Jan 17, 2018

Γράφω... άρα υπάρχω!


Ξυπνάς, κάνεις καφέ, ανοίγεις υπολογιστή… δεν μπαίνεις καν στον κόπο να νύψεις το πρόσωπό σου. Αυτό θα το κάνεις αργότερα όταν το μάτι σου θα 'χει ανοίξει για τα καλά.


Μία καινούρια μέρα μ' ένα καινούριο, ίδιο, στόχο. Να γράψεις το επόμενο σου άρθρο, την επόμενη σου ιστορία, να καταγράψεις τις σκέψεις σου γιατί αν τις αφήσεις μέσα σου θα φτάσουν ως το λαιμό σου και θα σε πνίξουν.

Διαλέγεις το θέμα σου ή παίρνεις κάποιο που σου έδωσαν. Το διαβάζεις προσεκτικά δύο τρεις φορές, το επεξεργάζεσαι. Ο κόσμος γύρω σου σταματά να υπάρχει κι ο χρόνος δεν υφίσταται πια. 

Αρχίζεις να σκέφτεσαι ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου, άλλοι γιατί σ’ αγάπησαν κι άλλοι για δικούς τους λόγους. Σκέφτεσαι καταστάσεις που βίωσες, προσωπικές ιστορίες που σου είπαν φίλοι, ψάχνεις στο διαδίκτυο τι γράφτηκε περί του θέματος. Προσπερνάς τα μηνύματα που παίρνεις στο κινητό σου, καθαρίζεις το μυαλό σου και γίνεσαι αυτό που θες να εκφράσεις με λόγια. Παίρνεις ένα ρόλο (ζωής) και τον φοράς, για να μπορείς ν' αγγίξεις τον αναγνώστη σου. Όπως ένας ηθοποιός, ένας ζωγράφος κλπ. 

Κάπου εκεί μέσα σ’ ένα άρθρο υπάρχουν αλήθειες ή δικές σου αλήθειες ή ανάμικτα ψέματα ή γεγονότα όπως τα φαντάστηκες, όπως θα ήθελες ή δε θα ήθελες να ήταν. Κάποιες φορές γράφεις απλά για να ξεθυμάνεις. Για να βγάλεις το θυμό που έχεις μέσα σου, μην τύχει και τον βγάλεις σε άλλο άνθρωπο. Άλλες φορές γράφεις γιατί πλημμυρίζεις από ευτυχία. Ψέματα είναι πώς μπορείς να δημιουργήσεις μόνο όταν περνάς μια άσχημη φάση. Σίγουρα τότε γράφεις πιο πολύ, όμως, όχι καλύτερα και όχι μόνο τότε. 

Κάποιοι, διαβάζοντάς σε, ταυτίζονται ή βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτά. Σου στέλνουν μηνύματα ενθουσιασμένοι ή για να ρωτήσουν την άποψή σου για κάποιο δικό τους θέμα. Απαντάς ευγενικά και ταπεινά. Δεν είσαι ο θεός. Είσαι απλά ένας ακόμη άνθρωπος, σπασμένος όπως τόσους άλλους. Απλά κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα. Γράφεις. Τίποτα άλλο εξάλλου δεν το κάνεις τόσο καλά. Τίποτα άλλο δε σε γεμίζει τόσο και τίποτα άλλο δε σε θεραπεύει. 

Αγαπημένο μου θέμα πιο πάνω κι από τον έρωτα, εσύ. Εσύ καρδιά μου μικρή που με πονάς συνεχώς τόσο κι όμως ποτέ δε μου είσαι αρκετός. Που σε διώχνω και σε θέλω πίσω κι ας είμαι γεμάτη πληγές από τα ακονισμένα σου λόγια. Εσύ που τόσο φοβάσαι να μ' αγαπήσεις. Εσύ, εγώ, εμείς! 

Κάποιοι ενοχλούνται ή διαφωνούν. Κάποιοι το θεωρούν σαχλό να γράφεις για τον έρωτα. Έχει πιο σοβαρά προβλήματα ο κόσμος ν' ασχολείται απ' αυτά. Να γράψω για τι αν δεν γράψω για την ίδια τη ζωή και τον έρωτα. Για την πολιτική που είναι σαν ένα μεγάλο μπουρδέλο κι αντί για πόρνες έχει κουστουμαρισμένους γκριζομάλλιδες; Για την κοινωνία; Που όλο γράφει στο Facebook ότι θ' αλλάξει και μένει η ίδια; Για τα παιδιά μας; Αφήστε τα παιδιά να μεγαλώσουν όπως νιώθουν και να γίνουν αυτό που θέλουν να γίνουν. Αγαπάτε τα για να μεγαλώσουν και να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι κι όχι για να σας γεροκομήσουν. 

