμα  
ώσπου τελείως γυμνή
τραβάει το δέρμα απ’ το λαιμό
και την εικόνα της κρεμάει σε ατσάλινο καρφί
ως το επόμενο πρωί που θα την ξαναβάλει

Οι πεταλούδες πετώντας στο δωμάτιο
γέμιζαν χρώματα τους τοίχους στην αρχή
αλλά μόλις ξεθώριασε ο χορός
ο άντρας τις καρφίτσωσε στην κουρτίνα
να μαραθούν στο φως

νιώθοντας τον πόνο στη ραχοκοκαλιά  της
αποξεράθηκε μαζί τους με τον καιρό
κι όταν υψώθηκαν οι φλόγες στο ταβάνι
την ώρα του αναπάντεχου βιασμού
είδε τις πεταλούδες παρανάλωμα κι έγινε στάχτη

…όχι από εκδίκηση
αλλά γιατί δεν  άντεξα
τη στέρηση που ένιωθα
ενώ ήσουνα κοντά μου

Τις νύχτες φοράω στους ώμους μου το τρόπαιο
το περιφέρω κι αισθάνομαι
επάνω μου το αίμα σου να στάζει

…Σε βλέπω τώρα ιστιοφόρο απ’ τη στεριά
και δεν με αγγίζεις

Είσαι σημάδι στον ορίζοντα που σβήνει

Δες, φωσφορίζουν μες στις χούφτες μας
τα δόντια των νεκρών χαμογελώντας.


Αν κάτι μ’ έμαθε στον έρωτα
είναι το «δεν σου ανήκω»


Μια βόλτα μόνο
Ειρήνη Ρηνιώτη
Read More

Apr 23, 2018

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου: 6 αποσπάσματα από βιβλία που μας σημάδεψαν


Ρώτησαν κάποτε το Ναστραντίν Χότζα:
” Όταν γίνεται ένα καινούργιο φεγγάρι, το παλιό τι το κάνουν;”
Κι αυτός απάντησε:
“Το ψαλιδίζουν και το κάνουν άστρα”
“Μέσα στις φλόγες” (Διδώ Σωτηρίου)

——————————————————

” Ένα κορίτσι πέφτει σ’ένα πηγάδι. Ένα αγόρι περνά από εκεί, το βλέπει, πηδάει μες στο πηγάδι και σώζει το κορίτσι. Αυτό τον ευχαριστεί και τον ρωτά: Γιατί το έκανες αυτό; Το αγόρι λέει:Γιατί η ζωή μου δε θα’χε καμιά αξία αν σ’έβλεπα να πεθαίνεις. Γιατί δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα σε σένα και μένα. Γιατί κάθε φορά που πεθαίνει ένας από μας, πεθαίνουμε όλοι από λίγο ”
” Εκεί που ο Θεός έρχεται μόνο για να κλάψει” της Siba Shakib

———————————————————–

” Μην ακούω ανοησίες για ερωτική αιωνιότητα. Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι ό,τι αντέχει στο χρόνο – γιατί τότε θα’χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες – αλλά ό,τι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα. Ο ερωτικός σπασμός είναι μια αιωνιότητα, κι ας μην αποτυπώνεται πουθενά αυτός ”
” Επάγγελμα:πόρνη ” της Λίλης Ζωγράφου

———————————————————-

”Η αγάπη δεν είναι βασικά μιά σχέση προς ένα ιδιαίτερο άτομο. Είναι μιά στάση, ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα που καθορίζει τη σχέση ενός ατόμου προς τον κόσμο σαν σύνολο κι όχι προς ένα ‘αντικείμενο’ αγάπης. Αν ένα άτομο αγαπά μόνο ένα άλλο άτομο κι είναι αδιάφορο προς τους άλλους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι ακριβώς αγάπη αλλά μια συμβιοτική προσκόλληση ή ένας διογκωμένος εγωισμός. Ωστόσο, οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η αγάπη είναι το αντικείμενο κι όχι η ψυχική ικανότητα. Στην πραγματικότητα φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι: όταν δεν αγαπάνε κανέναν άλλον παρά μόνο το ‘αγαπημένο’ πρόσωπο, αυτό είναι μια απόδειξη της έντασης της αγάπης τους. … Αν πραγματικά αγαπώ έναν άνθρωπο, αγαπώ όλους τους ανθρώπους, αγαπώ τον κόσμο, αγαπώ τη ζωή. Αν μπορώ να πω σε κάποιον άλλον ”σ’αγαπώ”, πρέπει να ειμαι ικανός να πω ”αγαπώ σε σένα όλους, αγαπώ μέσα από σένα όλο τον κόσμο, αγαπώ σε σένα και τον εαυτό μου”.
Λέγοντας ωστόσο ότι η αγάπη είναι ένας προσανατολισμός που αναφέρεται σ’όλους και όχι στον ένα,δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις διάφορες μορφές της αγάπης….”
Εριχ Φρομ- ”Η τέχνη της αγάπης”

