"Τέσσερις Απρίληδες με σέρνουν μες στον ουρανό..."



Νίκος Καρούζος, «Ο Γιάννης μέσα στο έαρ» Τι ολόμαυρα μαλλιά που τόσο χύνονταν στις πλάτες (γλυκειά αίσθηση τα σπλάχνα μου) ωσότου χάθηκε στη γωνία του δρόμου η γυναίκα. Δεν είναι πια (ο θάνατος) δεν ήτανε πριν (η ανυπαρξία) και πόσο να ’μενε στα λίγα δευτερόλεπτα. Σπιθίζουν από δάκρυα τα μάτια μου μ’ ένα κάψιμο. Πουλιά του Απριλίου χαρούμενα κάποιο δέντρο είμαι κ’ έγινε ποτάμι η ρίζα μου τώρα που ξέρουμε πόσο μαύρη είν’ η θάλασσα και το ποτάμι πάει… Δυο φύλλα έρημα τα χείλη μου τη νύχτα ο άγγελος της μοναξιάς με τολμηρά ενδύματα. Πουλιά του Απριλίου χαρούμενα εποχή εχθρική ώς το μυρωμένο βράδυ ώς μέσα στα μεσάνυχτα. Βγάλε ψυχή μου τραγούδι να πολεμήσω την Άνοιξη. Ξένος είμαι στο σπίτι μου ξένος στους δρόμους με λένε Γιάννη δεν έχω τίποτα δικό μου. (Από τη συλλογή «Ποιήματα [1961] –συγκεντρωτική έκδοση «Η πρώτη εποχή», εκδ. Ερατώ, 1987)


Τ S Eliot - Έρημη Χώρα «Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές. Ο χειμώνας μας ζέστανε, σκεπάζοντας Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας Λίγη ζωή μ’ από ξερούς βολβούς. Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιε του Ανθρώπου, Να πεις, ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος, Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο γρύλος ανακούφιση Κι η πέτρα ήχο νερού Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θα ανθίσει φέτο;»

Ο. Ελύτης - Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη (απόσπασμα) Ολοένα σφύριζε ο αέρας κι ολοένα σκοτείνιαζε Κι ολοένα έφτανε η μακρινή φωνή στ’ αυτιά μου: «μια ζωή ολόκληρη»… «μια ζωή ολόκληρη…»…. Άραγες να ‘ναι η μοναξιά σ’ όλους του κόσμους ίδια; Ολοένα σφύριζε ο αέρας κι ολοένα σκοτείνιαζε Κι ολοένα έφτανε η μακρινή φωνή στ’ αυτιά μου: «μια ζωή ολόκληρη»… «μια ζωή ολόκληρη…»…. Στον αντικρινό τοίχο οι σκιές των δέντρων παίζουν κινηματογράφο. Κάπου, φαίνεται, θα διασκεδάζουν Μόλο που δεν υπάρχουν διόλου σπίτια ή άνθρωποι Ακούω κιθάρες κι άλλα γέλια που δεν είναι σιμά Μπορεί και μακριά πολύ μέσα στων ουρανών τα αποκαϊδια Την Ανδρομέδα, την Άρκτο ή την Παρθένο… Άραγες να ‘ναι η μοναξιά σ’ όλους του κόσμους ίδια;»

Οδυσσέας Ελύτης,


Θυμάμαι ήταν Απρίλης “… Θυμάμαι ήταν Απρίλης όταν ένιωσα πρώτη φορά το ανθρώπινο βάρος σου Το ανθρώπινο σώμα σου πηλό κι αμαρτία Όπως την πρώτη μέρα μας στη γη Γιόρταζαν τις αμαρυλλίδες- Μα θυμάμαι πόνεσες Ήτανε μια βαθιά δαγκωματιά στα χείλια Μια βαθιά νυχιά στο δέρμα κατά κει που χαράζεται Παντοτινά του ο χρόνος Σ’ άφησα τότες Και μια βουερή πνοή σήκωσε τ’ άσπρα σπίτια Τ’ άσπρα αισθήματα φρεσκοπλυμένα επάνω Στον ουρανό που φώτιζε μ’ ένα μειδίαμα. Τώρα θα ‘χω σιμά μου ένα λαγήνι αθάνατο νερό Θα ‘χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει Κι εκείνα τα χέρια όπου θα τυραννιέται ο Έρωτας Κι εκείνο το κοχύλι σου όπου θ’ αντηχεί το Αιγαίο.” (Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ίκαρος)

Κ. Καρυωτάκης Μέρα τ’ Απρίλη γεμάτη θάμπος γελούσε ο κάμπος με το τριφύλλι. Ως την εφίλει το πρωινό θάμπος, η φύση σάμπως γλυκά να ομίλει. Εκελαδούσαν πουλιά πετώντας όλο πιο πάνω. Τ’ άνθη ευωδούσαν. Κι είπε απορώντας: “Πώς να πεθάνω;”

Γιάννης Ρίτσος Απρίλης: Άνοιξη! Δυο σταγόνες θάλασσα τα μάτια σου. Μια καρδερίνα ανεβοκατεβαίνει σ’ έναν ξύλινο σταυρό.” “… Ένα καροτσάκι τέσσερις Απρίληδες το σέρνουν στο στρατί – στρατί του γαλαξία, τέσσερις Απρίληδες με σέρνουν μες στον ουρανό».

15 views

SUBSCRIBE VIA EMAIL TO MIKRES ISTORIES

  • Facebook Social Icon
  • Pinterest
  • Instagram Social Icon

Mikresistories © 2019 Proudly created by Red Balloon Digital Agency