Υπάρχουν και κάποιοι που βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα για το άτομό σου και απομακρύνονται γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ή να το δεχθούν ότι μπορούν οι άνθρωποι να μιλάνε και να γράφουν τόσο ανοιχτά για τον έρωτα, για το σεξ, για όσα τους πληγώνουν. Θέλουν να μείνουν κλειστά βιβλία και να κρύβονται πίσω από τα ωράια τους ρούχα και τις προσεγμένες τους φωτογραφίες στο Instagram. Δεν τους κατηγορείς. Είναι δύσκολο να δεις την αλήθεια κατάμματα και να τη δεχτείς.

Ευτυχώς, υπάρχουν κι άλλοι που ξέρουν ότι απλά κάνεις τη δουλειά σου. Αυτοί που θα σκεφτούν ότι για να μην γράψεις κάτι τελευταία ή νεκρή είσαι ή σου έχουν δέσει τα χέρια με βαριές αλύσιδες. Αυτοί σε ξέρουν. Μπορεί και να βαρέθηκαν να σε διαβάζουν τόσα χρόνια, όμως, έτσι σε έμαθαν. Ξέρουν ότι το να γράφεις είναι κομμάτι του εαυτού σου και τους έρχεται φυσιολογικό. Αυτοί δέχονται το παλαβό σου μυαλό και συνεχίζουν να είναι δίπλα σου! Αυτούς θέλεις δίπλα σου.
Read More

Όρμα στη ζωή

Μην κοιτάς απλά τη θάλασσα από μακριά. Μην τη φοβάσαι. Μην ακούς μόνο τον ήχο των κυμάτων, όρμα μέσα τους. Η ζωή θέλει να παλεύεις με τα κύματα κι όχι να μένεις θεατής. Μόνο έτσι θα γευτείς την αλμύρα της αλλά και τη δροσιά της και μόνο έτσι θα εκτιμήσεις τη στεριά. Κολύμπα κόντρα στον αέρα για να φτάσεις όσο πιο μακριά μπορείς. 



Που και που βρες κανένα βράχο να ξαποστάσεις. Όμως μην αφεθείς. Δεν υπάρχει ζωή αν μείνεις στην ασφάλεια και στο βόλεμα. Δεν ζεις, αν σταματήσεις να κινείσαι. 

Αν αφήσεις την ορμή της θάλασσας να σε παρασύρει, αν κουραστείς και παραιτηθείς θα σε ξεβγάλει ξανά και ξανά στη στεριά σαν νεκρό ψάρι. 

Βγάλε τα παπούτσια και τα ρούχα σου χωρίς να το καλοσκεφτείς. Η πολλή σκέψη φέρνει αναβλητικότητα. Όρμα στα κύματα, στη ζωή σχεδόν γυμνός. Μην σκέφτεσαι το κρύο ούτε τη βροχή. Σκέψου μόνο την αναζωογόνηση που θα νιώσεις στο τέλος. Την ικανοποίηση του μαχητή, του νικητή. Μην φοβάσαι. Είναι καλύτερα, παρά να αργοπεθαίνεις με ασφάλεια στο μικρό σου νησί, να ορμήσεις στη θάλασσα για ν’ ανακαλύψεις νέους κόσμους, νέους ανθρώπους και να νιώσεις πρωτόγνωρα συναισθήματα. Μόνο έτσι θα μάθεις να ζεις κι ας πληγωθείς. Μόνο έτσι θ’ ακούσεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά στα στήθια σου στο πάθος της έντονης στιγμής. 

Άσε τα δάκρυά σου να γίνουν ένα με το νερό της θάλασσας. Κράτα για λίγο την αναπνοή σου και άσε τον εαυτό σου να βυθιστεί μέσα στα νερά της. Τι ακούς; Τίποτα. Παρά μόνο τις σκέψεις σου. Κάπως έτσι πρέπει να είναι και ο θάνατος. Τόσο σιωπηλός και τόσο γαλήνιος. Μην τον φοβάσαι. 