———————————————————-

Η γιαγια συμβουλεύει την εγγονή της:”…Κάθε φορά που θα νιώθεις χαμένη, μπερδεμένη, να σκέφτεσαι τα δέντρα, να θυμάσαι τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν. Να θυμάσαι ότι ένα δέντρο με πλούσια φυλλώματα και λίγες ρίζες ξεριζώνεται με το πρώτο φύσημα του αέρα, και σ’ ένα δέντρο με πολλές ρίζες και ισχνά φυλλώματα η λέμφος κυλάει με δυσκολία. Ρίζα και φυλλώματα πρέπει ν’ αναπτύσσονται με το ίδιο μέτρο, πρέπει να μένεις μέσα στα πράγματα και πάνω από αυτά, μόνο έτσι  θα μπορέσεις να προσφέρεις σκιά και καταφύγιο, μόνο έτσι θα μπορέσεις να γεμίσεις με λουλούδια και καρπούς τη κατάλληλη εποχή.
Κι όταν θ’ ανοιχτούν μπροστά σου τόσοι δρόμοι και δεν θα ξέρεις ποιον να διαλέξεις, μην ακολουθήσεις ένα στη τύχη, αλλά κάθησε και περίμενε. Πάρε βαθιές, γεμάτες εμπιστοσύνη ανάσες, όπως τη μέρα που ήρθες στον κόσμο, χωρίς ν’ αφήσεις τίποτα ν’ αποσπάσει την προσοχή σου. Περίμενε, περίμενε κι άλλο. Μέινε ασάλευτη, σιωπηλή κι άκουσε την καρδιά σου. Κι όταν σου μιλήσει, πήγαινε όπου σε πάει εκείνη…”
“Όπου σε πάει η καρδιά” της  Susanna Tamaro

——————————————————–
“Όποιος πάψει να ονειρεύται, έχει πάψει και να ζει…Μόνο όποιος πληγώνεται, ζει..””Η σκέψη πως μπορούμε να υπομείνουμε το αβάσταχτο είναι ένας από τους λόγους που μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίζουμε να προχωράμε.”
“Τη ζωή μας δεν την καθορίζουν οι δυσκολίες που συναντάμε΄την καθορίζουν οι ικανότητές μας να τις ξεπερνάμε…Εμείς είμαστε η δύναμη. Πρέπει να προσπαθήσουμε αν παραμερίσουμε κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο δρόμο μας κι όχι να χαθούμε στο λαβύρινθο…Αυτή είναι η άποψή μου για τη ζωή, αυτή η επιλογή μου, αυτή και η ευθύνη μου.”
“Με την πνοή του ανέμου” του Γιώργου Πολυράκη
Read More

Apr 21, 2018

Αν θα μ' αγγίξεις, να με νιώσεις

Πόσο κοντά μπορούν να έλθουν δύο άνθρωποι; Για το μακριά το ξέρω, το έμαθα πια. 

Μα δε με νοιάζουν οι γενικολογίες. Δε με νοιάζουν και τόσο οι άνθρωποι πιο για να μιλώ γενικά και εκ μέρους τους. Με νοιάζεις εσύ. Με νοιάζει το "εμείς". Μπορεί να υπάρξει "εμείς"; Απάντησε μου αυτό. Να ξέρω αν υπάρχει κι έστω μια μικρή πιθανότητα για να χαμογελώ. 


Ένα "εμείς" μπορεί να σημαίνει τόσα πολλά κι ας είναι μία τόσο απλή και μικρή λέξη. Μα εγώ θέλω ένα δυνατό "εμείς" με κεφαλαία, χωρίς να το ακολουθεί πάντα ένα "αλλά". Θέλω ένα "εμείς" που να στέκει μόνο του χωρίς βαστάγματα. 

Θέλω αν μ' αγγίξεις, να με νιώσεις. Να με πλησιάσεις αργά, να βάλεις το χέρι σου στο στήθος μου για ν' ακούσεις το καρδιοχτύπι μου και να με επεξεργαστείς σα να βλέπεις μπροστά σου κάτι μαγικά ελκυστικό. Θέλω προτού με κάνεις δική σου να με νιώσεις. Να με φιλήσεις με πάθος και να μπλέξεις τα χέρια σου με τα δικά σου. Να δώσεις χρόνο στα σώματά μας να έλθουν όσο πιο κοντά γίνεται. Να σμίξουν οι ιδρώτες και τα σάλια μας, οι μυρωδιές μας να γίνουν μία. Να μου μιλάς για σένα και για όλα όσα ονειρεύεσαι. 

