Μαμά γιατί είσαι λυπημένη;



Αν πρέπει να μιλήσουμε για πραγματική αγάπη, τότε θα πρέπει να μιλήσουμε για τα παιδιά. Για την αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους αλλά και την αθώα αγάπη των μικρών παιδιών προς τους γονείς τους.


Η αθωότητα, η ειλικρίνεια και η καλοσύνη των παιδιών είναι η μαγεία και το θαύμα στη ζωή μας. Αυτά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους πριν γίνουν πονηρά, προτού να ντρέπονται για το σώμα τους, προτού να σκέφτονται πριν μιλήσουν, προτού γεμίσει το μυαλό τους με αρνητικές σκέψεις, μας γεμίζουν αγάπη και μας διδάσκουν πολλά.


Οι στιγμές που το παιδί μας, μας εκπλήσσει με πράξεις και λόγια αγάπης, είναι στιγμές που θα γεμίζουν το μέσα μας για πάντα. "Μαμά σ'αγαπώ", "μαμά σου έφερα ένα λουλούδι", "μαμά είσαι κουρασμένη"; "μαμά θέλω αγκαλίτσες και φιλάκια", "μαμά φοβάμαι, θέλω να κοιμηθώ μαζί σου", "μαμά είσαι καλά σήμερα"; "μαμά γιατί είσαι λυπημένη";.

Ίσως ποτέ ξανά να μη νοιάστηκε για μας κάποιος τόσο πολύ, εκτός από τους δικούς μας γονείς.


Τα παιδιά μας θέλουν να μας βλέπουν χαρούμενους και θετικούς. Η δική μας ψυχολογία και διάθεση τους επηρεάζει άμεσα, γιατί εμείς είμαστε όλος τους ο κόσμος τα πρώτα χρόνια της ζωή τους. . Αν είμαστε εμείς χαρούμενοι είναι κι αυτά. Αν είμαστε λυπημένοι και κουρασμένοι και αρνούμαστε το παιχνίδι μαζί τους, τότε γίνονται κι αυτά λυπημένα ή αντιδραστικά.


Τα παιδιά, ερχόμενα στη ζωή μας αλλάζουν τις προτεραιότητες και όλη μας την καθημερινότητα, τα όνειρά μας, τους στόχους μας και βάζουν το εγώ μας δεύτερο. Εξακολουθούμε, όμως, να είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Δεν είμαι μόνο μαμά, είμαι και γυναίκα. Δεν είμαι μόνο ώριμος ενήλικας, είμαι και μια νεαρή φίλη. Χρειαζόμαστε ακόμη χρόνο για να ερωτευόμαστε, να κλαίμε, να δουλεύουμε, να διασκεδάζουμε κι αυτό δεν πρέπει να μας δημιουργεί καθόλου τύψεις.


Γιατί, βρίσκοντας τις ισορροπίες στη ζωή μας μεταξύ των παιδιών μας και της προσωπικής μας ζωής, είμαστε και πιο χαρούμενοι γι' αυτά. Μπορεί να περνάμε πιο λίγο χρόνο μαζί τους από μία μαμά που δεν δουλεύει, όμως, ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι ποιοτικός. Όσο κουραστική κι αν είναι η καθημερινότητά μας, θα πρέπει να βρούμε τις ισορροπίες και τη δύναμη να χαμογελάμε για τα παιδιά μας, για να μην ακούμε συχνά αυτές τις παραπονιάρικες προτασούλες που μας σκίζουν στα δύο την καρδιά: "μαμά γιατί είσαι θυμωμένη", "μαμά γιατί είσαι λυπημένη";, "μαμά γιατί κλαις";.


Τα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν θα έχουν τη δική τους ζωή. Θα θυμούνται περισσότερο το πώς τα κάναμε να νιώθουν παρά στιγμές που ζήσαμε. Αυτές θα τις θυμόμαστε περισσότερο εμείς.

Και ως ενήλικες πάλι θα θέλουν να ξέρουν ότι είμαστε ευτυχισμένοι. Ότι δε στερηθήκαμε τα όνειρα και τα θέλω μας για να τους μεγαλώσουμε. Αυτό θα τους λυπεί όπως μας λυπεί κι εμάς τώρα να ξέρουμε ότι οι γονείς μας θυσίασαν πολλά από τη ζωή τους για να μας μεγαλώσουν. Δε θέλουμε αυτές τις τύψεις και δε θέλουμε να τις έχουν ούτε τα παιδιά μας. Μόνο ως ενήλικες και μέσα από τις δικές τους εμπειρίες θα καταλάβουν τις δικές μας επιλογές. Όμως, αν τους μεγαλώσουμε με αγάπη, μία μέρα θα καταλάβουν ότι ήμασταν πάνω από όλα γονείς και μετά άνθρωποι, φίλοι, καριερίστες, εραστές... όπως θα είναι κι αυτοί στο μέλλον.

25 views

SUBSCRIBE VIA EMAIL TO MIKRES ISTORIES

  • Facebook Social Icon
  • Pinterest
  • Instagram Social Icon

Mikresistories © 2019 Proudly created by Red Balloon Digital Agency