Κάπως έτσι είναι κι ο έρωτας όταν τελειώνει. Θες να πνιγείς ή να συνεχίσεις να κολυμπάς μόνος;
Read More

Jan 11, 2018

Nίκος Καββαδίας: Φάτα Μοργκάνα


Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας. 
Πιο κάτω ένα από τα σπάνια ερωτικά του ποιήματα:



Φάτα Μοργκάνα 

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό 
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου 
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, 
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν. 

Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως. 
Γεύση από φλούδι του ροδιού, 
στυφό κυδώνι κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός, 
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι 
Read More

Jan 8, 2018

Κοιμήθηκα με τη βροχή

Με τα μάτια κλειστά σε βλέπω πιο καθαρά. 
Η μορφή σου είναι πιο καθαρή όταν τη φαντάζομαι μέσα στη βροχή να τρέχει μακριά από μένα σαν σκιά αιώνια κυνηγημένη από την αγάπη.



Ξύπνησα με τον ήχο της βροχής, μέσα στη ζεστασιά του κρεβατιού μου κι είχα τη γεύση σου ακόμη στα χείλη μου. Όταν ήλθες ήταν ξάστερος ο ουρανός, γεμάτος αστέρια και μ' ένα ολόγιομο φεγγάρι. Άκουσα το παλιό σου jeep να σταματάει από κάτω, στο δρόμο. 

Σηκώθηκα, πήγα στον καθρέφτη, έβγαλα έξω τον ένα ώμο, γυάλισα με σάλιο τα χείλη μου, άφησα κάτω τα μαλλιά μου όπως σου αρέσουν και έτρεξα στο παράθυρο. Δεν ήθελα να χάσω ούτε ένα λεπτό από σένα. 

Χτύπησες το κουδούνι, σου άνοιξα. Δεν πρόλαβα να πω ούτε "καλησπέρα". Κοιταχτήκαμε αμήχανα και με πήρες στον καναπέ, χωρίς το μυαλό μας να προλάβει να δώσει την έγκριση.

Σε πήρα από το χέρι και σε τράβηξα στο κρεβάτι. Σε φίλησα με πάθος και ρούφηξα λίγο από το ποτό και τον καπνό που είχες μέσα σου. Ποτέ ξανά οι γεύσεις της νύχτας δεν ήταν τόσο γλυκές. Τραβήχτηκες και τα μάτια σου αμέσως άλλαξαν. Γέννησαν μέσα τους φουρτούνες. Κατάλαβα. Χωρίς να το σκεφτώ σου είπα, 

"μείνε απόψε. Μη φύγεις". 

Μα είχες ήδη αρχίσει να φεύγεις. Σου άνοιξα την πόρτα και σου είπα με πνιγμένη και υποταγμένη φωνή, 

"φύγε αν θες τι περιμένεις"; 

Χαμήλωσες το βλέμμα. Κάτι πήγες να πεις αλλά μετάνιωσες. Έφυγες. Έτσι απλά. Κι ο ήλιος που είχα μέσα μου έλιωσε και έγινε κίτρινη βροχή. Ο ξάστερος ουρανός γέμισε σύννεφα κι άρχισαν καταιγίδες. Κι ευχόμουν η βροχή να σε φέρει πίσω, όμως, οι ευχές σταμάτησαν όταν άκουσα τη μηχανή του παλιού σου jeep να ξεκινάει. 

Έκλαψα, έκλαψα όσο καμία άλλη νύχτα. Άραγε υπάρχει μεγαλύτερη προδοσία από την προδοσία που ένιωθα; Ποιον πρόδωσες περισσότερο; Εμένα ή τον εαυτό σου; Γιατί ήλθες; Μήπως επειδή ήμουν το εύκολο κρεβάτι; Επειδή μαζί μου δεν υπάρχουν όχι και μη; Θα ξαναρθείς; Κι αν ξαναρθείς, θα ξαναφύγεις; Αντέχω; Πόσο αντέχω; Σε νοιάζει; Σε νοιάζει που ενώ φοβάμαι τις καταιγίδες θα κοιμηθώ και πάλι αγκαλιά μ' ένα μαξιλάρι να σκέφτομαι ότι δίνεις σε άλλην, αυτά που σε μένα έλεγες ότι μισούσες; Είμαι τόσο λίγη τελικά; 

Η ώρα πέρασε. Τα δάκρυα απ' τα μάτια μου σταμάτησαν μαζί με τα γιατί. Οι λυγμοί δεν έπιασαν τόπο και αποχώρησαν. Θυμάμαι τον ήχο της βροχής να με νανουρίζει. Τόσο ρυθμική, μια να δυναμώνει και μια να χαμηλώνει. Να χτυπάει με δύναμη στην άσφαλτο, να πονάει, να σπάει όπως η καρδιά μου όμως να ξαναγυρνάει με μεγαλύτερο πείσμα και περίσσια αγάπη. 