Θέλω αν έρθεις, να έρθεις για να νιώσεις αυτά που με καμία άλλη δεν μπορείς να νιώσεις. Θέλω να με θες μοναδικά και θέλω να νιώσεις την αγάπη μου για σένα. Όσο μπορείς να τη νιώσεις κι όσο μπορείς να την καταλάβεις. Θέλω να μου σκουπίσεις τα δάκρυα της ηδονής και να με πάρεις πριν φύγεις στην αγκαλιά σου. Θέλω όσο πιο κοντά γίνεται. Μόνο την αλήθεια σου θέλω γυμνή μπροστά μου για να την αγαπήσω. 

Φοβάμαι τους ανθρώπους που δε νιώθουν. Φοβάμαι εσένα όταν λες ότι δε νιώθεις. Φοβάμαι τη μετριότητα στον έρωτα και φοβάμαι ότι δε θα σε ξανανιώσω ποτέ. 

Χωρίς εσένα δε θα ξανανιώσω ποτέ....
Read More

Apr 17, 2018

Ό,τι αγαπάς να σε σκοτωνεί

Κοίτα με λίγο.
Έχω πνιγεί μες το δικό μου το αίμα.
Κομμάτια από αίμα πέφτουν από το σώμα μου και σκύβω με τα χέρια μου να τα μαζέψω. 
Κοίτα με λίγο, μη φοβάσαι.
Δεν είμαι κάποιο τρομακτικό, μυθικό πλάσμα.
Είμαι αυτή που κάποτε αγάπησες κι ύστερα άφησες μόνη να παλεύει μ' έναν κόσμο που ακόμη δεν έχει καταλάβει. 
Κοίτα με, καθώς φεύγεις.
Είναι το τελευταίο αδιάφορο βλέμμα που θα μου ρίξεις κι αυτό που για πάντα θα κρατήσω για να μην ξαναγυρίσω. 
"Έτσι είναι", ακούω μέσα μου μια φωνή να λέει. "Ό,τι αγαπάς να σε σκοτώνει κι εσύ να το αγαπάς ακόμη πιο πολύ. Να τρέμεις μην το χάσεις. Να προσπαθείς με τα δάχτυλά σου να κλείνεις τις πληγές σου και να μην προλαβαίνεις. Πρέπει πιο λίγο ν' αγαπάς, πιο λίγο να νοιάζεσαι. Πρέπει να σκοτώσεις αυτό το παιδί που αγαπάς, γιατί το έχουν σακατέψει. Δεν υπάρχει πια. Η ζωή ξαναγεννιέται κι ας έχει άλλο πρόσωπο. Δε θα κάνεις ξανά τα ίδια λάθη".
Κοίτα με, είμαι τόσο μόνη.
Πάρε ένα χαρτί και κάτσε δίπλα μου. Αν καθαρίσεις το αίμα θα δεις τις πληγές μου κι αν δεις τις πληγές μου θα δεις εμένα. 
Αυτή είμαι! Νεκρή και ζωντανή μπροστά σου. Να σου ζητάω να μ' αγαπήσεις κι ας μην ξέρω πώς ν' αγαπώ.  Να σου ζητάω να μείνεις κι ας ξέρω πώς αυτό θα με σκοτώσει. 
Κοίτα με, μόνο εσύ μπορείς. 



Read More

Το φιλί στα ελληνικά τραγούδια



Βρήκαμε τα αγαπημένα μας τραγούδια που μιλάνε γι' αυτή τη μαγική που δύο ερωτευμένα χείλη συναντιούνται! 

Πώς θα μπορούσε άλλωστε το φιλί να μην είχε εμπνεύσει τόσους συνθέτες και ποιητές;














Read More

Apr 14, 2018

Κική Δημουλά: Πληθυντικός αριθμός


Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.
Read More

Μυρτιώτισσα: "Σ’ αγαπώ "


Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ
Τίποτ’ άλλο να πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο!
Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ
Τον πολύφυλλο ανθό
Της ζωής μου
Τα δυο χέρια μου, να…
Στα προσφέρω δετά
Για να γείρεις γλυκά
Το κεφάλι
Κι η καρδιά μου σκιρτά
Κι όλη ζήλια ζητά
Να σου γίνει ως αυτά
Προσκεφάλι


Read More

Πάμπλο Νερούδα "Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις"

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτειά. Κι άμα κλαις μου αρέσεις, απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ. 


 Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς, η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει: Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας μες τη δική σου σιωπή. Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή τη δικιά σου που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων και που λάμπει σαν αστραπή. 

Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου, η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη. Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη είναι η δικιά σου σιωπή. 

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία. Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα. 

Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Πάμπλο Νερούδα, Απόσπασμα
Read More

Apr 13, 2018

Μαλβίνα Κάραλη: "Δε γουστάρω να περνάω καλά χωρίς εσένα"

1. Εγώ τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή.


2. Πρώτη απ’ όλους εγώ το ξέρω πως κάνω την έξυπνη και πως είμαι τσάμπα μάγκας και πάντα θα είμαι τσάμπα μάγκας.

3. Αν είναι κακό να σκοτώνεις τον πλησίον σου δίχως λόγο, είναι χίλιες φορές πιο κακό να ερωτεύεσαι και να αγαπάς τον πλησίον σου δίχως λόγο

4. Kάθε θηλυκό πλάσμα έχει τη μοιραία σφραγίδα της μάνας του. Και καμιά δεν γλιτώνει τον κανόνα.

5. Άνδρας που δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ.

6. Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι, ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή.

7. Ή είμαι ερωτευμένη και δυστυχώ με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.

8. Σπάστηκα με την ατάκα σου ''Κοίτα να διασκεδάσεις''. Δε γουστάρω να περνάω καλά χωρίς εσένα. Θέλω να λες από μέσα σου να είναι όλα μαύρα εκεί που πάει χωρίς εμένα. Γιατί έτσι λέω κι εγώ. Τι να σου κάνω ανωτερότητες; Γιατί είμαστε έτσι φτιαγμένοι να μη μας αρέσει να περνάει καλά ο άλλος χωρίς εμάς.

9. Στον έρωτα όταν έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές την χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλον διαφορετικά είσαι βλάκας.

10. Είμαι πάνω από όλους και κάτω από αυτόν.

11. Αυτό που επιζητεί μία γυναίκα από τη σχέση με έναν άντρα είναι η άλωση. Το να χαθεί μέσα σε άλλον. Που σημαίνει ότι αν μία γυναίκα πάει με άλλον άντρα έχει χαθεί ο προηγούμενος.

12. Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα.

Γιατί τα κάνεις αυτά; Γιατί είμαι αδύναμη, κακομαθημένη και σ’ αγαπάω.
14. Άντρας είναι ένας, ο άντρας μου. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.

15. Θα ευχηθώ αυτό που εύχομαι πάντα. Να γίνει το καλύτερο για σένα και να είμαι κι εγώ εκεί κοντά. Και πιο κοντά να μη γίνεται.

16. Μόνο αυτούς που με τρόμαζαν αγάπησα. Ίσχυε για μένα το αρχαιοελληνικό ''είναι τρομερό να πέσεις στα χέρια ζωντανού Θεού''. Aπό την άλλη μεριά, ήταν και οι μόνοι που με ενδιέφεραν.

17. Όταν φεύγεις, ακόμη κι αν φύγεις με ξύλο, το πρώτο πράγμα που κερδίζεις είναι η απάλειψη της ντροπής σου.

18. 'Έχω έμμονες ιδέες. Που για μένα δεν είναι άλλο παρά αβλαβή τσιμπούρια της σκέψης.

19. Οι άνθρωποι όταν είναι να ξεπεραστούν, ξεπερνιούνται όπως οι μόδες.

20. Τα μαύρα μαλλιά υποδηλώνουν ανδρισμό, θάρρος, ευθύτητα και δραστηριότητα. Αν τα μαύρα μαλλιά γίνουν μόδα ο κόσμος θα ζήσει καλύτερα.
Read More

Apr 8, 2018

Μαζί σου κι ας πέσουμε στον γκρεμό

Πώς πέρασε πάλι έτσι η ώρα; Πριν λίγο δεν μου χτύπησες την πόρτα και προτού προλάβω να πω λέξη με άρπαξες στην αγκαλιά σου και με φίλησες λες και θα ήταν η τελευταία φορά; Και τώρα κοιμάσαι εδώ δίπλα μου και πρέπει να σε ξυπνήσω, να σου πω πως πρέπει να φύγεις. 



