Το χάδι


Κοιτάς χαμηλάς, κουμπώνεις γρήγορα το παντελόνι. Το βλέμμα σου αλλάζει, γίνεται ξένο, ψυχρό. Μα εσύ δεν ήσουν που πριν λίγα λεπτά είχες τα χέρια σου μπλεγμένα στα δικά μου;


Το βλέμμα μου προσπαθεί να βρει το δικό σου που με αποφεύγει. Σε εκλιπαρεί για λίγη αγάπη, για ένα "μείνε λίγο ακόμη", για μια αγκαλιά ή έστω ένα χάδι.


Σαν ψυχρός εκτελεστής που δεν ξέρει τι να κάνει το θύμα, βιάζεσαι να σβήσεις κάθε στοιχείο που θα πρόδιδε την παρουσία μου. Θες απλά να ξεφορτωθείς το πτώμα και να συνεχίσεις τη ζωή σου σα να μην έγινε τίποτα. Μ' ένα απροσδιόριστο μίσος που με στοχεύει χωρίς να καταλαβαίνω ποτέ το γιατί, σαν να είμαι το εξιλαστήριο θύμα, μου ζητάς έμμεσα να φύγω.


Αποφεύγεις τα φιλιά μου και η αγάπη μου σε αφήνει ασυγκίνητο. Ζω το ίδιο σκηνικό ξανά, σκέφτομαι. Αυτό που μετά θα με κάνει να κλαίω, να φωνάζω και να τρέχω μακριά από σένα, χωρίς να το θέλω. "Έτσι είμαι", μου λες, μα κανείς δεν είναι έτσι με κάτι που νοιάζεται, αγαπά και θέλει να κρατήσει στη ζωή του.


Για σένα τελειώνουν όλα το επόμενο λεπτό που θα βγω έξω από την πόρτα. Για μένα αρχίζει ο γολγοθάς. Σκέφτομαι πολύ. Μα αυτό το χάδι που δε μου έδωσες, μου στοιχίζει. Θα μας στοιχίσει. Καμία γυναίκα δεν μπορεί να αγαπάει όταν νιώθει ότι δεν αγαπιέται. Και θέλω τόσο πολύ να σ' αγαπώ για να σε κρατήσω στη ζωή μου. Αλλιώς τίποτα απ' όλα αυτά δε θα άφηνα να συμβούν.


Κι εσύ ξέρεις πολύ καλά τι θέλει μία γυναίκα για να μείνει αλλά δεν έχεις καμία όρεξη να τα δώσεις σε μένα. Είμαι αυτό το "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε" κι οτιδήποτε βγει από το στόμα μου, σε κουράζει. Θα σε βόλευε αν απλά ζητούσα ό,τι κι εσύ. Μία εκτόνωση χωρίς δεσμεύσεις, σεξ χωρίς ιστορικό, χωρίς πριν και μετά. Μα εσύ δίνεις 1 και νομίζεις ότι δίνεις 10, ενώ εγώ δε ζητάω ούτε τα μισά.


Το είπε ο Μπέρλοχτ: "Δεν υπάρχει δίκιο η άδικο σε μια σχέση, αλλά διαφορετικές απόψεις, πεποιθήσεις και κοσμοαντιλήψεις". Γι' αυτό δε σε μισώ. Εκτός από τις φορές που όντως με αδικείς. Την αδικία δεν την αντέχω, πόσο μάλλον όταν δεν φταίω σε κάτι.


Κι, όμως, αυτές τις λίγες καλές στιγμές μας ταιριάζουμε τόσο, που σχεδόν συμπληρώνει ο ένας τον άλλο. Αλλά o τοίχος που έβαλες ανάμεσά μας στο τέλος θα πέσει πάνω μου και θα με πλακώσει, μαζί με τις υποχωρήσεις που δεν είσαι πρόθυμος να κάνεις.


Και πριν το ψυχρό σου βλέμμα, μου παγώσει την ψυχή, πριν ο σου τοίχος με πλακώσει και οι λέξεις σου γίνουν ξανά μαχαίρια, πήρα τα αισθήματα μου και την πληγωμένη μου καρδιά και έτρεξα μακριά από σένα, μακριά από το χάδι που δε μου έδωσες ποτέ.

33 views

SUBSCRIBE VIA EMAIL TO MIKRES ISTORIES

  • Facebook Social Icon
  • Pinterest
  • Instagram Social Icon

Mikresistories © 2019 Proudly created by Red Balloon Digital Agency