Κοιμήθηκα με τη βροχή αντί με σένα, ακόμη ένα βράδυ...

Read More

Jan 3, 2018

Με κατάνυξη - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά.
Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο,
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος.
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο,
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω.
Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου,
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.


Read More

Χρόνος. Οι 20 ωραιότεροι πίνακές του


Δείτε πως απεικόνισαν τον χρόνο οι διασημότεροι ζωγράφοι όλων των εποχών

Ο Χρόνος αποκαλύπτει την Αλήθεια – Giovanni Battista Tiepolo – περίπου το 1743
Ακόμα και τώρα που μιλάμε φεύγει ο ζηλιάρης χρόνος. Άδραξε τη μέρα, και στο αύριο μη πιστεύεις!” Οράτιος

Χρόνος – Pieter Christoffel Wonder – 1810
Δεν υπάρχει χρόνος που να μην υπήρξε: Το τέλος και η αρχή είναι όνειρα –  Αναξίμανδρος

Χρόνος – Sir Edward Burne-Jones – 1865

Χρόνος – Georges Valmier – 1929

Ο Χρόνος με τα τέσσερα βρέφη που αντιπροσωπεύουν τις εποχές – Marcello Venusti – 1512

Χρόνος και θάνατος –
George Frederic Watts – περίπου το 1868

Ο Χρόνος σώζει την αλήθεια από το ψέμα και τον φθόνο
Franjois Lemoyne – 1737
Η αλήθεια είναι η κόρη του χρόνου, όχι του κύρους – Μπέικον

Ο καθρέφτης του χρόνου
Cornelis van Haarlem

Ο θρίαμβος του χρόνου – Jan van den Hoecke

Οι τέσσερις εποχές πληρώνουν φόρο τιμής στον Χρόνο
Bartholomäus Altomonte – περίπου 1737

Ο Χρόνος αποκαλύπτει την αλήθεια – Giovanni Battista Tiepolo – περίπου 1745-1750
Ο χρόνος είναι ο κήρυκας της αλήθειας – Κικέρων

Ο χρόνος διατάζει το γήρας να καταστρέψει την ομορφιά – Πομπέο Μπατόνι – 1746
Ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα (Tempus edax rerum) – Οβίδιος

Ο χρόνος περνάει – Edouard-Joseph Dantan – 1895

Ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια – Πομπέο Μπατόνι – περίπου 1740-1745
Χρόνος αληθείας πατήρ – Απολλώνιος

Ο Χρόνος σαν γέρος με δρεπάνι και κλεψύδρα – David Teniers
Η άβυσσος του χρόνου είναι ο κοινός τάφος όλων – Ασκληπιός

Ο Χρόνος και οι Γυναίκες – Francisco de Goya – περίπου το 1810-1812
Ο χρόνος είναι ύπουλος δολοφόνος της νεότητας –  Μίλτων

Χρόνος – Odilon Redon – 1892

Ο Χρόνος και το παιδί του – Giovanni Francesco Romanelli

Aνιμπάλε Καράτσι Μια αλληγορία της Αλήθειας και του χρόνου

Η Εμμονή της Μνήμης – Salvador Dali
Τα ρολόγια που λιώνουν αντιπροσωπεύουν το χάσιμο της σημασίας του χρόνου που θέλει να δείξει ο Νταλί. Τα μυρμήγκια που περπατούν πάνω στο ρολόι αντιπροσωπεύουν τη φθορά του χρόνου. Ο τίτλος του έργου αφορά την ικανότητα της μνήμης να συγκρατείται στον χρόνο, καθώς αυτός φθείρεται γύρω της.
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Read More

Τομ Ρόμπινς – Σαμπάνια στο γοβάκι

ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΕΛΕΣ ΑΠΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑ, κατά πάσα πιθανότητα δεν υπάρχει λιγότερο πρακτικό πράγμα στον κόσμο από τα γυάλινα παπούτσια: η συντομία της αναμενόμενης διάρκειας ζωής τους πρέπει να συναγωνίζεται τη φρίκη της ταλαιπωρίας που προκαλούν.