 Περνάνε τόσο γρήγορα τα λεπτά όταν είμαστε μαζί. Aκόμη ένα λεπτό, σκέφτομαι και τρέχω να προλάβω να στα πω όλα. Αποφάσισα να πάρω τη ζωή μας στα χέρια μου. Ναι, πλέον το έχω αποφασίσει. Δεν είμαι τόσο δειλή, όσο νομίζεις. Μπορεί ν’ ανέχομαι, ν’ ακούω χωρίς να αντιμιλώ για να μην ταράζω τα νερά, όμως μέσα μου βράζω και μηχανεύομαι χίλιους τρόπους να πάρω όλους αυτούς τους ανθρώπους μακριά από μας, μακριά από αυτή την τρελή μας σχέση. Αυτούς τους ανθρώπους που πίσω από την πλάτη σου λένε να σε παρατήσω γιατί δεν κάνεις για μένα. Εσύ, δεν κάνεις για μένα; Πόσο λάθος έχουν. 

 Πιστεύεις ότι δεν υπερασπίστηκα αυτή τη σχέση όσο έπρεπε. Ότι δεν πιστεύω σε μας και σε αυτά που νιώθεις. Όχι, μόνο τα πιστεύω, οφείλω να σου πω, αλλά τα βλέπω κιόλας. Πάνω από όλους βάζω εσένα. Είναι σαν την τροφική πυραμίδα. Όσο ανεβαίνει τόσο πιο απαραίτητες και ωφέλιμες είναι οι τροφές, μέχρι που φτάνει στην κορυφή. Κι εσύ είσαι η πιο απαραίτητη τροφή για τον οργανισμό μου. Γιατί αγγίζεις κάθε μου φλέβα, μιλάς στις αισθήσεις μου, ξέρεις τι σκέφτομαι προτού μιλήσω, καταλαβαίνεις το ψέμα μου, με νιώθεις όσο κανείς άλλος. 

Κανείς δεν έχει καταφέρει αυτό που κατάφερες εσύ και σκέψου με ξέρεις τόσο λίγο. Αυτό που νιώθουμε εμείς μωρό μου συμβαίνει μια στις χίλιες. Δεν το νιώθουν πολλοί. Κι αν μ’ αγαπούν πραγματικά, θα καταλάβουν. Δε θα το θυσιάσω για να ‘χω τη συμπάθεια τους, δε θα σ’αφήσω, για να νιώθουν εκείνοι κερδισμένοι. Γιατί οι μόνοι κερδισμένοι είμαστε εμείς. Με ξεχώρισες και σε ξεχώρισα από την πρώτη ματιά. Ο κόσμος σου κι ο κόσμος μου όταν είμαστε μαζί δεν έχουν σημασία κι ας είναι τόσο διαφορετικοί. 

 Και στ’ ορκίζομαι τώρα, ένα λεπτό πριν σε ξυπνήσω, ότι δε θ’ αφήσω κανένα να μπει ποτέ ξανά ανάμεσά μας. Ποτέ πια δε θα μ’ επηρεάσουν τα λόγια των φίλων. Δεν ξέρουν αυτοί. Δεν έζησαν αυτό που ζούμε και δεν ένιωσαν όσα νιώσαμε. 

Στ’ ορκίζομαι ότι θα πάρω το δύσκολο δρόμο του έρωτα κι ας καταλήγει στο τέλος σε γκρεμό.
Read More

Apr 5, 2018

Το τελευταίο φως (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Εκεί που βυθίστηκα για να σε βρω έχει χαθεί πια το ον κι άλαλος ο προφήτης της καρδιάς μου.

Είσαι σε μια μορφή απόλυτη απρόσιτη και στη ζωή την ίδια, μια άσπρη κηλίδα είσαι λίγο θολό νερό.

Θέλω να φθείρω το τελευταίο μου φως εκεί που τίποτα δεν σταματάει το μάτι: ούτε χελιδόνι θέλω στον ορίζοντα καμιά αυταπάτη.

Θα ΄χει πεθάνει η καρδιά μου κι ακόμα θα ζω θα προσβλέπω στη φύση και θα σε λέω καλοκαίρι χωρίς μνήμη πια θα σε λέω ανθό, ώσπου ο μύθος να τραβήξει πίσω μου την κουρτίνα: απέναντι ο άσπρος τοίχος όλα τελειωμένα και λευκά κι εγώ μια πατημένη κατσαρίδα.


Read More

Σεφέρης στη Λου (1935)

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με την απόφαση να σου γράψω να φροντίσεις να με ξεχάσεις και να με βγάλεις από το πρόγραμμα της ζωής σου.

 Δεν μπορώ να σε ξεκολλήσω από πάνω μου. Έχεις γεμίσει όλες τις γωνίες της μοναξιάς μου. Ξέχασε με.

