Το τελευταίο φως (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Εκεί που βυθίστηκα για να σε βρω έχει χαθεί πια το ον κι άλαλος ο προφήτης της καρδιάς μου.

Είσαι σε μια μορφή απόλυτη απρόσιτη και στη ζωή την ίδια, μια άσπρη κηλίδα είσαι λίγο θολό νερό.

Θέλω να φθείρω το τελευταίο μου φως εκεί που τίποτα δεν σταματάει το μάτι: ούτε χελιδόνι θέλω στον ορίζοντα καμιά αυταπάτη.

Θα ΄χει πεθάνει η καρδιά μου κι ακόμα θα ζω θα προσβλέπω στη φύση και θα σε λέω καλοκαίρι χωρίς μνήμη πια θα σε λέω ανθό, ώσπου ο μύθος να τραβήξει πίσω μου την κουρτίνα: απέναντι ο άσπρος τοίχος όλα τελειωμένα και λευκά κι εγώ μια πατημένη κατσαρίδα.


Comments

Popular Posts