Τότε, λοιπόν, η Σταχτοπούτα ήταν μια αφελής εκκεντρική, μια ανόητη με μαζοχιστικές τάσεις; Μήπως η νεραϊδονονά της, που υποτίθεται ότι μπορούσε να δημιουργήσει τα καλύτερα μιλανέζικα δερμάτινα γοβάκια, είχε διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ; Ή υπήρχε κάποια κρυφή λογική πίσω από το γεγονός ότι έστειλε τη μικρή ταπεινή γλυκιά Σταχτοπούτα στο βασιλικό χορό με εύθραυστο πυρίτιο στα πόδια;

Σίγουρα το τελευταίο. Προφανώς, η πρόθεση της Νεραϊδονονάς ήταν να δελεάσει τον Πρίγκιπα του Παραμυθιού (που, αλίμονο, δεν είχε και το πιο κοφτερό μυαλό σε αυτή την ιστορία) να πιει σαμπάνια από το γοβάκι της Σταχτοπούτας.

Γιατί; Γιατί καμιά χειρονομία στα χρονικά της ρομαντικής συμπεριφοράς δεν είναι τόσο ευοίωνη όσο το να πιείς από το παπούτσι μιας γυναίκας. Κάθε βαρετός θαυμαστής μπορεί να αγοράσει σε μια κοπέλα λουλούδια ή γλυκά ή ακόμη κι ένα δαχτυλίδι, να την πάει σ’ έναν κινηματογράφο ή ένα Σαββατοκύριακο σε σπα, αλλά ο άνθρωπος που θα πιει από ένα υπόδημα εν χρήσει είναι ένας άνθρωπος που, στο όνομα της αγάπης, δεν μπορεί σχεδόν τίποτα να τον σταματήσει. Η γυναίκα που τιμάται με αυτό τον τρόπο μπορεί να είναι σίγουρη ότι αυτός ο παράτολμος άντρας δεν φοβάται τίποτα. Με την πράξη του δεσμεύεται, έστω και σε στοιχειώδες επίπεδο. Και κάτι ακόμη καλύτερο, ο τύπος έχει πλάκα!

Έτσι όπως βαδίζει πάνω σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επιδειξιομανία και την οικειότητα, ανάμεσα στον ιπποτισμό και τη διαστροφή, η πράξη της γοβακοποσίας αυτή καθαυτήν κάνει το γοητευτικό ζήλο να πάλλεται έστω και ελάχιστα από το μακρινό ρίγος της ανωμαλίας. Πέρα από το συμβολισμό (δείτε τι λέει ο Φρόιντ για τα παπούτσια), φλερτάρει με τον κίνδυνο, έστω και αν ο κίνδυνος αυτός δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα λεκιασμένο κουτουπιέ. (Ένας πραγματικός τζέντλεμαν μετά θα σκουπίσει το εσωτερικό του υποδήματος μ’ ένα καθαρό μαντίλι ή με την άκρη του πουκαμίσου του.

Αρωματισμένο, έστω και μόνο στη φαντασία, από τα γλυκά ροζ ποδοδάχτυλα· με κολλημένη πάνω του άσφαλτο, τσίχλες ή και κάτι πολύ χειρότερο· φίλος της γης, ταλαιπωρημένο από καρφιά και θραύσματα· θυσανοστόλιστος περιπλανώμενος αγκραφογαρνίριστος κυρίαρχος της φουσκάλας, πεζικάριος που μεταφέρει τη λασπωμένη σημαία της μόδας, ναύτης των ασφαλτόστρωτων και πλακόστρωτων θαλασσών- παιδί του δρόμου, χορευτής από κούνια, τυφλό σαν γέρικη γάτα των μπλουζ, το ταπεινό παπούτσι -όσο κομψό ή ακριβό κι αν είναι, ένα γοβάκι δεν μπορεί ποτέ να κρύψει τις χρηστικές του ρίζες ή τη συγγένειά του με τα ζώα- το παπούτσι πρέπει να σοκάρεται όταν γίνεται ξαφνικά ένα όχημα που μεταφέρει πολυτελείς φυσαλίδες στα χείλη ενός ερωτευμένου. Και η κατάπληξή του απλώς αντικατοπτρίζει την κατάπληξη της ιδιοκτήτριάς του, γιατί καμιά γυναίκα, ούτε καν η Γκαμπόρ ή η Λόλα Μοντέζ, δεν αναισθητοποιείται ποτέ τόσο πολύ ώστε να μην εντυπωσιαστεί από τον άντρα που παρορμητικά και τελετουργικά σβήνει τη δίψα του πίνοντας από το γοβάκι της.