 Αν εξακολουθήσει αυτή η κατάσταση θα πρέπει να κοιτάξω να βρω έναν οποιονδήποτε τρόπο να ξεχνώ. Φτάνει. 

Είναι δύσκολο να φτάσει άνθρωπος σ αυτό το σημείο. Είναι έργο ταπεινοσύνης. 

 Γνώρισα αυτό που γύρευα χρόνια τώρα. Ο κόπος που μένει, αξίζει τον κόπο. 

Έφτασα να πιστεύω...πως ένας άνθρωπος που ξέρει πως θα πεθάνει, δεν μπορεί να είναι απελπισμένος. 

* (Λουκία Φωτοπούλου, 1896-1939)



Read More

Mar 31, 2018

Αναγνωστάκης: "Έλα να παίξουμε...

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα
Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
 μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.

Tὸ σκάκι
Ἔλα νὰ παίξουμε...
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου
Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη

Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ
πρὶν ἀπὸ μένα

Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει

δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη
γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις


Ἔλα νὰ παίξουμε...
Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!
Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω

Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη

γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις
Ἔλα νὰ παίξουμε...

Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα...

Φοβᾶμαι...
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι 
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου 
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ 
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα 
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα 
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες 
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν 
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν 
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.
Read More

Mar 29, 2018

Τίτος Πατρίκιος: Αντιδικίες

ΠΑΘΗ

Ποιο πάθος λες;

Αυτό ν’αφήνεσαι ρευστός

σε κάθε ερεθισμό του χώρου σου;

Το πάθος ν’απαντάς σα στρείδι;

Το πάθος να παλεύεις με τα πάθη σου

δε λογαριάζεις;

Κι έπειτα

για ποια λευτεριά του αδέσμευτου μιλάς;

Μες στη σκλαβιά τη θέλω εγώ τη λευτεριά σου.

Μες στη σκλαβιά, που για να καταλύσεις,

αναγνωρίζεις πρώτα κι αποδέχεσαι.



ΔΟΚΙΜΕΣ

Λοιπόν δοκίμασα και τη εκδίκηση.

Πάλι εγώ ήμουν ο χαμένος.



ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Αν για να σ’ αντιμετωπίσω πρέπει

ν’ απαρνηθώ τ’ανθρώπινά μου,

τότε σου την προσφέρω άκοπη τη νίκη



Ο ΦΡΑΓΜΟΣ

Ακόμη και το τέλειο να φτάσω, έλεγα,

με τη σειρά του θα γίνει ένας φραγμός

που θα ‘ναι αδύνατο να ξεπεράσω.

Με τέτοιες σκέψεις λιγάκι βολευόμουνα

μέσα στις άγονές μου μέρες.



ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Και τέλος εσύ τι διακινδύνευσες; Τι γνώρισες

πάνω στο ίδιο το πετσί σου από τα χρόνια μας;

Πότε αποδέχτηκες το ανέκκλητο χωρίς επιφυλάξεις;

Λοιπόν, πού θεμελιώνεις το δικαίωμα

της σιγουριάς ή της αμφιβολίας σου;

Μ’ ας είναι. Πρέπει να πάμε πέρα από τις διαφορές μας.

Και τούτη την κρυφή μου πίστη στην υπεροχή μου

πρέπει να τη συντρίψω.



ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε

τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε,

μην πολυκαμαρώνεις.

Ίσως


δεν είχες τίποτε να διακινδυνεύσεις.




ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΩΣΗ

Κάτι ήθελε να πει ο άνθρωπος εκείνος,

κάτι τραύλιζε.

Μα εγώ βιαζόμουν.

Κάτι τραύλιζε ως την πόρτα.

Ένας άνθρωπος ήθελε μα μου μιλήσει

κι εγώ βιαζόμουν.



ΕΠΟΥΛΩΣΗ

Το θέλεις, δεν το θέλεις,

κλείσαν με τον καιρό πολλές πληγές.

Και ποιος να δει πως σέρνονται

βουβά κάτω από το δέρμα

σαν εσωτερικές αράχνες;



ΕΜΠΟΔΙΑ

Εκεί που πας να με βρεις ρίχνω ένα καινούργιο φράγμα.

Δεν είναι που δε θέλω να με βρεις,

δεν είναι που θέλω να σε διώξω.

Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά

πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε,

για να βρεθούμε.

Πρέπει να ελέγξουμε ως πού τραβάει η δύναμή μας.

Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο

τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου,

μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές

αλλάζοντας το σχήμα και το χρώμα μου.

Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου

για τον εαυτό μου.



ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα

όλο κι απλώνει

μέσα κι έξω.

Απ’ το γυμνό βουνό μου

πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κι αισθημάτων

κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα

βλέποντας μόνο δάση.

Πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο.

Ένα δέντρο… ένα πρόσωπο….

Και πια δεν ξέρω

αν διάλεξα τη μοναξιά

ή αν μου την επιβάλατε.

Καθώς απλώνει ο πάγος,

δεν καταδέχομαι

να ζητήσω τη βοήθειά σας.



Η ΣΑΡΚΑ

Η σάρκα μου

πάντα πονάει στα χτυπήματα,

πάντοτε χαίρεται στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.
Read More

Mar 24, 2018

Ένα κομμάτι του εαυτού μου πάντα θα σε περιμένει

Οι ώρες μας τελειώνουν. 

Έμειναν μόνο κάτι τελευταίες στιγμές που διστάζουν να έρθουν. Φοβούνται το τέλος και την ιδέα πως θα περάσουν κι αυτές και θα χαθούν στο χρόνο όπως τόσες άλλες. Θα φύγουν και θα πάρουν μαζί τους τη μυρωδιά του προσώπου σου, το ανοιξιάτικο αεράκι της θάλασσας, τη χαρά του γέλιου σου. Θα φύγουν και θα μ' αφήσουν μόνη κι ορφανή από αγάπη. Γερασμένη...


Μπορώ να ζω συνεχώς τις ίδιες στιγμές μαζί σου σ' επανάληψη; Μόνο στο μυαλό. Ο χρόνος θα περάσει ελπίζω γρήγορα κι ανώδυνα μακριά σου. Θα τον γεμίσω με ασήμαντα όνειρα και δήθεν μεγάλους στόχους, έτσι για να κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο. Θα έρχεσαι τα βράδια στα όνειρά μου και το πρωί όταν ξυπνάω θα πονάω που η νύχτα τελείωσε και δεν μπορώ πια να σε νιώσω κοντά μου. 

Το σώμα μου θα τρέμει από την έλλειψη της γλυκιάς και ναρκωτικής ουσίας που έσταζαν τα χείλη σου. Θα κρυώνει ακόμη και το καλοκαίρι και τίποτα δε θα το ζεσταίνει. Καμία αγκαλιά δε θα ταιριάζει στα χέρια μου και τα μάτια μου δε θα εντυπωσιάζονται με τίποτα πια. Ο πόνος θα καταλαγιάσει, θα γίνει συνήθεια όπως και η απουσία σου. 

Σου υπόσχομαι πώς όταν το μυαλό θολώνει πότε από θυμό και πότε από αγάπη για σένα, δε θα σ' αφήνω να το ξέρεις. Σε κούρασα. Σε κούρασα γιατί ζητάω πίσω τις στιγμές μας και δεν έχεις τίποτα να μου δώσεις, παρά μόνο ένα ψυχρό "καλημέρα". Σου υπόσχομαι μια μέρα θα καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου ότι τελειώσαμε. Ότι δεν έχουμε άλλες στιγμές να μοιραστούμε. Που να βάλω όμως όλα όσα νιώθω για σένα; Μακάρι να μπορούσα να τα μαζέψω όλα μαζί, να τα τσαλακώσω και να τα ρίξω στον πιο βαθύ ωκεανό. Τι νόημα έχουν εξάλλου, αν δεν μπορώ να στα εκφράσω, αν δεν μπορώ να τους δώσω μέσα από στιγμές, ζωή. 

Η αλήθεια είναι πώς πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου θα σε περιμένει. Δε θα σε ψάξω ποτέ μην ανησυχείς. Μη φοβάσαι ότι θα σου ζητήσω για λίγο να μου μιλήσεις ή να κάνεις πώς μ' αγαπάς. Μην ανησυχείς ότι θα προσπαθήσω να σ' αλλάξω πια. Μην πιέζεσαι άλλο από την αγάπη μου και τις λέξεις μου. Σου έπεσε πολλή η αγάπη μου. Σου έπεσαν πολλές οι στιγμές μας. Δε θ' απαιτήσω να νιώσεις πια μη φοβάσαι.

Παίρνω τις στιγμές μας και φεύγω... Κι αφήνω ένα κομμάτι του εαυτού μου να γεράσει, περιμένοντας σε να έρθεις να το αγαπήσεις. Είναι η μόνη του ελπίδα για να γίνει και πάλι ολόκληρο. 

Είσαι η μόνη μου ελπίδα...
 
Read More

Mar 21, 2018

Μπράουνινγκ: "Σε αγαπώ με μιαν αγάπη που φαινόταν πως θα χάσω"

Παγκόσμια μέρα ποίησης και διαλέξαμε τέσσερα αγαπημένα ερωτικά ποιήματα από τρεις ξένους ποιητές για να το γιορτάσουμε.