 

Παρ’ όλο τον αυθορμητισμό της, όμως, η αυτοσχέδια παπουτσοποσία απαιτεί ένα κάποιο πρωτόκολλο. Ενώ μπορεί να υπάρχει κάτι το ποιητικό στο να πιει κανείς ένα μαρτίνι από ένα μποτίνι ή να ρουφήξει έναν καπουτσίνο από ένα Καπέζιο, αυτές οι παραλλαγές στην πράξη δεν είναι ποτέ αποδεκτές. Το επιλεγμένο παπούτσι μπορεί να έχει οποιοδήποτε χρώμα ή στιλ -φτάνει, φυσικά, να μην είναι ανοιχτά μπροστά ή αξιολύπητα ορθοπεδικό-, αλλά το ποτό που καταναλώνεται από αυτό μπορεί να είναι μόνο σαμπάνια. Ούτε μπίρα, ούτε τζιν, γάλα, τσάι, κόκα διαίτης ή νερό της μπανιέρας. Ούτε καν καλό κονιάκ ή κρασί μπορντό καλής χρονιάς. Η σαμπάνια και μόνον η σαμπάνια, με τον αναβρασμό της αστερόσκονης, με τις επίχρυσες σπίθες της, το μυστικό της τραγούδι και τις μικροσκοπικές εκρήξεις φωτός έχει την απαραίτητη μαγεία για να μεταμορφώσει ένα παπούτσι σε ιερό κύπελλο και τη γουλιά από ένα γοβάκι (που επιφανειακά μοιάζει μια μάλλον ανόητη πράξη) σ’ ένα είδος τρελού κινητικού σονέτου, μια παντομίμα παράτολμης λατρείας.

Λόγω του τρόπου με τον οποίο συνδυάζει την παιχνιδιάρικη διάθεση με το πάθος, λόγω του τρόπου με τον οποίο ηλεκτρίζει τη στιγμή και προεξοφλεί το μέλλον, η κατάποση σαμπάνιας από το κατάλληλο γοβάκι μπορεί να αποτελέσει έναν τέλειο χαιρετισμό για τη νέα χιλιετία.

Όταν η μικρή ποδολέμβος της γυναίκας πλημμυρίσει από σαμπάνια έξτρα ντράι, όταν αυτό το πεζό αντικείμενο που προστατεύει τη φτέρνα και στηρίζει την καμάρα δεχτεί εισβολή από τη γλώσσα, όταν η αφοσίωση τονωθεί από το θράσος και η λαχτάρα αρνηθεί να αυτοπεριοριστεί στη συμβατική έκφραση, ε, τότε όλα μπορεί να συμβούν. Όλα.

Ποιος σοφότερος τρόπος υπάρχει, λοιπόν, για να αντιμετωπίσουμε το Μεγάλο Αύριο παρά με ανοιχτό μυαλό, περιπετειώδη διάθεση και ρομαντική καρδιά; Έτοιμοι, ή και ανυπόμονοι ακόμη, για ό,τι ήθελε προκύψει; Η Νεραϊδονονά το ήξερε αυτό. Γι’ αυτό δημιούργησε το υποδηματόμορφο ποτήρι. Και γι’ αυτό πέτυχε το ποθητό αποτέλεσμα.

Έτσι, φέρε τα ψηλοτάκουνα, μωρό μου, φέρε τις γόβες σου κι ας είναι και στιλέτο. Στην υγειά σου -από τα νύχια ως την κορφή. Και Ευτυχισμένος ο 21 ος Αιώνας!

Bergdorf Goodman, 1999
antikleidi.com
Read More

Social Profiles

Twitter Facebook Google Plus LinkedIn RSS Feed Email Pinterest
Powered by Blogger.

Text

Telling Stories, Telling Life

Followers

Favorite Video

Loading...

Νέα Κυκλοφορία βιβλίου: Λίζα η Μπαλαρίνα

Pages

Copyright © Μικρές Ιστορίες | Powered by Blogger
Design by Lizard Themes | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com