Τζόις Μανσούρ (1928-1986)

Άσε με να σ’ αγαπώ
αγαπώ τη γεύση απ’το παχύ σου αίμα
το κρατώ καιρό μέσα στο δίχως δόντια στόμα μου
αγαπώ τον ιδρώτα σου
μ’αρέσει να χαϊδεύω τις μασχάλες σου
περίρρυτες από χαρά
άσε με να σ’ αγαπώ
άσε με να γλείφω τα κλειστά σου μάτια
άσε με να τα τρυπήσω με τη σουβλερή μου γλώσσα
και τη γούβα τους να γεμίσω με το θριαμβευτικό μου
σάλιο
άσε με να σε τυφλώσω.

(Μτφ.: Έκτωρ Κακναβάτος)



ε. ε. κάμμινγκς (1894-1962)

Μου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα
σου. Τόσο που είναι φρέσκο αυτό το πράγμα.
Μύες καλύτεροι, νευρώνες περισσότεροι.
μου αρέσει το σώμα σου. μου αρέσει αυτό που κάνει,
μου αρέσουν τα πώς του. μου αρέσει απ' το σώμα σου να νιώθω τη σπονδυλική στήλη και κόκαλα, και την τρεμουλιαστή
κρουστο-απαλό τητά του και που εγώ θα το

ξανά και ξανά και ξανά
να το φιλήσω, μου αρέσει να φιλώ αυτό κι εκείνο σου,
μου αρέσει, αργά να χαϊδεύω το, χνούδι φουντωτό το
γουνάκι ηλεκτρισμένο σου, και τι-ν'-αυτό που βγαίνει
από τη χωρισμένη σάρκα ... Και μάτια μεγάλα ερωτο-ψίχουλα,
και ίσως μου αρέσει το ρίγος
του από κάτω μου εσύ τόσο, που, αλήθεια, φρέσκο πόσο 

* * *
σε πείσμα του οτιδήποτε
αναπνέει και κινείται, μια κι ο Θάνατος
(με χέρια λευκά μακρύτατα
που στρώνουν κάθε ζάρα)
ολοσχερώς θα λειάνει τον νου μας
-πριν βγω απ' την κάμαρά μου
γυρνώ, και(γέρνοντας
μες στο πρωινό)φιλάω,
το μαξιλάρι αυτό, αγάπη μου,
όπου τα κεφάλια μας ζούσαν και ήταν.

(Μτφ.: Βασίλης Αμανατίδης)

Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ (1806-1861)

Πώς σ' αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους.
Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος
Που η ψυχή μου μπορεί να κατακτήσει, όταν νιώθει αμήχανη
Για τους σκοπούς της ύπαρξης και της γοητείας της ιδεατής.
Σε αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινής
Της πλέον ήρεμης ανάγκης, στο φως του ήλιου και του κεριού.
Σε αγαπώ ελεύθερα, όπως όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη νίκη του καλού
Σε αγαπώ αγνά, όπως όταν γυρίζουν από προσευχή.
Σε αγαπώ με ένα πάθος που έβαλα σε χρήση
Μες στις παλιές μου λύπες και με μια πίστη
από την ηλικία μου την παιδική.
Σε αγαπώ με μιαν αγάπη που φαινόταν πως θα χάσω
Με τους χαμένους μου άγιους - Σε αγαπώ με την αναπνοή,
Με τα χαμόγελα και τα δάκρυα όλης της ζωής μου! Κι αν ο Θεός θελήσει,
Μετά τον θάνατο θα σ' αγαπώ ακόμα πιο πολύ

(Μτφ.: Χρίστος Γούδης)

* * *

(απόσπασμα)

κρατώ την καρδιά σου μαζί μου (την κρατώ μες
στην καρδιά μου) δεν την αποχωρίζομαι ποτέ (όπου
κι αν πάω πηγαίνεις κι εσύ, καλή μου, κι ό,τι γίνεται
από μένα μόνο είναι δικό σου έργο, αγαπημένη μου)
δεν φοβάμαι
καμία μοίρα (γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) δεν θέλω
κανέναν κόσμο (γιατί ομορφιά μου εσύ είσαι ο κόσμος μου, ο αληθινός)
και είσαι εσύ ό,τι από πάντα σημαίνει ένα φεγγάρι
κι ό,τι ένας ήλιος πάντα θα τραγουδάει είσαι εσύ

(Μτφ.: Χάρης Βλαβιανός)

Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest

Blog Archive

Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com